Uncategorized
‘Spinning Gold’ movie departs from Hollywood stereotypes about Jewish music producers
(JTA) — In the hit show “The Sopranos,” veteran actor Jerry Adler plays mob-adjacent Jewish businessman Hesh Rabkin, who made a fortune in the music business decades earlier. In a first season episode, Hesh is confronted by a rapper seeking “reparations” for a late Black musician who he says Rabkin didn’t pay fairly for a hit record.
When Hesh responds by bragging that he wrote the hit songs he worked on back in the day, Tony Soprano corrects him: “A couple of Black kids wrote that record, you gave yourself co-writing credit because you owned the label.”
The greedy Jewish music mogul has been a common trope, from the acclaimed work of Spike Lee to the rants of Kanye West. “Walk Hard: The Dewey Cox Story,” a 2003 parody of music biopics, made fun of the trope itself by making the record executives into Hasidic Jews, led by Harold Ramis. (They were depicted as friendly and not so greedy, and the film’s writers, Judd Apatow and director Jake Kasdan, are both Jewish.)
The new movie “Spinning Gold,” which opened in theaters last week, tells the real-life story of Neil Bogart, the founder of Casablanca Records and a top music executive of the 1970s. It breaks from the mold of most other music biopics in a couple of key ways: The protagonist is a music executive, not an artist or a group, and the music mogul character — in this case, another Jewish one — is not treated as a villain.
The Jewish Brooklyn native whose given name was Neil Scott Bogatz helped promote bubblegum pop and early disco, signing artists such as Donna Summer, Gladys Knight, Cher and the Village People. A notable rock signing was Kiss. In one scene of “Spinning Gold,” the Bogart character (played by Jewish actor Jeremy Jordan, who starred in the Broadway hit “Rock of Ages”) implies to Kiss’ Gene Simmons that he signed the band, in part, because Simmons’ and guitarist Paul Stanley’s real names are Chaim Witz and Stanley Eisen. He relates to them, the film argues, as fellow Jewish guys who hailed from the outer boroughs of New York City. Bogart died of cancer in 1982.
The movie covers a long span in Bogart’s life and career, and it shows him struggling for many years before striking gold by shepherding Donna Summer’s single “Love to Love You Baby” to hit status. Timothy Scott Bogart, the mogul’s son and the film’s director, did not want to depict Bogart as an unambiguous hero. In the story, the elder Bogart is shown cheating on his first wife with the woman who would become his second, and the film also makes clear that his record label was heavily in debt for many years. It does sometimes show him at odds with the talent, such as when the members of Kiss complain to him that their career hasn’t taken under Bogart’s tutelage.
“I don’t know that I looked at it as protagonist or antagonist, I think he was a bit of both,” Timothy Scott Bogart told the Jewish Telegraphic Agency.
“But I do think the character of the executive, in general, has been a much-maligned character… certainly in the music biopic world,” he added. “And that’s not who Neil Bogart was.”
He added that the personal relationships between his father and the label’s artists were always valued. He remembers his family going on vacation with Donna Summer, and Gladys Knight and members of Kiss being at his home.
The younger Bogart, who previously produced the 2019 Vietnam War drama “The Last Full Measure,” said that rather than relying on any book or article, he constructed the film based on interviews he did with his artists, executives and others involved in the story over several years.
Jews have been part of the business side of the American music industry for most of its existence, in part because of the way they were shut out of many professions in the first half of the 20th century. Music executive Seymour Stein, who passed away this week after a long career of working with the likes of Madonna and The Ramones, said in a 2013 interview that “music is something Jews were good at and they could do. All immigrants into America tried their hand at show-business.”
Some executives in the early days of the music industry — Jewish and non-Jewish — did exploit their artists, doing everything from underpaying Black artists to denying them songwriting credits or royalties. Moguls of the past with reputations for doing so included Herman Lubinsky of Savoy Records. Others, like the recently deceased Stein and Milt Gabler of Commodore Records, had better reputations. Historians have differing opinions on specific individuals.
Neil Bogart is shown with The Isley Brothers in June 1969. (Don Paulsen/Michael Ochs Archives/Getty Images)
“There is a scholarly controversy between those who look at the moguls and say that they exploited the [Black] musicians and those who say that they encouraged and made possible Black success in music,” said Jonathan Sarna, the professor of American Jewish history at Brandeis University. “Both use the same data, but some point to the money Jews made and others point to the musicians that Jews discovered and promoted.”
