Uncategorized
A Houston synagogue is tightening security after a woman broke in twice, damaged a Torah and harassed children
(Houston Jewish Herald Voice and JTA) — A Houston synagogue is shoring up its security practices after a woman who said she was motivated to vandalize it by Messianic beliefs entered without being detected.
Ezra Law broke into Congregation Emanu El in the early hours of Jan. 14, causing damage to both the building and a sacred Torah. After spending six hours in the building — including drinking wine and spilling it on one of the sacred Torahs — she was discovered by security personnel before Shabbat services and subsequently arrested.
Law was soon released on bond, but instead of showing up at her court arraignment, she returned to Emanu El on Friday to disrupt a preschool class, harassing young children before fleeing. Law was arrested again later that day and was released for a second time on Sunday.
That night, she posted online that she had targeted the synagogue in retaliation for being turned away previously because of her belief in Jesus.
The incident, which unfolded on the one-year anniversary of a gunman taking four people hostage at a synagogue in Colleyville, Texas, has shaken the Houston Jewish community. It has also prompted a review of the lapses that twice allowed Law to enter the Emanu El building.
In the first incident, Law was able to remain undetected and alone in the building because the alarm system had been deactivated while scheduled maintenance was being conducted the previous evening. In the second, she entered the building through a door that had been propped open for workers who were loading equipment into the foyer.
“Our personnel failures and the breaches in Emanu El’s security over this past week are totally unacceptable, and we make no excuse for them,” Senior Rabbi Oren Hayon said in a joint statement with Emanu El President Stuart Gaylor and Executive Director David Lamden.
The incident at Emanu El comes as Jewish communities around the country have spent significant sums to develop security systems and train members on security practices, often with the support of Jewish community organizations, in a campaign that accelerated after the 2018 Tree of Life synagogue shooting in Pittsburgh that killed 11 Jews during Shabbat services. Colleyville’s rabbi credited that training with enabling him to keep his congregants safe and ultimately escape their captor during the hostage crisis there.
Last year, Houston’s Jewish federation launched a security program as part of the Secure Community Network, a Jewish security nonprofit, and hired a retired FBI agent named Al Tribble to serve as community security director. Tribble, whose job is to train synagogues, schools and other local Jewish institutions on how to keep their community members safe, has been involved in the response to the incidents at Emanu El.
Hayon said Emanu El has taken several steps to increase security, including during religious school classes on Wednesday and Sunday and by boosting the visible police presence on campus.
The synagogue, a Reform congregation with thousands of congregants from all around Houston, is continuing to determine the extent of the damage caused by the intruder, which includes a broken window and wine stains on the back of a Torah scroll and carpeting.
”The damage is immeasurable,” an assistant Harris County district attorney, Erica Winsor, told local media.
“The events of this past week have made many of us concerned about our safety and that of our loved ones,” Hayon told the Jewish Herald-Voice. “Our security team is committed to ensuring the safety and security of congregants, staff and especially our children.”
Security personnel detained Law after discovering her inside the synagogue on Jan. 14 until Houston Police officers arrived to arrest her. As a condition of her release on bond, she was forbidden from being within 1,500 feet of the congregation.
After her release, Law posted messages targeting Emanuel El on her social media accounts. “Cost of spilling red wine on the Rabbi’s robes at Congregation Emanu El Synagogue Houston: $1,500,” read one of the posts. “Cost of the royal blood of Jesus Christ that was spilt on the cross for your sins so that you may have reincarnation in my kingdom: Priceless.”
Law’s Instagram profile, where she has continued to post about her vendetta against Emanu El even after her second arrest, suggests that she is in her 20s and at one point worked in tech and traveled frequently, including, she posted once, to Israel. The account, which posted several times since 2015 about celebrating Jewish holidays, became devoted in the last several weeks to posts about Jesus and the conversion of Jews to Christianity.
Late Sunday, Law posted a screenshot of an explanation that she said planned to deliver in court, saying that she had retaliated against the synagogue after being turned away because of her belief in Jesus and had taken refuge after the second incident in a Messianic synagogue. (Messianics adopt Jewish practices but believe in the divinity of Jesus, and proselytizing to Jews is a core activity.)
