Uncategorized
How a Catholic university amassed a treasure trove of Jewish artifacts from the Bronx
(New York Jewish Week) – A Catholic university may be the unlikeliest place for what may be the largest depository dedicated to the Jewish history of the Bronx.
But at Fordham University — the private, Jesuit institution in the Bronx — decades worth of archival documents and artifacts from the local Jewish community have found a home, thanks to its Jewish studies department.
For the last three years, Fordham has been collecting and cataloging items that detail a once-thriving Jewish community in the Bronx: yearbooks full of Jewish last names, Bar Mitzvah invitations, phonebooks full of Jewish-owned businesses — all the simple transactions that define an era in history.
The archive at Fordham is one of the only physical collections of everyday material from Jewish residents of the borough, according to Magda Teter, the chair of the Center for Jewish Studies at the university, who spearheaded the project.
“It’s not only preserving a piece of New York Jewish history, but also a way of life,” Teter told the New York Jewish Week. “Bringing this voice to the dominant Christian identity of Fordham and teaching about Jews [as a minority] within the dominant cultures is very important.”
A song and dance book in the Fordham University collection features the lyrics for “Hatikvah” and “For He’s a Jolly Good Fellow,” and a “Jewish dictionary.” (Julia Gergely)
During the first half of the twentieth century, Jewish life thrived in the Bronx. There were 260 registered synagogues in 1940, and the borough produced some of the biggest Jewish names in show business, fashion, literature and more: designer Ralph Lauren, politician Bella Abzug, novelist E.L. Doctorow, filmmaker Stanley Kubrick, Miss America Bess Myerson, Nobel Prize-winning chemist Robert Lefkowitz.
At the community’s peak in 1930, the Bronx was approximately 49% Jewish, according to the borough’s official historian, Lloyd Ultan. South of Tremont Avenue, the number reached 80%. Most of the Jewish Bronx was of Eastern European descent; many were first generation Americans whose parents had immigrated and lived on the Lower East Side, but who could now afford to live in less cramped neighborhoods with more trees and wider streets.
Though there is a strong Jewish community in the neighborhood of Riverdale, most of the Jewish community moved out of the Bronx for the suburbs after World War II when mortgages for white would-be homeowners were being subsidized by the government and Blacks and Latinos were steered to Bronx neighborhoods they couldn’t afford or that the city had chosen to neglect. The Jewish population of the Bronx dropped from 650,000 in 1948 to 45,000 in 2003. Many of the synagogues have been converted for other uses, and the physical legacy of the Jewish community there has begun to erode over time, making an archive all the more necessary.
While Teter was always interested in collecting items from the Jewish Bronx, the archive got an unexpected boost from a member of the public. In the spring of 2020, at the height of the pandemic, Fordham hosted a virtual event, “Remnants: Photographs of the Jewish Bronx,” which featured evidence of the area’s faded Jewish history gathered by writer and photographer Julian Voloj. (Voloj is the husband of the New York Jewish Week’s managing editor, Lisa Keys.)
An invitation for the bar mitzvah of Freddie Rothberg, which took place on Oct. 6, 1951 at Beth Hamedrash Hagadol. (Julia Gergely)
In the audience was Ellen Meshnick, who had grown up in New York and now lives in Georgia. Inspired, she offered Fordham a trove of material her parents, Frank and Martha Meshnick, had kept throughout their lives in the Bronx. The boxes included donated yearbooks from Morris High School and Walton High School, songbooks, bar mitzvah invitations, a marriage certificate, receipts for a flower delivery — even a document from the hospital from when she was born — mostly from the 1930s through the 1960s.
The donation significantly bolstered what materials Fordham already had on hand, which included less personal but still unique items like matchbooks from kosher restaurants. Now, Teter is growing the archive through other private donations and occasionally by purchasing materials online — personal family archives, books about Bronx Jewish history, songsheets and the like.
The marriage certificate, or ketubah, recognizing the marriage between Frank Meshnick and Martha Farber on Aug. 23, 1942. The certificate was part of an archive donated to Fordham University by the couple’s daughter Ellen. (Julia Gergely)
“They may not be the most beautiful things, but we are interested in what people actually used and lived with,” Teter said.
Teter said that while the American Jewish Historical Society in Manhattan does collect the types of quotidian and personal items that American Jews kept with them in the last few centuries, they don’t have much that uniquely focuses on Jewish life in the Bronx.
