Uncategorized
‘An epidemic of hate’: Biden administration officials meet with Jewish leaders to tackle rising antisemitism
WASHINGTON (JTA) — Top Biden administration officials launched a roundtable on antisemitism on Wednesday by describing a “rising tide of antisemitism” and likening the atmosphere in the United States to that of Europe, where Jewish worship is held under lock and key.
“Right now, there is an epidemic of hate facing our country,” said Douglas Emhoff, the Jewish second gentleman, who convened and chaired the 90-minute session.
Jewish officials represented at the meeting were impressed by how comprehensive the meeting was, saying it went beyond the white supremacist threat that the Biden administration has focused on in the past to other sources, among them attackers who target the visibly Orthodox and Jewish students on campuses.
The meeting in the Eisenhower Executive Office Building, adjacent to the White House, comes on the heels of weeks of antisemitic invective spewed by rapper Kanye West, who now goes by Ye, and the dinner attended last month by West, Holocaust denier Nick Fuentes and former President Donald Trump at Trump’s Florida residence. The discussion also follows alarming spikes in antisemitic invective on Twitter and other platforms.
“In my experience, there’s nothing more vicious than what we’re seeing today,” said Susan Rice, President Joe Biden’s top domestic policy adviser, who described growing up in a heavily Jewish neighborhood in Washington, D.C.
Ten years ago, Rice said, when she was defending Israel against its many enemies as the U.S. ambassador to the United Nations, she did not imagine a threat to Jews domestically. Now she says she hears antisemitic expressions coming from elected officials, public figures and entertainers, calling it an “incredible rising tide.”
Deborah Lipstadt, the State Department envoy to monitor antisemitism, said she no longer has the luxury of her predecessors, who traveled abroad to assess antisemitism in foreign countries. Now, she said, she had to treat the problem as a domestic and a foreign one.
“I can’t go to these countries and say ‘You have a problem,’” she said. “Now I have to say ‘We have a serious problem.’”
After multiple attacks on synagogues stateside in recent years, she said, Jewish places of worship were becoming more visibly fortified than they were for years when security, if it existed, was unobtrusive and synagogues were welcoming.
“For decades, when we traveled in Europe, we used to identify synagogues by gendarmes,” she said. “Now we see police cars, now we lock the doors in the United States.”
The Kanye West episodes evidently helped spur the convening of the meeting. George Selim, the Anti-Defamation League senior vice president who was present, said the meeting came together within a week, unlike similar events which can take months to organize.
“The urgency was clear, the meeting needed to be convened, it needed to be in person,” he told the Jewish Telegraphic Agency in an interview.
Representatives of the dozen or so groups that attended were impressed by the level of attention: in addition to Emhoff, Rice and Lipstadt, there were officials from the National Security Council, the Officer of Public Engagement, and the Office of Faith-based Partnerships.
The representatives were impressed by how personal Emhoff, who is married to Vice President Kamala Harris, made the battle. He described how moved he has been by American Jews who are proud of him — the first Jewish spouse of a president or vice president. “I’m in pain right now, our community is in pain,” he said.
Emhoff’s unabashed identification with the Jewish community helped elevate the issue of combating antisemitism, said Rabbi Levi Shemtov, the executive vice president of American Friends of Lubavitch (Chabad).
“He and I might see Jewish ritual and practice a little differently. But one thing Jewish people will remember forever in our history is that when the time came for him to make his decision, he decided to identify unequivocally as a Jew,” Shemtov said.
Amy Spitalnick, the executive director of Integrity First for America, the group that underwrote successful lawsuits against the neo-Nazis who organized the deadly 2017 march in Charlottesville, Virginia, said the officials closely listened to every presentation. (The media was present for opening remarks by government officials, and was ushered out so the representatives of Jewish groups could speak freely.)
“We were watching them take copious notes, they were genuinely listening,” she told JTA.
The range of invitees and the topics addressed also extended beyond the threat posed to Jews from the extreme right, an area that has until now been the Biden administration’s focus, through a summit on extremism in September and a speech Biden gave in Philadelphia last summer.