“I would like to point out that I only visited Congregation Emanuel El Synagogue out of the kindness and generosity of my heart to share the gospel with them,” Law wrote, adding that she had not meant to spill red wine on a Torah and wanted to pay for the repairs.
Hayon said that after the first incident Emanu El took several steps to increase security, including during religious school classes on Wednesday and Sunday and increased the visible police presence on campus. In addition, after multiple conferences with law enforcement, the district attorney’s office, and Tribble, the synagogue and others distributed Law’s social media posts and photograph to all Emanu El staff members, encouraging them to remain vigilant.
Yet when Law returned to the Emanu El campus on Friday, she was able to enter through an open door and sit among early childhood students and staff who were holding a Shabbat service in a chapel.
The school director and synagogue cantor recognized Law and swiftly summoned security personnel. Guards attempted to remove Law from the chapel but she fled the building before police arrived. She had been inside the building for less than five minutes.
One day later, Law was apprehended and arrested by law enforcement for a second time. She was again released on bond on Sunday.
“Over the past few days, we have learned much about the shortcomings of our security systems and the protocols that were not followed carefully during these times of crisis,” Hayon, Gaylor and Lamden said in their letter to community members. “We have every reason to believe that our campus is safe for you and your families, and that all classes and programs at Emanu El this week will continue as scheduled.”
Emanu El is actively assessing — with the assistance of third-party professionals and consultants — and evaluating its systems, controls and protocols. Several immediate changes include reducing the access points onto the Emanu El campus; employing a two-step verification process for visitors and increasing vigilance, reinforcement and communication about existing security protocols.
As a result, students at neighboring Rice University may no longer will be able to cut through Emanu El’s campus to get to and from graduate apartments, which are located just north of the synagogue.
Emanu El also is providing emotional and spiritual care to its staff and community. This support will include the presence of its clergy’s pastoral counseling resources and trauma-informed counseling professionals, provided by Jewish Family Service Houston.
“All of us recognize that this has been a difficult week for everyone, and that our homes and our hearts have been weighed down by anxiety, fear and uncertainty,” the Emanu El statement read.
“It is precisely by opening ourselves up to vulnerability and tenderness that we allow our synagogue to do its most effective work — but for this same reason, if our synagogue ever becomes a place where we feel unsafe or insecure, the pain of that breach becomes even more acute and hurtful.”
A version of this story originally appeared in the Houston Jewish Herald-Voice and is reprinted with permission.
—
The post A Houston synagogue is tightening security after a woman broke in twice, damaged a Torah and harassed children appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Antisemitism speech sparks pushback from Jewish conservatives
(JTA) — When Orit Arfa read political theorist Yoram Hazony’s recent comments on antisemitism on the American right, she decided that her past admiration for him no longer justified staying silent about what she sees as a moral failure.
Arfa, who served until last month as a spokesperson for Hazony, responded Thursday with a deeply personal essay in Tablet magazine titled “Yoram Hazony’s 15 Minutes.” She wrote about her departure after four years from the Edmund Burke Foundation, the organization Hazony founded that is an institutional hub of the national conservatism movement. In her essay, she accused Hazony of erasing work she and others did under his leadership and of publicly faulting Jewish institutions for failures she says he knowingly helped create.
“I have known and admired Yoram for many years,” Arfa wrote, praising his scholarship and describing his 2015 book on the Book of Esther as one of the most influential works in her intellectual life. “It’s with a heavy heart, then, that I feel compelled to set the record straight.”
An Israeli conservative intellectual, Hazony is one of the architects of national conservatism, arguing for a politics grounded in nationalism, religion and tradition. His ideas have gained influence among Republican politicians, donors and movement strategists, particularly within the wing of the party associated with figures like Vice President JD Vance.
Hazony’s influence has placed him at the center of a growing dispute on the Jewish right, as the movement he helped shape confronts allegations of antisemitism in its orbit. Hazony has declined requests for an interview from the Jewish Telegraphic Agency in recent months.
