Uncategorized
For Jewish fans, Duke’s new basketball coach inspires a different version of March Madness
(JTA) — Dylan Geller has taken great pride in his work as a student manager of Duke University’s men’s basketball team since landing the gig as a freshman in 2019. But things felt different this season, and not just because the Blue Devils had a new head coach, Jon Scheyer, after 42 years under the legendary Mike Krzyzewski.
“Coach Scheyer is such a role model to me, being a young Jewish man myself with aspiring hopes and dreams in basketball,” said Geller, a senior from Fort Lauderdale, Florida. “Seeing him do it so successfully, he’s definitely been a big inspiration.”
Starting Thursday night, Scheyer, 35, will lead the Blue Devils through the head-spinning Division I tournament known as March Madness, which raked in an average 10.7 million TV viewers per game last year. Ranked No. 5 in its division, Duke will face off against the Golden Eagles of Oral Roberts University, an evangelical Christian school in Tulsa, Oklahoma.
If the Blue Devils go all the way in this year’s Division I tournament — as the team has done five times in the past, most recently in 2015 — Scheyer would be the first Jewish coach to do so in more than seven decades. (Nat Holman led the City College of New York to an NCAA championship in 1950, when only eight teams competed.) He would also be only the sixth Jewish men’s basketball coach ever to reach the Final Four.
Scheyer is ending his first season as Duke’s head coach with a 26-8 record, becoming the most successful first-year coach in the school’s history.
Duke students are famous for their fandom, earning the moniker “Cameron Crazies” from their antics in the stands of their school’s Cameron Indoor Stadium. But for Duke’s substantial population of Jewish students, faculty and graduates, the intensity is heightened by knowing that the most influential figure on the Durham, North Carolina, campus is a fellow Jew.
“At Duke, these people are celebrities,” said Sophie Barry, a former president of the Jewish Student Union who graduated last May. “It’s a national stage, people are watching them on ESPN all over the place, and they’re just walking around on our campus. It’s such a big deal. And as Jewish people, we can’t help getting all excited when a celebrity is Jewish.”
So devoted to basketball that he made the sport his bar mitzvah theme, Scheyer earned the nickname “Jewish Jordan” when he was growing up in the Chicago suburb of Northbrook, Illinois. (Michael Jordan played for the Chicago Cubs during Scheyer’s childhood there, after winning a national title for Duke’s rivals, the University of North Carolina Tar Heels.) He led his high school team — with an all-Jewish starting lineup — to a state championship in 2005.
Scheyer then played for the Blue Devils from 2007 to 2010, helping the team win two ACC championships and one NCAA title. A history major, he also volunteered in a literacy program and starred in an improv group’s video in which he bikes to the campus Hillel, wears a tallit and spins a dreidel. After a devastating eye injury thwarted Scheyer’s ambitions in the NBA, he obtained Israeli citizenship and played one ultimately disappointing season for Maccabi Tel Aviv.
“I felt proud to be Jewish living in Israel, and you realize there’s not a lot of Jews in the world, and that only strengthened my beliefs,” Scheyer said during a conversation with Jewish students in 2015, shortly after he returned to Duke as a member of the coaching staff.
The Maccabi Tel Aviv basketball team after winning the Israeli Basketball Super League championship, Feb. 16, 2012. Jon Scheyer played on the team that season. (Flash 90)
Scheyer was picked for the top coaching spot last year, taking on the daunting job of succeeding Krzyzewski, known as “Coach K,” who built a dynasty in the world of college basketball. Along with guiding the Blue Devils to five national championships, Krzyzewski amassed a total of 1,202 head coaching victories in his 47-year career — 42 of those at Duke — achieving a record in NCAA history.
Scheyer has already made his own mark, bringing the team into March Madness with a nine-game winning streak and celebrating a coveted title in his debut season. On Saturday, he led Duke to a 59-49 victory over Virginia in the ACC tournament championship, becoming the third first-year coach to win the title and the first ever to claim it as both a player and a coach.
He appears to be optimistic about his team’s chances. Scheyer’s assistant declined an interview request, saying this week, “We are leaving for Orlando and hopefully will be gone for the next few weeks at the NCAA Tournament. We can circle back after the season.” Scheyer had previously not responded to multiple requests for interviews.
Of the 363 Division I men’s basketball programs, 10 currently have Jewish head coaches, according to the Coaches Database.
“I feel like he’s someone that a lot of kids like me — even outside of Duke — who love sports can really look up to. Because there’s not a lot of Jewish representation, in terms of coaches like that,” said Geller.
