Uncategorized
Can a Jewish fan watch the Super Bowl with a clean conscience? The rabbis had thoughts.
(JTA) — In January, 24-year-old Damar Hamlin of the Buffalo Bills collapsed on the field after experiencing cardiac arrest. His team and the entire NFL community rallied around him. His first words upon awakening: “Who won?”
Although Hamlin’s medical crisis was a rare on-field occurrence, the trauma surrounding his collapse stirred up age-old questions for me, and for many of us, about the toll football takes on the bodies of its players. What are we allowing to happen to these young men, in the name of sportsmanship, entertainment and national identity? When the Super Bowl airs on Sunday, what is our responsibility as spectators?
While still a newcomer to football, I turned to Jewish texts to help me find answers, and fascinatingly, I found a striking parallel between the rabbis of old and two contemporary journalists.
In 2009, in a scathing critique in The New Yorker, Malcolm Gladwell denounced the game for the serious and long-lasting damage it does to players — especially traumatic brain injuries and debilitating neurological disorders resulting from repeated blows to the head — and placed the blame squarely on the fans. “There is nothing else to be done, not so long as fans stand and cheer,” he wrote. “We are in love with football players, with their courage and grit, and nothing else — neither considerations of science nor those of morality — can compete with the destructive power of that love.”
William C. Rhoden wrote a heartfelt piece after Hamlin’s collapse, where he reflected on his own experience as a professional sports reporter of over 40 years. “We’re used to ferocious collisions and mostly happy endings. We applaud the player as he walks off the field, then sit back down in our seats, in our suites, in our press boxes and focus on the next play,” he wrote. “I realized, with sadness, the extent to which I had become desensitized to the real-life violence of our national pastime.”
Gladwell and Rhoden both recognize that football has inherent violence, and that as spectators we have an obligation to contend with it. Gladwell is pointing to the fans’ desire for violence, which makes them culpable in the destructive nature of the sport. Rhoden asks fans to notice their own callousness as they behold the effects of that violence.
This same dichotomy is reflected in the rabbis’ understanding as well. Indeed, many of the rabbis of the Talmud lived in the Greco-Roman world, when gladiators would battle with one another to the death, for thousands of people to watch. One of the most extolled rabbinic figures, Rabbi Shimon Ben Lakish, is said to have himself been a mighty gladiator who eventually escaped that life to become a great sage.
In the Tosefta, an ancient Jewish legal code contemporaneous to the Talmud, a question is raised about whether one is allowed to attend Roman amphitheaters and stadiums. For some of these venues, the concerns center around viewing and possibly participating in forbidden idol worship, or associating with foolishness and taking time away from more serious pursuits.
However, by far the greatest concern is that of attending events in stadiums where violence is prevalent. Indeed, the text goes as far as to say that “one who sits in a Stadium, is one who sheds blood.” (Tosefta Avoda Zarah 2.2) Here we see the same concerns that Gladwell raised, that by being a spectator of this violence, you are yourself more than a bystander. Indeed, if there were no fans, there would be no audience for these violent spectacles — making fans directly culpable in these acts of bloodshed.
The Tosefta then quotes another perspective: “Rabbi Natan permits [going to Roman stadiums] because of two things: because of crying and saving a life and because of testifying for a woman that would remarry.”
Rabbi Natan here desires to find justifications for why one could attend these events. He refers to the idea that during a gladiator event, the crowd could cheer for the losing fighter, and beg for mercy so that he would not be killed. A Jew is therefore permitted to attend because they could potentially save a life. An additional reason: They could also provide eyewitness testimony to a person’s death, thus causing the victim’s wife to become free to remarry.
Recently, while learning this text with my colleagues at The Jewish Education Project, we understood Rabbi Natan as showing a keen understanding of the reality of his time. People will attend these games, and these games are a part of the Jewish community’s life. Rather than forbidding them from going, he explains that there are positive motivations for their attendance.
In many ways, this matches the Rhoden position as well. He assumes we will continue to watch sports, report on games and enter fantasy football leagues. Yet, what should our motivations be as we watch these games? Do we voyeuristically cheer for the violence, enjoying the hard hits? Or can we re-sensitize ourselves and remind ourselves that these are human beings with families, and futures after their playing days are over?
I am still thinking about those awful moments in Buffalo, when Hamlin fell to the ground. All that time he spent training, the myriad ways he has broken his body for our viewing pleasure, and the lengthy rehabilitation ahead of him.
