Uncategorized
A conveniently timed conference offers Israel educators a safe space to explore complex feelings
CHICAGO (JTA) – At one point ahead of an international conference on Israel education, as raucous anti-government protests filled the streets of Israeli cities, conference organizers considered leaning into the tension created by the news: What if they focused one day of the gathering on conflict, and the next day on hope?
Ultimately, they decided “you can’t divorce the two,” in the words of Aliza Goodman, one of the organizers.
“If you separate them, then it means one is devoid of the other and vice versa,” said Goodman, director of strategy and research and development for the iCenter, the Israel education organization that hosted the conference in Chicago in March.
Israel educators, Goodman said, need to hold “the complexities together with the hopes for us to be able to move forward as human beings.”
That emotional challenge lay at the center of the conference, the iCenter’s fifth, called iCON 2023. The conference covered standard topics in Israel education, ranging from Hebrew literature and language to representations of Jews and Israel in popular culture to a bevy of subtopics related to the Israeli-Palestinian conflict.
But the turmoil that has rocked Israel this year felt no less prominent. In sessions and on the sidelines, the more than 500 participants discussed the Israeli government’s proposed judicial overhaul, its far-right cabinet ministers and the preservation of Israel’s democratic character.
Conference attendees said they faced dual challenges: understanding the political issues at play and reckoning with what they mean for teaching about Israel. Their thoughts on the current historical moment suggested that those challenges would persist even though Israel’s government announced a pause on the judicial overhaul shortly after the conference concluded.
“We are responsible for doing something, don’t get me wrong, but my immediate responsibility is trying to really get a handle on understanding it for myself and for my students,” said Rebecca Good, the assistant director of education at The Temple, a Reform synagogue in Atlanta.
Good has found herself fielding new questions about Israel, mostly from adult congregants, “but we know that the questions and the feelings that are coming from the adults naturally play out in the home,” she said. In response to the perceived need she has recognized from her students, her synagogue planned a town hall-style meeting that took place in late March.
“It’s almost like you do triage, right? When things like this happen, it’s like, ‘OK, how are you?’” Good said. “You have to address that first and then you figure out what is needed and try to make that happen for people.”
Conference attendees included Hebrew school and day school teachers, executives from communal organizations, summer camp professionals, campus activists, young adult Israeli emissaries and more. iCON Program Director Ari Berkowicz estimated that 75% of the conference participants came from North America and 24% from Israel. Others joined from places like Mexico and the United Kingdom.
Educator Noam Weissman addresses the audience at a session of ICON 2023 at the Marriott Marquis in Chicago, Illinois, March 15, 2023. (Rachel Kohn)
“One of The iCenter’s approaches to education is to make all that we teach and all that we learn about both timely and timeless, but the current moment obviously has an impact on who we are as educators and who we are as learners,” said Berkowicz. While the sessions scheduled for iCON 2023 remained mostly unchanged, the facilitators, speakers, and educators were “different people” from what they had been three or six months ago due to the upheaval in Israel, he said.
“They aren’t the same people that they were even yesterday or two days ago,” Goodman added in an interview at the conference. “All of this is impacting them at the core.”
Questions and anguish about the judicial overhaul — and other Israeli government policies – filtered into the conference programming. A campus professional, who asked not to be identified because she wasn’t authorized by her employer to speak to the press, shared a practical concern during a breakout group: If the government follows through on its call to limit the Law of Return, which currently affords automatic Israeli citizenship to anyone with one Jewish grandparent, what should she say to a student who wants to go to Israel but no longer falls under the government’s revised definition of who is a Jew?
In a nearby group, an Israeli expat from Dallas named Meirav said she likes that Israel doesn’t separate between religion and state. But she fears for women’s rights under a religiously conservative regime.
Another group endeavored to understand the specifics of the proposed judicial overhaul, comparing newspaper articles with Wikipedia text as they struggled to confirm how judges are appointed in Israel.
“It’s not only in America or everywhere else – I’m not sure everyone in Israel understands exactly what’s going on and the ramifications,” said Etty Dolgin, the Israeli-American principal of a Chicago-area Hebrew-immersion preschool and after-school program, in a different session. “I don’t know that anybody really knows what the ramifications are going to be.”
Former Jewish day school principal Noam Weissman, whose lecture at the conference drew a standing-room-only crowd of some 150 people, said in an interview that the current moment is an important one for Israel educators to be able to contextualize.