The entire collection is part of a greater effort by Teter, the Jewish studies department and the librarians at Fordham to increase awareness about Judaism and Jewish people. “I will not hide that I think it’s an important way to fight antisemitism — to teach Jewish history and Jewish culture in all its colors and in all its experiences,” she said. “It enriches the students’ appreciation and understanding of Jewish life beyond how Jews are usually portrayed.”
The Jewish studies department at Fordham is relatively new: The college began offering a Jewish studies minor in 2016, and opened the department in 2017. At the time, the highlight of the library’s archives was the Rosenblatt Holocaust collection, which was funded by an alumnus. Since 1992, the library has amassed over 11,000 titles, videos and artifacts on the Holocaust, according to librarian Linda Loschiavo.
When Teter arrived, Loschiavo worked with her to bring in historical Passover haggadahs from all over the world. Fordham now possesses two Italian haggadahs from the 1660s, as well as Jewish artifacts from unexpected places, like playbills from Jewish Bollywood.
Last month the university opened the Henry S. Miller Judaica Research Room on the fourth floor of the campus’ main library — named for Fordham’s first Jewish student, who graduated in 1968. Miller, a leader of a financial restructuring firm, is now a trustee of the college.
Fordham President Tania Tetlow described herself jokingly as “a wannabe Jew” at the room’s unveiling. “I’ve understood how deeply intertwined Judaism and Catholicism are,” she said, “and the connections we have of the deep intellectualism of both faiths, of the desire to study text and the interpretation of text going back for thousands of years, of the love of ritual — and the central place of food and guilt!”
The former Jacob Schiff Center on Valentine Avenue. (Julian Voloj)
“At the moment, we envision that the research room will be a space for exhibitions that would foster the curatorial skills of our students and that will bring Jewish art and artists to campus,” Teter said. “We would now be able to display their art and combine the exhibitions with some items from the Judaica collection.”
The research room is currently displaying Voloj’s Bronx photographs, along with some of the recently acquired local archival materials, curated by sophomore Reyna Stovall, who is interning in Fordham’s Jewish studies department this semester.
“It is really, really rewarding,” said Stovall, who is Jewish. Stovall became involved in the Jewish studies department because of her interest in Holocaust studies, but as she began her internship, she was excited to work on the archives cataloging the once thriving Jewish history of the Bronx.
The yearbook photo of Frank Meshnick (bottom right), who graduated from Morris High School in Morrisania in 1931. (Julia Gergely)
“It’s pretty amazing that they have the collection to begin with,” she added. “It really shows Fordham’s commitment to diversity and inclusivity that they’re willing to take on this massive collection of Judaica, even though that’s not the religion that the school was founded on.”
Teter estimates there are about 300 Jews among the school’s 15,000 undergrads. As a result, the Center for Jewish Studies and the research room offers students from all backgrounds the opportunity to learn more about Judaism — as well as marginalized communities in general, and connect their stories to their own lives.
“Our identity grew to showcase Jewish studies at the intersection and in conversation with other fields and areas of study,” Teter explained.
The Center’s goal, she added, is “to make students, faculty and the public realize that studying Jews is not just for Jews, and that they can learn so much about the areas of their own concern and interest by studying Jews.”
“Something magical happens when you give students the opportunity to work with historical artifacts, and really touch history,” Teter said. “That’s what I think inspired the director of the library to devote that space to that kind of research and to that kind of student experience.”
—
The post How a Catholic university amassed a treasure trove of Jewish artifacts from the Bronx appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Can the Trinity be kosher?
„אַ ייִדישער שילוש‟ (A Jewish Trinity) — אַזוי הייסט דאָס נײַע בוך פֿון אַלאַן בריל, דער ראָש פֿון ייִדיש־קריסטלעכע שטודיעס אינעם סעטאָן־האָל־אוניווערסיטעט (ניו־דזשערזי) און אַ באַקאַנטער פֿאָרשער פֿון ייִדישקייט און צווישן־רעליגיעזע ענינים. ברילס פֿאַרגלײַך־אַנאַליז איז אַ וויכטיקער שטאַפּל אין ייִדיש־קריסטלעכע באַציִונגען, וואָס קען העלפֿן ייִדן און קריסטן בעסער פֿאַרשטיין איינער דעם צווייטן.