Spike Lee drew fire for his depiction of fictional Jewish music executives Moe and Josh Flatbush (played by John and Nicholas Turturro) in his 1990 movie “Mo’ Better Blues.”
“In the history of American music, there have not been Jewish people exploiting black musicians?” Spike Lee said in his defense to New York Magazine in 2006. “In the history of music? How is that being stereotypical?”
Other “bad guy” examples include Paul Giamatti’s Jerry Heller in 2015’s “Straight Outta Compton” and David Krumholtz’s Milt Shaw in 2004’s “Ray.” “Cadillac Records,” from 2008, starred Adrien Brody as Leonard Chess, the Jewish founder of the legendary Chess Records who, the film implied, gave his mostly Black artists Cadillacs, but not always the money they were owed. “Get On Up,” the 2014 biopic of James Brown that starred the late Chadwick Boseman, cast Fred Melamed as famed Cincinnati mogul Syd Nathan (a mentor to Seymour Stein); journalist RJ Smith criticized the film for depicting Nathan as a “bumptious racist.”
Actor Seth Rogen discussed the trope in his 2021 memoir “Yearbook.” He tells the story of running into comedian Eddie Griffin, who at a late point in his career had been struggling to get movie roles. Griffin told Rogen to “tell your Jews to let other people make some movies!”
Rogen called this “insane because he’s really ignoring the fact that if there’s one thing that Jewish people are NOT above, it’s making money producing things that are fronted by Black people. Anyone who’s ever seen a biopic of any Black musician knows the character I’m talking about, and he’s usually very appropriately played by my dear friend David Krumholtz.” (Krumholtz played one of the Hasidic producers in “Walk Hard.”)
“It’s certainly true that, in the post-war U.S. music industry, Jews were more likely to be producers and impresarios than performers. And, given the importance of African-Americans in the post-war U.S. music industry, that inevitably created a particular kind of relationship with certain Jews in the music industry,” sociologist and music critic Keith Kahn-Harris told JTA.
“That relationship starts to be put under scrutiny and under strain from the late 1960s, as the civil rights coalition started to fall apart and people of color began to assert their agency,” he added. “It’s also true that the post-war music industry was an unregulated space with an almost-normative pattern of exploitation of performers. Put all that together and you have all the ingredients for significant African-American-Jewish tension. Plus, the rapacious Jewish impresario sits easily with ingrained antisemitic stereotypes.”
“Spinning Gold” isn’t the only counterexample to the trend in film. In last year’s Whitney Houston biopic “I Wanna Dance With Somebody,” the Jewish label honcho character, Clive Davis (played by Stanley Tucci), is treated as a benevolent guiding light. In that case, Davis was among the producers of the movie.
“Jewish promoters, like all music promoters, were and are first and foremost business people selling a product. Their goal: promote a performer to reap income. The performers have obviously a different stake in the transaction, although both depend on the other,” said Hasia Diner, an American Jewish history professor at New York University.
“If the hero of the film is the performer then her/his perspective is the focus and almost by definition the promoter’s perspective has to reflect the antagonist encounter. Does that merit being called antisemitism? Not in my estimation. By doing so it undermines real antisemitism. It also ignores the inherent business transaction involved,” Diner said.
How can filmmakers navigate this?
“With great care,” Kahn-Harris said. “It does mean paying attention to how such a portrayal can be accurate and not feeding on deeper antisemitic stereotypes. There’s no one way of doing this. It requires care and attention to the historical record.”
—
The post ‘Spinning Gold’ movie departs from Hollywood stereotypes about Jewish music producers appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Democratic leader says GOP-led Congress boosted ICE funding while Jewish security is underfunded
House Democratic Leader Hakeem Jeffries used a Jewish gathering in New York on Sunday to spotlight what he described as an imbalance in federal priorities, building on outrage over the Trump administration’s violent crackdown in Minneapolis that resulted in two fatal shootings.
Jeffries criticized the Republican-controlled Congress for boosting immigration enforcement funding by billions while, he said, security funding for Jewish institutions continues to lag amid rising antisemitic threats. He said that in the One Big Beautiful Bill Act, which passed last July and included cuts to Medicaid, the Department of Homeland Security received an additional $191 billion, including $75 billion for ICE.