“Part of why cultural literacy is important is because history informs the present,” Weissman said. “People like to jump to judicial reforms, but if people don’t know about Israel’s lack of a constitution, it’s hard to be conversant in that.”
Weissman, the former head of Los Angeles’ Shalhevet High School who is now executive vice president of OpenDor Media, where he develops educational content on Judaism and Israel, said in his session that the goal of Israel educators shouldn’t be defending the country but “understanding and connecting.” He’s grateful, he said, that “the Israel education world has really, from a professional perspective, moved on from hasbara,” a Hebrew term for public relations or advocacy on Israel’s behalf.
“When someone recently said to me, ‘I don’t envy Israel educators at this moment’ … I actually said I feel zero pressure,” Weissman told his audience. “You feel pressure when you’re trying to defend everything Israel does. That’s the world of Israel advocacy, where you train young people to defend Israel. … If my job is to defend something that I have no interest in defending, this doesn’t work.”
Good said she appreciated the “brain trust” of fellow Israel educators she gets to interact with at the conference. At the same time, she likened the sense of uncertainty she is feeling these days to the concerns many Americans have felt in recent years when looking at their own fraught political landscape.
“That kind of feeling we all get, like, ‘Where could this go?’” she said. “That’s as best as I can put it.”
—
The post A conveniently timed conference offers Israel educators a safe space to explore complex feelings appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
JD Vance blames Israel and Iran war for GOP’s crushing defeats
(JTA) — Vice President JD Vance blamed the Republican Party’s massive midterm losses on the country’s connection to Israel and the war in Iran in a social media post early on Wednesday.
“The real reason we lost is obvious to almost everyone,” Vance wrote on X, as results from Tuesday’s midterm elections showed that Democrats had wrested control of Congress from his Republican Party.
The vice president then listed four strategies to persuade those voters who abandoned the GOP “to come back to our team”: end the war in Iran; focus on the cost of living and inflation; put America first and “Change our relationship to Israel.”
“The reason we lost is the war. The president himself said so last night,” Vance added, referring to interviews President Donald Trump gave on Tuesday about the influence of the war on gas prices.
Addressing the defeats, Trump told Fox News that “a part of it was Iran,” while also doubling down on the importance of the war itself. Similarly, he told The Wall Street Journal that “Iran was a piece of it.”
The president’s son, Donald Trump, Jr., backed Vance’s statement with a re-post on Wednesday, simply adding: “Every word of this is 100 100 100.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post JD Vance blames Israel and Iran war for GOP’s crushing defeats appeared first on The Forward.
Uncategorized
People used to have guests over often. Why do so few of us do that anymore?
אין אַן אַרטיקל לעצטנס אינעם זשורנאַל „די אַטלאַנטיק“ האָט מען איבערגעגעבן, אַז אינעם יאָר 1975 האָבן בערך 42 פּראָצענט אַמעריקאַנער געזאָגט, אַז צום ווייניקסטן איין מאָל אַ חודש נעמען זיי אויף געסט (פֿרײַנד אָדער קרובֿים) אויף אַ מאָלצײַט בײַ זיך אין שטוב.
אין 2026 איז עס אָבער געווען בלויז 12 פּראָצענט — אַ ירידה פֿון בערך 70 פּראָצענט.
די פֿאָרשער האָבן דעם פֿענאָמען אַ נאָמען געגעבן „די גרויסע ירידה פֿון הכנסת־אורחים“ (The Great Disinvitation בלע״ז). דער נאָמען פּאַסט טאַקע ווײַל אָט די ירידה פֿון אויפֿנעמען געסט איז נישט בלויז וואָך שייך דעם פֿאַרבעטן מענטשן אויף אַ מאָלצײַט. אַ סך געזעלשאַפֿטלעכע אַקטיוויטעטן וואָס זענען אַ מאָל געווען אַזוי פֿאַרשפּרייט זענען אַ פּנים „אַרויס פֿון דער מאָדע, צי דאָס איז אַרויסגיין עסן מיט פֿרײַנד, שפּילן קאָרטן, גיין אויף אַ פּיקניק, הערן אַ קלאַס, טאָן פֿרײַוויליקע אַרבעט, גיין אין שענק אָדער אויף אַ זיצונג פֿון אַ קלוב. מיט אַנדערע ווערטער, אַזוי ווייניק מענטשן באַטייליקן זיך אין די אַקטיוויטעטן, אַז מע באַטראַכט זיי ווי סתּם חנעוודיקע מנהגים פֿון אַ פֿאַרגאַנגענער תּקופֿה, נישט מער ווי אַ קוריאָז.