Because of Hazony’s prominence, Arfa’s break with him has resonated well beyond their personal history, highlighting a broader debate among Jewish conservatives over how to confront antisemitism when it comes not from political opponents, but from figures embedded in the American right.
That debate was thrust into the open after Hazony’s keynote speech earlier this week at the Second International Conference on Combating Antisemitism in Jerusalem, where he forcefully condemned antisemitic rhetoric aired on the program of conservative media figure Tucker Carlson. Hazony described Carlson’s show as a “circus of aggressive anti-Jewish propaganda,” listing familiar antisemitic tropes aired by guests.
“These aren’t normal political messages, disagreeing with other members of the Trump coalition on legitimate policy issues,” Hazony said. “They’re abusive, wild slanders, and their repeated appearance on Tucker’s show has persuaded almost every Jew I know that the program’s purpose is to drive Jews—along with tens of millions of Zionist Christians—out of the Trump coalition and out of the Republican party.”
At the same time, Hazony argued that Jewish and Christian Zionist activists had failed to persuade Republican leaders to distance themselves from Carlson — not because Carlson was too powerful, but because critics had not presented their case professionally. He mocked the absence of a concise, evidence-based “15-minute explainer video” that could persuade conservatives unfamiliar with Carlson’s program, calling this a sign of “extreme incompetence” by what he labeled the “antisemitism-industrial complex.”
That claim became the focal point of Arfa’s response.
“The truth, as Yoram well knows, is that there is such a video,” she wrote. According to Arfa, she and other Edmund Burke Foundation staff members worked with Hazony to produce exactly such an explainer — a 14-minute, 57-second compilation of examples of antisemitic rhetoric aired on Carlson’s program.
Hazony, she said, chose not to make it public.
“He kept it unlisted in an obscure account,” Arfa wrote, adding that she was “flabbergasted” to hear Hazony publicly insist no such work existed. “It saddens me that he would diminish the work of his dedicated employees by erasing our efforts.”
A spokesperson for Hazony did not immediately respond to a request for comment.
The dispute over Hazony’s speech has become a proxy for a larger argument about responsibility and strategy. Hazony is urging Jews to focus on building alliances with what he describes as the dominant nationalist wing of the Republican Party, arguing that moralistic confrontations risk alienating potential allies and entrenching antisemitism.
“What would you find if you actually invested the time and effort, and opened those doors?” Hazony said in his speech. “Mostly, you’d discover that nationalist Republicans are not anti-Semites. That they are strongly committed to having Jews in their coalition. That they would like to have closer relations with the Jewish community. That many of them see Israel as an inspiration and wish America were more like Israel. In short, you’d discover that most of them are potential friends and allies.”
Critics counter that this approach shifts responsibility away from political leaders who tolerate antisemitism. Several commentators on the right have argued that treating antisemitism as a communications problem, rather than a moral red line, risks normalizing it.
Tablet, where Arfa’s essay was published, issued an unusually scathing response on social media, accusing Hazony of effectively blaming Jews for their own marginalization.
In a post on X directly responding to a Hazony, Tablet wrote, “Tucker Carlson could goose-step down Pennsylvania Avenue butt-naked with a swastika carved into his forehead and it would be the fault of ‘the anti-semitism industrial complex’ for not making the case ‘clear enough’ to ‘Republican nationalists.’”
Tablet’s post added, “The fault doesn’t lie with the Jews for being targeted by political arsonists. It lies with those people themselves, and with those who have given them political and intellectual cover, yourself included.”
The post went on to accuse Hazony of importing European-style ethnonationalist ideas into an American context defined by constitutional liberalism and religious pluralism, warning that such thinking risked alienating both Jews and the broader electorate.
Others focused less on ideology than on political accountability. Max Abrahms, a political scientist who studies extremism and political violence, argued that Hazony’s framing functioned as a defense of powerful allies who have declined to distance themselves from Carlson.“I interpret this as a defense for your political allies, especially J.D. Vance and Kevin Roberts who won’t ditch Tucker,” Abrahms wrote.