Speakers addressed antisemitic attacks on the visibly Orthodox which, particularly in the New York area, are most often not carried out by white supremacists. And there were officials from at least three groups that represent the visibly Orthodox: The Orthodox Union, which is Modern Orthodox, along with Agudath Israel of America and American Friends of Lubavitch (Chabad), which are haredi Orthodox.
Speakers also were sensitive to the plight of Jewish students on college campuses, who often face hostility from peers whose sharp criticism of Israel can sometimes manifest as antisemitism.
“On college campuses, the supposed bastions of liberal ideas and ideals, many students believe it better to camouflage their Jewish identity,” Lipstadt said. One of the speakers was Julia Jassey, a senior at the University of Chicago who is the CEO of Jewish on Campus, a student group that tracks antisemitism on campuses.
The Jewish participants said they benefited from hearing how others experienced antisemitism. Abba Cohen, Aguda’s Washington director, said he found receptive listeners when he described an increased effort by local councils to limit the building of Orthodox communities. He and Nathan Diament, the Washington director of the Orthodox Union, also described the threat to the visibly Orthodox.
Their accounts moved others present who do not live the Orthodox lifestyle. “We all have different experiences with antisemitism and clearly for someone who’s Orthodox, it might feel different than for someone who’s not,” said Sheila Katz, the CEO of the National Council of Jewish Women.
Katz said the meeting was a relief because she often has difficulty explaining to her progressive allies why antisemitism persists as a threat.
“I feel like in the last, you know, year, I’ve been saying over and over again, this is getting worse. This is getting amplified, people are emboldened,” she said. “And there are a lot, particularly in the progressive community that would say, ‘No, no, that’s not what’s happening.’”
Some practical proposals were discussed, including a letter this week from a bipartisan slate of lawmakers advocating for a cross-agency “whole of government” task force to combat antisemitism, and an expansion of federal funding that currently underwrites security upgrades for Jewish institutions to include paying for extra police patrols.
The meeting did not result in concrete decisions, but participants said they left with the impression that the federal government was ready to dive deep into finding practicable solutions.
“For me, this is not the end. This is just the beginning of this conversation,” Emhoff said.
Other groups represented included the American Jewish Committee, Hillel International, the Jewish Federations of North America, the Reform and Conservative movements, and Secure Community Network, the security consultancy for the Jewish community.
“It sends a very important message that the sort of rampant antisemitism we’re seeing is unacceptable and that the highest office in the country is doing something about it,” Spitalnick said.
—
The post ‘An epidemic of hate’: Biden administration officials meet with Jewish leaders to tackle rising antisemitism appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Anti-Jewish Hate Crimes in New York City Increased 182% During Mamdani’s First Month in Office, Police Data Shows
New York City Mayor Zohran Mamdani delivers a speech during his inauguration ceremony in New York City, US, Jan. 1, 2026. Photo: REUTERS/Kylie Cooper
Anti-Jewish hate crimes in New York City skyrocketed by 182 percent in January during Mayor Zohran Mamdani’s first month in office compared to the same period last year, according to newly released figures from the New York City Police Department (NYPD).
The NYPD’s Hate Crimes Task Force investigated 152 percent more bias-related incidents last month (58) compared to January 2025 (23), the data showed.
There were 31 anti-Jewish hate crimes in the first month of 2026, which accounted for more than half of all the hate crime incidents in January, compared to only 11 anti-Jewish hate crimes in January 2025. Last month’s hate crimes targeted Jews more than any other group, including Muslims (7), Asians (5), Blacks (2), Hispanics (1), and Whites (1). Others were victimized over their sexual orientation (5), religion (3), gender (2), and age (1), according to NYPD statistics.
Approximately 10 percent of New York City residents are Jewish, according to the New York City Council.
Mamdani, a democratic socialist and avowed anti-Zionist, was sworn into office on Jan. 1. Hours later, he formally revoked a series of executive orders enacted by his predecessor to combat antisemitism.
Among the most controversial actions was Mamdani’s decision to undo New York City’s adoption of the International Holocaust Remembrance Alliance’s (IHRA) working definition of antisemitism, a framework widely used by governments and law enforcement around the world to identify contemporary antisemitic behavior. The definition has been widely accepted by Jewish groups and lawmakers across the political spectrum, and it is now used by hundreds of governing institutions, including the US State Department, European Union, and United Nations.