בײַ אַ סך ייִדן איז די קריסטלעכע דאָגמע וועגן דער געטלעכער דרײַ־פּערזענלעכקייט אַזוי פֿרעמד, אַז זיי ווייסן נישט אַפֿילו, אַז אין דער פּאָלעמישער ייִדישער ליטעראַטור איז פֿאַר איר פֿאַראַן אַ ספּעציעלער טערמין — שילוש. דאָס וואָרט ווערט אָבער אין ערגעץ נישט דערמאָנט אינעם בוך און ס׳איז דאָ אַ גוטע סיבה דערפֿאַר. בריל באַנוצט זיך מיט דער באַקאַנטער קריסטלעכער טערמינאָלאָגיע און מײַדט דווקא אויס די אַלטע מיטל־עלטערלעכע דיספּוטן צווישן ייִדן און קריסטן. זײַן צוועק איז אַ קאָנסטרוקטיווע פֿאַרגלײַך־שטודיע, נישט קיין פּאָלעמיק. ער פֿאַרגלײַכט די ייִדישע און קריסטלעכע רעליגיע און ווײַזט אָן, אַז אַפֿילו אַזעלכע קאָנצעפּציעס, ווי די קריסטלעכע אמונה אין דרײַ געטלעכע פּערזאָנען, זענען לאַוו־דווקא פֿרעמד פֿאַר ייִדן; עס ווענדט זיך, ווי מע טײַטשט זיי אָפּ.
אין זײַן בוך פֿאָקוסירט בריל אויף דער מאָדערנער קאַטוילישער טעאָלאָגיע. אָפֿט מאָל ציטירט ער דעם דײַטשישן יעזויִט־גלח און פּראָמינענטן טעאָלאָג קאַרל ראַנער, ווי אויך אַ ריי אַנדערע: ייִרגען מאָלטמאַן, וואַלטער קאַספּער און האַנס קינג.
דאָס בוך איז אײַנגעטיילט אין זעקס קאַפּיטלען וועגן דעם שילוש; אינקאַרנאַציע (דער גלויבן, אַז גאָט האָט זיך פֿאַרקערפּערט אין יעזוסן); אָדם־הראשונס חטא; עולם־הבא; משיח, און דעם ברית צווישן גאָט און מענטשן (Covenant).
אין דער הקדמה דערקלערט בריל זײַן אייגענע פּאָזיציע. ער גלייבט נישט, אַז די אונטערשיידן צווישן וועלט־רעליגיעס קאָן מען פּשוט באַשרײַבן ווי „אָט דאָ גלייבן מיר צוזאַמען אין דער זעלבער זאַך, אָבער יענער גלויבן אײַערע איז אונדז פֿרעמד‟. עס זענען פֿאַראַן אַלערליי וואַריאַנטן פֿון ייִדישער און קריסטלעכער טעאָלאָגיע. אין געוויסע אַספּעקטן איז דער חילוק צווישן דעם רמב״מס און אַ חסידישן מקובלס צוגאַנג צו ייִדישקייט גרעסער, ווי צווישן ייִדן און קריסטן.
ס׳איז אינטערעסאַנט, אַז צו אַזאַ טעמע איז בריל צוגעקומען נאָכן וווינען עטלעכע יאָר אין אינדיע, וווּ ער האָט זיך באַקענט מיט הונדויִזם און אַנטדעקט פֿאַר זיך, אַז די אינדישע הויפּט־רעליגיע איז אויך נישט אַזוי ווײַט פֿון ייִדישקייט, ווי עס טראַכטן אַ סך מענטשן. בריל דערציילט וועגן דעם אין זײַן בוך „אַ רבֿ אויפֿן טײַך גאַנג‟. און אַז מע רעדט שוין פֿון הינדויִזם, מעג מען צוקומען צו אַן אַנדער, מער באַקאַנטער רעגיליע, וועלכע האָט במשך פֿון דורות אַרויסגערופֿן בײַ ייִדן ממש אַן אַלערגיע – קריסטלעכקייט.
ווי אַ מאָדערן־אָרטאָדאָקסישער רבֿ, ווענדט זיך בריל זעלטן צו קבלה און חסידות, וווּ מע קען געפֿינען אַ סך מער כּמו־קריסטלעכע פּאַראַלעלן. לייענט, למשל, שאול מגידס בוך „חסידות אינקאַרנירט‟ (Hasidism Incarnate), דערמאָנט אין דער ביבליאָגראַפֿיע פֿון ברילס בוך. בריל שטעלט דעם טראָפּ אויף דעם מין ייִדישקייט, וועלכן ער באַטראַכט ווי דעם ראַציאָנעל־געשטימטן הויפּטשטראָם. ער ווענדט זיך יאָ צו מיסטישע שיטות, אָבער נישט צו אָפֿט. פּונקט אַזוי באַציט ער זיך צום הײַנטצײַטיקן קאַטויליציזם, שילדערנדיק אַזעלכע דעות, וואָס קלינגען מער מאָדערן און ראַציאָנעל, וואָס טײַטשן אָפּ דעם שילוש בלויז ווי פֿאַרשיידענע אַספּעקטן פֿון איין גאָט, און גאָטס פֿאַרקערפּערונג אין יעזוסן מער סימבאָליש, נישט אין גאַנצן בוכשטעבלעך.