A broader critique came from Saul Sadka, a conservative writer and analyst, who accused Hazony of minimizing antisemitism in service of what he considered a marginal political project. Writing on X, Sadka argued that Hazony mischaracterized the Republican Party, overstated the influence of nationalist conservatives, and pressured Jews to align themselves with forces that, he said, are both electorally weak and tolerant of antisemitic rhetoric.
For her part, Arfa,wrote in Tablet that she’d prefer to stay out of the conversation now that’s stopped working for Hazony. Her focus is on studying to become a rabbi at the Abraham Geiger College in Potsdam, Germany, a seminary affiliated with Reform and liberal Judaism.
The post Antisemitism speech sparks pushback from Jewish conservatives appeared first on The Forward.
Uncategorized
What’s missing in our Jewish high schools
ווען איך בין געווען אַ קינד אין די 1960ער און 70ער יאָרן זענען געווען גאָר ווייניק טאָגשולן פֿאַר ייִדישע קינדער. האָבן ס׳רובֿ משפּחות געשיקט די קינדער אין די עפֿנטלעכע שולן, און ווי אַ צוגאָב — אין אַ תּלמוד־תּורה אָדער ייִדישער נאָכמיטאָג־שול צו קריגן אַ ביסל ייִדישע בילדונג.
הײַנט זענען אָבער דאָ אַ סך ייִדישע טאָגשולן, פֿון פּראָגרעסיווע ביז חרדישע. אין דעם אַרטיקל וועל איך זיך קאָנצעטרירן אויף די מאָדערן־אָרטאָדאָקסישע מיטלשולן, כאָטש מע וואָלט עס געקענט אויך ווענדן אויף אַלע שולן וואָס שטרעבן אײַנצופֿלאַנצן אין די תּלמידים אַ טיפֿע פֿאַרבינדונג מיט זייערע ייִדישע וואָרצלען.
אין 2013 האָט דער „פּיו‟־פֿאָרום פּובליקירט די רעזולטאַטן פֿון אַן אַרומנעמיקער שטודיע וועגן די אַמעריקאַנער ייִדן, וואָס האָט באַוויזן, שוואַרץ אויף ווײַס, עטלעכע בפֿירושע טענדענצן אין דער אַמעריקאַנער ייִדישער קהילה. איינס פֿון די געפֿינסן איז געווען דער ממשותדיקער וווּקס פֿון דער אָרטאָדאָקסישער באַפֿעלקערונג, בפֿרט אין ניו־יאָרק און ניו־דזשערזי.
איין סיבה פֿאַרן וווּקס, האָבן די פֿאָרשער משער געווען, איז ווײַל 48% אָרטאָדאָקסישע ייִדן האָבן פֿיר אָדער מער קינדער, בעת בלויז 9% אַנדערע ייִדישע עלטערן האָבן גרויסע משפּחות. אַ צווייטע סיבה: 98% אָרטאָדאָקסישע ייִדן האָבן אַ ייִדישן מאַן אָדער פֿרוי, בעת בײַ די קאָנסערוואַטיווע ייִדן האָבן 73% אַ ייִדישן זיווג, און בײַ רעפֿאָרם־ייִדן — 50%. אַ קינד וואָס ווערט דערצויגן בײַ צוויי ייִדישע עלטערן וועט געוויינטלעך זיך גיכער אידענטפֿיצירן ווי אַ ייִד איידער איינס בײַ וועמען איינער פֿון די עלטערן איז נישט קיין ייִד.
דער פּועל־יוצא פֿון דעם אַלץ איז אַז די ייִדישע טאָגשולן און מיטלשולן, בפֿרט די אָרטאָדאָקסישע, האָבן הײַנט מער תּלמידים ווי זיי האָבן ווען אַ מאָל געהאַט. עלטערן פֿון די פֿרומע שולן האָפֿן אַז דורכן שיקן די קינדער אַהין וועלן זייערע קינדער קריגן אַ געראָטענע ייִדישע בילדונג און במילא פֿאַרבלײַבן פֿרומע ייִדישע קינדער.
