Uncategorized
Standing on Albania’s Jew Street, I learned firsthand the country’s lifesaving culture of hospitality
BERAT, Albania (JTA) — Stone paths wind through the Ottoman-style houses built into the hillside of Berat, Albania. They lead to an imposing 13th-century castle at the peak — the top priority for most visitors to this 60,000-person town 90 minutes south of the capital, Tirana. I had other plans.
Albanians take pride in their ancient code of “besa,” which translates to “keep the promise” and leads them to prioritize guests and religion in their homes. For Albanian Jews or those who fled there from elsewhere in the Balkan Peninsula as German forces advanced during World War II, it promised safe harbor with Albanian families and even throughout entire towns. Albania is the only country in Europe whose Jewish population grew during the war.
Berat’s Solomoni Museum explains this history and that of earlier Jews in the area. At least, so I hear: Under the stone arches off the plaza, I found only locked doors.
Some people collect souvenir spoons or Starbucks city mugs when they travel, others collect memories. I collect fragments of Jewish identity. Planning this trip to Albania with friends, I insisted on a stop in Berat to see the small museum and wasn’t about to give up.
“I’ll call her,” offered the woman behind the desk at the Ethnographic Museum across the street. “Her” referred to the caretaker, the widow of the Orthodox Christian professor who started the museum — Albania’s only one dedicated to Jewish history — as a passion project funded by his pension. After Simon Vrusho’s death in 2019, the museum closed until a French-Albanian businessman heard the story and donated funds for it to reopen in a larger, permanent location.
But the call ended with bad news: The caretaker was sick, and the museum would remain closed. I grimaced. Seeing my reaction, the Ethnographic Museum docent did what all Albanians do — anything she could to make me feel better, to make sure I enjoyed my stay in her town. In this moment, that meant explaining everything she knew about Jews in Albania.
A view of the exterior of the Solomoni Museum, the country’s only museum about its Jewish history. (Naomi Tomky)
Jews first arrived in the country as Roman captives, almost 2,000 years ago. But the first major wave, especially to Berat, came from Spanish Jews fleeing the Inquisition. The Ottoman Empire, which ruled the area at the time, offered nominal religious freedom.
This month, the country’s prime minister announced plans to open a museum in Tirana dedicated to the stories of Albanian citizens who sheltered Jews during the Holocaust, when the country was occupied by both fascist Italy and later Nazi Germany. Yad Vashem, Israel’s Holocaust remembrance authority, has recognized at least 75 Albanians as Righteous Among the Nations for saving Jews.
“You can see the street where the Jews lived,” the docent noted. I perked up and jotted down her directions.
Six blocks away, I found a simple black plaque with white lettering, barely the size of my forearm and posted high on a white brick wall. It read, “Rruga Hebrentje.” I stared at it. Two millennia of Jewish history in the country, and one closed museum forced me to take heart in a little sign saying “Jew Street.”
A sign in Berat, Albania, reads Rruga Hebrentje, or Jew Street. (Naomi Tomky)
Jews have company in this razing of history: The brutal post-World War II communist regime of dictator Enver Hoxha shuttered all religious institutions in 1967, declaring Albania the world’s first atheist state. His forces destroyed more than 2,000 mosques, churches and other sacred buildings, arresting priests, clerics and imams, many of whom disappeared forever into labor camps and hidden graves. “Religion is the opium of the people,” Hoxha wrote, quoting Karl Marx.
It felt selfish to pout about the lack of Jewish history when so much religion, so many people and huge swaths of Albanian culture had been so recently and violently erased. I joined my friends to explore Berat’s exceptions to the wanton destruction, starting at the Sultan’s Mosque, which dates to the 15th century and boasts an intricately carved wooden ceiling. We expected to admire just the outside, since our guidebook said the doors opened only around Friday prayer.
But as we stared at the somewhat ordinary façade, a friendly gentleman chatted us up. He spoke Albanian, Greek and a bit of Italian, the last of which proved useful at matching up to our Spanish and French. He told us a little about the mosque and the casual styles of observance by most Albanian Muslims, but we only realized he worked there when he invited us inside, retrieving a key when we responded with excitement.