“If that can happen, then the least that we can do is ensure that this vital security grant program is funded by hundreds of millions of dollars more to keep the Jewish community and every other community safe,” Jeffries said.
The Nonprofit Security Grant Program, established by Congress in 2005 and administered by FEMA under the Department of Homeland Security, provides funding to nonprofits, including houses of worship, to strengthen security against potential attacks. Congress began significantly increasing funding in 2018 after a wave of synagogue attacks nationwide, bringing the program to $270 million today.
Major Jewish organizations are pushing to raise funding to $500 million amid rising antisemitic threats. Last year, the Trump administration briefly froze the program as part of broader agency cuts, and some groups have been reluctant to apply because applicants must affirm cooperation with federal immigration enforcement.
Jeffries said House Democrats strongly support an increase to $500 million annually to meet escalating security needs. “It’s got to be an American issue, because that is what combating antisemitism should be all about,” he said.
The breakfast, previously held at the offices of the UJA-Federation of New York, was held this year for the first time in the events hall at Park East Synagogue, which was the site of a pro-Palestinian protest last year that featured antisemitic slogans and posters.
Sunday’s program also included remarks from Senate Minority Leader Chuck Schumer, who told the audience that his support for Jewish security funding will only continue growing under his leadership, calling it his “baby.”
“As long as I’m in the Senate, this program will continue to grow from strength to strength, and we won’t let anyone attack it or undo it,” Schumer said.
Rep. Jerry Nadler, the co-chair of the Congressional Jewish Caucus who is retiring at the end of the year after 36 years in the House, also spoke at the event. Nadler, like several other Democrats in recent months, compared the actions of ICE agents to the Gestapo, Nazi Germany’s secret police. The comparison has drawn sharp criticism from Democrats, Republicans and Jewish leaders.
Support for Israel aid
Both Schumer and Jeffries vowed in their remarks to continue supporting U.S. military assistance to Israel, amid increasing calls within the party for sharper opposition to Israel. Polls show that Democratic voters are increasingly sympathetic to Palestinians. In July, a record 27 Senate Democrats, a majority of the caucus, supported a pair of resolutions calling for the blocking of weapons transfers to Israel.
“I think it’s the humane thing to do to ensure that Israel has a right to exist as a Jewish and democratic state and eternal homeland for the Jewish people,” Jeffries said. The House Minority Leader, who has cultivated close ties with Jewish leaders since his election in 2012, noted that he has visited Israel nine times. He recalled that on his recent trip, Israel’s ambassador to the U.S., Yechiel Leiter, joked that it might be time for Democrats to buy property in Jerusalem.
Schumer, the nation’s highest-ranking Jewish elected official, has seen his popularity decline and has faced calls to step down from his role as leader. On Sunday, he pledged that he “will always fight to give Israel what it needs to protect itself from the many who want to wipe Israel off the face of the map.”
The post Democratic leader says GOP-led Congress boosted ICE funding while Jewish security is underfunded appeared first on The Forward.
Uncategorized
Antisemitism speech sparks pushback from Jewish conservatives
(JTA) — When Orit Arfa read political theorist Yoram Hazony’s recent comments on antisemitism on the American right, she decided that her past admiration for him no longer justified staying silent about what she sees as a moral failure.
Arfa, who served until last month as a spokesperson for Hazony, responded Thursday with a deeply personal essay in Tablet magazine titled “Yoram Hazony’s 15 Minutes.” She wrote about her departure after four years from the Edmund Burke Foundation, the organization Hazony founded that is an institutional hub of the national conservatism movement. In her essay, she accused Hazony of erasing work she and others did under his leadership and of publicly faulting Jewish institutions for failures she says he knowingly helped create.
“I have known and admired Yoram for many years,” Arfa wrote, praising his scholarship and describing his 2015 book on the Book of Esther as one of the most influential works in her intellectual life. “It’s with a heavy heart, then, that I feel compelled to set the record straight.”
An Israeli conservative intellectual, Hazony is one of the architects of national conservatism, arguing for a politics grounded in nationalism, religion and tradition. His ideas have gained influence among Republican politicians, donors and movement strategists, particularly within the wing of the party associated with figures like Vice President JD Vance.
