Uncategorized
7 Jewish highlights from the new Museum of Broadway
(New York Jewish Week) — There’s a reliably funny Twitter account called @JewWhoHasItAll, which imagines a universe where nearly everyone is Jewish and those who aren’t are the outliers.
That’s the sensation I got on a visit to the Museum of Broadway, which opened last month. A three-story tribute to the Theater District located in its very heart, it is organized around a series of rooms dedicated to landmark musicals and plays, and the majority bear the stamp of Jewish creators: Jerome Kern and Oscar Hammerstein’s “Showboat,” Richard Rodgers and Hammerstein’s “Oklahoma!”, Leonard Bernstein’s “West Side Story,” Stephen Sondheim’s “Company,” Tony Kushner’s “Angels in America.”
Other projects dedicated to the history of Broadway aren’t shy about noting the over-representation of Jews in the business. “Broadway Musicals: A Jewish Legacy,” a documentary that seems to run on a nearly endless loop on my local PBS station, notes that “over the [first] 50-year period of its development, the songs of the Broadway musical were created almost exclusively by Jewish Americans.”
If the Museum of Broadway acknowledges this, I didn’t notice. Some might take this as an omission or a snub, the way critics objected when a new museum about the history of Hollywood initially overlooked the essential Jewish contribution to the movie business. But in this case, the Jewishness of Broadway is taken as a given. You’d have to be culturally illiterate not to notice how many of the most celebrated creators are Jewish: In addition to the musical tributes, there are wall placards singling out the contributions of Sondheim and the director Harold Prince, a corner devoted to “Fiddler on the Roof” and a gallery celebrating Joe Papp (born Joseph Papirofsky) and his Public Theater, that reliable pipeline of breakthrough Broadway shows.
(There were, however, frequent mentions of the specifically African-American contributions to Broadway. That seemed a deliberate attempt to counter perceptions that Broadway is indeed the “Great White Way.”)
The museum, whose opening was delayed by the pandemic, is a collaboration with Playbill, Broadway Cares/Equity Fights AIDS (which is supported by a portion of the stiff $39 admission charge), the Al Hirschfeld Foundation, Concord Theatricals and Goodspeed Musicals. Its approach is chronological, with a timeline that pulls visitors from room to room, from vaudeville, through Broadway’s “Golden Age” and up to the present. Original costumes and props are on display in Instagram-ready settings that resemble the original sets for various shows.
Among the paraphernalia and stagecraft are a number of Jewish highlights. Here are seven:
A whirligig of Rodgers and Hammerstein musicals
A sample of Rodgers and Hammerstein musicals, on display at the Museum of Broadway. (NYJW)
Just past the cornstalks celebrating the ground-breaking 1943 musical “Oklahoma!” is a wall display showcasing the duo’s most important collaborations, including “Carousel,” “South Pacific,” “The King and I,” “Flower Drum Song” and “The Sound of Music.” Rodgers, working with Hammerstein and before him Lorenz Hart, wrote more than 900 songs and 41 Broadway musicals. Combine that with Hammerstein’s work with Kern, and it is hard to imagine two more important figures in the history of musical comedy.
Jerome Robbins’ notes on “West Side Story”
Choreographer Jerome Robbins suggested a “seder” scene in an early conception of what became “West Side Story.” (NYJW)
Look closely at this list of proposed scenes for a musical based on “Romeo and Juliet” and you’ll see the word “seder.” Robbins, the choreographer, originally proposed that the show focus on a star-crossed love story between a Jewish girl and an Irish boy, but he and his fellow Jewish collaborators — composer Leonard Bernstein, lyricist Stephen Sondheim and playwright Arthur Laurents — soon felt the interfaith idea had already been exhausted in plays like “Abie’s Irish Rose.” When the show premiered in 1957, the gangs were Puerto Rican and a medley of ethnic whites.
Florence Klotz’s costume “bible”
Florence Klotz won six Tony Awards for her costume designs. (NYJW)
Costume designer Florence Klotz frequently collaborated with Prince and Sondheim. The museum displays her sketches for Sondheim’s “Follies” and “A Little Night Music.” Born in Brooklyn, Klotz would win six Tony awards. She died in 2006. The museum also includes an entire floor dedicated to the “backstage” talent: costume and set designers, stage managers, prop masters and writers.