We marveled at the green, red and gold ceiling, illuminated by a round chandelier. He asked if we wanted to climb up the minaret, warning us about the ascent. Narrower than the width of my hips, the tightly coiled spiral of 94 stairs featured a layer of dust and cobwebs that stuck to our bare feet. But at the top, swallowing my fear of heights, confined spaces and bugs, I reaped the reward: a 360-degree view of the “thousand windows” that give the town its nickname, flanking both banks of the Osumi River, and the double eagle of Albania’s red flag flying proudly above it all from the castle.
A view of the ceiling inside the Sultans Mosque in Berat. (Naomi Tomky)
Back on the ground, we thanked the man profusely and dropped donations in the box outside the mosque door as we prepared to say goodbye. Instead, he led us across the square to another building – the Halveti Tekke, or Teqe. Light flowed through the high stained-glass windows onto the walls of the 700-year-old gathering place belonging to the mystic order of Sufi Muslims called Bektashi. Chains hung from the ornate gold-leaf-decorated ceiling over a space where, according to our new friend, the bektashi, or dervishes, used to perform their whirling rituals.
“You want to go up?” he asked my friend’s eight-year-old daughter. She nodded excitedly, and he tossed her a ring of keys, pointing the way to the balcony. As she climbed the stairs, I noticed a pair of six-pointed stars framing the main doorway, a reminder of my original mission, even if they were likely not Stars of David.
But if I felt sad about missing out on the Jewish museum, I was heartened by what I did receive: a first-hand lesson on Albania’s life-saving culture of hospitality.
—
The post Standing on Albania’s Jew Street, I learned firsthand the country’s lifesaving culture of hospitality appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Massive fire breaks out at kosher supermarket in London’s Golders Green
(JTA) — A huge fire broke out Tuesday morning at the Kosher Kingdom supermarket in Golders Green, London’s heavily Orthodox Jewish neighborhood. Firefighters were still working to put out the blaze six hours later.
Metropolitan Police posted on X that officers were called to the scene on Golders Green Road around 7 a.m. by the London Fire Brigade. “Officers responded and are at the scene assisting firefighters with road closures and evacuations,” said police.
London Fire Brigade Assistant Commissioner Craig Carter provided an update on the scene at 12:30 p.m., saying that 15 engines and around 100 firefighters “have been tackling the fire at its height, which has affected a ground floor shop and a storage area to the rear, which has partially collapsed.”
He noted that the flats above were not affected but residents were evacuated as a precaution.
“Our specialist Fire Investigators, in conjunction with the Metropolitan Police Service, have worked at pace to establish that the circumstances of the fire are not believed to be suspicious and investigations on the cause and origin of the fire are ongoing,” Carter added.
The news that Kosher Kingdom did not appear to be deliberately targeted comes as a relief to Jewish residents, who have been on edge for months amid a string of attacks. The blaze broke out in the same area where four Hatzola ambulances were torched in March, two Jewish men were stabbed in April and a Jewish man said he was attacked for speaking Hebrew this month.
Rochel Cohen, who lives near the supermarket, is among those whose street has been cordoned off. Her first thought was the incident was another antisemitic attack, she told JTA in a phone interview.
Cohen said she looked out the window around 7 a.m. and saw “just huge plumes of black smoke and we heard all the sirens. And the police have roped off all our roads again.”
That “again,” Cohen said, was because it was the third time in two months that her family had witnessed “crime scenes in our neighborhood.”
“The ambulance fire was just on the next street from us and the stabbing situation was 100 meters down the road from us,” she said.
Prior to the fire department’s update, speculation spread on social media that the fire was electrical, potentially caused by faulty freezers. London has seen an unprecedented heatwave over the last several days, with temperatures soaring over 90 degrees.
Cohen said two of her family members previously worked at Kosher Kingdom. They believed from the outset that there was an electrical fire in the freezers “because it’s exactly from the roof footage that we saw where those freezers are located,” she said.
