Uncategorized
A Holocaust cattle car in Times Square makes a moving, if jarring, statement
(New York Jewish Week) — Times Square may be best known for its flashy billboards, roving bands of knock-off Elmos and hordes of gawking tourists. But on Tuesday, Holocaust Remembrance Day, visitors to the “crossroads of the world” could also see a replica of the kind of cattle car that transported millions of Jews to their deaths in Nazi-run concentration camps.
The cattle car was parked at the intersection of 46th and Broadway, across from a Forever 21 and the TKTS Ticket window, where curious visitors could step inside and see a film, projected on its four walls, detailing the horrors of the Holocaust.
The “Cattle Car: Stepping In and Out of Darkness” exhibit was developed in 2020 by ShadowLight, a Toronto-based Holocaust education nonprofit, and Southern NCSY, the Florida branch of the Orthodox Union youth group. NCSY’s “Hate Ends Now” tour is traveling the country with a mission to promote Holocaust education and combat antisemitism.
“This exhibit is one of the country’s most innovative Holocaust education tools, and today we’ve brought it to the crossroads of the world,” said Todd Cohn, executive director of Southern NCSY. “If you want to make the world aware of a cause, this is the place to do it.”
On Tuesday morning, while lots of people walked by without looking up, as many in New York are wont to do, several stopped in their tracks to take a look around, snap some pictures and scan the QR code to learn more about the cattle car and the Holocaust. Others took selfies and one asked if the exhibit was a celebration of Passover, which Cohn took as an opportunity to teach about Judaism and the memory of the Holocaust.
“This is amazing to see,” said Yael Shimoni-Degani, an Israeli tourist who was walking through Times Square while visiting her daughter who lives in New York City. The pair was waiting to go inside. “It’s very important to remind people what happened,” Shimoni-Degani said.
The cattle car will be parked in Times Square until 9:00 p.m. on Tuesday, or Yom Hashoah, which is marked as Holocaust Remembrance Day by Israel and Jews worldwide. Rotating groups from area Jewish high schools were invited to visit throughout the day. An event scheduled for 7:00 p.m., open to the public, was to feature Holocaust survivors, U.S. Army veterans who were involved in liberating the camps, Israeli emissaries and local politicians. The crowd will be invited to sing prayers and light yahrzeit candles in memory of victims of the Holocaust.
A group of students from The Ramaz School exits the “Cattle Car: Stepping In and Out of Darkness” exhibit in Times Square, April 18, 2023. (Julia Gergely)
Attendees are closed inside the cattle car — an effort to make tangible the experience of victims and survivors. The 20-minute video provides a timeline of the Holocaust and and includes testimonies from survivors Hedy Bohm and Nate Leipciger. The video concludes by urging viewers to take responsibility for their actions, asking questions like, “How did the world let this happen?” and “How can you raise your voice?” Statistics on rising antisemitism, racism and violence against LGBTQ communities are displayed.
“While inspiring the Jewish future is our core mission, the general public is just as much our intended audience today,” Cohn said, noting the “universal message” of the exhibit. One of the goals of “Hate Ends Now,” which has toured the Florida state capitol and will move onto college campuses in Boston next week, is to “make sure hate doesn’t go unchecked,” Cohn said, especially in a time of rising antisemitism.
There was a large security and police presence nearby, and an officer inside the exhibit.
Dini Hass, an educator at the Ramaz School who had brought a group of students to tour the exhibit, told the New York Jewish Week that visiting the cattle car was an incredible experience and an opportunity to share her family’s story as the granddaughter of four Holocaust survivors. “To have this in the middle of Times Square is one of the craziest things I’ve ever seen,” she said, admiringly.
Writer Dara Horn, however, was skeptical that exhibits like this — especially those mounted in such a public space like Times Square — actually have the power to turn the tide of antisemitism, despite their well-meaning intentions.
“I came to the disturbing conclusion that Holocaust education is incapable of addressing contemporary antisemitism,” said Horn, who recently toured the country taking stock of different Holocaust education initiatives. “There’s a bunch of reasons for that. One is that it’s been used as this case study outside of history and it’s used for public moral education. I can’t think of any other event in history where we isolate it from any kind of context and it’s become an atrocity that we are required to universalize.”