על־פּי קבלה אַנטפּלעקט זיך דער אייבערשטער צו דער וועלט און צו דער מענטש דורך צען ספֿירות — פֿאַרשיידענע פּערזענלעכע אַספּעקטן, וועלכע מע קען פֿאַרגלײַכן מיטן קריסטלעכן שילוש. בריל באַמערקט אָבער אַ ספּעציפֿישן חילוק: די ספֿירות באַציִען זיך איינע צו דער צווייטער לויט אַ שטרענגער היעראַרכיע, און בײַ די קריסטן זענען „דער טאַטע, דער זון און דער רוח־הקודש‟ אַבסאָלוט גלײַך. די פּראַוואָסלאַוונע קריסטן, פֿאַרקערט, באַטראַכטן גאָט דעם טאַטן ווי אַ מלך איבער זײַן זון און דעם הייליקן גײַסט ווי זײַן עמאַנאַציע. בריל האָט מיר דערקלערט, אַז אין דער פּראַוואָסלאַוונער טראַדיציע האָט ער זיך נישט געגריבלט. ער באַשרײַבט נאָך אַזעלכע וואַריאַציעס פֿון קריסטלעכער טעאָלאָגיע, וואָס זענען גוט באַקאַנט דעם ברייטן אַמעריקאַנער עולם.
בדרך־כּלל איז בריל גערעכט, אַז די ספֿירות ווערן אָפֿט באַטראַכט ווי אַ שטרענגע היעראַרכיע. כ׳מוז אָבער צוגעבן פֿון זיך, אַז אין אַ ריי באַקאַנטע חסידישע ספֿרים ווערט זייער סדר רעלאַטיוו אָדער דווקא איבערגעקערט. בפֿרט איז דאָס בולט בײַ חב״ד. די ליובאַוויטשער רביים באַטאָנען כּסדר, אַז מלכות — די לעצטע ספֿירה, באַטראַכט ווי אַ ווײַבלעכע און אָפֿט אינעטניפֿיצירט מיט דער שכינה, איז אין איר שורש די העכסטע. מע קען זאָגן, אַז ס׳איז „העכער‟ צו באַטראַכטן דעם באַשעפֿער ווײַבלעך, ווי אַ געטין. מעג דאָס קלינגען אומטראַדיציאָנעל, נאָר אין געוויסע גאַנץ כּשרע קבלה־קוואַלן געפֿינען מיר סימנים פֿון אַזאַ צוגאַנג. פֿון ברילס שטאַנדפּונד – צו האַלטן זיך נישט צו ווײַט פֿונעם הויפּטשטראָם – איז גאַנץ פֿאַרשטענדלעך אַזעלכע ענינים נישט צו דערמאָנען.
אינעם קאַפּיטל „אינקאַרנאַציע‟ דערמאָנט בריל נאָר אַ ביסל, אַז פֿאַר די חסידים איז אַן אמתער צדיק אַ געטלעכע אַנטפּלעקונג, און פֿאַרגלײַכט עס מיט דער „פֿאַרגעטלעכונג‟ פֿון קריסטלעכע הייליקע דורכן רוח־קודש, נישט מיט דעם, ווי די קריסטן קוקן אויף יעזוסן. אויב מע פֿאַרגלײַכן די פּראַוואָסלאַוונע טעאָלאָגיע מיט געוויסע חשובֿע חסידישע ספֿרים, ווערט אָבער דער חילוק נישט אַזוי קלאָר. צום בײַשפּיל, שטייט געשריבן אין שײַכות צו משה רבינו אינעם ספֿר „זרע קודש‟ פֿונעם ראָפּשיצער רבין (פּרשת „ואתחנן‟), אַז אַן אמתער צדיק איז גאָט — ממש מיט אַזעלכע ווערטער. דעם דאָזיקן ספֿר האַלטן די סאַטמאַרער חסידים ווי איינעם פֿון די כּשרסטע און הייליקסטע.