The National Jewish Sports Hall of Fame honored Scheyer as Jewish athlete of the year once while he was in high school and again in college. But Scheyer has indicated that he is ambivalent about being a Jewish sports icon.
“I always wanted to be recognized as a great basketball player. I always wanted a kid to look up to me because of who I was as a person and then my basketball skills, not because I was Jewish,” he said at the Jewish life event in 2015. “But I figured … if it was a cool thing that I was Jewish on top of respecting my game and the way I played and who I was, then I was all for that.”
Asked whether he would play a game that fell on Yom Kippur — an unlikely event given when the basketball season falls — Scheyer’s answer came quickly.
“I would never turn down a game,” he said. “I know that’s not a good thing to say but it’s the truth.”
Duke has about 15,000 students, and about 1,700 of them this year are Jewish, according to student newspaper The Chronicle. The school is home to multiple Jewish centers, including the Freeman Center for Jewish Life that is home to the campus Hillel; the Center for Jewish Studies academic department, and a thriving Chabad that last year inaugurated a new, 24,000-square-foot building.
Duke has about 15,000 students, of whom about 1,700 of them this year are Jewish. (Wikimedia Commons)
At the school’s Chabad, some basketball fans call themselves the “Chabad Crazies,” according to Chabad Rabbi Nossen Fellig. “They’re all crazy about their basketball,” he said.
Throughout the weeks — yes, weeks — leading up to Duke’s games against major rivals, hundreds of students sleep in tents outside the Cameron Indoor Stadium on a patch of grass known as Krzyzewskiville, or K-Ville, in hopes of snagging tickets.
Barry was among those who endured dozens of frigid winter nights for a Duke-UNC game last season. (The teams split their outings during the regular season, then met again in the Final Four, when the Tar Heels ended Krzyzewski’s coaching career to go on to the final game.)
“It was six whole weeks,” Barry said. “You have to take two different tests about your Duke basketball knowledge — one on the current team and one on Duke basketball history — to determine whether or not you get a tent and what order you will sit in when you get into the stadium.”
Students with Duke University’s Jewish Student Union wait to get into a men’s basketball team on campus. (Courtesy Sophie Barry)
While saying that Coach K was “the GOAT,” Barry was thrilled when Scheyer took his place. Before he was named the successor, Barry met the new coach during Hanukkah of 2020, when Scheyer appeared at a virtual menorah lighting for students secluded at home in the throes of the COVID-19 pandemic.
“Coach Scheyer got on and did this whole Q&A — from questions about how he celebrated Hanukkah growing up and celebrating it now with his two kids, to questions about whether he preferred sour cream or applesauce. It was a really cute event to lift the spirits during such a hard time,” Barry recalled. (Scheyer and his wife Marcelle, a nurse, have since added James to big siblings Noa and Jett.)
Joyce Gordon, director of Jewish life at Duke, said she has heard giddiness at the campus Hillel about the coach’s identity.
“Many Jewish students definitely have a sense of pride that Coach Scheyer is ‘one of us,’” said Gordon.
Fellig described Scheyer as a “mensch” and “dear friend to the Jewish community.” One summer before the pandemic, the coach requested Fellig’s help arranging kosher meals for a group of players that he was training in Israel. And at a recent Jewish event on campus, he brought a surprise.
“He surprised the students by giving them tickets to the game the next day, which was a pretty big game,” said Fellig. “He saved everyone the line — they would have had to wait for many hours.”
Geller, who hopes to clinch a job in an NBA front office after graduation, was high-spirited about his team’s March Madness prospects under Scheyer’s lead.
“The team has great momentum,” he said. “But the most exciting part is in the locker room [after the ACC tournament], they were all talking about [how] we’ve got to forget about this win tomorrow, because we don’t want to fall in the trap of being too excited. So I think they have a great mindset and great leadership.”
—
The post For Jewish fans, Duke’s new basketball coach inspires a different version of March Madness appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Mourning the victims of the 1911 Triangle Shirtwaist Factory fire
דעם 25סטן מערץ וועט ווערן 105 יאָר זינט דער שרעקלעכער טראַגעדיע — די שׂריפֿה אינעם טרײַענגל־שוירטווייסט־פֿאַבריק, אין 1911. 146 יונגע אַרבעטאָרינס, ס׳רובֿ ייִדישע און איטאַליענישע, זענען אומגעקומען, ווען די טיר, וואָס האָט באַדאַרפֿט בלײַבן אָפֿן זיך צו ראַטעווען אין אַזאַ פֿאַל, האָבן די סוועטשאַפּ־באַלעבאַטים געהאַלטן פֿאַרשלאָסן.