Nonetheless, another incident in the neighborhood has left her shaken. “It’s just a bit of a nightmare, really,” she said. “It’s all these incidents adding up, and it makes it quite scary, this climate of fear we’re currently in. It’s really oppressive.”
Cohen said she has been traveling to jury service the last several weeks about 10 miles from Golders Green in Wood Green, which has a higher than average crime rate.
“I actually felt safer there than I do walking the street here in Golders Green because I’m constantly turning around, checking what’s going on,” she said. “It’s not a nice feeling.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post Massive fire breaks out at kosher supermarket in London’s Golders Green appeared first on The Forward.
Uncategorized
Reading a Pakistani author’s 30-year-old novel helped me understand my parents’ views on intermarriage
When I was a kid, I was haunted by the threat of my parents rejecting me if I married a non-Jew. Raised on Disney movies and song lyrics about soulmates, I spent almost every moment of high school anticipating the pain of falling in love with a non-Jew and having to choose between him and my family. If I chose him, the estrangement could bode poorly for married life. But if I married a Jewish man, I’d always worry that if he had not been Jewish, our love would not have overcome our religious differences, and therefore was not that strong to begin with.
The psychic burden began to lift only when I went to college at Hunter in New York City and made friends from other minority groups. I bonded with them over our parents’ desire that we marry someone from the same religion or ethnicity. I had always felt like my parents’ demand constituted bigotry against non-Jews, and I was surprised when my non-Jewish friends were more sympathetic to their stance than I was.
In college, I took a class on the history of modern India and learned about the Pakistani author Bapsi Sidhwa, but I didn’t read her until this year. Sidhwa, who died in 2024, grew up in Lahore’s Parsi community — a group of Zoroastrians who trace their roots to pre-Islamic Iran. Even though her books are mostly more than 30 years old, they still feel relevant, and they remind me of my own Iranian Jewish community.
Sidhwa’s 1993 coming-of-age novel An American Brat centers on Feroza, a Parsi girl from Lahore. Feroza’s parents send her to the U.S. to expand her horizons because they think the local culture is making her too conservative. But they wind up being disappointed when her horizons expand too much.
Feroza’s whole extended family goes into a tailspin when she sends word home that she wants to marry a Jewish man named David. She met him when she responded to an ad he placed in the college newspaper about selling his car. The two bond over their families’ shared emphases on religion and education. David’s family’s Shabbat candles recall the significance of fire within Zoroastrianism. But if Feroza marries a non-Zoroastrian, she will be excommunicated from the Parsi community. As Feroza’s mom Zareen prepares to fly to America to intervene, extended family members urge her to stand her ground no matter how nice David is and no matter how big a “tantrum” Feroza throws — but they also advise her not be too harsh either, so as not to push Feroza away.
The reader never learns what objections, if any, David’s Reform Jewish parents might have to his interfaith marriage; over Shabbat dinner, prior to the proposal, they are reserved but polite. Meanwhile, Zareen’s good-cop bad-cop routine is familiar, quaint and pathetic. She lists eligible Parsi bachelors (the Zoroastrian equivalent of ‘nice Jewish boys’) with promising careers and “worthy mothers.” She tries killing with kindness: “You’re too precious. We’re not going to throw you away on the first riffraff that comes your way.” She even tells Feroza cautionary tales about women who married “nons” (Zoroastrian equivalent of goyim) and wound up feeling disconnected from their heritage. These methods all fail, and the book comes to a sobering end when Zareen calls David’s bluff and demands the couple have a huge traditional wedding, scaring him off and exposing the limits of his supposedly liberal values.
Zoroastrians, like Jews, are a small group. In 2022, an Associated Press article estimated the worldwide Zoroastrian population, which at its peak numbered in the millions, was now around 125,000. Lahore’s Parsi community had all of 11 members as of a 2023 Facebook post.
Reading literature from other cultures, just like having friends from other cultures, can teach us about our own. As I read Zareen’s efforts to talk Feroza out of the engagement, it was somehow easier for me to understand than if they were Jewish like me. The author’s empathy makes Zareen’s mom an especially interesting character, like a Zoroastrian Tevye, torn between family pressures and the feminist values that inspired her to send Feroza to the U.S. in the first place.