ווידער, פֿון ברילס שטאַנדפּונקט איז דווקא ריכטיק אַזעלכע ראַדיקאַלע דעות נישט צו דערמאָנען. אַפֿילו אין די חסידישע קרײַזן קאָנען זיי שאָקירן אַ פּשוטן ייִד. אַזוי באַציִען זיך אַ סך חסידים צום „זרע קודש‟: דער ספֿר איז טאַקע אַ הייליקער, נאָר גיי פֿאַרשטיי, וואָס דער ראָפּשיצער רבי האָט באמת געמיינט! פֿון דעסט וועגן, אויב עמעצער וואָלט פֿאַרגליכן דעם ראַדיקאַלן „צדיקיזם‟ מיט פּראַוואָסלאַוונע קריסטלעכע געדאַנקען, וואָלט זיך באַקומען גאָר אַן אַנדער בילד מיט נאָך מער פּאַראַלעלן צווישן די רעליגיעס.
די לייענער פֿון מײַנע אַרטיקלען ווייסן, אַז איך האָב ליב אַרויסצוגראָבן, אַמאָל פֿון זעלטענע און ווייניק באַקאַנטע ספֿרים, דווקא ראַדיקאַלע, אומגעוויינטלעכע און יוצא־דופֿנדיקע דעות. ווען איך האָב געלייענט ברילס בוך, האָב איך כּסדר געטראַכט: פֿאַרוואָס גייט נישט דער מחבר נאָך ווײַטער? דאָס איז אָבער אַ מעלה פֿאַר די, וואָס האָבן ליב אַ מאָדערנעם ראַציאָנעלן צוגאַנג. בריל האַלט זיך בײַם מאָדערן־אָרטאָדאָקסישן דרך און שטיצט אַן ענלעכן מין קריסטלעכקייט. פֿאַר מיר, אַ ליבהאָבער פֿון מיסטישע און שאַמאַנישע זאַכן, איז זײַן בוך געוואָרן אַ גוטער באַלערנדיקער אַרײַנפֿיר אין דער וועלט פֿון הײַנטצײַטיקע קאַטויליקער, וואָס קלינגען טאַקע ווי קריסטלעכע „מאָדערנע אָרטאָדאָקסן‟.
דאָס בוך ענדיקט זיך מיט אַ דערמאָנונג פֿונעם פּראָמינענטן רבֿ יונתן סאַקס ז״ל, וועלכער האָט באַטאָנט, אַז „די וועלט ווערט גרעסער צוליב די אונטערשיידן‟ און דערבײַ אָפּגעשאַצט די קריסטלעכע רעליגיע, ווי אויך די רעליגיעזע פֿאַרשיידנאַרטיקייט בכלל. בריל איז מסכּים, אָבער שליסט זײַן פֿאָרשונג מיט די ווערטער: „די צוויי רעליגיעס בלײַבן באַזונדערע אומאָפּהענגיקע בריתן מיטן באַשעפֿער‟.
The post Can the Trinity be kosher? appeared first on The Forward.
Uncategorized
The exceptional translator Barbara Harshav has died
פֿון אַבֿיה קושנער און שחר פּינסקער
באַרבאַראַ הרשבֿ, פֿאַררעכנט פֿאַר איינעם פֿון די וויכטיקסטע איבערזעצערס פֿון דער העברעיִשער און ייִדישער ליטעראַטור, איז אַוועק אין דער אייביקייט צו 85 יאָר.
הרשבֿ, באַקאַנט ווי באָבי בײַ אירע פֿרײַנד און קאָלעגעס, האָט איבערגעזעצט און אַרויסגעגעבן מער ווי 40 ביכער פּאָעזיע, דראַמע, בעלעטריסטיק, פֿילאָסאָפֿיע, עקאָנאָמיק, סאָציאָלאָגיע און געשיכטע. צווישן אירע איבערזעצונגען זענען געווען די ווערק פֿונעם נאָבעל־לאָרעאַט שמואל יוסף עגנון און די פּאָעטן אַבֿרהם סוצקעווער, מענקע קאַץ און יהודה עמיחי.
אַחוץ דעם וואָס זי איז געווען אַן ערשט-ראַנגיקע איבערזעצערין איז זי אויך געווען שטאַרק באַליבט בײַ אַנדערע אַקאַדעמיקער און איבערזעצער איבער דער וועלט, סײַ ווי אַ וועגווײַזערין אינעם געביט פֿון איבערזעצערײַ סײַ צוליב איר מענטשלעכקייט און ברייטהאַרציקער שטיצע פֿאַר אירע קאָלעגעס.