A shrine to “Company”
A display at the Museum of Broadway celebrates a recent revival of “Company.” (NYJW)
Sondheim and Prince emerge as the museum’s lodestars. “Their intense and fruitful partnership and their creative trailblazing in [the 1970s] resulted in an extraordinary artistic innovation and a slew of provocative new works,” a wall card proclaims. “Company” (1970) was a largely plotless exploration of urban anomie. The museum calls it a “frank, even painful look at modern life,” perfectly attuned to the upper-middle class theatergoers who, it says, are the “backbone” of the Broadway audience. It’s the show people love or hate if they love or hate Sondheim. The “Company” exhibit includes photos of the original cast and spare set, and a backdrop that draws on the recent gender-bending revival.
A tribute to Joseph Papp
Costumes from productions that originated at Joseph Papp’s Public Theater on display at the Museum of Broadway. (NYJW)
Joe Papp flipped the script on how shows made it to Broadway: His Public Theater produced edgy off-Broadway plays that drew audiences downtown, and then successfully transferred that same buzz to the “Big Stem.” Papp, a son of Yiddish-speaking parents who grew up in a Brooklyn slum, founded the New York Shakespeare Festival. A section of the museum includes costumes and posters from important productions that originated at The Public — including wildly popular revivals of “The Pirates of Penzance” and “The Threepenny Opera” — and a dress Meryl Streep wore in her Broadway debut, in “Trelawny of the ‘Wells.’” Two other musicals developed at The Public — “Hair” and “A Chorus Line” — get their own tribute rooms.
Al Hirschfeld’s barber chair
A room at the Museum of Broadway includes works by the famed caricaturist Al Hirschfeld. (NYJW)
The museum has an entire gallery dedicated to the work of artist Al Hirschfeld and his caricatures of Broadway stars and productions from 1923-2001. His pen-and-ink drawings were a visual shorthand for “Broadway,” and it would sometimes seem that the stars he drew would come to resemble his drawings, not the other way around. The museum includes his wonderfully kooky Barbra Streisand in “Funny Girl” and a bearish, brooding Zero Mostel as Tevye. On display is a barber chair similar to the one he used in his studio (the original had fallen apart by the 1990s).
A stage set from “The Producers”
An exhibit space at the Museum of Broadway evokes the scenery from the Mel Brooks musical “The Producers.” (NYJW)
You can sit behind a desk and pretend you are Broadway producer Max Bialystock, who was played by Nathan Lane in the phenomenally successful 2001 musical adaptation of Mel Brooks’ 1967 film about the worst musical ever staged for Broadway. The display is a reminder of the impact of the show, and not only on ticket prices: It proved the viability of adapting movies for Broadway, and earned a record-setting 12 Tony Awards. The museum calls the musical, with its tap-dancing Nazis and sweet and conniving Jewish protagonists, a “glittering homage to Broadway’s past” — a past that is unmistakably Jewish.
—
The post 7 Jewish highlights from the new Museum of Broadway appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Argentina rabbi: What can can learn from losing the World Cup?
דעם פֿאַרגאַנגענעם זונטיק, גלײַך נאָכן סוף פֿונעם וועלט־בעכער טורניי 2026 האָב איך אָנגערופֿן אַ גוטן פֿרײַנד אין אַרגענטינע, כּדי צו הערן ווי עס גייט אים.
איך בין ממש צעבראָכן — האָט ער געזאָגט — פֿאַרוואָס האָט דער אויבערשטער דאָס געטאָן?!
האָב איך אים געענטפֿערט: — איך בין נישט דעם אויבערשטנס בוכהאַלטער, און זיכער נישט זײַן אַדוואָקאַט. איך ווייס נישט פֿאַרוואָס ער טוט וואָס ער טוט, און פֿאַרוואָס ער טוט נישט וואָס ער טוט נישט. איך מיין אַז די וויכטיקסטע פֿראַגע איז נישט: „פֿאַרוואָס איז דאָס געשען“? נאָר גיכער: „וואָס איצט? וואָס קענען מיר זיך דערפֿון לערנען?“
האָט ער מיך געפֿרעגט, וואָס איך האַלט איז דער מוסה־השׂכּל. האָב איך אים געפֿרעגט צי ער געדענקט די מעשׂה פֿון יונה.
— אַוודאי. דער פֿיש האָט אים אײַנגעשלונגען.