Hazony’s influence has placed him at the center of a growing dispute on the Jewish right, as the movement he helped shape confronts allegations of antisemitism in its orbit. Hazony has declined requests for an interview from the Jewish Telegraphic Agency in recent months.
Because of Hazony’s prominence, Arfa’s break with him has resonated well beyond their personal history, highlighting a broader debate among Jewish conservatives over how to confront antisemitism when it comes not from political opponents, but from figures embedded in the American right.
That debate was thrust into the open after Hazony’s keynote speech earlier this week at the Second International Conference on Combating Antisemitism in Jerusalem, where he forcefully condemned antisemitic rhetoric aired on the program of conservative media figure Tucker Carlson. Hazony described Carlson’s show as a “circus of aggressive anti-Jewish propaganda,” listing familiar antisemitic tropes aired by guests.
“These aren’t normal political messages, disagreeing with other members of the Trump coalition on legitimate policy issues,” Hazony said. “They’re abusive, wild slanders, and their repeated appearance on Tucker’s show has persuaded almost every Jew I know that the program’s purpose is to drive Jews—along with tens of millions of Zionist Christians—out of the Trump coalition and out of the Republican party.”
At the same time, Hazony argued that Jewish and Christian Zionist activists had failed to persuade Republican leaders to distance themselves from Carlson — not because Carlson was too powerful, but because critics had not presented their case professionally. He mocked the absence of a concise, evidence-based “15-minute explainer video” that could persuade conservatives unfamiliar with Carlson’s program, calling this a sign of “extreme incompetence” by what he labeled the “antisemitism-industrial complex.”
That claim became the focal point of Arfa’s response.
“The truth, as Yoram well knows, is that there is such a video,” she wrote. According to Arfa, she and other Edmund Burke Foundation staff members worked with Hazony to produce exactly such an explainer — a 14-minute, 57-second compilation of examples of antisemitic rhetoric aired on Carlson’s program.
Hazony, she said, chose not to make it public.
“He kept it unlisted in an obscure account,” Arfa wrote, adding that she was “flabbergasted” to hear Hazony publicly insist no such work existed. “It saddens me that he would diminish the work of his dedicated employees by erasing our efforts.”
A spokesperson for Hazony did not immediately respond to a request for comment.
The dispute over Hazony’s speech has become a proxy for a larger argument about responsibility and strategy. Hazony is urging Jews to focus on building alliances with what he describes as the dominant nationalist wing of the Republican Party, arguing that moralistic confrontations risk alienating potential allies and entrenching antisemitism.
“What would you find if you actually invested the time and effort, and opened those doors?” Hazony said in his speech. “Mostly, you’d discover that nationalist Republicans are not anti-Semites. That they are strongly committed to having Jews in their coalition. That they would like to have closer relations with the Jewish community. That many of them see Israel as an inspiration and wish America were more like Israel. In short, you’d discover that most of them are potential friends and allies.”
Critics counter that this approach shifts responsibility away from political leaders who tolerate antisemitism. Several commentators on the right have argued that treating antisemitism as a communications problem, rather than a moral red line, risks normalizing it.
Tablet, where Arfa’s essay was published, issued an unusually scathing response on social media, accusing Hazony of effectively blaming Jews for their own marginalization.
In a post on X directly responding to a Hazony, Tablet wrote, “Tucker Carlson could goose-step down Pennsylvania Avenue butt-naked with a swastika carved into his forehead and it would be the fault of ‘the anti-semitism industrial complex’ for not making the case ‘clear enough’ to ‘Republican nationalists.’”
Tablet’s post added, “The fault doesn’t lie with the Jews for being targeted by political arsonists. It lies with those people themselves, and with those who have given them political and intellectual cover, yourself included.”
The post went on to accuse Hazony of importing European-style ethnonationalist ideas into an American context defined by constitutional liberalism and religious pluralism, warning that such thinking risked alienating both Jews and the broader electorate.
Others focused less on ideology than on political accountability. Max Abrahms, a political scientist who studies extremism and political violence, argued that Hazony’s framing functioned as a defense of powerful allies who have declined to distance themselves from Carlson.“I interpret this as a defense for your political allies, especially J.D. Vance and Kevin Roberts who won’t ditch Tucker,” Abrahms wrote.