אַ צענטראַלער אַספּעקט פֿון איר קאַריערע איז געווען איר ברייטע און פֿרוכפּערדיקע צוזאַמענאַרבעט מיט איר מאַן, בנימין הרשבֿ (אַ העברעיִזירונג פֿונעם נאָמען הרושובסקי). צוזאַמען האָבן זיי איבערגעזעצט און רעדאַקטירט אויף ענגליש אַ ריי וויכטיקע טעקסט־זאַמלונגען ווי למשל דעם אייגנאַרטיקן באַנד „אַמעריקאַנער ייִדישע פּאָעזיע: אַ צוויישפּראַכיקע אַנטאָלאָגיע“ (1986), וואָס האָט אַרײַנגענומען סײַ דעם אָריגינעלן ייִדישן טעקסט סײַ די פּרעכטיקע ענגלישע איבערזעצונגען. אַזוי אַרום האָט דער לייענער געקענט אָפּשאַצן די קוואַליטעט פֿון די ווערק אויף ביידע שפּראַכן.
איינער פֿון הרשבֿס גרעסטע אויפֿטוען איז געווען דאָס וואָס זי האָט נישט פֿאָרגעשטעלט די ייִדישע פּאָעזיע סתּם ווי נאָסטאַלגישן פֿאָלקלאָר, נאָר האָט זי געשילדערט אינעם קאָנטעקסט פֿונעם גלאָבאַלן מאָדערניזם. דער באַנד האָט אַרײַנגענומען סײַ אַוואַנגאַרדישע עקספּערימענטן סײַ שטאָטישע טעמעס, צוזאַמען מיט די וויזועלע קונסטווערק פֿון בען שאַהן און ראַפֿאַעל סויער, וואָס האָבן געהאַט אַן ענלעכן הינטערגרונט ווי די פּאָעטן.
מיט איר מאַן האָט זי אויך אַרויסגעגעבן דאָס בוך, „זינג, פֿרעמדער: הונדערט יאָר פֿון אַמעריקאַנער ייִדישער פּאָעזיע“, וואָס האָט אַרײַנגענומען ווערק פֿון די „סוועטשאַפּ“־פּאָעטן מאָריס ראָזענפֿעלד און דוד עדעלשטאַדט, ווי אויך „אינזיכיסטן“ ווי ציליע דראָבקין.
הרשבֿ איז געבוירן געוואָרן אין דעטרויט, מישיגען, אין 1940. זי איז נישט געווען קיין נאַטירלעכע רעדערין פֿון העברעיִש אָדער ייִדיש. „איך בין געווען 34 יאָר אַלט ווען איך האָב אָנגעהויבן זיך לערנען העברעיִש און איך האָב זיך ממש פֿאַרליבט אין דער שפּראַך,“ האָט זי דערציילט בעת אַן אינטערוויו אין 2012. מיט דער צײַט האָט זי אָנגעהויבן איבערזעצן די וויכטיקסטע העברעיִשע ווערק.
דערנאָך האָט זי זיך גענומען צו ייִדיש. „ייִדיש איז די לעצטע שפּראַך וואָס איך האָב זיך אויסגעלערנט. צוליב דעם וואָס איך האָב שוין געקענט דײַטש און העברעיִש, האָב איך שוין פֿאַרשטאַנען אַרום 90% פֿון ייִדיש.“ כאָטש אירע טאַטע־מאַמע האָבן געקענט ייִדיש האָבן זיי עס בלויז געניצט צווישן זיך ווען זיי האָבן נישט געוואָלט אַז די קינדער זאָלן פֿאַרשטיין. „דערצו בין איך סײַ ווי נישט געווען אַזוי פֿאַראינטערעסירט אין וואָס זיי זאָגן,“ האָט זי געזאָגט.