צו יענער צײַט, האָט דער פּאָעט מאָריס ראָזענפֿעלד געאַרבעט אין „פֿאָרווערטס“ סײַ ווי אַ זשורנאַליסט, סײַ ווי אַ פּאָעט. ער איז אָנגעקומען צו דער שׂרפֿה, בעת די טראַגעדיע איז פֿאָרגעקומען און האָט במשך פֿון עטלעכע וואָכן געשריבן עטלעכע אַרטיקלען און לידער וועגן דער טראַגעדיע. מיר דרוקן דאָ אַן אויסצוג פֿון זײַן אַרטיקל, וואָס איז געווען געדרוקט אויף דער ערשטער זײַט פֿונעם „פֿאָרווערטס“, אַ וואָך נאָך דער טראַגעדיע, און אַן אויסצוג פֿון אַ פּאָעמע וואָס ער האָט געשריבן אין אָנדענק פֿון די אומגעקומענע מיידלעך.
זינט עס זײַנען אין ניו־יאָרק איבער הונדערט לעבנס פֿאַרברענט געוואָרן צוליב דער צוגעשלאָסענער טיר, וואָס האָט לויט דעם געזעץ געזאָלט זײַן אָפֿן, קוק איך מיט פֿאַרדאַכט אויף אַ טיר, אויפֿן געזעץ און אויף פֿײַער.
איך באַטראַכט זיי אַלע פֿאַר איבעריקע זאַכן.
וואָס טויג מיר אַ טיר, אַז זי איז פֿאַרשפּאַרט? וואָס טויג דאָס געזעץ ווען מען פֿירט אים נישט דורך? און פֿײַער… יאָ, מיר דאַכט, אַז מענטשן ווייסן נישט וואָס צו טאָן מיט זייער פֿײַער…
איך האָב פֿון אייביק אָן געוווּסט, אַז מיט פֿײַער שפּילט מען זיך נישט. איצט אָבער ציטער איך פֿאַר דעם וואָרט פֿײַער. איך קען קיין נאַכט נישט שלאָפֿן. פֿײַערדיקע חלומות שרעקן מיך, זיי פֿאַרברענען מײַן מנוחה און איך ליג און שוידער.
מיר דאַכט, אַז הימל און ערד האַלטן אין אײַן ברענען, אַז עס פֿלאַקערן די זון, די לבֿנה און די שטערן, אַז די מלאכים שפּרינגען ברענענדיק פֿון די הימלשע פֿענצטער אויף דער ערד און פֿאַלן אַרונטער טויטע… און די אַמבולאַנסן פֿירן זיי אַוועק אין מאָרג (מתים־שטיבל).
מיר דאַכט, אַז גאָט אַליין איז אײַנגעהילט אין אַ פֿײַערדיקן טלית און ברענט. ברענט און גיסט מיט פֿײַערדיקע טרערן, וואָס פֿאַלן אַרײַן און פֿאַרלירן זיך אין זײַן וועלטן־גרויסער, פֿלאַקערדיקער באָרד, און פֿון זײַנע נאָזלעכער זעצט אַ רויך ווי פֿון אַ צוויי וווּלקאַנען.
איך זע ווי די גאַנצע פּמליא־של־מעלה קרימט זיך, דרייט זיך מיט גסיסה־שמערצן אין אַ ים פֿלאַמען, ווי די כּרובֿים און שׂרפֿים און חיות־הקודש צאַפּלען מיט די פֿלאַמענדיקע פֿעדערן, רײַסן זיך די אָנגעצונדענע האָר פֿון די ברענענדיקע קעפּ און קלאַפּן פֿאַרצווייפֿלט מיט די רויטע, פֿײַערדיקע פֿליגל אין אַ שווערער, גרויסער, אײַזערנער טיר און די טיר איז פֿאַרשלאָסן… דער שׂטן האָט איר פֿאַרשלאָסן און באַהאַלטן דעם שליסל…
איך זע ווי די „אופֿנים“ און „גלגלים“, די „הימלשע רעדער“ דרייען זיך און פֿלאַקערן, און מיר דאַכט, אַז דאָס זײַנען שנײַדער־מאַשינען, און אין די ברענענדיקע, צום טויט־שפּרינגנדיקע מלאכים דערקען איך די פּנימער פֿון די פֿאַרשׂרפֿעטע אַרבעטער־מיידלעך, די טעכטער פֿון דער ייִדישער גאַס אין דער בלוטיקער פֿון פֿרויען־יאַקעס פֿון וואַשינגטאָן פּלייס.