Mamdani, the first Muslim mayor in New York City history, also nullified an order that opposed the campaign to boycott Israel. The boycott, divestment, and sanctions (BDS) movement, which Mamdani openly supports, seeks to isolate Israel from the international community as a step toward its eventual elimination. Leaders of the movement have repeatedly stated their goal is to destroy the world’s only Jewish state.
Mamdani, who has made anti-Israel activism a cornerstone of his political career, is a supporter of boycotting all entities tied to Israel, has repeatedly refused to recognize Israel’s right to exist as a Jewish state; routinely accuses Israel of “apartheid” and “genocide”; and failed to clearly condemn the phrase “globalize the intifada,” which has been used to call for violence against Jews and Israelis worldwide.
Mamdani assumed office amid an alarming surge in antisemitic hate crimes across New York City over the last two years, following the Palestinian terrorist group Hamas’s Oct. 7, 2023, massacre across southern Israel.
Jews were targeted in the majority (54 percent) of all hate crimes perpetrated in New York City in 2024, according to data issued by the NYPD. A recent report released in December by the Mayor’s Office to Combat Antisemitism noted that figure rose to a staggering 62 percent in the first quarter of 2025, despite Jewish New Yorkers comprising a small minority of the city’s population.
The NYPD shared the news about anti-Jewish hate crimes at the end of a press release on Monday that focused mostly on how last month was “the safest January ever” in New York City for gun violence, with the fewest shooting incidents and shooting victims in recorded history.
The city had 40 shooting incidents and 47 shooting victims in January, compared to the previous all-time low of 50 set in 2025. Murders also declined to their lowest level for January, surpassing the previous record of 22 set in 2018 and 2022. There were no murders in Manhattan or Staten Island for the month of January, and the number of murders declined in every single borough in New York.
The NYPD also said that retail theft was down 16 percent in January, burglary was at its lowest ever recorded in history for the month of January, and crime in school safety zones was reduced overall by more than 50 percent. However, reported rapes (167) increased in January compared to last year and transit crime increased for the month by 6.1 percent. Overall major crime reduced 6.7 percent across the city.
January ended with a man ramming his car repeatedly into the Chabad Lubavitch World Headquarters in Brooklyn. The suspect, 36-year-old Dan Sohail, was arrested at the scene and charged with attempted assault as a hate crime, reckless endangerment as a hate crime, criminal mischief as a hate crime, and aggravated harassment.
Uncategorized
The Muppets are my rabbi, and they should be yours
You may have heard the refrain that we live in dark times. It is true.
Just as true is that nothing is as effective at combatting darkness as joy. It is an emotion essential to the art of envisioning better things. Which is why the return of The Muppet Show, for a Feb. 4 half-hour Disney special guest starring Sabrina Carpenter, is such a gift.
The universe of the Muppets is one in which everyone has a nice time, and everyone gets what they deserve. Miss Piggy gets the spotlight, although she sometimes needs to physically fight for it. The Great Gonzo gets every possible opportunity to make mayhem; sure, we’re told that his great passion is stunt work, but we all know that it’s actually chaos.
The guest star gets her pick of the best supporting cast in the world. I dare you to watch Carpenter perform with a chorus of embarrassed featherless chickens and tell me she’s ever been better. Statler and Waldorf, the two heckling old men watching the show from a luxurious private box, get the pleasure of eternal fodder for their own grumpiness.
And the audience: We get joy. Not the sophisticated kind of joy that comes from indulging in a thoughtful, nuanced work of art. Not the giddy, escapist kind that accompanies, say, a binge of Bridgerton. Instead, a quieter and purer form: something like the joy of childhood.
The Muppet Show is for adults, people who might giggle when Carpenter tells Kermit that she turned down a second date with a mystery man to take the guest star gig, then cheerfully confirms that said mystery man is not single. But it’s also for adults who are, perhaps, just a bit tired of being adults. It’s for grownups who find themselves in need of the anarchy that belongs to those who are small and have no responsibilities — a description equally fitting for most children, and most Muppets.