איין סיבה פֿאַר וואָס זי איז געוואָרן אַן איבערזעצער — האָט זי דערקלערט — איז „ווײַל די איבערזעצונגען וואָס איך האָב געלייענט זענען געווען אַזוי שלעכט. כ׳האָב דעמאָלט געוווינט אין ירושלים און כ׳האָב זיך באַקענט מיט אַ שרײַבער וואָס האָט זיך באַקלאָגט פֿאַר מיר, און טאַקע מיט רעכט, וועגן די אומגעלומפּערטע איבערזעצונגען וואָס מע האָט געמאַכט פֿון זײַנע ווערק. האָב איך אָנגעהויבן לייענען יענע איבערזעצונגען און דערפֿילט אַז איך קען דאָס טאָן בעסער. ס׳איז מיר אָבער געווען אַ חידוש, ווען מײַן ערשטער פּרוּוו איז טאַקע פּובליקירט געוואָרן אין אַן אַקאַדעמישן זשורנאַל.“
אַחוץ איר אַרבעט ווי אַן איבערזעצער האָט הרשבֿ אויך געדינט ווי די פּרעזידענטין פֿון דער אַמעריקאַנער אַסאָציאַציע פֿון ליטעראַרישע איבערזעצער, און האָט געפֿירט איבערזעצונג־וואַרשטאַטן אינעם דעפּאַרטמענט פֿון פֿאַרגלײַכיקער ליטעראַטור אין יעל־אוניווערסיטעט, דערבײַ שטיצנדיק יונגע איבערזעצער זיך צו פֿאַרנעמען מיט דער ייִדישער און העברעיִשער ליטעראַטור. זי האָט זיך אויך איבערגעגעבן צום קאַמף פֿאַר געשלעכט־גלײַכקייט און פֿאַר שלום און גערעכטיקייט אין ישׂראל/פּאַלעסטינע.
אין 2018 איז הרשבֿ געוואָרן די ערשטע העברעיִשע און ייִדישע איבערזעצערין צו באַקומען די „פּען/מאַנהײַם מעדאַל פֿאַר איבערזעצונג“.
פֿאַר אונדז וואָס האָבן זי געקענט, איז באָבי געווען אַ בריליאַנטענע, ברייטהאַרציקע פֿרײַנדינע און קאָלעגע, שטענדיק גרייט צו העלפֿן אַנדערע מיט עצות און הדרכה.
The post The exceptional translator Barbara Harshav has died appeared first on The Forward.
Uncategorized
Rahm Emanuel: Pursuit of Greater Israel as ‘fanatical’ as the chant ‘from the river to the sea’
(JTA) — The pursuit of Greater Israel is a corrosive fantasy, veteran Democratic politician Rahm Emanuel is expected to tell a Tel Aviv audience on Wednesday, calling it as “destructive and fanatical” as the chant “from the river to the sea.”
Emanuel, who has held multiple top roles in the Democratic Party, in Congress and in the Obama White House, is a potential 2028 presidential candidate.
He will warn that Prime Minister Benjamin Netanyahu is leading the country to a “dead-end” that has turned the country into a “pariah” and is threatening Israel’s historic alliance with the United States, according to an advance copy of his speech shared with the Jewish Telegraphic Agency on Tuesday.
He blamed as “our mistake” America’s assumption that “the best thing Washington could do for Jerusalem was to blindly and silently stand behind your government, without conditions, without demands, and without consequences.” That path has led to policies including Israeli extremists terrorizing West Bank Palestinians and Gazans suffering from a lack of food that means “Israel has never been so isolated,” a situation that he terms “a countdown clock” for Israel’s security.
Instead, his remarks state, “we need a fundamentally new and different approach to the alliance.”
At the same time, he criticized the Palestinians for what he said were mistakes and obstacles to peace over the years. He lambasted their supporters in the United States who support replacing Israel with a Palestinian state stretching from the Jordan River to the Mediterranean Sea.
“Those chanting ‘from the river to the sea’ need to hear this loud and clear: they will never have their way,” he declares in his prepared remarks. “But those calling for a greater Israel must also hear this loud and clear: you’re never going to have your way, either. Both are fantasies chanted by fanatics.”
Emanuel, who is a former U.S. congressman from Illinois as well as a former Chicago Mayor and served as White House Chief of Staff under President Barack Obama, is considering a presidential run in 2028. His trip has garnered media attention given that his ideas on Israel could signal the direction of his party on the issue, particularly as they come from a Jewish politician with close ties to the country. Emanuel once volunteered as a civilian with the Israeli army and his father was an Israeli citizen.
His trip to Israel to underscore the importance of the Israeli-U.S. alliance and to advocate for a new regional diplomatic initiative comes at a time when politicians in his Democratic Party are increasingly disavowing Israel to gain an edge in upcoming elections as the country’s reputation plummets.
A Pew Research Center Poll published in April found that 60% of Americans had an unfavorable view of Israel, but its standing was worse among Democrats and Democratic-leaning Independents, where 8 out of 10 had negative views about Israel.