איך שרײַ, איך ליאַרעם, איך וויין, איך פֿלוך, איך לאַך און כאַפּ זיך אויף אין היסטעריע.
פֿײַער… פֿײַער…
וואָס איז אייגנטלעך פֿײַער? איז דאָס אַ ברכה? איז דאָס אַ קללה?
די תּורה איז געגעבן געוואָרן אין פֿײַער, די אינקוויזיציע האָט געהערשט אין פֿײַער.
פֿײַער איז די נשמה פֿון דער וועלט. אין פֿײַער גייט אויף דער טאָג און מיט אַ פֿײַער פֿאַרגייט ער.
דאָס לעבן פֿון יעדן באַשעפֿעניש איז פֿײַער.
דער מענטש, אין וועמען זײַן פֿײַער האָט אויסגעברענט, דער האָט אויפֿגעהערט צו „זײַן“.
אַפֿילו די מילב האָט אין זיך אַ קליינעם לאָקאָמאָטיוועלע מיט פֿײַער, וואָס טרײַבט איר דורכן לעבן.
ליבע איז פֿײַער, דענקען — פֿײַער, אַרבעט — פֿײַער, האַס — פֿײַער, ראַכע (נקמה) — פֿײַער. אַלץ איז פֿײַער, אַפֿילו דאָס וואַסער: מיר גיסן אין זיך וואַסער צו פֿאַרלענגערן אונדזער פֿײַער. די דורשטיקע ערד טרינקט וואַסער, כּדי צו האָבן גענוג פֿײַער אַרויסצוגעבן אירע געוויקסן.
איך קען דאָס קלענסטע ליד נישט זינגען, ווען איך זאָל נישט דערפֿילן אין דער נשמה אַ ברען, אַ פֿײַער, דעם הייליקן פֿײַער פֿון שאַפֿן.
איך פֿאַרגעטער דעם פֿײַער, ער איז דער סימבאָל פֿון טעטיקייט, פֿון שטרעבן, פֿון שטײַגן, פֿון גיין אַרויף, הויך, הויך הימלווערטס…
אָבער איך פֿאַרער נאָר אין פֿײַער דאָס שאַפֿערישע און נישט דאָס צעשטערנדיקע. איך בענטש אים ווען ער גיט, אָבער נישט ווען ער נעמט. איך בענטש אים אויפֿן סיני און פֿלוך אים (שעלט אים) אויפֿן שײַטער־הויפֿן.
איצט פֿאַרדאַם איך אים. ער האָט פֿאַרצערט אַ פֿאַבריק מיט אַרבעטער־מיידלעך. ער האָט פֿאַרוואַנדלט ניו־יאָרק אין אַ לוויה־שטאָט און איז געוואָרן די קללה פֿון דער מענטשהייט.
ברעכט אויף די טיר און באַפֿרײַט זיך!
און אָט איז דאָס ליד וואָס משה ראָזענפֿעלד האָט דעמאָלט אָנגעשריבן:
די פֿאַרשלאָסענע טיר (פֿײַער־געדאַנקען איבער פֿאַרברענטע אַרבעטער)
דער פֿײַער בושעוועט אָן שיעור
עס זעצט דער רויך, די העל דערוואַכט.
מען שפּאַרט זיך צו דער רעטונגס־טיר,
אומזיסט! אָ, וויי, זי איז פֿאַרמאַכט!
מען שרײַט, מען ראַנגלט זיך, מען פֿאַלט,
אין טײַוולס בלוטיקן געצעלט.
מען בלײַבט אין זײַן פֿאַרפֿלוכטן גוואַלט,
אַיעדער אויסגאַנג איז פֿאַרשטעלט.
מען לויפֿט, מען ווייס אַליין ניט וווּ,
און יעדע האָפֿענונג איז גענאַרט.
די שווערע גיהנום־טיר איז צו,
דער אַשמדאַי האָט איר פֿאַרשפּאַרט.
ניט רופֿט דעם שוואַרצן שד צום דין!
אַ שאָד די מי, ער איז גערעכט…
צו דער פֿאַרמאַכטער טיר אַהין!..
און אַלע, פּונקט ווי איינער, ברעכט!
מען בלײַבט אין דעם גיהנום־בראַנד
כּל־זמן דער שלאָס איז אים געטרײַ…
קומט אַלע גלײַך, לייגט צו אַ האַנט!
ברעכט אויף די טיר און איר זײַט פֿרײַ…
די העל איז נאָר אַ העל ווי לאַנג
דער שלאָס פֿון טײַוול הענגט אויף איר.