One of the most maligned passages in the Torah describes the starkest form of retributive justice imaginable: “eye for eye, tooth for tooth.” In that eminently silly outline for organizing a functional human society is a kernel of wisdom: When someone does something bad that upsets you, it’s natural to want to retaliate in kind.
What is healthiest, the Muppet Show teaches, is not to ignore that instinct, but instead to honor it in a way that hurts no one. That principle proves fairly easy for the Muppets, who have no teeth and an apparent ability to endlessly regenerate their own eyes, as modeled by Beeker in this special.
But the Muppets’ philosophy of meeting the outrageous with the outrageous, the unhinged with the unhinged and the grouchy with the grouchy has its lessons for us humans, too.
There is such havoc in the world around us, such an arbitrary allocation of justice, such a terrifying sense that the wheels on this thing are about to come off. On The Muppet Show, there’s no “about” about it. The wheels are off; the rules are out the window; the toothless are in charge. There is anarchy outside the theater, in the human world full of horrors, and anarchy within it, in the soft puppet world full of rats performing covers of Top 40 hits with a reluctant pigeon playing keyboards.
We can’t easily fix the world’s troubles, but we can’t ignore the effect they have on us either. To do so is to take a tremendous risk. Any feeling held inside for too long risks exploding, and as many of the Great Gonzo’s tricks demonstrate, explosions tend to make things worse, if occasionally also hilarious.
Instead of risking a conflagration, then, perhaps you might instead take refuge in a safe puppet world, where a frog can get crushed by a door — please refer to what I said about Miss Piggy fighting for the spotlight — and emerge perfectly well, if slightly crumpled.
These days, rage simmers in most of us. We can no more curb this part of our humanity than Statler and Waldorf can curb the Muppets’ inevitable bent toward disorder. But we can treat it with good humor. That’s the greatest good of Muppetland. There, our worst instincts are recognized, but stripped of violence, so we can laugh at them.
If you are Sabrina Carpenter and some Muppets are harassing you, just knock their heads together. If you’re in the audience, go ahead and chortle at them. They’re made of felt, they’ll be fine.
The post The Muppets are my rabbi, and they should be yours appeared first on The Forward.
Uncategorized
“My singing in Yiddish has nothing to do with nostalgia“
ס׳איז לעצטנס אַרויס די אויטאָביאָגראַפֿיע פֿון דער באַרימטער ישׂראלדיקער זינגערין חוה אַלבערשטיין, אויף העברעיִש, וואָס נעמט אַרײַן אַ קאַפּיטל וועגן איר פֿאַרבינדונג צו דער ייִדישער שפּראַך. אָט איז אַן אויסצוג, איבערגעזעצט אויף ייִדיש פון בני מער.
חוהלאַנד
פֿון די ערשטע לידער וואָס איך האָב אָנגעהויבן זינגען אויף ייִדיש, האָב איך געשאַפֿן אַ וועלט פֿאַר זיך. נדבֿ* האָט עס גערופֿן „חוהלאַנד“. עס האָט גאָרנישט צו טאָן מיט נאָסטאַלגיע. מײַנע באָבעס, וואָס איך האָב נישט זוכה געווען צו קענען, האָבן די לידער נישט געזונגען.
בײַ אונדז אין שטוב האָט מען נישט געזונגען אויף ייִדיש – דאָס האָב איך אַליין אויסגעוויילט, און נישט תּמיד פֿאַרשטיי איך מיין אויסוויילונג. אפֿשר איז עס אַ מין פֿאַרעקשנטער פּרוּוו צו לעבן ווי עס וואָלט קיינמאָל נישט געווען קיין חורבן, ווי עס וואָלט קיינמאָל נישט צעשטערט געוואָרן די וועלט, און מענטשן ליבן זיך אין ייִדיש, קינדער שטיפֿן אויף ייִדיש און מיידלעך חלומען אין ייִדיש. אין מײַן אויסגעוויילטער וועלט, גייט דאָס לעבן ווײַטער, העברעיִש און ייִדיש לעבן בשלום און נײַע לידער ווערן געשריבן. אפֿשר דערפֿאַר איז מיר שווער אײַנצולאַדן געסט אין מײַן וועלט. זיי זעען עס נישט און קאָנען במילא נישט פֿאַרשטיין. ייִדיש איז מײַן היימישע פֿאַנטאַזיע.