Horn noted that her comments were not specific to the “Hate Ends Now” exhibit, rather to the broader effort of Holocaust education and combating antisemitism among the general, non-Jewish public. She also conceded that, for Jewish communities, Yom Hashoah and Holocaust education exhibits are important in that they offer a moment to mourn and honor the dead.
And yet, she said, “This becomes the one thing people know about Jews — that they were murdered in the Holocaust — and now it is there to teach us something about humanity,” she added. “There’s a huge problem where the general public is taught about the Holocaust, and knows absolutely nothing about Jews who are alive today, or about the lives and contents of Jewish civilization in Europe that was lost.”
As someone who is well-informed about the Holocaust, educator Dini Hass said that she is often shocked by how little both Jews and non-Jews know about the Holocaust. “If something like this makes even one person stop for a second to think about the Holocaust and want to learn about it, then it’s doing its job,” she said.
—
The post A Holocaust cattle car in Times Square makes a moving, if jarring, statement appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
The PA Just Made More ‘Pay-for-Slay’ Payments; Here’s How the US and EU Could Stop It
The opening of a hall that the Palestinian Authority named for a terrorist who killed 125 people. Photo: Palestinian Media Watch.
Palestinian Media Watch (PMW) reported yesterday that the Palestinian Authority (PA) is continuing its Pay-for-Slay payments outside the PA areas, beyond US and EU donor oversight.
Families in Jordan and Syria confirmed the salaries were paid earlier this week. Yesterday, families in Lebanon also reported receiving their Pay-for-Slay payments. Families in Egypt were told to expect the payments, “Thursday or the beginning of next week.”
So, how is the PA keeping these monthly terror salaries flowing without triggering EU and US scrutiny?
The PA’s own budget exposed the foreign Pay-for-Slay payments
The PA’s 2017 budget book included a breakdown of how many “Martyrs and wounded” families receive monthly allowances — both inside and outside PA-controlled areas. (The PA has not published the figures about the number of Martyr family recipients since 2017.)
Although the file is no longer available online, PMW downloaded it at the time.
The relevant section on page 622 states:
13,500 families of Martyrs and wounded received monthly allowances. The Institution [for Care of the Families of the Martyrs and the Wounded] pays monthly allowances to the families of the Martyrs and the wounded through the institution’s branches abroad.
The budget continues:
21,500 families of martyrs and wounded inside the homeland (the PA areas and Israel) received allowances. Providing financial allowances to the families of the Martyrs and the wounded inside the homeland through the institution’s branches.
This was the PA admitting — in its budget — that it maintained an organized foreign-branch system to pay 13,500 terror “allowances” outside the “homeland.”
The minimum foreign Pay-for-Slay total: NIS 18.9 million per month
Under PA regulations, the minimum monthly payment to “Martyrs’ families” is 1,400 shekels.
The 2017 figure for overseas recipients:
- 13,500 families × 1,400 shekels = 18,900,000 shekels per month
This figure of 18.9 million is clearly a minimum for 2026:
- Payments rise based on family status (+400 shekels for a wife and +60 shekels for each child). For simplicity, PMW has ignored the extras.
- The number of eligible “Martyrs” families has certainly increased since 2017.
- PMW did not calculate the exiled Palestinian released terrorist prisoners who have continued to receive monthly payments.
The method: The PA hides foreign payments under the PLO heading
This money avoids EU and US donor scrutiny because the PA does not pay terrorists’ families outside the country through the PA’s local Commission of Prisoners. Instead, the PA routes payments through the PLO, where donors are not demanding transparency.
Donors scrutinize PA payments; donors do not scrutinize PLO payments. The PA exploits that gap.
Looking at the PA transfers to the PLO in 2025 confirms PMW’s analysis.
In 2025, the PA reported transferring to the PLO 269,434,600 shekels, averaging 22.5 million shekels per month, listed as “transfer expenses” — the budget category used to describe the terrorist payments.
That number aligns cleanly with what the PA already documented in 2017:
- Foreign terror payments in 2017 were NIS 18.9 million/month (minimum)
- A 2025 monthly transfer average of NIS 22.5 million/month to cover these “transfer expenses” reflects an expected increase over eight years
Case study: Ahlam Tamimi — paid in Jordan, protected from scrutiny
This month, Ahlam Tamimi should have received 6,000 shekels, bringing her total PA salary since arrest to 1,158,800 shekels.