For those of us who will watch the hard hits this Sunday, I offer a charge: Do not allow yourself to ignore the pain and violence you see. Actively re-sensitize yourself to the humanity of these players. Commit to understanding what the policies are that will make this sport safer, and demand their implementation. Watch this game as Rabbi Natan teaches: with the intention to call out for justice wherever you can.
—
The post Can a Jewish fan watch the Super Bowl with a clean conscience? The rabbis had thoughts. appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Houston Astros hire former Team Israel manager Brad Ausmus as skipper
(JTA) — The Houston Astros hired Brad Ausmus as manager, the team announced Wednesday, making the former Team Israel skipper the lone active Jewish manager in Major League Baseball.
This will be Ausmus’ third managerial stint in MLB. He previously led the Detroit Tigers from 2014-2017 and the Los Angeles Angels in 2019. Ausmus, 57, owns a 386-422 career managerial record. He will be introduced at a press conference at Houston’s Daikin Park on Friday.
Ausmus most recently served as the New York Yankees’ bench coach from 2024-2026 and also previously worked in the front offices of the San Diego Padres and Angels. He had interviewed for the Astros’ managerial opening in 2020 and for their general manager role in 2022.
Ausmus spent 10 of his 18 MLB seasons with the Astros. He finished his playing career with a .251 batting average, .325 on-base percentage and .344 slugging percentage. The New Haven, Connecticut, native managed Team Israel during the qualifiers for the 2013 World Baseball Classic, served on its coaching staff in the 2023 WBC and managed the team in the 2026 tournament.
“Regarding Aus, he is just a perfect big league manager in every way and there are not many people you can say that about,” Nate Fish, the CEO of Israel Baseball Americas and a former Israel player and coach, told the Jewish Telegraphic Agency. “He is smart. He is calm. He has the experience. He is a good fit for any team but a perfect fit in Houston considering he played 10 years there.”
Fish also pointed out that “this is the second time [Ausmus] has been hired to manage in the big leagues following a stint managing Team Israel. Just sayin’. There is a pattern!”
Israel won two of its four games in the 2026 tournament, securing a spot in the 2030 competition.
“I am honored and excited to take on this role,” Ausmus said before the March tournament. “I’ve been incredibly proud to be part of Team Israel’s journey. My focus remains exactly where it has always been: building a cohesive, competitive team that proudly represents Israel on the world stage. We have a solid foundation, and I’m ready to hit the ground running with our talented staff and players to achieve our goals for 2026.”
Ausmus, a former catcher, played for the Astros from 1997-1998 and again from 2001-2008. He won three Gold Glove Awards for his defense with Houston and was an All-Star in 1999 with Detroit. His 1,971 career MLB appearances are the most ever by a Jewish player, according to the Jewish Baseball Museum.
“I am very excited to be back in Houston,” Ausmus said in a statement. “The Astros and the city of Houston have been a huge part of my life, and I’m thrilled to create a new chapter as the team’s manager. I can’t wait to get to work.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post Houston Astros hire former Team Israel manager Brad Ausmus as skipper appeared first on The Forward.
Uncategorized
Netanyahu’s son calls dad’s opponents ‘saboteurs’ in book to be distributed by Simon & Schuster
(JTA) — Simon & Schuster will distribute a new book by Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu’s son, which says that foreign and domestic Israeli enemies coordinated to unseat his father.
Yair Netanyahu, a 35-year-old political activist, has authored “Two-Front War: Inside Israel’s Fight for Survival — Against Foreign Enemies and Domestic Saboteurs.” The book is set to be released by RatPac Press in March 2027.
A blurb for the book on Simon & Schuster’s website said Yair Netanyahu was “a proud Jew and a devoted Zionist” who discovered that Israeli institutions conspired against his father.
“When the institutions that govern Israel — its prosecutors, judges, intelligence bureaucracy, military command, media networks, and foreign-funded NGOs — turned their attention toward removing his father from power, he found himself inside a Kafkaesque system that few citizens ever see,” the description said.
The prime minister has been on trial since 2020 in three corruption cases, facing charges of bribery, fraud and breach of trust, which he has denied. Yair Netanyahu has alleged that prosecutors and police involved in his father’s trials sought to stage a “coup” and committed “treason.”