געפֿערלעך איז איר פֿלאַם, איר צוואַנג
נאָר בײַ אַ צוגעמאַכטער טיר…
אַ צווייט ליד וואָס מאָריס ראָזענפֿעלד האָט אָנגעשריבן וועגן דער שׂריפֿה האָט די פֿאָרשערין און זאַמלערין פֿון ייִדישע לידער, חנה מלאָטעק, אָפּגעדרוקט אינעם פֿאָרווערטס אין 2011 — פּונקט הונדערט יאָר נאָך דעם אומגליק, אינעם אַרטיקל, קינות וועגן דעם טרײַענגל־פֿײַער. דאָס ליד געפֿינט זיך אויף דער פּלאַטע „דאָס גאָלדענע לאַנד“ פֿון יאָסל מלאָטעק:
די רויטע בהלה (אויף פֿאַרברענטע פֿאַבריק־מיידלעך אין ניו־יאָרק)
ניט קיין שלאַכט, ניט קיין פֿאַרטײַוולטער פּאָגראָם
האָט אָנגעפֿילט די גרעסטע שטאָט מיט קלאָגן,
די ערד האָט ניט געציטערט אין איר תּהום,
עס האָט קיין בליץ, קיין דונער ניט געשלאָגן;
סע האָבן קיין שוואַרצע וועטער־וואָלקנס ניט געקראַכט,
און קיין קאַנאָנען ניט די לופֿט צעאַקערט —
אָ, ניין! דאָס האָט אַ מוראדיקע העל דערוואַכט,
אַ שקלאַפֿן־נעסט מיט שקלאַפֿן ווילד געפֿלאַקערט,
דאָס האָט דער גאָלד־גאָט מיט אַ בראַנד־געלעכטער
געפֿרעסן אונדזערע זין און טעכטער,
געלעקט די לעבנס מיט זײַנע רויטע צונגען —
זיי זײַנען אין דעם טויט געשפּרונגען,
אין זײַן שויס געדרונגען,
ער האָט זיי געכאַפּט, געלאַכט, געזונגען…
ער האָט זיי פֿאַרשלונגען.
* * *
זיי זײַנען געזעסן אין זייער יאָך פֿאַרטיפֿט,
זייער שווייס האָט געטריפֿט —
אין דעם פֿאַרטויבנדן געזשום
פֿון מאַשינען אַרום, —
ווען צען שטאָק אין דער הויך,
האָט זיי פֿאַרוויקלט דער רויך,
פֿאַרשפּונען דער פֿלאַם,
און אַ גלוטיקער ים
געפֿרעסן, גענאַשט,
פֿאַרקוילט, פֿאַראַשט!
* * *
שוועסטער מײַנע! יונגע שוועסטער!
מײַנע יונגע ברידער!…
טרויערט מײַנע לידער!
יאָמערט און טרויערט!…
זעט ווי עס לויערט
פֿון טונקעלע נעסטער
דעם אַרבעטערס טויט;
ווי ער האַלט זײַן ברויט…
ווי ער גלאָצט בײַ זײַן טיר,
בײַ זײַן אָרעם געצעלט —
וויי, וויי איז מיר!
וויי, וויי דיר, וועלט!
אַ שבת איז דאָס געווען,
אַן אַרבעטערס אַ שבת,
זײַן „קידוש!“… זײַן „הבֿדלה!“…
די רויטע בהלה
איז פּלוצלינג געשען,
געשיקט פֿון דעם רײַכן,
דעם פּרינץ פֿון געלט.
אָ, אָ, וויי אָן אַ גלײַכן!
פֿליסט טרערנטײַכן,
אַ פֿלוך דער אָרדענונג!
אַ פֿלוך דער אומאָרדענונג!
אַ פֿלוך דער וועלט!
* * *
אויף וועמען זאָל מען פֿריִער קלאָגן?
אויף די פֿאַרברענטע?
אויף די ניט־דערקענטע?
אויף די, וואָס קדיש זאָגן?
אויף די פֿאַרקריפּלטע,
פֿון „זײַן“ געטראָגן?
מײַן טרערנטײַך
אויף אײַך אַלעמען גלײַך!
* * *
פֿאַרהיל זיך אין שוואַרצן, דו גאָלדן לאַנד!
צו טיף דײַן פֿאַרברעכן, צו שרעקלעך דײַן שאַנד,
צו טויב דײַן געוויסן, צו בלינד דײַן געזעץ,
צו טײַוולש דײַן „האַווען“, צו בלוטיק דײַן נעץ,
דײַן נעץ, וועלכע פֿאַנגט דײַנע אָרעמע־לייט —
ס׳וועט קומען די צײַט!… ס׳וועט קומען דײַן צײַט!…
* * *
צינדט יאָרצײַט־ליכט אָן אין די ייִדישע גאַסן!