Tamimi is one of the most notorious freed terrorists. She orchestrated the Sbarro restaurant bombing, in which 15 people — including 8 children — were murdered. Two victims were US citizens. After being released in the Gilad Shalit deal, Tamimi was exiled to Jordan.
According to PA law, released prisoners continue receiving monthly salaries. Tamimi has therefore continued receiving her PA salary while living outside PA areas. As a celebrated PA figure, there is no reason her payment would have stopped, meaning she certainly would have received her salary this week with the thousands of other Jordanian Pay-for-Slay recipients.
If the US and EU want to seriously eliminate Pay-for-Slay, they must stop ignoring PA transfers to the PLO.
PMW recommends that the US and EU demand full disclosure of the recipients of “transfer expenses” in the PLO’s budget, including the names and countries of where the PA is paying terrorists and their families beyond donor oversight.
As long as the donors turn the other way and ignore the foreign payments, even the PA “reform” of Pay-for-Slay will remain a sham, and Pay-for-Slay will continue, on schedule, every month.
The author is the Founder and Director of Palestinian Media Watch, where a version of this article first appeared.
Uncategorized
Chabad attack suspect had previously sought ‘spiritual guidance’ from rabbi
The 36-year-old man arrested after repeatedly crashing into the entrance of the Chabad-Lubavitch world headquarters in Brooklyn on Wednesday night has a history of engaging with Chabad.
Rabbi Levi Azimov, who leads Chabad of South Brunswick in New Jersey, said the suspect, who has not yet been identified by police, attended a Purim service at Chabad in March of last year. He visited there twice more, seeking spiritual guidance, Azimov told the Forward.
“I was able to talk to him for a few minutes and see that he’s not exactly stable,” Azimov said.
Video confirmed by eyewitnesses shows the suspect repeatedly ramming his grey Honda sedan into the doors at 770 Eastern Parkway in the Crown Heights neighborhood, the main headquarters of the Chabad movement and one of the most recognized Jewish buildings in the world.
The video shows the driver yelling at bystanders to move out of the way before he drove down a ramp leading to the doors.
Video from Daniel David Yeroshalmi via Storyful:
Police arrived at the scene around 8:45 p.m. and arrested the individual. There were no reported injuries. A bomb squad conducted a sweep of the vehicle and found no explosive devices, police said.
According to Chabad spokesperson Yaacov Behrman, the suspect had arrived at 770 Eastern Parkway earlier in the night and removed two metal bollards that block cars from going down the driveway toward the building.
The incident took place on the 75th anniversary of the date that Rabbi Menachem Mendel Schneerson became the leader of the Lubavitch movement. Thousands were gathered Wednesday night at the movement’s headquarters — Schneerson’s former home.
Rabbi Motti Seligson, a spokesperson for the movement, said on X that the ramming “seems intentional, but the motivations are unclear.” The evening’s festivities would carry on elsewhere undeterred, he said. Rabbi Mordechai Lightstone, Chabad’s social media director, said in a post on X that the attack did not appear to be antisemitic.
The attack follows a rash of antisemitic incidents across the city. On Tuesday, a rabbi was punched in Forest Hills, Queens, and last week, a playground frequented by Orthodox families in the Borough Park neighborhood in Brooklyn was graffitied with swastikas two days in a row. In both incidents, the suspects have been arrested. Antisemitic incidents accounted for 57% of reported hate crimes in New York City in 2025.
The incident is being investigated as a hate crime, said Police Commissioner Jessica Tisch.
Additional reporting by Jacob Kornbluh and Louis Keene.
The post Chabad attack suspect had previously sought ‘spiritual guidance’ from rabbi appeared first on The Forward.