„רבנו תּם“
מײַנע עלטערן האָבן ליב געהאַט צו הערן יעדן פֿרײַטיק צו־נאַכטס די ייִדישע פּראָגראַם אויפֿן ראַדיאָ, „קול ציון לגולה“. די גאַנצע וואָך האָט מען דאָרטן גערעדט וועגן פּאָליטיק, אָבער פֿרײַטיק־צו־נאַכטס איז געווען איבערגעגעבן דער קולטור. דאָ האָב איך צום ערשטן מאָל געהערט ווי זינגערס טרעטן אויף אויף ייִדיש – קודם-כּל סידאָר בעלאַרסקי, וואָס מײַנע עלטערן האָבן אים גערופֿן „דער נודניק“, ווײַל ער האָט אָנגעצויגען די ווערטער, און דערצו משה אוישער און יאַן פּירס. דער ראַדיאָ האָט אויך טראַנסמיטירט מאָנאָלאָגן פֿון יוסף בולאָוו, דינה האַלפּערן, יאָנאַס טורקאָוו און אידאַ קאַמינסקאַ. אָבער מײַן טאַטנס ליבלינג איז געווען נח נאַכבוש, וואָס האָט געהאַט אַ באַזונדערן אופֿן פֿון דעקלאַמירן, אַ חנוודיק געמיש פֿון אַ דרשה און פּאָעזיע. פֿון נאַכבושס מויל האָב איך צום ערשטן מאָל געהערט דאָס ליד „רבנו תּם“ פֿון איציק מאַנגער, וואָס איז געוואָרן מײַן שלאַגער.
אין דער פּראָגראַם האָט מען אויך געהערט דזשיגאַן און שומאַכער, און מיר אַלע האָבן געהאַלטן אַז זיי זײַנען די שענסטע און די בעסטע. זייערע סקיצעס האָבן מיר אַלע געקענט פֿון אויסנווייניק. מיט אַ סך יאָר שפּעטער, אין 1975, האָב איך אָנטייל גענומען אין אַ טעלעוויזיע-פּראָגראַם לכּבֿוד דזשיגאַן, און געזונגען צוזאַמען מיט אים „רבנו תּם“.
וועגן דעם ליד דערציילט דזשיגאַן אין זײַן אויטאָביאָגראַפֿיע, אַז אין דער צײַט פֿון דער קריג האָט זיך דער קאָמענדאַנט פֿון גולאַג פֿאַרליבט אינעם ליד, און געבעטן זיי זאָלן עס זינגען ווידער און ווידער. צוליב דעם ליד האָבן זיי באַקומען פֿאַרשיידענע פּריווילעגיעס, און אָט בין איך, דרײַסיק יאָר שפּעטער, זוכה געווען דאָס צו זינגען.
צי לערנען זיך צי ניט
מײַן טאַטע האָט גערופֿן זײַנע בני-דור, די וואָס די מלחמה האָט צעשטערט זייער לעבן און זייערע חלומות, „די נישט־פֿאַרענדיקטע סימפֿאָניע“. מײַנע עלטערן האָבן שטאַרק געוואָלט איך זאָל זיך לערנען אין אוניווערסיטעט, און איך אַליין האָב געמיינט אַז ווערן אַ זינגערין איז נישט פֿאַר מיר. דערפֿאַר האָב איך באַשלאָסן צו שטודירן ייִדישע און העברעיִשע ליטעראַטור אין העברעיִשן אוניווערסיטעט אין ירושלים. כ׳האָב געדונען אַ דירה אין בית-הכּרם צוזאַמען מיט מײַן חבֿרטע מרים גאָלדמאַן, וואָס האָט שטודירט יוסטיץ. במשך פֿונעם ירושלימער פֿראָסט און די געהייצטע קלאַסן האָב איך אָפֿט אײַנגעדרימלט. איך האָב יאָ הנאה געהאַט פֿון די לימודים אין דער ייִדישער אָפּטיילונג, אָבער דאָס האַרץ האָט געבענקט נאָך מוזיק. דערפֿאַר האָב איך גערעדט מיטן ראש פֿון די ייִדישע לימודים, חנא שמערוק וועגן מײַנע ספֿקות. ער האָט שוין געוווּסט אַז איך זינג אויף ייִדיש, און געזאָגט אַז אויך דאָס וואָס איך טו איז וויכטיק. דאָס הייסט, איך האָב באַקומען זײַן הסכּמה.