נישט תּמיד אַרבעט זיך עס אָבער אויס אַזוי. הינטער די קוליסן שושקען זיך די עלטערן, לערער און שול־דירעקטאָרן — גיכער בײַ די מאָדערן־אָרטאָדאָקסישע מיטלשולן איידער בײַ די חרדישע — וועגן אַן אָנגעווייטיקטן ענין: נישט געקוקט אויף זייערע גרעסטע באַמיִונגען, גייען געוויסע גראַדואַנטן פֿון די מיטלשולן „אַראָפּ פֿון דרך‟; דאָס הייסט — זיי היטן מער נישט קיין פֿרום לעבן.
ווען איך רעד וועגן דעם ענין מיט נישט־רעליגיעזע מענטשן, סײַ ייִדן סײַ נישט־ייִדן, וועלן זיי אָפֿט קוועטשן מיט די אַקסלען און זאָגן: „וואָס איז דאָ דער חידוש? מיר וווינען אין אַ פֿרײַער געזעלשאַפֿט, וווּ קינדער קענען אויסקלײַבן זייער אייגענעם לעבן־שטייגער. אויב דאָס קינד איז צופֿרידן מיטן לעבן וואָס ער האָט פֿאַר זיך אויסגעקליבן, דאַרפֿן די עלטערן אויך זײַן צופֿרידן.‟
ענטפֿער איך זיי, אַז ווען עלטערן גלייבן שטאַרק אין אַ געוויסער אידעאָלאָגיע, איז נאַטירלעך אַז זיי וועלן אַנטוישט ווערן אויב זייער קינד וואַרפֿן עס אָפּ. אַ מאַמע וואָס איז, למשל, זייער איבערגעגעבן צו געוויסע פּראָגרעסיווע אידעאַלן, וואָס מאַרשירט מיט אירע פֿרײַנד אויף פּאָליטישע דעמאָנסטראַציעס און ברענגט אַפֿילו מיט איר קינד — וועט זיכער אַנטוישט ווערן אויב דאָס קינד שליסט זיך שפּעטער אָן אין דער רעפּובליקאַנער פּאַרטיי. בײַ איר וואָלט דאָס אויך געהייסן אַז ער איז „אַראָפּ פֿון דרך‟.
די סיבות פֿאַר וואָס אַ קינד פֿון אַ פֿרומער היים וואָלט פֿאַרלאָזט אַזאַ לעבן־שטייגער זענען אָפֿט זייער קאָמפּליצירטע און אַ רעזולטאַט פֿון עטלעכע פֿאַקטאָרן. דורך מײַנע אייגענע שמועסן מיט מיטלשול־גראַדואַנטן האָב איך אַנטדעקט פֿיר מעגלעכע סיבות דערפֿאַר:
- נאָכן גראַדויִרן, פֿאָרט דער סטודענט אַוועק שטודירן אין אַ סעקולערן קאָלעדזש און דאָרט דערפֿילט ער אַז דאָס רעליגיעזע לעבן האַלט אים אָפּ פֿון זיך אויסלעבן ווי אַ פֿרײַער פֿויגל (ענלעך צום ייִנגל וואָס באַשרײַבט די דערשטיקנדיקע ליבשאַפֿט פֿון דער מאַמען אין איציק מאַנגערס ליד, „אויפֿן וועג שטייט אַ בוים‟).
- ער אָדער זי גלייבט נישט אין גאָט און זעט דערפֿאַר נישט קיין זינען אין היטן די מיצוות.
- ער אָדער זי האָט געליטן פֿון אַן אומגליקלעך משפּחה־לעבן און האָט דערפֿאַר נעגאַטיווע אַסאָציאַציעס מיט דער משפּחה, אַרײַנגערעכנט איר פֿרומקייט,
- ער אָדער זי איז „גיי‟ (האָט ליב דעם זעלבן מין) און פֿילט זיך אַרויסגעשלאָסן פֿונעם פֿרומען ציבור צוליב דער תּורהס פֿאַרווערן אַזוינע באַציִונגען.