דער בראָך איז דער בראָך פֿון די ייִדישע מאַסן,
פֿון אונדזערע מאַסן פֿאַרחושכט און אָרעם.
ס׳איז אונדזער לוויה, יאָ, — אונדזערע קבֿרים,
ס׳האָט אונדזערע קינדער, וויי, אונדזערע בלומען,
דער פֿײַער פֿון אונדזערע אָרעמס גענומען.
וויי! אונדזערע ליבע פֿאַרשׂרפֿעטע קוילן,
וויי! אונדזערע פֿריידן אַ העלע מיט גרוילן,
וויי! אונדזערע גליקן אַ באַרג מיט אַרונות,
וויי! אונדזערע זיסע — גיהנום זכרונות!…
אַ צווייט ליד וואָס חנה מלאָטעק האָט דעמאָלט געדרוקט הייסט „מאַמעניו, אָדער עלעגיע פֿאַר די טרײַענגל־פֿײַער־קרבנות“, ווערטער פֿון אַנשל שאָר, מוזיק פֿון יוסל רומשינסקי:
עס רײַסט דאָס האַרץ פֿון דער שרעקלעכער פּלאָג,
ס׳ייִדישע פֿאָלק קלאָגט און וויינט, און ברעכט די הענט.
עס ברעכט אויס אַ פֿײַער, אין העלן טאָג
און הונדערטער אַרבעטער, זיי ווערן פֿאַרברענט.
די וואָס זײַנען פֿון פֿײַער אַנטרינען
האָבן שפּרינגענדיק זייער טויט געפֿינען.
די „מאָרג“ איז פֿול,
מען ווערט שיעור דיל,
ווי אַ מאַמע קלאָגט דאָרט אין דער שטיל:
— אוי־וויי, קינדעניו!
רײַסט זיך בײַ די האָר די מאַמעניו,
— צוליב דעם שטיקל ברויט
האָט אַ שרעקלעכער טויט
גערויבט מיר מײַן איינציק קינד;
טויט ליגט מײַן מיידעלע,
תּכריכים ׳שטאָט אַ חופּה־קליידעלע,
וויי איז מײַנע יאָר,
אַ קינד פֿון זעכצן יאָר,
אוי, מאַמע, מאַמע, וויי איז מיר!
חנה מלאָטעק האָט אויך אַרײַנגענומען טייל פֿון אַ ליד וואָס זי האָט באַקומען פֿון איוו סיקולאַר. די ווערטער זײַנען פֿון לויִס גילראָד און די מוזיק — פֿון ד. מייעראָוויץ. דער אָנהייב לייענט זיך אַזוי:
די שטונדע האָט געקלאַפּט,
דער שאַפּ האָט געסטאַפּט
אין דער גרויסער ווייסט־פֿעקטאָרי.
די אַרבעטער, זיי
האָבן געקראָגן די פּיי
און געאײַלט זיך אַהיימגיין פֿאַר פֿרי.
נאָר פּלוצים, אוי־וויי,
אַ שרעק, אַ געשריי,
אַ העלישער פֿײַער ברעכט אויס.
פֿון איבעראַל קומען
פֿאַרצווייפֿלטע שטימען
אַיעדער וויל פֿריִער אַרויס.
פֿײַערלײַט קלינגען,
פֿון צענטן פֿלאָר שפּרינגען
מיידלעך פֿאַר אַנגסט און פֿון נויט.
עס קראַכט אומגעהײַער
דאָס שרעקלעכע פֿײַער
און פֿאַרברענט יונגע לײַבן צום טויט.
The post Mourning the victims of the 1911 Triangle Shirtwaist Factory fire appeared first on The Forward.
Uncategorized
I had a shot and rock ‘n’ roll fame — I chose a lifetime of Shabbat instead
In 1986, saying no was not part of the plan. I was 26, newly signed to Island Records, and for the first time in my life, the machinery of the music business had begun to move in my favor. My songs “Waning Moon,” “I Feel Young Today,” and “1000 Years,” from my second album Gematria, were on the radio and MTV. There was talk of tours, of opening slots with artists like Sting, Joe Cocker and Greg Allman. My job, as everyone understood it, was simple: Say yes. Yes to every opportunity, yes to every kind of exposure, yes to everything that could possibly give my career momentum.