ריכטיק — האָב איך געזאָגט — אָבער דאָס איז בלויז דער ערשטער טייל פֿון דער מעשׂה. נאָך דעם וואָס יונה האָט אין נינווה איבערגעגעבן די נבֿואה, מיט וועלכער דער אויבערשטער האָט אים געשיקט, איז ער אַרויס פֿון שטאָט און זיך אַוועקגעזעצט צו זען וואָס עס וועט ווערן.
דער אויבערשטער האָט דעמאָלט געמאַכט אויפֿוואַקסן אַ קיקיון, וואָס האָט אים געגעבן שאָטן, און יונה האָט זיך זייער געפֿרייט. אָבער אויף מאָרגן האָט דער אויבערשטער געשיקט אַ וואָרעם, וואָס האָט פֿאַרדאָרבן דעם קיקיון, און דער בוים איז פֿאַרטריקנט געוואָרן.
ווען די זון האָט שטאַרק געברענט, האָט יונה געליטן פֿון דער היץ און איז געוואָרן גאָר פֿאַרצווייפֿלט. האָט אים דער אויבערשטער געפֿרעגט: טרויערסטו איבערן קיקיון?
און יונה האָט געענטפֿערט: יאָ, ביז צום טויט.
האָט דער אויבערשטער געזאָגט: דו באַדויערסט אַ קיקיון, וואָס דו האָסט נישט פֿאַרפֿלאַנצט און נישט אויפֿגעהאָדעוועט. אין איין נאַכט איז ער אויפֿגעקומען, און אין איין נאַכט איז ער פֿאַרגאַנגען.
און זאָל איך דען נישט רחמנות האָבן אויף דער גרויסער שטאָט נינווה, וווּ עס וווינען מער פֿון צוועלף טויזנט מענטשן?“…
די מעשׂה שטעלט אונדז פֿאָר אַ פּשוטע אָבער טיפֿע פֿראַגע: וואָס פֿאַרדינט טאַקע אונדזער גרעסטע זאָרג?
און דאָ קומען מיר צוריק צום וועלט־בעכער. עס איז גאָר פֿאַרשטענדלעך, אַז אַן אַרגענטינער זאָל זײַן אַנטוישט ווען זײַן מאַנשאַפֿט פֿאַרשפּילט. ספּאָרט רופֿט אַרויס שטאַרקע געפֿילן, און דאָס איז דווקא איינע פֿון די סיבות, פֿאַרוואָס מענטשן האָבן עס אַזוי ליב.
— דײַן טרויער איז נישט קיין חסרון — האָב איך אים געזאָגט — פֿאַרקערט. עס ווײַזט, אַז דו ביסט אַ מענטש מיט געפֿיל. און געפֿיל איז אַ טײַערע מידה.
אָבער ווען די ערשטע אַנטוישונג הייבט שוין אָן זיך אָפּצושוואַכן, איז כּדאַי זיך צו פֿרעגן: וואָס נאָך אין לעבן פֿאַרדינט אַזאַ מאָס פֿון דײַן איבערגעגעבנקייט?
באַטראַכט נאָר אַ מאָמענט. דו האָסט נישט געקענט ברענגען דעם נצחון, און דו האָסט אויך נישט גורם געווען די מפּלה. און דאָך האָט דער רעזולטאַט, וואָס איז בכלל נישט געווען אין דײַנע הענט, אַזוי שטאַרק באַווירקט דײַנע געפֿילן.
אפֿשר וואָלט זיך געלוינט אַרײַנצולייגן די זעלבע עמאָציאָנעלע ענערגיע אין אַן אַנדער מין „פֿאַרמעסט“ — אין אַזאַ, וווּ דײַנע באַשלוסן און דײַנע מעשׂים קענען טאַקע מאַכן אַן אמתן חילוק.
וואָס פֿאַר אַ פֿאַרמעסט מיין איך? דאָ קומט אַרײַן אַן אויסערגעוויינטלעכע הוראה פֿונעם רמב״ם.
דער רמב״ם שרײַבט, אַז יעדער מענטש דאַרף שטענדיק זען זיך אַליין און די גאַנצע וועלט ווי פּונקט באַלאַנצירט צווישן זכות און חובֿה.
איין מצווה. איין גוט וואָרט. איין מעשׂה פֿון חסד. אַפֿילו איין גוטער געדאַנק.