פֿאַר וואָס איז דאָס געשען? ערשטנס, איז דאָס לעבן אין דער היים געוואָרן זייער באַקוועם, אַזוי אַז ס׳גלוסט זיך נישט אַרויסצוגיין. צווייטנס, ניצט מען אויס יענע שעהען וואָס מע פֿלעג אויפֿנעמען געסט צו אַרבעטן מער. דריטנס, ווען מע זעט כּסדר אויף דער סאָציאַלער מעדיאַ (בפֿרט אינסטאַגראַם) פֿאָטאָגראַפֿיעס פֿון פּרעכטיקע עסצימערן, וווּ אַלץ אויפֿן טיש זעט אויס פּערפֿעקט, און דער סאַלאָן איז שיין אויסגעסדרט און קרישטאָל־ריין, פֿילן זיך מענטשן אַז זיי קענען נישט דערגרייכן אַזאַ הויכן סטאַנדאַרט און באַשליסן דערפֿאַר נישט צו פֿאַרבעטן מענטשן צו זיך.
די סדרה פֿון דער פֿאַרגאַנגענער וואָך, וירא, ווײַזט אונדז אַ בולטן קאָנטראַסט. אַבֿהרם אָבֿינו, וואָס איז אַלט 99 יאָר אַלט און האָט ערשט געהאַט דורכגעמאַכט אַ שטיקל „כירורגיע“ (זײַן ברית־מילה), זיצט בײַם אַרײַנגאַנג פֿון זײַן געצעלט אין דער הייסטער צײַט פֿון טאָג, ווען דרײַ פֿרעמדע באַווײַזן זיך פֿון דער ווײַטנס.
הגם אַבֿרהם האָט אַ גוטן תּירוץ צו בלײַבן בײַם געצעלט, הייבט ער זיך אויף, לויפֿט צו צו די דרײַ פֿרעמדע לײַט און הייבט אָן צוגרייטן אַ סעודה פֿאַר זיי. ער הייסט שׁרהן תּיכּף אָפּבאַקן ברויט און באַפֿעלט זײַן דינער אויסקלײַבן דאָס בעסטע קעלבל פֿון זייער טשאַדע כּדי צו מאַכן אַ געשמאַק הויפּטגעריכט.
מיט אַנדערע ווערטער, אַבֿרהם אָרגאַניזירט אַ סעודה וואָס קיינער האָט נישט פּלאַנירט, לטובֿת מענטשן וואָס ער קען בכלל נישט. ס׳איז זייער מעגלעך אַז דאָס געצעלט איז בײַ אים געווען אָנגעוואָרפֿן מיט זאַכן אָבער דאָס האָט אים נישט געאַרט. דערצו האָבן די געסט געדאַרפֿט וואַרטן עטלעכע שעה אויף דער מאָלצײַט (דער פּראָצעס פֿון באַקן ברויט קאָן דויערן 5 שעה), און דאָס עסן איז אפֿשר נישט געווען אויסערגעוויינטלעך. מיר דאַכט זיך אָבער, אַז דאָס איז דער עיקר פֿון דער מעשׂה.
דאָס אויפֿנעמען געסט איז אָפֿט נישט באַקוועם און פֿאָדערט אַ סך מי.
אין יענע צײַטן איז דאָס געווען אַן אמתע האָרעוואַניע. מע האָט געדאַרפֿט שעכטן די חיות, שעפּן וואַסער פֿון ברונעם, צעמאָלן דאָס מעל און באַקן אַלץ פֿריש. הײַנט איז דאָס אויפֿנעמען געסט גרינגער צוליב אַלע טעכנאָלאָגישע דערגרייכונגען אָבער מע דאַרף פֿאָרט אַרײַנלייגן אַ היפּשע אַרבעט: מע דאַרף קאָכן, קאָאָרדינירן אונדזערע קאַלענדאַרן, גיין אײַנקויפֿן, ראַמען, קאָנטראָלירן צי איינער פֿון די געסט האָט אַן אַלערגיע, און מע דאַרף נעמען אין באַטראַכט די באַדערפֿענישן פֿון קליינע קינדער.
סײַ אין אַבֿרהמס צײַטן סײַ אין אונדזערע, ווערן אָט די גשמיותדיקע צוגרייטונגען לטובֿת הכנסת־אורחים פֿאַרוואַנדלט אין מעשׂים פֿון אמתן חסד.