שטעלט זיך די פֿראַגע: איז דאָ עפּעס וואָס די מיטלשולן וואָלטן געקענט טאָן פֿאַר יענע תּלמידים איידער זיי פֿאַרלאָזן דאָס רעליגיעזע לעבן? אויב מע האָט שוין אויסגעפּרוּווט אַלע קירובֿ־מיטלען און עס העלפֿט ווײַטער נישט, זאָל מען זיך פּשוט אונטערגעבן? איך האַלט אַז ניין. יעדעס קינד וואָס גראַדויִרט פֿון אַ ייִדישער מיטלשול, וואָלט געדאַרפֿט אַרויסקומען ווי אַ שטאָלצער ייִד, אַפֿילו אויב ער דריקט עס אויס אויף אַ נישט־רעליגיעזן אופֿן. און טאַקע דערפֿאַר דאַרפֿן די שולן אַנטוויקלען די ייִדישע אידענטיטעט פֿון די תּלמידים נישט בלויז אינעם רעליגיעזן זינען אָבער אויך אינעם נאַציאָנאַל־קולטורעלן.
איין אופֿן, וואָס ס׳רובֿ טאָגשולן טוען שוין, איז דורכן פֿאַרשטאַרקן די קינדערס אידענטיפֿיקאַציע מיט מדינת־ישׂראל. דאָס העלפֿט אויב דער בחור אָדער מיידל וועט שפּעטער טאַקע עולה זײַן. אין דער אמתן אָבער וועלן ס׳רובֿ תּלמידים זיך נישט באַזעצן אין ישׂראל, אַזוי אַז דאָס אַליין איז נישט קיין לייזונג.
וואָס מע דאַרף יאָ טאָן איז לערנען דעם תּלמיד די פֿילפֿאַרביקייט פֿון זײַן ייִדישן אָפּשטאַם, וואָס בײַ ס׳רובֿ ייִדן אין אַמעריקע איז דאָס אַ מזרח־אייראָפּעיִשער. אַחוץ די געוויינטלעכע ייִדישע לימודים ווי חומש, נבֿיאים און גמרא, דאַרף מען אויך אײַנפֿירן קורסן וואָס באַקענען די קינדער מיט דער רײַכקייט פֿון דער ייִדישער קולטור. ווען דער תּלמיד וועט זיך דערוויסן אַז ייִדישקייט נעמט אַרײַן נישט בלויז רעליגיע אָבער אויך די ייִדישע שפּראַך (ווײַל העברעיִש וועלן זיי זיך שוין במילא אויסלערנען), די געשיכטע, מאכלים און מוזיק פֿון אַמאָליקן ייִדישלאַנד, גיט עס אים אַ בעסערן פֿאַרשטאַנד פֿון וואָס עס הייסט צו זײַן אַ ייִד.
אַ צאָל מיטלשולן טוען דאָס שוין, אָבער בלויז אויפֿן שפּיץ מעסער. אינעם ענגליש־קלאַס, למשל, וועט דער לערער הייסן די תּלמידים לייענען אַן איבערזעצונג פֿון אַ באַשעוויס־דערציילונג. ליטעראַטור איז אָבער בלויז איין אַספּעקט פֿון קולטור. כּדי באמת אײַנצופֿלאַנצן אַן אינטערעס און ליבשאַפֿט צום עטניש־קולטורעלן אַספּעקט פֿון ייִדישקייט דאַרף מען אײַנפֿירן קורסן פֿון פֿאַרשיידענע מינים. למשל:
- אַ קלאַס וועגן דער געשיכטע פֿון די ייִדן אין מיזרח־אייראָפּע — און נישט בלויז וועגן דער ציוניסטישער באַוועגונג און דעם חורבן (דאָס לערנט מען שוין), נאָר וועגן די גרויסע אויפֿטוען במשך פֿון דער טויזנט־יאָריקער געשיכטע פֿון די ייִדן אין מיזרח־אייראָפּע: דער געבורט פֿון דער חסידישער באַוועגונג, די צעבליִונג פֿון דער ייִדישער און העברעיִשער ליטעראַטור, דער פּאָליטישער אַקטיוויזם פֿון די מזרח־אייראָפּעיִשע בונדיסטן, ציוניסטן און ייִדישיסטן, און ווי די ייִדן האָבן מיטגעבראַכט אָט די קולטור־ירושה קיין אַמעריקע.