יעדער איינער פֿון זיי קען איבערוועגן די גאַנצע וואָג לטובֿה — נישט נאָר פֿאַר זיך אַליין, נאָר פֿאַר דער גאַנצער וועלט.
מיר טראַכטן אָפֿט: וואָס מאַכט אויס וואָס איך׳ל טאָן? איך בין דאָך בלויז איין מענטש צווישן אַכט ביליאָן? דער רמב״ם בעט אונדז צו קוקן אויף דער וועלט מיט אַנדערע אויגן:
שטעל זיך פֿאָר אַ וואָג. אויף איין זײַט שטייען פֿיר ביליאָן מענטשן. אויף דער צווייטער זײַט — נאָך פֿיר ביליאָן. די וואָג איז פּונקט באַלאַנצירט. איצט שטעל זיך פֿאָר, אַז דו טרעטסט צו און באַשליסט אויף וועלכער זײַט זיך צו שטעלן. אין יענער רגע ווערט דײַן באַשלוס דער באַשליסנדיקער. דו ביסט דער וואָס האָט איבערגעוואָגן די גאַנצע וואָג.
אויב דאָס קלינגט צו אַבסטראַקט, לאָמיר זיך אומקערן צום וועלט־בעכער.
דער גאַנצער טורניר — נאָך וואָכן פֿון שפּילן, צענדליקער נאַציאָנאַלע מאַנשפֿאַטן און הונדערטער שפּילער — איז דער סוף באַשלאָסן געוואָרן דורך איין איינציקן מאָמענט.
איין שפּילער. איין גאָל. אַזוי איז אויך אין דער רוחניותדיקער וועלט.
דער גרויסער געראַנגל צווישן גוטס און שלעכטס, וואָס באַגלייט די גאַנצע געשיכטע פֿון דער מענטשהייט, קען אויסזען ווי עפּעס צו גרויס, כּדי אַ יחיד זאָל קענען אײַנווירקן דערויף.
אָבער אויב די וואָג איז טאַקע באַלאַנצירט, ווי דער רמב״ם באַשרײַבט, קען דער גאַנצער סוף־רעזולטאַט אָפּהענגען פֿון איין מענטש. פֿון איין מצווה. פֿון איין גוט וואָרט. פֿון איין גוטן געדאַנק.
און יענער מענטש קען זײַן דווקא דו אַליין. מיט דעם באַשלוס וואָס ליגט הײַנט אין דײַנע הענט.
עס איז דאָ נאָך אַן ענין, וואָס דער וועלט־בעכער קען אונדז לערנען. די נבֿיאים באַשרײַבן אַ צײַט, ווען די וועלט וועט דערגרייכן איר אמתן ציל. דעמאָלט וועט דער משיח קומען און ברענגען אַן עפּאָכע פֿון שלום, גערעכטיקייט און אַלגעמיינער דערקענונג פֿון גאָט.
קען מען זיך פֿרעגן: ווי אַזוי איז עס מעגלעך, אַז איין מענטש זאָל אינספּירירן די גאַנצע וועלט?
אָבער טראַכט צוריק וועגן דעם וואָס מיר האָבן פּונקט איצט מיטגעזען. ביליאָנען מענטשן האָבן אין איין אויגנבליק זיך צוגעקוקט אויף איין מענטש: ליאָנעל מעסי.
פֿאַר אַ קורצן מאָמענט איז ער געוואָרן דער צענטער פֿונעם אויפֿמערק פֿון ביליאָנען מענטשן!
אויב דאָס איז מעגלעך אין דער וועלט פֿון ספּאָרט, איז עס נאָך מער פֿאַרשטענדלעך, אַז עס וועט קומען אַ טאָג, ווען די גאַנצע מענטשהייט וועט זיך ווענדן צו אַ פֿירער, וועמענס כּוח וועט נישט ליגן אין זײַנע פֿיס, נאָר אין זײַן רוח.
משיח וועט נישט פֿאַראייניקן מענטשן אַרום אַ פּילקע. ער וועט פֿאַראייניקן זיי אַרום אמת. אַרום גוטסקייט. אַרום גערעכטיקייט. אַרום שלום. און אַרום דער ידיעה פֿון ג-טליכקייט.
איך האָב דעמאָלט צוגעגעבן מיט ַא שמייכל: „ס׳איז דאָ אַ טשיקאַווער צופֿאַל. דער נאָמען Messi קלינגט ַא ביסל ענלעך צו Messiah.