מײַק בורשטיין
נאָכן אָנהייבן שפּילן אין „די מגילה־לידער“ פֿון איציק מאַנגער אין ישׂראל אין 1966 און דעם אַרויסלאָזן דעם ישׂראלדיקן פֿילם „קונילעמל“ אין 1966, איז דער אַקטיאָר מײַק בורשטיין געוואָרן אַן אמתער סטאַר. אונדזער פּראָדוצענט האָט געהאַלטן אַז צוויי זינגערס וואָס זינגען אויף ייִדיש מוזן זינגען צוזאַמען. געזאָגט און געטאָן. מיר האָבן אויסגעקליבן עטלעכע דועטן פֿון מרדכי געבירטיג, וואָס האָט אַזוי שיין געשילדערט זײַנע העלדן: דערוואַקסענע, קינדער און אַלטע לײַט. די גאַנצע ייִדישע וועלט פֿון פֿאַר דער קריג איז אַרײַן אין זײַנע לידער: צוויי קינדער וואָס גייען אין חדר אָן חשק, און חלשן פֿאַר אַ ביסל נאַטור; אַ בחור און אַ מיידל וואָס האָבן מורא פֿאַר דער צוקונפֿט; אַן אַלט פּאָרפֿאָלק וואָס בענקט נאָך זייערע קינדעריאָרן אאַז״וו.
מײַקס טאַטע, פּסחקע בורשטיין, האָט געקענט געבירטיגן, און מײַק אַליין האָט גוט געקענט די לידער, האָבן מיר ביידע רעקאָרדירט געבירטיגס לידער. דער וווּנדערלעכער קאָמפּאָזיטאָר שמעון כּהן האָט באַאַרבעט די לידער, און געקוועלט פֿון דער מוזיק. בכלל, יעדעס מאָל ווען איך האָב רעקאָרדירט ייִדישע לידער, האָט מען געפֿילט אין סטודיאָ אַ מין באַגײַסטערונג, אַזוי ווי אַלע וואָלטן אָנטייל גענומען אין דער געהיימער און הייליקער אַרבעט.
אויף דער הילע פֿונעם אַלבאָם זעט מען אונדז ביידן שטיין אין אַ גאָרטן פֿול מיט בלומען, אָנשפּאַרנדיק זיך אויף אַ בוים – אַזוי יונג זײַנען מיר געווען.
דרײַ ייִדן מאַרשירן אין שאַנז-עליזע
באַלד נאָך דער זעקס-טאָגיקער מלחמה אין 1967 האָט מען מיר אײַנגעלאַדן אַרויסצוטרעטן אין בוענאָס־אײַרעס. פֿאַרשטייט זיך, האָט מען מיר געבעטן זינגען „ירושלים של זהבֿ“ (ירושלים שטאָט פֿון גאָלד), דאָס נײַע ליד פֿון נעמי שמר. אויפֿן וועג קיין אַרגענטינע בין איך געבליבן אַ שטיק צײַט אין פּאַריז, און כ׳בין געפֿאָרן באַזוכן מײַן טאַטנס אַ פֿרײַנד, וואָס האָט געאַרבעט פֿאַר דער מלחמה ווי אַ טריקאָ-וועבער. זײַן נאָמען איז געווען אַבֿרהם סלוכאָצקי, און זײַן צונאָמען – „דער פּאַרטיזאַנער“. זײַן פֿרוי און זײַן זון זײַנען אומגעקומען, און ער איז איינער אַליין אַוועק אין די וועלדער. איך האָב געקלעטערט אומצאָליקע טרעפּ ביז אַ קליינעם בוידעם, וווּ ער האָט געוווינט. ער האָט געהאַט אַ קליינע טריקאָ-מאַשין און געאַרבעט אין דעם וואָס די פּאַריזער ייִדן האָבן גערופֿן דאָס „שמאַטעס געשעפֿט“.