די תּורה זאָגט אונדז, אַז גאָט האָט געהאַלטן אין מיטן רעדן מיט אַבֿרהמען ווען די געסט זענען אָנגעקומען און ווי עס זעט אויס האָט אַבֿרהם ממש איבערגעריסן זײַן שמועס מיטן אייבערשטן, כּדי צו באַדינען די געסט — אַ זאַך וואָס האָט דערפֿירט צום איבערראַשנדיקן אויספֿיר בײַ חז״ל: אַז הכנסת־אורחים איז נאָך חשובֿער ווי דאָס זײַן אין דער שכינה אַליין.
אַ מדרש גיט צו אַן אינטערעסאַנטע אָבסערוואַציע: ווען עס דערנענטערן זיך די דרײַ פֿרעמדע (וואָס זענען אין דער אמתן דרײַ מאכלים), שטייט געשריבן אַז זיי „שטייען איבער“ אַבֿרהמען, אָבער בײַם סוף פֿונעם מאָלצײַט, „שטייט ער איבער זיי“. דאָס הייסט, בײַם אָנהייב האָבן די דרײַ געסט זיך געפֿילט גײַסטיק העכער פֿון אַבֿרהמען, אָבער ביזן סוף פֿון זייער באַזוך האָבן זיי אײַנגעזען אַז אָט דער קראַנקער זקן מיט דער אָפֿענער טיר, וואָס זײַן הויזגעזינד מאַכט פֿריש ברויט לכּבֿוד זײַנע געסט, האָט דערגרייכט אַ נאָך העכערע מדרגה ווי זיי.
מיר לייענען ווי די דרײַ מאכלים פֿאַרלאָזן אַבֿרהמס געצעלט און קומען אָן אין סדום, וווּ זיי טרעפֿן אַ גאָר אַנדער מין געזעלשאַפֿט: אַנשטאָט חסד און גאַסטפֿרײַנטלעכקייט ווײַזן די אײַנוווינער פֿון סדום אַרויס רציחה און אַכזריותדיקייט צו פֿרעמדע. אין סדום איז די שׂינאה פֿאַר פֿרעמדע לײַט געווען ממש אײַנגעגלידערט אין זייער סאָציאַלער סיסטעם.
ווען לוט, וואָס האָט זיך באַזעצט אין סדום, נעמט אויף צוויי פֿון די דרײַ געסט וואָס זענען פֿריִער געווען בײַ אַבֿרהמען, זאַמלט זיך אָן בײַ זײַן טיר אַ המון אָרטיקע אײַנוווינער, פֿאָדערנדיק אַז ער זאָל דערלאַנגען די געסט צו זיי. וויסנדיק אַז די סדומער וועלן די געסט ברוטאַל אַטאַקירן, זאָגט ער זיך אָפּ פֿון אַרויסלאָזן די געסט. כאָטש ער טוט דערנאָך עפּעס, וואָס איז פּונקט אַזוי שאָקירנדיק און אַכזריותדיק (ער שיקט אַרויס זײַנע אייגענע טעכטער אַנשטאָט די געסט), איז קלאָר אַז ער האָט געפּרווט פֿאָלגן די פּרינציפּן פֿון הכנסת־אורחים, וואָס ער האָט זיך אָפּגעלערנט פֿון זײַן פֿעטער אַבֿרהם.
מע קען אַוודאי נישט פֿאַרגלײַכן דעם אוממענטשלעכן אויפֿפֿיר פֿון די סדומער מיט אונדזער געזעלשאַפֿט. די ירידה פֿון הכנסת־אורחים איז אָבער אַ סימן אַז מיר שאַנעווען נישט די טראַדיציע פֿון אויפֿנעמען געסט אַזוי ווי אַמאָל. מיר פֿילן זיך באַקוועמער צו בלײַבן פֿיזיש אָפּגעזינדערט פֿון אַנדערע. דורך אַבֿרהמס גאַסטפֿרײַנדלעכקייט ווײַזט אונדז די תּורה וואָסערע נסים קענען פֿאָרקומען ווען מע פֿאַרבעט געסט צו זיך אַהיים: אַן אַלטיטשקע פּאָרפֿאָלק וואָס האָט שוין אויפֿגעגעבן די האָפֿענונג אַז זיי וועלן האָבן קינדער, דערוויסט זיך אַז זיי וועלן טאַקע האָבן אַ זון.