Students at Hunter have a reputation for being super liberal, but they also have surprising points of departure from what most people would consider liberal. When I told classmates that I struggled with my parents’ insistence that I marry a Jew, I sensed bad energy in the room, as if they were judging me for disrespecting my parents in front of them. Some seemed to think it’s only natural for a person to marry someone who belongs to the same religion or ethnicity. Part of me was disturbed to see that this brand of separatism was so fashionable — but I also felt relieved, like they’d given me permission to appease my parents.
Feroza heals from her breakup with David partly by remembering that no matter the religion of the person she marries, her religion will always be part of her. As for myself, I don’t know what my future holds. But whatever does happen, it will be something that also happened to countless women before me — not only Jewish women but people of all different races and creeds. It is comforting to remember that as your life is playing out, there are people all over the world and across time living out much the same story as you are.
The post Reading a Pakistani author’s 30-year-old novel helped me understand my parents’ views on intermarriage appeared first on The Forward.
Uncategorized
Newly discovered details about Soviet Jewry between 1945 and 1953
די יאָרן צװישן 1945 און 1953, פֿון דעם סוף פֿון דער צװײטער װעלט־מלחמה ביז יאָסיף סטאַלינס טױט, זײַנען געװען די צײַט פֿון נסיונות פֿאַר סאָװעטישע ייִדן. דער דאָזיקער תּקופֿה איז געװידמעט דאָס בוך „דאָס לעבן נאָך דער מלחמה: האָפֿענונגען און שרעק“ פֿון דער היסטאָריקערין אַנאַ שטערנשיס פֿונעם טאָראָנטער אוניװערסיטעט. דאָס איז דער פֿערטער באַנד אין דער אַכט־בענדיקן געשיכטע פֿון ייִדן אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד אונטער דער רעדאַקציע פֿון די היסטאָריקער גענאַדי עסטרײַך און דוד ענגעל פֿון ניו־יאָרקער אוניװערסיטעט.
העכער װי צװײ מיט אַ האַלב מיליאָן ייִדן זײַנען דערמאָרדעט געװאָרן אױפֿן שטח פֿונעם סאָװעטן־פֿאַרבאַנד אין די גרענעצן פֿון 1941, וואָס נעמט אויך אַרײַן די געגנטן פֿון פּױלן, ליטע, לעטלאַנד, עסטלאַנד און רומעניע, װאָס זײַנען אַנעקסירט געװאָרן אין 1939 און 1940.
בערך צװײ מיט אַ האַלב מיליאָן ייִדן האָבן איבערגעלעבט דעם חורבן אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד. זײ האָבן זיך געפֿונען מחוץ די אָקופּירטע טעריטאָריעס אָדער געדינט אין דער רױטער אַרמײ. אַרום 100,000 ייִדן זײַנען געבליבן לעבן אױף די אָקופּירטע שטחים, דער עיקר אין די געטאָס פֿון טראַנסניסטריע אין דרום־אוקראַיִנע און מאָלדאָװע, װאָס זײַנען געװען אונטער דער רומענישער אָקופּאַציע.
דער חורבן האָט שטאַרק געענדערט דעם קולטורעל־סאָציאַלן פּראָפֿיל פֿון סאָװעטישן ייִדנטום, שרײַבט שטערנשיס. די ייִנגערע, מער אַסימילירטע, געבילדעטע און מאָבילע מענטשן האָבן געהאַט בעסערע אױסזיכטן אױף אױסצומײַדן דעם טױט. די פּראָסטע שטעטלדיקע בעל־מלאכות, פּױערים און עלטערע ייִדן האָבן אָפֿט מאָל ניט געהאַט קײן מעגלעכקײטן צו אַנטלױפֿן פֿון די דײַטשן.
נאָך דער מלחמה האָבן אַ סך ייִדן ניט געװאָלט זיך אומקערן איז די שטעטלעך פֿון אוקראַיִנע און בעלאַרוס, װאָס האָבן זײ דערמאָנט אָן זײערע דערמאָרדעטע קרובֿים און שכנים. האָבן זיי זיך געפּרוּװט באַזעצן אין גרױסע שטעט, אַזעלכע װי קיִעװ, מינסק, מאָסקװע אָדער לענינגראַד.