The blurb also said the Oct. 7, 2023, Hamas attacks on Israel “unmaskted” [sic] an “alliance between neo-Nazi, radical Islamist movements, and far-left ideological networks,” which targeted Israel as the first obstacle in “a broader project to destabilize the West and erod [sic] the foundations of free civilization.”
Yair Netanyahu is a divisive figure in Israel known for social media posts that back his father’s politics and can advance far-right conspiracy theories. In 2017, he drew international condemnation for sharing an image that featured Jewish philanthropist George Soros controlling his father’s political adversaries, a post that earned him praise from the neo-Nazi website The Daily Stormer. He alleged this week that Israel’s Oct. 27 election was rigged against his father, saying the vote was “stolen by enemy states that bribed Arab voters.”
Yair Netanyahu’s publisher, RatPac Press, is part of RatPac Entertainment, founded by filmmaker Brett Ratner and Australian billionaire James Packer. Ratner immigrated to Israel in 2023 after sexual misconduct allegations stalled his Hollywood career, though he denied the allegations. He was a special guest of Benjamin Netanyahu at the United Nations General Assembly in September 2023 and posted a photo of them together on Instagram.
Packer was named in one of Benjamin Netanyahu’s corruption indictments, which alleged that he gave the prime minister and his wife gifts of cigars and champagne between 2014 and 2016. He told Australian Federal Police agents in 2017 that he was “happy to give him presents, many times at his request and his wife Sara’s request,” according to Israel’s Channel 10. Packer sold his stake in RatPac in 2017.
Simon & Schuster and RatPac Entertainment did not respond to requests for comment.
This article originally appeared on JTA.org.
The post Netanyahu’s son calls dad’s opponents ‘saboteurs’ in book to be distributed by Simon & Schuster appeared first on The Forward.
Uncategorized
How to face life’s difficulties with total confidence
ווי אַזוי קען מען זיך באַוואָרענען פֿון ווערן פּאַראַליזירט ווען מען שטייט פֿאַר אַ סיטואַציע וואָס זעט אויס ווי אַ געפֿאַר?
דער ענטפֿער איז זייער פּשוט: מען דאַרף באַטראַכטן די סיטואַציע ווי אַ פֿאַרמעסט, אַנשטאָט ווי אַ באַדראָונג.
אָבער ווי אַזוי קען מען דערגרייכן אַזאַ ענדערונג פֿונעם קוקווינקל, אַז אַנשטאָט זיך צו פֿילן דערדריקט און אַנטמוטיקט, זאָל מען זיך פֿילן געשטאַרקט און מאָטיווירט?
צו דעם דאַרף מען צוויי זאַכן: ערשטנס, זיך פֿאָרשטעלן דעם רעזולטאַט וואָס מען וועט האָבן ווען מען וועט איבערקומען די שוועריקייט, און צווייטנס, זיך געהעריק צוגרייטן, כּדי צו קענען מצליח זײַן אין איבערקומען די אַרויספֿאָדערונגען.
אין דער פּרשה די וואָך, ויצא, לייענען מיר ווי יעקבֿ אָבינו איז אַרויס פֿון זײַן טאַטנס הויז אין באר־שבֿע, און זיך געלאָזט אין וועג קיין חרן, צום הויז פֿון זײַן זיידן פֿון דער מאַמעס צד, בתואל. ער האָט דאָס געמוזט טאָן ווײַל ער האָט געוווּסט אַז זײַן ברודער עשׂו וויל אים הרגענען. יעקבֿ, נישט עשׂו, האָט דאָך באַקומען די ברכות פֿון זייער טאַטן יצחק.
ס׳איז אָבער דאָ אַ צווייטע סיבה פֿאַר יעקבֿס נסיעה. ער האָט געדאַרפֿט זוכן אַ שידוך, ווײַל זײַנע עלטערן זענען נישט געווען צופֿרידן מיטן אויפֿפֿיר פֿון די פֿרויען און מיידלעך אין כּנען.
לאָמיר זיך אַרײַנשטעלן אין זײַן מצבֿ. דאָס לעבן אין באר־שבֿע איז פֿאַר יעקבֿן געווען רויִק און באַקוועם. ער האָט געוווינט בײַ זײַנע עלטערן; זײַענדיק אַ בחור האָט ער ניט געהאַט קיין באַזונדערע דאגות, און האָט געקענט זיך אָפּגעבן מיט לימוד התּורה און פּערזענלעכער אַנטוויקלונג. און פּלוצלינג, האָט ער געמוזט אַנטלויפֿן פֿון דעם באַקוועמען און באַשיצטן מצבֿ, און זיך אַרויסלאָזן אויף אַ וועג צו אַן אָרט וואָס איז געווען פֿול מיט שוועריקייטן און סכּנות.