ווען מיר פֿאַרבעטן מענטשן אַהיים אויף אַ מאָלצײַט קענען אויך פֿאָרקומען אַנדערע וויכטיקע זאַכן: אַ גאַסט וואָס האָט נישט קיין שטעלע קען געפֿינען אַרבעט. צוויי געסט קענען זיך פֿאַרליבן און דערנאָך חתונה האָבן.
די תּורה לערנט אונדז אַז מיר זאָלן עפֿענען אונדזערע היימען, אַפֿילו אויב ס׳איז אונדז שווער. און נאָך מער: מיר זאָלן עס טאָן דווקא ווי אַ דוגמא פֿון אַ מיצווה, וואָס איז שווער דורכצופֿירן אָבער ברענגט צונויף מענטשן. און מיר אַלע קענען דאָס טאָן. זאָרגט זיך נישט אויב אײַער היים איז נישט אַזוי שיין ווי די בילדער, וואָס איר זעט אויף אינסטאַגראַם. ווען מיר ווערן פֿאַרבעטן צו יענעם אַהיים געדענקען ס׳רובֿ פֿון אונדז נישט צי די סערוועטקעס האָבן זיך טאַקע געפּאַסט מיטן טישטעך. מיר געדענקען אָבער יאָ ווי אַזוי מיר האָבן זיך געפֿילט ווי געסט, וויסנדיק אַז עמעצער וויל פֿאַרברענגען מיט אונדז.
בײַ די פֿראַנצויזן איז דאָ אַן אַלטער מינהג: ווען מע שטאַרבט, באַערדיקט מען דעם מת אין אַן אָרון געמאַכט פֿונעם האָלץ פֿון זײַן עסטיש. דער סימבאָליזם דערפֿון איז קלאָר: נאָך דעם ווי מיר פֿאַרלאָזן די וועלט, טראַכטן ווייניק מענטשן וויפֿל געלט מיר האָבן געהאַט אָדער ווי באַרימט מיר זענען געווען. אַ סך מער געדענקט מען ווי אַזוי מיר האָבן אויפֿגענומען געסט: די איבעריקע בענקלעך, וואָס מיר האָבן אַרויסגעשלעפּט פֿון דער שאַפֿע; די טישטעכער וואָס מיר האָבן אָפּגעוואַשן, און ואַחרון אַחרון חבֿיבֿ — אונדזער שמייכל בײַם עפֿענען די טיר.
דער אַרטיקל איז איבערגעזעצט געוואָרן פֿון ענגליש.
The post People used to have guests over often. Why do so few of us do that anymore? appeared first on The Forward.
Uncategorized
6 Jewish takeaways from the midterm elections
(JTA) — The sheer size and geographic scope of the Republican wipeout Tuesday makes it hard to read anything definitive into the results beyond a nationwide repudiation of President Donald Trump (and his candidate selections). But whether or not any other factors were at play in the GOP bloodbath, the fallout will have a range of reverberations. Here are 6 takeaways that point to what comes next.
1. A significantly weakened Donald Trump doesn’t bode well for Netanyahu
For Prime Minister Benjamin Netanyahu, Trump has been a longshot bet that keeps on paying off. It’s hard to overstate how significant Trump’s improbable wins in 2016 and 2024 were in bolstering Netanyahu’s domestic standing and giving him space to advance his regional agenda. Trump also served as a security blanket, leaving Netanyahu and his allies with a sense for many years that they need not worry too much about skyrocketing Democratic and international anger with Israel.
In fact, there was even a hope in Bibi world that The Donald’s support could save Netanyahu from political defeat at home (and, to be fair, his 11th-hour endorsement may have). Whether Netanyahu holds on or chief rival Gadi Eisenkot succeeds in replacing him, Israel is entering uncharted territory. There is little chance that the combination of a weakened Trump and an emboldened Democratic Congress produces similar levels of support for aggressive action against Iran and its proxies, and other policies that a wide spectrum of Israelis see as crucial to their security.
2. Jeffries and Schumer have a massive headache coming their way
With Tuesday night’s Democratic wave, Hakeem Jeffries is on track to become Speaker of the U.S. House of Representatives and Chuck Schumer will likely get a second shot as U.S. Senate Majority Leader. These New Yorkers have longstanding ties to the pro-Israel community and are among their party’s strongest Israel supporters – putting them at odds with the growing number of congressional Democrats who want their party to take a much harder line against Israel. It won’t be long before members in each caucus are demanding concrete action, including meaningful limits on U.S. military sales.