אַוודאי איז דאָס בלויז אַ לשון־צופֿאַל. אָבער אַ מאָל קען אַ קליינע צופֿעליקייט דינען ווי אַ בריק צו אַ גרעסערן געדאַנק. און דער געדאַנק איז פּשוט:
אויב די גאַנצע וועלט קען זיך פֿאַראייניקן אַרום אַ פֿוסבאָל־פֿינאַל, אויב ביליאָנען מענטשן קענען זיך טיילן די זעלבע האָפֿענונג, די זעלבע שפּאַנונג און די זעלבע באַגײַסטערונג, דערמאָנט דאָס אונדז, אַז די מענטשהייט איז פֿעיִק זיך צו פֿאַראייניקן.
די פֿראַגע איז נאָר: אַרום וואָס?
די נבֿיאים זעען פֿאָרויס א טאָג, ווען די וועלט וועט זיך פֿאַראייניקן נישט אַרום קיין שפּיל, נאָר אַרום אַ ציל. נישט אַרום אַ געווינער, נאָר אַרום אמת. נישט אַרום אַ גאָל, נאָר אַרום דעם אויבערשטן.
און ביז עס קומט יענער טאָג, האָט יעדער איינער פֿון אונדז זײַן אייגענע ראָלע. מיר דאַרפֿן נישט וואַרטן אויף אַ פֿולן סטאַדיאָן. מיר דאַרפֿן נישט וואַרטן אויף אַ וועלט־פֿינאַל. און מיר דאַרפֿן זיכער נישט וואַרטן ביז אַלע אַנדערע וועלן טאָן וואָס זיי דאַרפֿן טאָן.
די געלעגנהייט ליגט פֿאַר אונדז יעדן טאָג. יעדער באַשלוס. יעדער גוט וואָרט. יעדע מצוה. יעדער אַקט פֿון חסד. זיי אַלע זײַנען מער באַטײַטנדיק, ווי מיר שטעלן זיך פֿאָר.
אפֿשר וועלן מיר קיינמאָל נישט וויסן, ווי ווײַט די השפּעה פֿון אַן איינציקער מעשׂה האָט זיך פֿאַרשפּרייט. אָבער לויט דעם רמב״ם דאַרפֿן מיר לעבן מיט דעם באַוווּסטזײַן, אַז עס איז זייער מעגלעך, אַז דווקא יענע מעשׂה האָט איבערגעווויגן די גאַנצע וואָג.
מיר קענען אפֿשר נישט באַשליסן ווער עס זאָל געווינען דעם וועלט־בעכער. אָבער מיר קענען יעדן טאָג באַשליסן וואָס פֿאַר אַ וועלט מיר העלפֿן בויען.
אויב יעדער פֿון אונדז וועט טאָן זײַן טייל, וועלן מיר אַלע צוזאַמען העלפֿן ברענגען דעם טאָג, ווען די וועלט וועט דערגרייכן איר אמתן נצחון — די גאולה האמתית והשלימה, מיט ביאת משיח צדקנו במהרה בימינו, ממש.
The post Argentina rabbi: What can can learn from losing the World Cup? appeared first on The Forward.
Uncategorized
Trump’s messy new deal with Saudi Arabia shows how far Israel has fallen
The American decision to sign a deal granting Saudi Arabia a pathway toward a civilian nuclear program is a terrible development for Israel — not just because Riyadh could one day turn nuclear infrastructure developed with the United States into a weapons capability.
The agreement reflects the collapse of Israeli strategy under Prime Minister Benjamin Netanyahu since the Hamas attack of Oct. 7, 2023; the erosion of Israel’s influence in the U.S.; and Israel’s descent toward the status of a pariah state.
A day after the deal was announced, Trump — seemingly rattled by the flood of criticism that ensued — said it was dependent on Saudi Arabia joining the Abraham Accords. But he did not clarify what aspect of the Accords he meant; there’s no indication that such a requirement is included in the already-signed deal; and Riyadh has made clear that it will do no such thing until there is concrete progress toward a Palestinian state, which is a fantastical notion under the current Israeli government.