חז״ל דערקלערן אַז דער נאָמען פֿון דעם שטאָט חרן, וווּהין ער איז געגאַנגען, איז פֿאַרבונדן מיטן וואָרט „חרון אף“, וואָס מיינט כּעס, ווײַל דער אויפֿפֿיר פֿון די אײַנוווינער האָט אַרויסגערופֿן דעם כּעס פֿונעם אויבערשטן.
דערצו איז זײַן פֿעטער לבֿן, וואָס האָט געוווינט מיט בתואל, געווען באַרימט מיט זײַן אומערלעכקייט.
קענען מיר זיך פֿאָרשטעלן אַ גרעסערן קאָנטראַסט צווישן דער רויִקייט פֿון זײַן היימישער סבֿיבֿה און דעם שווערן מצבֿ וואָס האָט אים דערוואַרט אין זײַן נײַעם אָרט?
אָן קיין ספֿק האָט ער מסתּמא געפֿילט אַנגסטן, אומזיכערקייט און הילפֿלאָזיקייט.
די תּורה באַשרײַבט ווי יעקבֿ האָט אויפֿן וועג זיך אָפּגעשטעלט דאַווענען, און ווי ער האָט גענומען שטיינער כּדי זיך צו באַשיצן פֿון ווילדע חיות בשעת ער האָט זיך געלייגט שלאָפֿן אויפֿן וועג.
אין זײַן חלום האָט יעקבֿ געזען אַ לייטער וואָס איז געשטאַנען אויף דער ערד, און זײַן שפּיץ האָט דערגרייכט ביזן הימל. ער האָט געזען מלאכים אַרויפֿגיין און אַראָפּגיין אויפֿן לייטער.
דער אייבערשטער האָט צו אים גערעדט און צוגעזאָגט אים צו באַשיצן. ער האָט איבערגעחזרט זײַן הבֿטחה צו געבן זײַנע קינדער דאָס לאַנד אויף וועלכן ער איז געלעגן. דערצו האָט ער אים געבענטשט מיט אַ גרויסער און חשובֿער נאָכקומערשאַפֿט, סײַ אין כּמות און סײַ אין איכות.
ווען יעקבֿ האָט זיך אויפֿגעוועקט פֿון זײַן חלום, האָט ער געמאַכט אַ נדר: אויב דער אויבערשטער וועט אים באַגלייטן, אים געבן ברויט צו עסן און קליידער אָנצוטאָן, און ער וועט קענען צוריקקומען צום הויז פֿון זײַן טאַטן מיט זײַן רוחניותדיקער און מאָראַלישער שלימות, וועט ער אויפֿשטעלן אַ הייליקן אָרט לכּבֿוד דעם אויבערשטן און אָפּגעבן מעשר פֿון אַלץ וואָס ער פֿאַרמאָגט. אָפּגעבן מעשׂר — אַוועקגעבן אַ צענטל פֿון דײַן פֿאַרמעגן אויף צדקה — איז אַ גרויסע מיצווה.
גלײַך דערנאָך דערציילט אונדז די תּורה: וַיִּשָּׂא יַעֲקֹב רַגְלָיו וַיֵּלֶךְ אַרְצָה בְנֵי קֶדֶם. „יעקבֿ האָט אויפֿגעהויבן זײַנע פֿיס און איז געגאַנגען צום לאַנד פֿון די מענטשן אין מזרח.“
רש״י דערקלערט אַז דער אויסערגעוויינטלעכער אויסדרוק, „וישא יעקב רגליו“, ווײַזט אָן אַז יעקבֿס פֿיס זענען געוואָרן אַ סך לײַכטער, ווײַל זײַן האַרץ איז געוואָרן פֿריילעך נאָך דער הבֿטחה פֿון דער געטלעכער שמירה. יעקבֿ האָט נישט געמיינט אַז דאָס וואָס דערוואַרט אים וועט זײַן גרינג. ער האָט אָבער געהאַט בטחון אַז ער וועט מצליח זײַן. מיט אָט דער זיכערקייט האָט ער געפֿילט אַז ער האָט די כּוחות צו קענען בײַשטיין און איבערקומען יעדע שוועריקייט וואָס האָט אים דערוואַרט.