- אַ קורס וועגן ייִדישן קינאָ, וווּ די קינדער קוקן אויף קלאַסישע ייִדישע פֿילמען ווי „דער דיבוק‟, „טבֿיה‟ און „ייִדל מיטן פֿידל‟ און דיסקוטירן סײַ דעם קולטור־היסטאָרישן קאָנטעקסט, סײַ די קונסט פֿונעם פֿילם.
- אַ קלאַס פֿון קלעזמער־מוזיק, און אַפֿילו אַ וואַרשטאַט וווּ די קינדער ברענגען זייערע אינסטרומענטן און לערנען זיך ווי אַליין צו שפּילן די אַלטע ייִדישע מעלאָדיעס (אָדער אַ קלאַס פֿון פֿאַרשידענע מינים ייִדישן פֿאָלקסמוזיק, אַרײַנגערעכנט די ספֿרדישע און תּימנער טראַדיציעס).
- אַ קאָכקלאַס וווּ די קינדער לערנען זיך אויס ווי צוצוגרייטן היימישע מזרח־אייראָפּעיִשע מאכלים ווי בלינצעס, קניידלעך און ראָגעלעך.
- ייִדיש־לעקציעס, ניצנדיק דעם אויסערגעוויינטלעכן קאָמפּיוטער־קורס, „ייִדיש פּאַפּ‟ וווּ קינדער לערנען זיך די שפּראַך דורך קוקן אויף די חנעוודיקע ייִדישע קאַרטונס פֿון נאָמי מיט איר ראָבאָט מאָבי— און וואָס איז, אַגבֿ, פֿרײַ פֿון אָפּצאָל.
געוויסע לערער און פּרינציפּאַלן וועלן טענהן, אַז צוליב דעם שוין געפּאַקטן לערנטאָג פֿון אַ ייִדישער מיטלשול (בפֿרט צוליב די אַוואַנסירטע סעקולערע לימודים וואָס די עלטערן פֿאָדערן כּדי זייערע קינדער זאָלן קענען אַרײַן אין די בעסטע אוניווערסיטעטן), איז פּשוט נישטאָ קיין צײַט צוצוגעבן אַזוינע קורסן. דאָס איז אָבער אַ תּירוץ פֿאַר די בענטשליכט. יעדער ווייסט אַז דאָס לערנען אַוואַנסירטע גמרא, למשל, איז נישט פֿאַר אַלעמען. אין דער זעלבער צײַט פֿונעם גמרא־קלאַס קען מען גיבן איינעם אָדער מער פֿון די קולטורקלאַסן ווי אַ ברירה.
דערצו קען מען אָפּהאַלטן די קלאַסן נאָך די געוויינטלעכע שול־שעהען. פּונקט ווי די מער אַטלעטישע תּלמידים גייען טרענירן אויף ספּאָרטמאַטשן, זאָלן תּלמידים מיט אַן אינטערעס צו קולטור זיך דערוויסן וועגן דער פֿילפֿאַרביקער קולטור־ירושה פֿונעם ייִדישן פֿאָלק און אַפֿילו גיין אויף שײַכותדיקע עקסקורסיעס צוזאַמען. די סטודענטן וואָס וווינען אין דער ניו־יאָרקער געגנט קענען, למשל, פֿאָרן צוזאַמען אין ייִדישן טעאַטער.