A broader critique came from Saul Sadka, a conservative writer and analyst, who accused Hazony of minimizing antisemitism in service of what he considered a marginal political project. Writing on X, Sadka argued that Hazony mischaracterized the Republican Party, overstated the influence of nationalist conservatives, and pressured Jews to align themselves with forces that, he said, are both electorally weak and tolerant of antisemitic rhetoric.
For her part, Arfa,wrote in Tablet that she’d prefer to stay out of the conversation now that’s stopped working for Hazony. Her focus is on studying to become a rabbi at the Abraham Geiger College in Potsdam, Germany, a seminary affiliated with Reform and liberal Judaism.
The post Antisemitism speech sparks pushback from Jewish conservatives appeared first on The Forward.
Uncategorized
What’s missing in our Jewish high schools
ווען איך בין געווען אַ קינד אין די 1960ער און 70ער יאָרן זענען געווען גאָר ווייניק טאָגשולן פֿאַר ייִדישע קינדער. האָבן ס׳רובֿ משפּחות געשיקט די קינדער אין די עפֿנטלעכע שולן, און ווי אַ צוגאָב — אין אַ תּלמוד־תּורה אָדער ייִדישער נאָכמיטאָג־שול צו קריגן אַ ביסל ייִדישע בילדונג.
הײַנט זענען אָבער דאָ אַ סך ייִדישע טאָגשולן, פֿון פּראָגרעסיווע ביז חרדישע. אין דעם אַרטיקל וועל איך זיך קאָנצעטרירן אויף די מאָדערן־אָרטאָדאָקסישע מיטלשולן, כאָטש מע וואָלט עס געקענט אויך ווענדן אויף אַלע שולן וואָס שטרעבן אײַנצופֿלאַנצן אין די תּלמידים אַ טיפֿע פֿאַרבינדונג מיט זייערע ייִדישע וואָרצלען.
אין 2013 האָט דער „פּיו‟־פֿאָרום פּובליקירט די רעזולטאַטן פֿון אַן אַרומנעמיקער שטודיע וועגן די אַמעריקאַנער ייִדן, וואָס האָט באַוויזן, שוואַרץ אויף ווײַס, עטלעכע בפֿירושע טענדענצן אין דער אַמעריקאַנער ייִדישער קהילה. איינס פֿון די געפֿינסן איז געווען דער ממשותדיקער וווּקס פֿון דער אָרטאָדאָקסישער באַפֿעלקערונג, בפֿרט אין ניו־יאָרק און ניו־דזשערזי.
איין סיבה פֿאַרן וווּקס, האָבן די פֿאָרשער משער געווען, איז ווײַל 48% אָרטאָדאָקסישע ייִדן האָבן פֿיר אָדער מער קינדער, בעת בלויז 9% אַנדערע ייִדישע עלטערן האָבן גרויסע משפּחות. אַ צווייטע סיבה: 98% אָרטאָדאָקסישע ייִדן האָבן אַ ייִדישן מאַן אָדער פֿרוי, בעת בײַ די קאָנסערוואַטיווע ייִדן האָבן 73% אַ ייִדישן זיווג, און בײַ רעפֿאָרם־ייִדן — 50%. אַ קינד וואָס ווערט דערצויגן בײַ צוויי ייִדישע עלטערן וועט געוויינטלעך זיך גיכער אידענטפֿיצירן ווי אַ ייִד איידער איינס בײַ וועמען איינער פֿון די עלטערן איז נישט קיין ייִד.
דער פּועל־יוצא פֿון דעם אַלץ איז אַז די ייִדישע טאָגשולן און מיטלשולן, בפֿרט די אָרטאָדאָקסישע, האָבן הײַנט מער תּלמידים ווי זיי האָבן ווען אַ מאָל געהאַט. עלטערן פֿון די פֿרומע שולן האָפֿן אַז דורכן שיקן די קינדער אַהין וועלן זייערע קינדער קריגן אַ געראָטענע ייִדישע בילדונג און במילא פֿאַרבלײַבן פֿרומע ייִדישע קינדער.