Uncategorized
Shiri Shapira’s Yiddish stories reflect the anxieties of millennials
שירי שאַפּיראַס ליטעראַרישע שאַפֿונג איז שױן באַקאַנט די לײענערס פֿון „פֿאָרװערטס“. די העלדן פֿון אירע דערצײלונגען, װאָס זײַנען אַרײַן אינעם בוך „די צוקונפֿט“, זײַנען ישׂראלדיקע מענער און פֿרױען פֿון אַ גאַנץ יאָר, די מחברטע בתוכם. זײערע דאגות זײַנען װעגן פּרנסה, משפּחה, געזונט און וכּדומה. אָבער הינטער אָט דעם טאָג־טעגלעכן שטײגער שטעקט אַ נײַע פּערזענלעכע דערפֿאַרונג, װאָס אַנטפּלעקט זיך אין אַ קריטישן מאָמענט און עפֿנט אָפֿט מאָל אַ נײַע תּקופֿה אין זײער לעבן.
בײַם 13־יאָריקן מײדל אין דער דערצײלונג „די צוקונפֿט“, װאָס עפֿנט דאָס בוך, האָט זיך די נײַע תּקופֿה אָנגעהױבן אין 2001. די טעראָר־אַטאַקע אױף ניו־יאָרק האָט זיך צונױפֿגעפֿאַלן מיט אַ טעראָר־אָנפֿאַל אין איר שטאָט:
„אין יאָר 2001 איז געקומען דער ערשטער טעראָר־אָנפֿאַל אין אונדזער שטאָט. די השפּעות אויפֿן טאָג־טעגלעכן לעבן זענען געווען גרויס. מע האָט אָנגעפֿירט אָנסופֿיקע שמועסקרײַזן צום אָנדענק פֿון איין קרבן פֿון אונדזער שול, וועמען איך האָב ניט געקענט; יעדן פֿרימאָרגן האָב איך געדאַרפֿט קוקן אויף זײַן שמייכלענדיק, פּרישטשעוואַטע פּנים אויפֿן בילד, וואָס מע האָט געהאַט פֿאַרגרעסערט און אויפֿגעהאָנגען לעבן דעם שולטויער.“
אַזױ האָט דאָס יאָר 2001 אַרײַנגעבראַכט די „טעראָר־אָנפֿאַלן פֿון דער צוקונפֿט […] הױך ביז אין הימל אַרײַן, גלאַנציקע, זילבערנע“, װאָס זײַנען געװאָרן אַ באַשטאַנדטײל פֿון דער נײַער טאָג־טעגלעכקײט אי פֿאַר שאַפּיראַ אי פֿאַר מדינת־ישׂראל אי פֿאַר דער גאַנצער װעלט.
דאָס װאָרט „צוקונפֿט“ איז סײַ דער טיטל פֿונעם גאַנצן בוך און סײַ דאָס קעפּל פֿון דער ערשטער און דער לעצטער דערצײלונג. דער דאָזיקער באַגריף דינט װי אַ שליסל צו שאַפּיראַס שאַפֿונג. בײַ דער מחברטע און אירע העלדן איז די צוקונפֿט געפֿערלעך און אומזיכער. אַזאַ מין געפֿיל שפּיגלט אָפּ די אַלגעמײנע שטימונג פֿונעם „מילעניאַל“ דור (געבױרן צװישן די 1980ער און 1990ער יאָרן), צו װעלכן זי געהערט.
„די צוקונפֿט“ איז אױך דער נאָמען פֿון אײנער פֿון די װיכטיקסטע ייִדישע צײַטשריפֿטן, װאָס איז פּובליקירט געװאָרן אין ניו־יאָרק צװישן די יאָרן 1892 און 2010. אין אַ קאַפּיטל זכרונות דערצײלט שאַפּיראַ װעגן דעם, װי זי האָט קאַטאַלאָגירט אַרטיקלען פֿונעם דאָזיקן זשורנאַל פֿאַרן ייִדישן ביבליאָגראַפֿישן פּראָיעקט אינעם העברעיִשן אוניװערסיטעט אין ירושלים. אַזױ בױט זי אַ טעמאַטישע בריק צו ייִדיש, װאָס פֿאַרנעמט אַ חשובֿן טײל פֿון איר לעבן.