בקיצור, ווען מע פֿלאַנצט אײַן בײַ קינדער אַ ליבשאַפֿט צו זייער עטניש־קולטורעלן אָפּשטאַם, גיט עס זיי אַ געלעגנהייט צו בלײַבן שטאָלצע, גוט־אינפֿאָרמירטע ייִדן. נאָכן גראַדויִרן וועלן זיי קענען אויסדריקן זייער ייִדישע אידענטיטעט נישט בלויז דורך גיין אין שיל שבת און יום־טובֿ, נאָר דורכן ווײַטער זיך לערנען ייִדיש, זיך פֿאַרנעמען מיט אַקאַדעמישע פֿאָרשונגען פֿאַרבונדן מיט דער ייִדישער געשיכטע אָדער ליטעראַטור און גיין אויף ייִדישע קאָנצערטן, פֿעסטיוואַלן און קאָנפֿערענצן. דערבײַ וועלן אויך יענע קינדער, וואָס פֿאַרלאָזן דאָס רעליגיעזע לעבן, ווײַטער אָנהאַלטן אַ שטאַרקע פֿאַרבינדונג מיט ייִדן און ייִדישקייט און במילא וועלן זיי, כאָטש אינעם קולטורעלן זינען, קיין מאָל נישט אַראָפּ פֿון דרך.
The post What’s missing in our Jewish high schools appeared first on The Forward.
Uncategorized
Russia’s Medvedev Praises Trump But Questions US Submarine Threat
Deputy Chairman of the Russian Security Council Dmitry Medvedev attends an interview with Reuters, TASS and WarGonzo in the Moscow region, Russia January 29, 2026. Photo: Dmitry Medvedev’s Secretariat/Handout via REUTERS
Dmitry Medvedev, deputy chairman of Russia’s Security Council, praised US President Donald Trump as an effective leader who was seeking peace but added that Moscow had seen no trace of nuclear submarines Trump said he moved to Russian shores.
Trump, who has said he wants to be remembered as a “peacemaker” president, has repeatedly said that a peace deal to end the Ukraine war is close, and a new round of US-Russian-Ukrainian talks is scheduled for this week in Abu Dhabi.
Asked if Trump was positive or negative for Russia and about unproven speculation that Trump was some sort of Russian agent, Medvedev said the American people had chosen Trump and that Moscow respected that decision.
Medvedev lauded Trump’s courage in resisting the US establishment and said the US president’s sometimes “brash” style was “effective.”
“He is an emotional person, but on the other hand, the chaos that is commonly referred to, which is created by his activities, is not entirely true,” he told Reuters, TASS and the WarGonzo Russian war blogger in an interview at his residence outside Moscow and authorized for publication on Sunday.
“It is obvious that behind this lies a completely conscious and competent line,” said Medvedev, who served as Russian president from 2008 to 2012.
President Vladimir Putin remains the final voice on Russian policy, though Medvedev, an arch-hawk who has repeatedly goaded Trump on social media, gives a sense of hardliners’ thinking within the Russian elite, according to foreign diplomats.
“Trump wants to go down in history as a peacemaker – and he is really trying,” Medvedev said. “He is really trying to do that. And that is why contacts with Americans have become much more productive.”
TRUMP’S SUBMARINE THREAT
Medvedev said the key to understanding Trump was his business background, quipping that there was no such thing as a former businessman – a play on an old Russian joke that there is no such thing as a former KGB agent.
Trump in August said he had ordered two US nuclear submarines to move closer to Russia in response to what he called “highly provocative” comments from Medvedev about the risk of war after what appeared to be an ultimatum from Trump.
“We still have not found them,” Medvedev said of the US submarines.
After Russia’s 2022 invasion of Ukraine, Medvedev has repeatedly hurled invective at Kyiv and Western powers while warning of the risks of an escalation of the war towards a nuclear “apocalypse.”
Medvedev said Russia would “soon” win military victory in the Ukraine war but the key thing was to prevent any further conflict, adding: “I would like this to happen as soon as possible.”
“But it is equally important to think about what will happen next. After all, the goal of victory is to prevent new conflicts. This is absolutely obvious.”
Russia currently controls a fifth of Ukraine but has so far been unable to take the whole of the eastern Donbas region, where Ukrainian forces hold about 10%, or 5,000 square km (1,900 square miles), according to open-source maps of the war.