כּדי צו האָבן אַ װױנרעכט אין אַ גרױסער שטאָט האָט מען געמוזט האָבן אַן אַרבעט און אַ דירה. דער מצבֿ אין קיִעװ איז געװען באַזונדערס שװער. די שטאָט איז געװען אין חורבֿות, און די געבליבענע װױנונגען זײַנען בעת דער דײַטשישער אָקופּאַציע פֿאַרנומען געװאָרן דורך אָרטיקע אוקראַיִנער.
זײ האָבן פֿײַנט געהאַט ייִדן, װאָס האָבן זיך אומגעקערט פֿון דער עװאַקואַציע אין סיביר אָדער צענטראַל־אַזיע און האָבן איצט געװאָלט צוריק באַקומען זײערע דירות מיט האָב־און־גוטס. דאָס האָט געשאַפֿן שפּאַנונג צװישן ייִדן און אוקראַיִנער און אַרויסגערופֿן אַנטיסעמיטישע געפֿילן.
דאָס רובֿ היסטאָרישע פֿאָרשונגען װעגן סאָװעטישע ייִדן פֿאָקוסירן זיך אױף דער פּאָליטיק און קולטור. שטערנשיס ברענגט אַרײַן נײַע היסטאָרישע מקורים, װאָס עד־היום זײַנען לרובֿ פֿאַרבליבן מחוץ דעם אַקאַדעמישן אינטערעס.
אין משך פֿון העכער װי 20 יאָר פֿאָרש-אַרבעט האָט זי אָנגעזאַמלט הונדערטער בעל־פּהיִקע גבֿית־עדותן װעגן דעם אַמאָליקן ייִדישן לעבן אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד. זײ לאָזן הערן שטימען פֿון מענער און פֿרױען פֿון פֿאַרשײדענע סאָציאַלע שיכטן, פֿון פּראָסטע אַרבעטער ביז הױך־אָנגעשטעלטע פֿיגורן.
עס איז כּדאַי דאָ אָפּצומערקן, אַז אײן װיכטיקער אַספּעקט פֿון דער סאָװעטישער ייִדישער דערפֿאַרונג פֿאַרבלײַבט נאָך אַלץ ניט דערפֿאָרשט. אַ היפּשע צאָל ייִדן זײַנען געװען פֿאַרטאָן אין דער אַזױ־גערופֿענער „שאָטן־װירטשאַפֿט“. זײ האָבן געפֿירט קלײנע געשעפֿטן, װאָס זײַנען פֿאָרמעל געװען מלוכישע אָבער פֿאַקטיש זײַנען זײ געװען פּריװאַטע.
פּריװאַטע אונטערנעמונגען זײַנען געװען פֿאַרװערט אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד, אָבער אין דער צײַט פֿון עקאָנאָמישע צרות האָט די מלוכה געקוקט אױף זײ דורך די פֿינגער. אַזאַ מין אַרבעט האָט געלאָזט פֿרומע ייִדן אָפּהיטן שבת און יום־טובֿים. דװקא זײ זײַנען געװען די הױפּט־שטיצער פֿון שילן און פּריװאַטע מנינים.
ספּעציעל אינטערעסאַנט אין שטערנשיסעס בוך זײַנען די באַריכטן װעגן פֿאַרשײדענע פֿאָלק־אַקטיװיטעטן װאָס ייִדן האָבן אָרגאַניזירט אָן קײן שום שטיצה מצד דער מלוכה. מען האָט געזאַמלט געלט צו בױען דענקמעלער אױף די ערטער פֿון מאַסנמאָרד און צו אָרגאַניזירן הזכּרה־צערעמאָניעס.
די ערשטע פּאָר יאָר נאָך דער צווייטער וועלט־מלחמה זײַנען געװען אַ צײַט פֿון גרױסע האָפֿענונגען. נאָכן נצחון איבער דײַטשלאַנד האָט מען געהאָפֿט, אַז די סאָװעטישע מאַכט װעט אָנערקענען די יסורים פֿון ייִדן און װעט זײ העלפֿן װידער אױפֿבױען דאָס ייִדישע לעבן.