לכתּחילה האָט זי געהאָפֿט, אַז זי װעט קענען לײענען די צײַטשריפֿט און „זיך לערנען אָן אַ שיעור וועגן ייִדישער געשיכטע.“ אָבער אַנשטאָט דעם האָט זי געלײענט די טאָגלעכע נײַעס װעגן טעראָריסטישע אָנפֿאַלן אין ישׂראל בעת דער אַזױ־גערופֿענער „יחידים־אינטיפֿאַדע“. די ישׂראלדיקע הײַנטצײַטיקײט מאַכט בטל דעם שײנעם צוקונפֿט־חלום פֿון די אַמאָליקע ייִדישע סאָציאַליסטן: „ווער רעדט נאָך וועגן עפּעס אַ צוקונפֿט? די צוקונפֿט איז שוין אַ געוועזענע זאַך.“
שירי שאַפּיראַ פֿאַרמאָגט אַ שאַרפֿן חוש פֿאַר צײַט און הײַנטצײַטיקײט. די צײַט אין אירע מעשׂיות פֿליסט כּסדר מאָנאָטאָן אָבער צומאָל ברענגט זי אַרײַן בײַטן אינעם לעבן פֿון יחידים און פֿונעם כּלל. די סתּירה צװישן דעם גלײַכמעסיקן צײַטגאַנג און דעם פּלוצעמדיקן צײַטבראָך פֿילט מען ספּעציעל שאַרף אין ישׂראל. יעדער טאָג טראָגט אין זיך אַ פּאָטענציעלע סכּנה.
װי אַזױ קען אַ פּשוטער בשׂר־ודם זיך געבן אַן עצה אין דעם הײַנטיקן פּאָליטישן װירװאַר? װאָס איז טאַקע די נאַטור פֿון דער צײַט?
שאַפּיראַ דערמאָנט זיך: „מיידלווײַז האָב איך געהאַט אַ רושם, אַז פֿאַר דער פֿאַרגאַנגענהייט בין איך אָנגעקומען צו שפּעט, און אַז פֿאַר דער צוקונפֿט טויג ניט קיין מענטש, וועמענס פֿאַרגאַנגענהייט איז אים פֿאַרווערט.“ אַ סבֿרא, אַזאַ מין קשיות האָבן זי געשטױסן צו שטודירן פֿילאָסאָפֿיע אינעם אוניװערסיטעט.
דער פֿילאָסאָפֿישער יסוד איז װיכטיק פֿאַרן פֿאַרשטײן שאַפּיראַס ליטעראַרישער שאַפֿונג. אָבער װי אַ געניטע שרײַבערין קען זי קונציק אַרײַנפֿלעכטן די פֿילאָסאָפֿישע חקירות אינעם נאַראַטיװן לײַװנט פֿון אירע דערצײלונגען.
שאַפּיראַס העלדן לעבן אין ישׂראל און רעדן העברעיִש. לרובֿ קענען זײ ניט קײן ייִדיש. זי אַלײן איז אַ העברעיִשע שרײַבערין װאָס האָט איבערגעזעצט אַ היפּשע צאָל ליטעראַרישע װערק פֿון דײַטשיש אױף העברעיִש. איז אױף װאָס דאַרף מען ייִדיש? אַן ענטפֿער אױף אַזאַ פֿראַגע לאָזט זיך געפֿינען אין אירע דערצײלונגען.
דאָס עלטערע פּאָרפֿאָלק בני און דליה, אין דער דערצײלונג „ערדציטערניש“, האָט איבערגעלעבט אַן ערדציטערניש אין ירושלים. זײער מאָדערנע דירה איז ניט געשעדיקט געװאָרן, אָבער אַ סך געבײַדעס אינעם פּאַלעסטינער פּליטים־לאַגער שואַפֿאַט אינעם מזרחדיקן טײל פֿון דער שטאָט זײַנען יאָ חרובֿ געװאָרן און אַרום 700 מענטשן זײַנען אומגעקומען. זײער אַראַבישע אױפֿראַמערין איז פֿאַרפֿאַלן געװאָרן און קײנער װײסט ניט, װאָס עס איז מיט איר געשען.
בײַ דעם פּאָרפֿאָלק גייט דאָס לעבן װײַטער װי פֿריִער. זײ האָבן אין גיכן פֿאַרגעסן אָן דער אױפֿראַמערין, בפֿרט אַז זײ האָבן אַפֿילו ניט געװוּסט, װי אַזױ מען זאָל אַרױסרעדן איר נאָמען. ייִדן און אַראַבער זײַנען תּושבֿים פֿון דער אײגענער שטאָט אָבער באַװױנען פֿאַרשײדענע װעלטן.