אַבֿרום סלוכאָצקי האָט אײַנגעלאַדן נאָך אַ באַקאַנטן, און מיר זײַנען געגאַנגען שפּאַצירן זאַלבע דריט. איך וועל קיינמאָל נישט פֿאַרגעסןדאָס טײַערע בילד: מיר, דרײַ קליינע מענטשלעך, אײַנהגעהילט אין שווערע שוואַרצע מאַנטלען, גייען אין די גאַסן פֿון פּאַריז, וואָס זײַנען געווען פּרעכטיק באַלויכטן לכּבוד ניטל. מיר זײַנען געגאַנען אָנגאַזשע, איך צווישן די צוויי האַרציקע זקנים, וואָס האָבן שוין געוווּסט אַז אַלבערשטיינס טאָכטער זינגט אויף ייִדיש; צוויי צעבראָכענע מענטשן, וואָס האָבן אַלץ פֿאַרלוירן, דאָס גאַנצע לעבן. און אבֿרום דער פּאַרטיזאַן ווײַזט מיר אָן: „זעסט, חוהלע, דאָס איז אונדזער שאַנז-עליזע.“ יעדעס מאָל, ווען איך זע פֿאַר מיר דאָס בילד, באַווײַזן זיך טרערן אין מײַנע אויגן. דער כּוח פֿון לעבן. אייראָפּע האָט זיי צעבראָכן און געמוטשעט, און זיי שטאָלצירן נאָך אַלץ מיט איר און פֿילן זיך ווי אין דער היים.
„דער פֿעטער עליע“
צוריק פֿון אַרגענטינע האָב איך באַזוכט ניו-יאָרק. איך בין אײַנגעשטאַנען בײַ באַקאַנטע פֿון מײַנע עלטערן אין קווינס. מײַן אויפֿגאַבע איז געווען צו געפֿינען נח נאַכבוש. איך האָב זיך אַרומגעדרייט אין די גאַסן פֿון דער איסט-סײַד, און אין איינעם אַן עלעקטריע־געשעפֿט האָב איך געפֿונען פּלאַטעס פֿון אים. האָב איך געפֿרעגט דעם קרעמער צי ער קען אים, און ער האָט מיר געשיקט אין אַ מושבֿ־זקנים אין סיגייט, ברוקלין. עס איז געווען אַ פֿראָסטיקער אָוונט, און איך בין דאָרטן געפֿאָרן מיט אַ טאַקסי. עס איז געווען אַ מין דאָרף באַזעצט מיט אַלטע ייִדן. נח נאַכבוש איז געווען זייער איבערראַרשט און באַגײַסטערט, און ער האָט מיר געגעבן נאָך עטלעכע פּלאַטעס. אין איינער פֿון די פּלאַטעס האָב איך געפֿונען אַ ליד וואָס האָט מיך באַצויבערט, „דער פֿעטער עליע“ (יורם טהרלבֿ האָט עס איבערגעזעצט ווי „עץ הכוכבים“). דערנאָך האָב איך זיך דערוווּסט אַז דער מחבר פֿון ליד, לייב מאָרגנטוי, לעבט אין ישׂראל, אין דער שטאָט חולון, און מיר האָבן זיך געטראָפֿן.