Lou Maglia, the president of Island Records, was an old-school Italian record guy — street-smart, direct and deeply invested in the artists he believed in. I was among his first signings. He had taken me on largely because of an independent record I had made called This Father’s Day, written and recorded as tribute to my dad, who died at 54, just a day after I’d turned 24. He was my mentor and my hero. Those who say his death had much to do with my sudden turn toward observant Judaism are partly right.
The other part is that in seeking a record deal since I was 13, and then finally getting one, I discovered it wasn’t the answer to what I’d actually been searching for, which was a loving family, a clearer understanding of what my life’s purpose might be, and a deeper sense of belonging in my tribe — the Jewish people.
That’s why, one afternoon, when I walked into Lou’s office and closed the door behind me, what I said to him must have sounded incomprehensible.
“Lou, I’m starting to keep this Jewish thing called Shabbos, and I won’t be available to perform on Friday nights anymore.”
He stared at me for a moment, then burst out laughing.
“Ha! Fucking Shabbos. Ok, that’s a good one, I get it. But can we talk about these opening slots?”
It wasn’t a cruel laugh. It was the laugh of a man encountering something he had no category for. In Lou’s world, artists did all kinds of self-destructive things and made radically poor decisions. But remove themselves from the single most important performance night of the week? Never. Ever.
I was, in effect, telling him I had decided to become unavailable for my own ascent.
At the time, I couldn’t have explained my decision in any coherent way. I didn’t have the vocabulary or even the conceptual framework. All I knew was that after my dad’s death something had begun to feel hollow. Not the music. The music was real. It was everything around it. The sense that if I just kept moving forward fast enough, saying yes often enough, I’d arrive at some point where things would finally make sense. They didn’t. (I can state for the record, 40 years later, they still don’t.)
But around that same time, through a chain of introductions, I met the record producer and singer Kenny Vance, of Jay and the Americans fame. Kenny, now my dear friend, had worked with everyone, and he wasn’t shy about mentioning it.
“I used to date Diane Keaton,” he told me. “I know Woody Allen. I was the music director for Saturday Night Live. But tonight, I’m gonna take you to my main connection, a religious Jew in Brooklyn.”
I suspect he thought I’d roll my eyes at the prospect. I did nothing of the sort. I was excited.
Before long, we were crossing the Brooklyn Bridge, the lights of lower Manhattan burning behind us. We arrived at an apartment in Crown Heights where Rabbi Simon Jacobson greeted us. I connected with Simon right off the bat. His eyes reflected a paradox, an awareness that being alive was both a source of great humor and great sadness. Simon told me about his work reconstructing the Lubavitcher Rebbe’s talks from memory, highly complex talks that lasted for hours and drew on thousands of Jewish sources. The scale of it was incomprehensible to me. It belonged to a world governed by entirely different assumptions than my own.
Later that night, after Kenny, who seemed very old — I think he was 40 — got tired and left for his home in Far Rockaway, I asked Simon about the paintings of the Lubavitcher Rebbe hanging on the wall.
“What’s the deal with those pictures?” I said. “They seem sort of cultish to me.”
Simon wasn’t offended. “I enjoy them,” he said. “To me, the Rebbe is like a very inspiring grandfather.”
Makes sense, I thought.
He grew quiet, then continued. “There are people called tzadikim,” he said. “They have no sense of self. They live only to serve others. And they can do anything they wish.”
I knew enough to know he wasn’t using the colloquial tzadik, as in “What a tzadik, that Herb Shapiro. Got me such a deal on my new Firestones.”
“Really?” I asked. “Can they fly?”
Simon looked at me. He became serious.
“I’ve never seen anyone fly. But for a tzadik, flying is no greater miracle than walking.”
The remark just about toppled me. Not because it sounded weird and mystical, but because it cohered with something I had always felt, but had never heard expressed so simply: that walking itself was a miracle. That breathing, eating pancakes, taking a piss, that just being alive, was a miracle.
One could accurately say that I was the fastest person ever to join the “cult.” I went out and bought tzitzit the next day. I began keeping kosher. “One less shrimp,” was how I thought of it. Then came Shabbat observance in my dumpy railroad apartment on 47th and Eighth Avenue in Hell’s Kitchen.
Shabbat, like music, was the space between notes. A kind of purposeful interruption. For one day each week, I stopped. I stopped producing. I stopped striving. Most importantly, I stopped trying to turn success into proof of my worth. It wasn’t only about stopping work. That’s too simple. It was about remembering that I was more than my work. It felt like an authentic subversion of shallow cultural norms, something that instinctively appealed to me. It was the more truthful version of the so-called subversion that rock and roll had always only imitated.