For years, nuclear cooperation represented one of Washington’s greatest sources of leverage over Saudi Arabia. It was long believed that prospect would be used to anchor some kind of pact involving normalization with Israel, binding nuclear safeguards, a regional defense architecture and a united front against Iran. Under such an arrangement, Israel would have established formal relations with the Arab world’s most influential power, and gained both a central role in a new regional security system and enforceable Saudi commitments against pursuit of nuclear weapons.
Washington has now at least begun giving Riyadh the prize — no matter what Trump says, amending the deal post-facto will be at best extraordinarily difficult — without Israel receiving any of the benefits.
That dire truth is the outcome of nearly three years in which Israel has confused military brilliance with strategy, and abandoned almost all public diplomacy as its status in the world plummeted.
No one can deny the extraordinary capabilities displayed by Israel’s armed forces and intelligence services since the Oct. 7 massacre. Hezbollah absorbed devastating blows. Iranian military assets suffered setbacks. Hamas lost thousands of fighters and much of its military infrastructure.
But a sense of true strategy is needed to convert military achievement to political outcomes. Strategy can strengthen alliances, expand legitimacy and leave a country in a stronger geopolitical position than the one in which it entered a conflict.
That seems to be completely beyond Netanyahu’s ability.
In the months immediately following Oct. 7, Israel possessed something extraordinarily rare: overwhelming international legitimacy. Hamas had committed an atrocity that horrified much of the democratic world. Moderate Arab governments viewed Hamas as a dangerous extension of the same Islamist forces that threatened their own stability. Former President Joe Biden’s administration recognized that extraordinary alignment, and sought to build upon it, working toward an ambitious regional framework.
In the early months of war, Hamas faced near-unanimous global pressure to hand over Gaza to a reformed Palestinian Authority, backed by moderate Arab governments. Arab states appeared ready to help marginalize Hamas politically and financially, and make life uncomfortable for its leaders.
For a moment, it was easy to see a path forward in which Saudi Arabia would normalize relations with Israel, with other countries following. A U.S.-led regional alliance facing Iran might integrate Israel into the Middle East more deeply than was ever previously imaginable.
That framework offered Israel the chance to translate the trauma of Oct. 7 into a strategic transformation of the region. Instead, Netanyahu chose an open-ended war whose nebulously defined goals were not achievable by military means alone, amid a reasonable and growing suspicion in the public and around the world that he was doing so to preserve his hold on power.
Every few weeks Israelis heard that Hamas stood on the verge of collapse. Each extension of the war was presented as the last before “complete victory” — which Netanyahu kept claiming was “a step” away. Victory remained perpetually on the horizon as Israel’s international standing collapsed.
Now, Netanyahu is wanted at the Hague. Diplomatic isolation has deepened and economic pressure mounted as boycott movements — including many informal ones — expanded.
And critically, American public opinion has shifted sharply, particularly among younger Americans, threatening the bipartisan foundation upon which Israel’s relationship with Washington has rested for generations.
Recent credible polls show that more Americans now sympathize with Palestinians than with Israelis.
Israelis think this happened because of a propaganda campaign against them on social media, because of antisemitism in Europe, or because of hostile journalists. That is partly true but mostly wrong. These shifts are mostly a result of the posture of the Israeli government.
The reality is that Israel killed tens of thousands of Palestinian civilians, accepted that toll with remarkably little public reflection or regret, and relied on the trauma of Oct. 7 to justify it. Around the world, that proved politically devastating. It is especially absurd considering that Israel paid this extraordinary price without achieving its central objective of removing Hamas from Gaza — which was foreseeable and infuriating.
Things might change if the opposition comes to power in October. The idiotic demonization of the Palestinian Authority might end. Jewish terrorism in the West Bank might be stamped out. Settlement construction beyond the fence line, and certainly illegal outposts, might stop.
Israel might again at least be trying to find a solution to the festering Palestinian issue — or at least prefer to lower the flames. That might, in the long term, bring Saudi Arabia back to the table.
But the U.S, has stopped waiting. That the Saudi deal was signed at all, no matter what Trump says now, suggests that Washington is now basically indifferent to the loss of leverage for a deal favoring Israel.
How to resolve the muddle Trump has made? The key: the agreement appears to not include the possibility of enrichment on Saudi soil, but just general assistance to create a program for nuclear energy. So Trump will be able to say that enrichment must await Saudi normalization with Israel. But Saudi Arabia will still be able to claim the symbolic victory of entering into nuclear collaboration with the U.S.