נישט תּמיד אַרבעט זיך עס אָבער אויס אַזוי. הינטער די קוליסן שושקען זיך די עלטערן, לערער און שול־דירעקטאָרן — גיכער בײַ די מאָדערן־אָרטאָדאָקסישע מיטלשולן איידער בײַ די חרדישע — וועגן אַן אָנגעווייטיקטן ענין: נישט געקוקט אויף זייערע גרעסטע באַמיִונגען, גייען געוויסע גראַדואַנטן פֿון די מיטלשולן „אַראָפּ פֿון דרך‟; דאָס הייסט — זיי היטן מער נישט קיין פֿרום לעבן.
ווען איך רעד וועגן דעם ענין מיט נישט־רעליגיעזע מענטשן, סײַ ייִדן סײַ נישט־ייִדן, וועלן זיי אָפֿט קוועטשן מיט די אַקסלען און זאָגן: „וואָס איז דאָ דער חידוש? מיר וווינען אין אַ פֿרײַער געזעלשאַפֿט, וווּ קינדער קענען אויסקלײַבן זייער אייגענעם לעבן־שטייגער. אויב דאָס קינד איז צופֿרידן מיטן לעבן וואָס ער האָט פֿאַר זיך אויסגעקליבן, דאַרפֿן די עלטערן אויך זײַן צופֿרידן.‟
ענטפֿער איך זיי, אַז ווען עלטערן גלייבן שטאַרק אין אַ געוויסער אידעאָלאָגיע, איז נאַטירלעך אַז זיי וועלן אַנטוישט ווערן אויב זייער קינד וואַרפֿן עס אָפּ. אַ מאַמע וואָס איז, למשל, זייער איבערגעגעבן צו געוויסע פּראָגרעסיווע אידעאַלן, וואָס מאַרשירט מיט אירע פֿרײַנד אויף פּאָליטישע דעמאָנסטראַציעס און ברענגט אַפֿילו מיט איר קינד — וועט זיכער אַנטוישט ווערן אויב דאָס קינד שליסט זיך שפּעטער אָן אין דער רעפּובליקאַנער פּאַרטיי. בײַ איר וואָלט דאָס אויך געהייסן אַז ער איז „אַראָפּ פֿון דרך‟.
די סיבות פֿאַר וואָס אַ קינד פֿון אַ פֿרומער היים וואָלט פֿאַרלאָזט אַזאַ לעבן־שטייגער זענען אָפֿט זייער קאָמפּליצירטע און אַ רעזולטאַט פֿון עטלעכע פֿאַקטאָרן. דורך מײַנע אייגענע שמועסן מיט מיטלשול־גראַדואַנטן האָב איך אַנטדעקט פֿיר מעגלעכע סיבות דערפֿאַר:
- נאָכן גראַדויִרן, פֿאָרט דער סטודענט אַוועק שטודירן אין אַ סעקולערן קאָלעדזש און דאָרט דערפֿילט ער אַז דאָס רעליגיעזע לעבן האַלט אים אָפּ פֿון זיך אויסלעבן ווי אַ פֿרײַער פֿויגל (ענלעך צום ייִנגל וואָס באַשרײַבט די דערשטיקנדיקע ליבשאַפֿט פֿון דער מאַמען אין איציק מאַנגערס ליד, „אויפֿן וועג שטייט אַ בוים‟).
- ער אָדער זי גלייבט נישט אין גאָט און זעט דערפֿאַר נישט קיין זינען אין היטן די מיצוות.
- ער אָדער זי האָט געליטן פֿון אַן אומגליקלעך משפּחה־לעבן און האָט דערפֿאַר נעגאַטיווע אַסאָציאַציעס מיט דער משפּחה, אַרײַנגערעכנט איר פֿרומקייט,
- ער אָדער זי איז „גיי‟ (האָט ליב דעם זעלבן מין) און פֿילט זיך אַרויסגעשלאָסן פֿונעם פֿרומען ציבור צוליב דער תּורהס פֿאַרווערן אַזוינע באַציִונגען.