Both Democratic leaders have ratcheted up their criticism of Prime Minister Benjamin Netanyahu and his government in the wake of its war on Hamas in Gaza, but they have ultimately voted against various legislative attempts to punish Israel. This past April, Schumer was one of only seven Senate Democrats to vote against a pair of resolutions that together would have blocked the sale of D-9 bulldozers, widely used in military operations, and 1,000-pound bombs to Israel. In July, Jeffries voted against ending U.S. military aid to Israel, but the measure was supported by almost half of the Democratic caucus. As leaders of their respective chambers, Jeffries and Schumer will likely face immense pressure for more such votes and face much tougher scrutiny from the party base over continued support for Israel.
3. The impact of the anti-Israel vote was diluted
On the other hand, the massive Democratic victory dilutes the power of the anti-Israel lawmakers in Congress. Their numbers will grow, causing problems for party leaders trying to keep anti-Israel measures off the agenda. But they will remain a relatively small subset within a much larger Democratic majority that includes many moderates and Israel supporters.
Not only will anti-Israel members have less ability to hold Congress hostage, the overall issue of Israel loses some of its potency when the broader political winds indicate that all Democrats were boosted.
4. John Fetterman just lost his juice
Just as the sizable Democratic House majority makes Jeffries less dependent on anti-Israel lawmakers in his caucus, the next Senate Majority Leader won’t need to rely on Pennsylvania Sen. John Fetterman. For years, Fetterman has been driving fellow Democrats crazy with his cozying up to Republicans, with progressives especially upset over his die-hard support for Israel. Fetterman has even said that the one thing that could cause him to leave the Democratic Senate caucus would be his party turning decisively against Israel.
Had things broken differently, with Democrats grabbing a narrow 51-49 majority in the chamber, Fetterman’s influence would have been hypercharged. Now, not so much. The Democrats no longer need him to keep control of the chamber. So Schumer, should he regain the majority leader role, will have to worry much less about keeping the party’s top pro-Israel cheerleader happy. In 2028, he’ll be up for reelection and highly unlikely to survive the Democratic primary.
5. AIPAC has not found a formula for success
A few years back, the leading pro-Israel lobby decided the best way to counter the initial anti-Israel rumblings in Congress was to jump deep into the campaign fundraising business. Hundreds of millions of dollars later, the number of Israel critics in Congress – especially on the Democratic side of the aisle – has grown, with a fresh batch on the way. Moreover, in many races, anti-Israel candidates and AIPAC critics managed to turn the lobby’s backing into a liability.
Meanwhile, Trump’s seemingly impromptu announcement Tuesday that his administration would end aid to Israel after this year suggests that Republican backing for such support is dropping alongside Democrats’. And Tuesday’s results suggest AIPAC’s strong support for the U.S. and Israeli military strikes against Iran is out of step with the American public and many incoming lawmakers.
All of this indicates that AIPAC has yet to figure out how to manage the anti-Israel turn sweeping through American politics.
6. It was a great night for Jewish presidential hopefuls
U.S. Sen. Jon Ossoff says he isn’t running for president in 2028. But that won’t stop the speculation from skyrocketing after his impressive reelection in Georgia – Georgia?! – with nearly 60% of the vote. More importantly, he probably just grabbed frontrunner status in the race to become America’s first Jewish president. Pennsylvania Gov. Josh Shapiro also registered a similarly sized reelection victory in a state that Trump won just two years ago, but Ossoff – a fierce Trump antagonist and, increasingly, a critic of Israel’s military actions – cemented his rock star status among Democrats this cycle and has demonstrated an ability to bridge the gap between younger progressives and more traditional liberals.
Illinois Gov. JB Pritzker also cruised to reelection. Meanwhile in Michigan, moderate Elissa Slotkin – another senator and likely presidential hopeful (of course, which senator isn’t a presidential hopeful?) – may have at least propped open the door to some progressive support by campaigning hard for Abdul El-Sayed. All four have been highly critical of Netanyahu, with both Ossoff and Slotkin joining most of their fellow Democratic senators in voting in April for a curb on various weapons sales. Both senators have declined to label Israel’s actions in Gaza as genocide.
This article originally appeared on JTA.org.
The post 6 Jewish takeaways from the midterm elections appeared first on The Forward.