די הבֿטחה פֿונעם אויבערשטן אַליין איז אָבער נישט געווען גענוג. ער האָט זיך אויך געדאַרפֿט געהעריק צוגרייטן צו דעם וואָס האָט אים דערוואַרט.
דרײַ יסודות פֿון אָט דער צוגרייטונג ווערן אָנגעדײַט אין די דרײַ באַדינגונגען וואָס יעקבֿ האָט דערמאָנט אין זײַן נדר: עסן; קליידער, און צוריקקומען צום טאַטנס הויז אין דעם זעלבן רוחניותדיקן און מאָראַלישן מצבֿ.
אין צוגאָב צו דעם פּשוטן זין, ליגט אין די ווערטער אויך אַ גײַסטישן באַדײַט:
עסן גיט דעם מענטש חיות און גיט אים אַרײַן כּוח. אויף אַ רוחניותדיקן אופֿן ווערט די תּורה פֿאַרגליכן צו עסן, ווײַל דורך לימוד התּורה דערנערט מען זיך אינטעלעקטועל און רוחניותדיק צום אייבערשטן. פּונקט ווי דאָס גשמיותדיקע עסן ווערט פֿאַרדייט און ווערט אַ טייל פֿון דעם מענטש אַליין, און גיט אים חיות און כּוח, אַזוי אויך ווערט די תּורה וואָס מען לערנט אַ טייל פֿון אונדזער אינערלעכן לעבן און גיט אונדז רוחניותדיקע חיות.
קליידער נעמען אַרום דעם מענטש און באַשיצן אים פֿון דרויסנדיקע השפּעות. אַזוי אויך ווען אַ ייִד איז מקיים די מיצוות שאַפֿן זיי, די מיצוות, אַ רוחניותדיקע באַשיצונג פֿונעם מענטשן.
דער לערנונג איז גילטיק אויך פֿאַר אונדז הײַנט.
כּדי צו קענען זיך שטעלן אַנטקעגן די שוועריקייטן פֿון לעבן מיט בטחון און שׂימחה, דאַרף מען זיך צוגרייטן דורך דרײַ זאַכן: ערשטנס, לימוד התּורה — דאָס שטאַרקט אונדז פֿון אינעווייניק און גיט אונדז רוחניותדיקע חיות און כּוחות. צווייטנס, מקיים זײַן די מצוות: דאָס באַשיצט אונדז פֿון דרויסן און גיט אונדז די נויטיקע רוחניותדיקע שמירה, און דריטנס, נישט פֿאַרלירן פֿון די אויגן דעם ענדגילטיקן ציל: דורך אונדזער באַגעגעניש מיט דער גשמיותדיקער וועלט פֿאַרוואַנדלען מיר די וועלט אין אַ „וווינאָרט“ פֿאַרן אויבערשטן, אַ „דירה בתּחתונים“.
דאָס איז דער טיפֿערער באַדײַט פֿון „צוריק קומען צום טאַטנס הויז“: צו ברענגען די גאַנצע וועלט צו אַ מצבֿ וווּ עס ווערט דערקענט אַז זי איז דעם טאַטנס – דעם אויבערשטנס — וווינאָרט. אַז יעדער באַגעגעניש און יעדע פֿאַרבינדונג מיט דער וועלט זאָל אויסדריקן דעם געטלעכן מקור, דעם געטלעכן בײַזײַן און דעם געטלעכן ציל פֿון זיין וועזן.
אַז מען פֿאַרשטייט קלאָר וואָס דער ציל איז, און מען גרייט זיך צו ווי געהעריק, איז מען אין אַ בעסערן צושטאַנד צו קענען אַנטקעגנגיין יעדע שוועריקייט מיט מוט און זיכערקייט.
ווי דער באַרימטער פּסיכיאַטער וויקטאָר פֿראַנקל האָט עס אַזוי שיין און טיפֿזיניק אויסגעדריקט:
„ווער עס האָט אַ ׳פֿאַרוואָס׳ אינעם לעבן, קען איבערקומען כּמעט יעדן ׳ווי אַזוי׳.“
The post How to face life’s difficulties with total confidence appeared first on The Forward.