שטעלט זיך די פֿראַגע: איז דאָ עפּעס וואָס די מיטלשולן וואָלטן געקענט טאָן פֿאַר יענע תּלמידים איידער זיי פֿאַרלאָזן דאָס רעליגיעזע לעבן? אויב מע האָט שוין אויסגעפּרוּווט אַלע קירובֿ־מיטלען און עס העלפֿט ווײַטער נישט, זאָל מען זיך פּשוט אונטערגעבן? איך האַלט אַז ניין. יעדעס קינד וואָס גראַדויִרט פֿון אַ ייִדישער מיטלשול, וואָלט געדאַרפֿט אַרויסקומען ווי אַ שטאָלצער ייִד, אַפֿילו אויב ער דריקט עס אויס אויף אַ נישט־רעליגיעזן אופֿן. און טאַקע דערפֿאַר דאַרפֿן די שולן אַנטוויקלען די ייִדישע אידענטיטעט פֿון די תּלמידים נישט בלויז אינעם רעליגיעזן זינען אָבער אויך אינעם נאַציאָנאַל־קולטורעלן.
איין אופֿן, וואָס ס׳רובֿ טאָגשולן טוען שוין, איז דורכן פֿאַרשטאַרקן די קינדערס אידענטיפֿיקאַציע מיט מדינת־ישׂראל. דאָס העלפֿט אויב דער בחור אָדער מיידל וועט שפּעטער טאַקע עולה זײַן. אין דער אמתן אָבער וועלן ס׳רובֿ תּלמידים זיך נישט באַזעצן אין ישׂראל, אַזוי אַז דאָס אַליין איז נישט קיין לייזונג.
וואָס מע דאַרף יאָ טאָן איז לערנען דעם תּלמיד די פֿילפֿאַרביקייט פֿון זײַן ייִדישן אָפּשטאַם, וואָס בײַ ס׳רובֿ ייִדן אין אַמעריקע איז דאָס אַ מזרח־אייראָפּעיִשער. אַחוץ די געוויינטלעכע ייִדישע לימודים ווי חומש, נבֿיאים און גמרא, דאַרף מען אויך אײַנפֿירן קורסן וואָס באַקענען די קינדער מיט דער רײַכקייט פֿון דער ייִדישער קולטור. ווען דער תּלמיד וועט זיך דערוויסן אַז ייִדישקייט נעמט אַרײַן נישט בלויז רעליגיע אָבער אויך די ייִדישע שפּראַך (ווײַל העברעיִש וועלן זיי זיך שוין במילא אויסלערנען), די געשיכטע, מאכלים און מוזיק פֿון אַמאָליקן ייִדישלאַנד, גיט עס אים אַ בעסערן פֿאַרשטאַנד פֿון וואָס עס הייסט צו זײַן אַ ייִד.
אַ צאָל מיטלשולן טוען דאָס שוין, אָבער בלויז אויפֿן שפּיץ מעסער. אינעם ענגליש־קלאַס, למשל, וועט דער לערער הייסן די תּלמידים לייענען אַן איבערזעצונג פֿון אַ באַשעוויס־דערציילונג. ליטעראַטור איז אָבער בלויז איין אַספּעקט פֿון קולטור. כּדי באמת אײַנצופֿלאַנצן אַן אינטערעס און ליבשאַפֿט צום עטניש־קולטורעלן אַספּעקט פֿון ייִדישקייט דאַרף מען אײַנפֿירן קורסן פֿון פֿאַרשיידענע מינים. למשל:
- אַ קלאַס וועגן דער געשיכטע פֿון די ייִדן אין מיזרח־אייראָפּע — און נישט בלויז וועגן דער ציוניסטישער באַוועגונג און דעם חורבן (דאָס לערנט מען שוין), נאָר וועגן די גרויסע אויפֿטוען במשך פֿון דער טויזנט־יאָריקער געשיכטע פֿון די ייִדן אין מיזרח־אייראָפּע: דער געבורט פֿון דער חסידישער באַוועגונג, די צעבליִונג פֿון דער ייִדישער און העברעיִשער ליטעראַטור, דער פּאָליטישער אַקטיוויזם פֿון די מזרח־אייראָפּעיִשע בונדיסטן, ציוניסטן און ייִדישיסטן, און ווי די ייִדן האָבן מיטגעבראַכט אָט די קולטור־ירושה קיין אַמעריקע.
- אַ קורס וועגן ייִדישן קינאָ, וווּ די קינדער קוקן אויף קלאַסישע ייִדישע פֿילמען ווי „דער דיבוק‟, „טבֿיה‟ און „ייִדל מיטן פֿידל‟ און דיסקוטירן סײַ דעם קולטור־היסטאָרישן קאָנטעקסט, סײַ די קונסט פֿונעם פֿילם.