According to his prepared speech, Emanuel is set to highlight his deep connection to the Jewish state and his family’s sacrifice in bringing about its creation, noting that his uncle, who was a member of the pre-state underground, is buried on Jerusalem’s Mt. of Olives. His father, Benjamin, was born in Jerusalem in 1927 and fought in Israel’s 1948 War of Independence before immigrating to the United States, where he raised his family in Chicago.
Emanuel plans to recount Israel’s history of overtures in the name of peace and in the face of Palestinian violence during the second intifada and the Oct. 7, 2023, Hamas-led attack on southern Israel. He will explain that he understands Israel’s cynicism regarding any future arrangement with the Palestinians since Israel’s past offers of Palestinian sovereignty in exchange for security were frequently met with violence.
“I understand why, even if you oppose the Netanyahu government, you’re so prone to dismiss criticism from the outside world,” Emanuel wrote, underscoring that a “corrupt Palestinian leadership has never lived up to the Palestinian people’s legitimate aspirations for sovereignty and self-determination.”
Still, he wrote, Israel’s future can’t be “held hostage to a past defined exclusively by recriminations,” warning that such a stance will endanger its “historic alliance with the U.S.,” which is now “at a crossroads.” Israel must embark on a path that pairs military and diplomatic efforts, rather than relying solely on military prowess, he wrote.
“Israel will be alone if its leaders choose to attempt to annex the West Bank and pursue the fantasy of a greater Israel,” Emanuel plans to say.
“America will not and cannot be complicit or complacent in that endeavor,” he wrote, explaining that it has erred in the past by “blindly and silently” supporting Netanyahu’s government.
The speech calls for an end to the “American taxpayer’s subsidy of Israel’s defense budget,” maintaining that Israel should buy U.S. arms with the same financial terms and restrictions as every other ally “that abides by our laws.”
The speech laid out a broad-based policy with regard to a two-state resolution to the Israeli-Palestinian conflict that rejects extremist Israeli violence against Palestinian civilians and illegal West Bank settlement building but does not spell out prescriptions for divisive issues such as the future of Jerusalem or using the pre-1967 lines for determining the borders of a Palestinian state.
Emanuel does not mention the U.S.-based political advocacy group J Street in his speech, but the text picks up on the 23-state policy idea that J Street put forward last year, involving 21 Arab states, alongside Israeli and Palestinian ones, that would include recognition of Israel by the Arab League.
Such a regional integration would allow for Israel and the larger Middle East to become a technological and transit hub for trade between Europe and India, he plans to say.
To achieve this regional peace, Emanuel continues, the Arab states would have to support a Palestinian governing entity that would accept the Jewish historic connection to Israel, stop teaching its children to hate Israel and end the “heinous practice” of financially rewarding terrorists who kill Jews.
Israel, he wrote, would have to halt unilateral actions in the West Bank, stop nurturing harmful organizations and support “real partners in pursuit of peace.”
This scenario rests on a three-part U.S. policy in the region that would leverage the Arab world’s desire for stability, Israel’s need for security, and Palestinian demands for sovereignty.
“The political benefits for all parties would be far greater than a two-state solution could ever offer. But to get there, everyone would need to make good on their piece of the bargain,” he wrote in his speech.
The alternative path, he wrote, is one that has seen Israel isolated and turned it into a pariah state.
“Israel has failed to convert its military wins into strategic advantages,” Emanuel is expected to say, noting that the country has “lost Europe” and its support in the U.S. is plummeting. U.S. unconditional support for Israel without demands and consequences has been a mistake, he added in his speech, in which he blamed Israel’s poor global standing on Netanyahu’s policies.
A centrist Jewish Democrat embracing a policy promulgated by J Street, a group founded in 2008 to counter the influence of what was then the mainstream pro-Israel lobby AIPAC, illustrates the degree to which the American Israel Public Affairs Committee and its credo of creating a bipartisan consensus of support for Israel has eroded.
Emanuel plans to recall his own tensions with Netanyahu, who during his time as White House Chief of Staff labeled him a “self-loathing” Jew for opposing West Bank settlement construction.
Netanyahu, he wrote in his prepared remarks, “cannot fight indefinitely against a world that has stopped believing you have the right to fight. You must instead find a new sustainable path to peace, security, and prosperity.”
Alternatively, he wrote, the United States would stand “shoulder-to-shoulder” with Israel as it pursued peace and security.
The post Rahm Emanuel: Pursuit of Greater Israel as ‘fanatical’ as the chant ‘from the river to the sea’ appeared first on The Forward.