And so, the regional architecture envisioned in the first months after Oct. 7 has vanished because of the forever-wars Netanyahu has pursued — which also resulted in the deaths of dozens of hostages and more than 1,000 soldiers, badly damaged Israel’s economy, and left the country’s international standing in shambles.
And the strategic alliance between Israel and the U.S. — without which Israel’s very existence will be in danger — is falling apart in front of our eyes, not because of Trump but because we are losing the American people.
This is what you get when you are all brawn and no brain, and all tactics and no strategy.
That realization should define Israel’s coming election far more even than arguments over judicial reform or the Haredi draft. Those who have led Israel into this disaster deserve to be punished. Not just removed from power, but decisively repudiated. They have become a danger to the Zionist project itself.
The post Trump’s messy new deal with Saudi Arabia shows how far Israel has fallen appeared first on The Forward.
Uncategorized
Harvard students have questions after Hillel withdraws its brief against Trump
Jewish Harvard students are still trying to make sense of a baffling turn of events, after Hillel International weighed in on the university’s lawsuit against the Trump administration seeking restoration of federal funding withheld over alleged campus antisemitism — and then just as suddenly withdrew its brief from the U.S. Court of Appeals for the First Circuit.
Hillel International had filed an amicus brief Wednesday supporting Harvard’s suit against the federal government, which seeks to restore roughly $2.7 billion in federal research funding. In its brief, Hillel International acknowledged that antisemitism is an issue at Harvard and other universities, but that “campus life for Jewish students has meaningfully improved” following actions taken by the school.
Less than 24 hours later, Hillel International confirmed that it was withdrawing the brief, citing an error in its internal review process, according to the student newspaper, the Harvard Crimson.
What’s more, Hillel International filed the brief without the knowledge of Harvard Hillel, a campus organization that operates independently, the paper reported.
Hillel’s reversal followed sharp criticism of the brief on social media from some Jewish public figures. Among them was Shabbos Kestenbaum, a Harvard Divinity School graduate who filed a Title VI lawsuit against the university for ignoring antisemitism. He wrote on X that he was “shocked” by the decision.
“Rather than take responsibility for their failure to respond to the explosion of antisemitism on American campuses post October 7th, Hillel has instead decided to support the perpetrators,” Kestenbaum wrote. He encouraged donors to stop giving to Hillel and choose organizations like Chabad or Jewish day schools instead.
Kestenbaum told the Harvard Crimson that Hillel International President Adam Lehman had not seen the brief before the organization filed it. Hillel International did not respond to an inquiry from the Forward to confirm this.
Hillel’s withdrawal of the brief disappointed Tova Kaplan, a recent graduate who testified at a U.S. Commission on Civil Rights hearing on campus antisemitism. The brief cited her testimony.
“While I’m not sure what factors led to this decision, it feels like a prioritization of politics over Jewish students,” Kaplan wrote in a statement to the Forward.
“The Trump administration’s attacks aren’t even designed to help Jewish students — instead, they’re designed to instrumentalize our voices and pain to achieve their own political goals,” she wrote.
Siding with Harvard along with numerous other groups, including civil liberties organizations across the ideological spectrum and 18 other American universities, the withdrawn brief argued that cutting research funding is not a productive way to halt university antisemitism. Harvard’s improvement measures, following recommendations from its own Task Force on Combating Antisemitism and Anti-Israel Bias, have been more effective than what the brief called the “draconian one-size-fits-all approaches of the sort the government here pursues.”
These measures, the withdrawn brief said, “do not help Jewish students or improve the campus climate” but instead, “they disproportionately impact the very Jewish students and Jewish researchers the government purportedly seeks to help.”
But another recent graduate who said he did not want to be identified, sees Hillel’s opposition to the Trump administration’s actions as taking the wrong side of the fight. He believes the federal defunding of Harvard pushes the university to protect Jewish students.
“I think a major reason Harvard’s been making changes is because they’re under threat,” he said.
He also contends Hillel International’s evidence to back its claim that Harvard’s efforts have improved antisemitism are weak — lacking measurable results.
Dani Kobrick, a rising senior, said she is perplexed by Hillel International’s actions.
“I don’t think Hillel needed to submit anything to begin with,” she said. “But I do think that withdrawing it makes a very big statement.”
The post Harvard students have questions after Hillel withdraws its brief against Trump appeared first on The Forward.