יעדן אָװנט עסן בני און דליה װעטשערע, קוקן אַ טעלעװיזיע־פּראָגראַם און כאַפּן בעת־מעשׂה אַ דרעמל. אָבער עפּעס נײַס קומט טאַקע פֿאָר אין זײער לעבן. זײ פֿאַרשרײַבן זיך אױף ייִדיש־קורסן. כאָטש זײ געדענקען כּמעט גאָרנישט פֿון ייִדיש, װאָס זײערע עלטערן האָבן אַ מאָל גערעדט האָפֿן, אַז „זיי וועלן זיך לערנען כאָטש עפּעס, איידער סע קומט דאָס קומעדיקע ערדציטערניש.“
דאָס ערדציטערניש דינט װי אַ מעטאַפֿאָר פֿאַר דראַמאַטישע און טראַגישע געשעענישן, װאָס טרעפֿן זיך אין ישׂראל. אַזוינע אומגליקן רײַסן איבער דעם מאָנאָטאָנעם צײַטגאַנג אָבער אין גיכן גײט דאָס לעבן װײַטער װי פֿריִער. און אין די דאָזיקע מאָמענטן קומט ייִדיש אַרײַן װי אַ מין געשפּענסט פֿון דער ייִדישער געשיכטע, בײַ װעמען מען קען אָנלערנען „כאָטש עפּעס“ פֿאַרן קומעדיקן איבערבראָך.
שאַפּיראַ דערמאָנט זיך װעגן אַ געפֿיל, װאָס האָט זי מײדלװײַז באַאומרויִקט: „איך בין געווען גאָר יונג און האָב געמיינט, אַז אַלע מענטשן אַחוץ מיר געבן זיך אַן עצה אין אַלע פֿאַלן, אַז אַלע זענען גוט פֿאַרוואָרצלט אין זייער לעבן, און נאָר איך שוועב אין דער לופֿטן, ניט וויסנדיק וווּ זיך אַהינצוטאָן.“ און דװקא ייִדיש שאַפֿט אַ מין גײַסטיקן מקום־מלקט װוּ מען קען „זיך אַהינטאָן“ און געפֿינען היסטאָרישע װאָרצלען.
צומאָל װערט שאַפּיראָס טאָן ביטער־איראָניש, בפֿרט װען ס׳גײט װעגן דעם לײדיקן גורל פֿונעם שרײַבער אין דער הײַנטיקער געזעלשאַפֿט. די העלדין פֿון דער דערציילונג „זעלבסטפּאָרטרעט װי אַ העברעיִשע שרײַבערין“ חלומט װעגן אַן אידעאַלן לײענער:
„ער קומט צום אָוונט לכּבֿוד מײַן ערשט בוך, מײַן דעביוט. […] דאָ זיצט אַ מאַן, שיין ווי די וועלט, און הערט זיך צו צו מײַן פּלאַפּלערײַ וועגן דער שווערער,
אויסגעצויגענער אַרבעט אויפֿן טעקסט, אַפּלאָדירט ענערגיש, ווען די מוזיקערס ענדיקן זייער טייל.“
דער מאַן האָט צװײ מאָל איבערגעלײענעט איר בוך און האָט טיף פֿאַרשטאַנען איר נשמה. זײער באַגעגעניש ענדיקט זיך אין בעט: „דערגרייכנדיק צום שפּיץ, לאָזט ער אַרויס אַ זיסן זיפֿץ, אַ זאַטן געזאַנג, ווי אַן ענטוזיאַסטישע, שאַרפֿזיניקע רעצענזיע.“
שאַפּיראַס דערצײלונגען זײַנען פֿײַנע מוסטערן פֿון דער עכטער ערנסטער ליטעראַטור, װאָס זוכט ענטפֿערס אױף די הײסע פֿראַגן פֿונעם מענטשלעכן קיום. זײ שפּיגלען אָפּ די איצטיקע צײַט װי אַ פֿליסיקער מאָמענט פֿונעם גרױסן היסטאָרישן איבערבראָך.
The post Shiri Shapira’s Yiddish stories reflect the anxieties of millennials appeared first on The Forward.