- אַ קלאַס פֿון קלעזמער־מוזיק, און אַפֿילו אַ וואַרשטאַט וווּ די קינדער ברענגען זייערע אינסטרומענטן און לערנען זיך ווי אַליין צו שפּילן די אַלטע ייִדישע מעלאָדיעס (אָדער אַ קלאַס פֿון פֿאַרשידענע מינים ייִדישן פֿאָלקסמוזיק, אַרײַנגערעכנט די ספֿרדישע און תּימנער טראַדיציעס).
- אַ קאָכקלאַס וווּ די קינדער לערנען זיך אויס ווי צוצוגרייטן היימישע מזרח־אייראָפּעיִשע מאכלים ווי בלינצעס, קניידלעך און ראָגעלעך.
- ייִדיש־לעקציעס, ניצנדיק דעם אויסערגעוויינטלעכן קאָמפּיוטער־קורס, „ייִדיש פּאַפּ‟ וווּ קינדער לערנען זיך די שפּראַך דורך קוקן אויף די חנעוודיקע ייִדישע קאַרטונס פֿון נאָמי מיט איר ראָבאָט מאָבי— און וואָס איז, אַגבֿ, פֿרײַ פֿון אָפּצאָל.
געוויסע לערער און פּרינציפּאַלן וועלן טענהן, אַז צוליב דעם שוין געפּאַקטן לערנטאָג פֿון אַ ייִדישער מיטלשול (בפֿרט צוליב די אַוואַנסירטע סעקולערע לימודים וואָס די עלטערן פֿאָדערן כּדי זייערע קינדער זאָלן קענען אַרײַן אין די בעסטע אוניווערסיטעטן), איז פּשוט נישטאָ קיין צײַט צוצוגעבן אַזוינע קורסן. דאָס איז אָבער אַ תּירוץ פֿאַר די בענטשליכט. יעדער ווייסט אַז דאָס לערנען אַוואַנסירטע גמרא, למשל, איז נישט פֿאַר אַלעמען. אין דער זעלבער צײַט פֿונעם גמרא־קלאַס קען מען גיבן איינעם אָדער מער פֿון די קולטורקלאַסן ווי אַ ברירה.
דערצו קען מען אָפּהאַלטן די קלאַסן נאָך די געוויינטלעכע שול־שעהען. פּונקט ווי די מער אַטלעטישע תּלמידים גייען טרענירן אויף ספּאָרטמאַטשן, זאָלן תּלמידים מיט אַן אינטערעס צו קולטור זיך דערוויסן וועגן דער פֿילפֿאַרביקער קולטור־ירושה פֿונעם ייִדישן פֿאָלק און אַפֿילו גיין אויף שײַכותדיקע עקסקורסיעס צוזאַמען. די סטודענטן וואָס וווינען אין דער ניו־יאָרקער געגנט קענען, למשל, פֿאָרן צוזאַמען אין ייִדישן טעאַטער.
בקיצור, ווען מע פֿלאַנצט אײַן בײַ קינדער אַ ליבשאַפֿט צו זייער עטניש־קולטורעלן אָפּשטאַם, גיט עס זיי אַ געלעגנהייט צו בלײַבן שטאָלצע, גוט־אינפֿאָרמירטע ייִדן. נאָכן גראַדויִרן וועלן זיי קענען אויסדריקן זייער ייִדישע אידענטיטעט נישט בלויז דורך גיין אין שיל שבת און יום־טובֿ, נאָר דורכן ווײַטער זיך לערנען ייִדיש, זיך פֿאַרנעמען מיט אַקאַדעמישע פֿאָרשונגען פֿאַרבונדן מיט דער ייִדישער געשיכטע אָדער ליטעראַטור און גיין אויף ייִדישע קאָנצערטן, פֿעסטיוואַלן און קאָנפֿערענצן. דערבײַ וועלן אויך יענע קינדער, וואָס פֿאַרלאָזן דאָס רעליגיעזע לעבן, ווײַטער אָנהאַלטן אַ שטאַרקע פֿאַרבינדונג מיט ייִדן און ייִדישקייט און במילא וועלן זיי, כאָטש אינעם קולטורעלן זינען, קיין מאָל נישט אַראָפּ פֿון דרך.
The post What’s missing in our Jewish high schools appeared first on The Forward.