„צו פרי איז אונדז צו שווײַגן“
נישט איין מאָל האָבן מיר, נדבֿ און איך, גערעדט פֿון אַ פֿילם וועגן ייִדיש. מיר האָבן אַפֿילו אָנגעהויבן פֿילמירן די פֿאַרווערטס־רעדאַקציע אין ניו-יאָרק, אָבער אַזאַ פֿילם קאָסט דאָך אַ סך, און מיר האָבן נישט געהאַט די געהעריקע מעגלעכקייטן. דער חלום פֿון אַ פֿילם וועגן ייִדיש איז כּמעט פֿאַרשוווּנדן, אָבער פּלוצעם איז מיר אײַנגעפֿאַלן: עס זײַנען שוין פֿאַראַן אַ סך פֿילמען וועגן דער ייִדישער שפּראַך, אָבער זעלטן קאָן מען הערן ווי מע רעדט די ייִדישע שפּראַך גופֿא. האָב איך באַשלאָסן, איך וועל גיין צו די לעצטע דיכטערס וואָס שרײַבן ייִדיש אין ישׂראל, און בעטן זיי זאָלן מיר פֿאָרלייענען זייערע שאַפֿונגען, כּדי צו הערן זייער שיינע שפּראַך. און מיט אַמאָל איז דאָס געוואָרן דרינגענדיק. מײַן טאָכטער מאירה און נאָך אַנדערע האָבן מיר געהאָלפֿן, און מיר זײַנען געפֿאָרן און פֿילמירט פֿאַרשיידענע ייִדישע דיכטערס. עס איז געוואָרן אַ מין קליינע פֿילמירטע אַנטאָלאָגיע. מיר האָבן גערופֿן דעם פֿילם „מוקדם מדי לשתוק“ (צו פֿרי צו שווײַגן) גענומען פֿון אַ ליד פֿון בינעם העלער: „צו פֿרי איז אפֿשר נאָך פֿאַר אונדז צו שווײַגן / צו זינגען – איז שוין אפֿשר אויך צו שפּעט“ (פֿונעם ליד „אַ פֿויגל ווען ער שווײַגט“, אינעם בוך „זיי וועלן אויפֿשטיין“).
עס האָט זיך מיר געדאַכט אז מיט דעם האָב איך שוין אָפּגעצאָלט מײַן חובֿ צו ייִדיש, די שפּראַך וואָס איך רוף „מײַן באָבע“. בײַ אונדז, די קינדער פֿון די עולים, איז ייִדיש געווען אַ מיטל זיך צו באַקענען מיט די באָבעס און זיידעס וואָס מיר האָבן קיינמאָל ניט געקענט. דערנאָך האָב איך געפֿילט אַ ביסל לײַכטער, ווי מיר וואָלטן זיך געזעגנט.
„מײַן שוועסטער חיה“
ווען מען האָט פֿילמירט דעם פֿילם האָב איך געלייענט ערגעץ-וווּ אַז אין „בית לייוויק“ אין תּל-אבֿיבֿ וועט פֿאָרקומען אַ וואָרט-קאָנצערט מיט בינעם העלערס פֿרוי, הדסה קעסטין.. פֿאַרשטייט זיך, בין איך אַהין געפֿאָרן. צווישן די לידער וואָס הדסה קעסטין האָט דעקלאַמירט האָב איך געהערט צום ערשטן מאָל „מײַן שוועסטער חיה“, וואָס בינעם העלער האָט געשריבן וועגן זײַן אומגעקומענער שוועסטער. דערנאָך האָבן מיר פֿילמירט בינעם העלער בײַ זיך אין דער היים, און איך האָב געבעטן הדסהן זי זאָל פֿאָרלייענען דאָס ליד. די מינוטן וואָס זי לייענט עס אינעם פֿילם, בעת בינעם העלער זיצט לעבן איר, קאָן מען נישט פֿאַרגעסן. ווען מײַן שוויגער האָט געזען דעם פֿילם האָט זי מיר געזאָגט: „דו דאַרפֿסט שאַפֿן מוזיק פֿאַר דעם ליד.“ ֿ האָב איך זיך געחידושט: ווי אַזוי קאָן מען צופּאַסן אַ מעלאָדיע צו אַזאַ טראַגישליד, וואָס קוים קען מען זיך צוהערן צו דעם? פֿון דעסט וועגן האָב איך געפּרוווּט, און אַזוי איז דאָס ליד געבוירן געוואָרן.
* נדבֿ לויתן איז חווה אַלבערשטיינס מאַן
The post “My singing in Yiddish has nothing to do with nostalgia“ appeared first on The Forward.