This is why I told Lou Maglia no.
Not because I was certain, but because I had begun to understand that if I lost this, I might lose something far more essential than a career.
My friend, the late Lou Maglia, lapsed Catholic, soulful man that he was, stopped laughing. He saw that I was serious. He didn’t drop me. Far from it. He became my biggest champion. When it would have been only logical for us to play cities like Cleveland and Chicago in support of one of my recordings, Lou even helped finance my tour of the Caucasus in what was then the USSR. (Another story for another time.) He knew that my music wasn’t a posture, but a reflection of my deeply held values.
Hey Lou, if you’re up there listening, thank you. You were a beautiful man with a beautiful spirit.
People sometimes ask me if the cost to my career was worth it. There are two issues I have with the question. First, it assumes the career was the central measure of my life. Second, few ask what I received in return. I have, thank God, been blessed with a beautiful marriage, a tight-knit, loving family, grandchildren, a body of work that I could never have imagined at age 26, and time. I have been able to see the value of time and secure it as my own.
As for music, Shabbat didn’t take any of it away from me. It taught me to hear it better, write it better, and perform it better.
I have never struck a better bargain.
The post I had a shot and rock ‘n’ roll fame — I chose a lifetime of Shabbat instead appeared first on The Forward.
Uncategorized
Spain withdraws ambassador to Israel, widening diplomatic rift as Trump threatens to sever trade
(JTA) — MADRID — Spain has permanently withdrawn its ambassador to Israel in a symbolic rebuke of the U.S.-Israeli strikes on Iran.
Spanish Prime Minister Pedro Sánchez has emerged as an unequivocal and lonely voice in Europe against the Iran war, widening Spain’s rift with Israel and making an enemy of President Donald Trump.
Ambassador Ana María Salomón Pérez was removed from her post on Tuesday, according to an announcement issued Wednesday by the Spanish government. Israel recalled its ambassador to Spain, Rodica Radian-Gordon, shortly after Spain said it would recognize a Palestinian state in May 2024.
Spain’s move marks an escalation in the countries’ strained relations, which have severely deteriorated since the start of the war in Gaza in 2023.
Spanish Prime Minister Pedro Sánchez became one of Europe’s most vocal critics of Prime Minister Benjamin Netanyahu’s prosecution of that war. Over the last three years, he rallied support for Palestinian statehood, accused Israel of genocide in Gaza and imposed a total arms embargo on Israel.
Pérez was summoned to Madrid in September, following a diplomatic row over Spain’s ban on aircrafts and ships carrying weapons to Israel. Israel’s foreign minister Gideon Saar called the measure antisemitic and barred two members of Sánchez’s Cabinet from entering Israel, saying they supported “terrorism and violence against Israelis.”
Spain and Israel are now both represented in each other’s embassies by their respective chargés d’affaires, lower-ranking officials who reflect their downgraded relations. It is the same status that Israel maintained with South Africa before the two countries ejected even the lower-level envoys earlier this year.
Sánchez has been one of few major European leaders to emphatically reject the U.S.-Israeli attacks on Iran, calling them “an unjustified and dangerous military intervention” that he says violates international law.
As the leaders of Germany, France and Italy have taken more conciliatory tones, Trump has lashed back at Sánchez. After Spain refused to allow the United States permission to use two jointly operated bases in its territory for strikes on Iran, Trump threatened to sever trade.
“Spain has been terrible,” Trump said during a press conference with German Chancellor Friedrich Merz on March 3. He added, “We’re going to cut off all trade with Spain. We don’t want anything to do with Spain.”
Sánchez, in response, has revived the “No to war” slogan that galvanized Spaniards in 2003. At the time, millions took to the streets to reject then-Prime Minister José María Aznar’s support for the Iraq war, contributing to his center-right party’s collapse in 2004. The war was also seen as a driver behind a deadly terrorist attack in Madrid whose 22nd anniversary Spain marked on Wednesday.
Sánchez said the slogan summed up the Spanish government’s position in a televised address on March 4. In a pointed line, he said leaders who have not improved their people’s lives “make use of war to hide their failure whilst filling the pockets of a few — the usual ones, the only ones who win when the world stops building hospitals in order to build missiles.”
Even more pointedly, without naming Trump, he said, “We are not going to be complicit in something that is bad for the world and contrary to our values and interests, simply out of fear of reprisals from anyone.”
The post Spain withdraws ambassador to Israel, widening diplomatic rift as Trump threatens to sever trade appeared first on The Forward.