די סאַמע אַקטיװסטע קהילות זײַנען געװען אין װילנע און טשערנאָװיץ, די ייִדישע צענטערס, װאָס זײַנען געװאָרן סאָװעטיש ערשט אין 1939 און 1940. אין װילנע האָט מען געשאַפֿן דעם ערשטן חורבן־מוזײ אין דער װעלט און טשערנאָװיץ איז געװאָרן אַ נײַע הײם פֿאַרן קיִעװער ייִדישן טעאַטער.
אָבער דער אױפֿלעב האָט געדױערט בלױז אַ פּאָר יאָר. אַ סך כּלל־טוער (צװישן זײ — דער דיכטער אַבֿרהם סוצקעװער), װאָס פֿאַר דער מלחמה זײַנען געװען פּױלישע אָדער רומענישע בירגער, האָבן באַקומען דערלױבעניש צו פֿאַרלאָזן דעם סאָװעטן־פֿאַרבאַנד אין 1945־1946.
אַרום 1947 האָבן זיך באַװיזן סימנים פֿון ענדערונגען אין דער פּאָליטיק לגבי ייִדן. אײניקע היסטאָריקער פֿאַרבינדן זײ מיטן אָנהײב פֿון דער קאַלטער מלחמה צװישן דעם סאָװעטן־פֿאַרבאַנד און די פֿאַראײניקטע שטאַטן און מיטן אױפֿקום פֿון מדינת־ישׂראל.
שטערנשיס איז מסכּים, אַז דאָס זײַנען געװען װיכטיקע סיבות. אָבער זי האַלט, אַז אַ היפּשע ראָלע האָבן אױך געשפּילט אַנטיסעמיטישע שטימונגען אין דער סאָװעטישער באַפֿעלקערונג. אַנטיסעמיטיזם איז געװען ספּעציעל שטאַרק אין די געגנטן, װאָס זײַנען געװען אונטער דער דײַטשישער אָקופּאַציע. די נאַציסטישע פּראָפּאַגאַנדע האָט געהאַט אַ שטאַרקע השפּעה אױפֿן פּראָסטן פֿאָלק.
אַנטיסעמיטיזם איז געװען פּאָפּולער אױך אין די „הױכע פֿענצטער“ פֿון דער קאָמוניסטישער פּאַרטײ. נאָך דער מלחמה האָט די רעגירונג געהאַט אַ סך שװערע סאָציאַלע און עקאָנאָמישע פּראָבלעמען און האָט זיך גענײטיקט אין דער שטיצע פֿון די מאַסן.
אַן אימאַזש פֿון אַ שׂונא װאָלט געהאָלפֿן אָפּצוציִען דעם אױפֿמערק פֿון די דאָזיקע פּראָבלעמען, פֿאַרסך־הכּלט שטערנשיס. דערצו נאָך האָבן אַ סך ייִדן אַרױסגעװיזן התלהבֿות לגבי מדינת־ישׂראל, און דאָס האָט אַרויסגערופֿט חשד בײַ סטאַלינען.
בײַ ס׳רובֿ ייִדן איז דער דאָזיקער קלאַפּ געקומען אומדערװאַרט. מער פֿון אַלעמען האָבן געליטן די ייִדישע כּלל־ און קולטור־טוער פֿונעם ייִדישן אַנטיפֿאַשיסטישן קאָמיטעט.
דער אַקטיאָר שלמה מיכאָעלס איז דערמאָרדעט געװאָרן אין אַן אינסצענירטן אױטאָ־אומגליק אין יאַנואַר פֿון 1948. די דיכטער איציק פֿעפֿער, דוד האָפֿשטײן, פּרץ מאַרקיש, לײב קװיטקאָ און דער שרײַבער דוד בערגעלסאָן זײַנען באַשולדיקט געװאָרן אין שפּיאָנאַזש, פֿאַרמישפּט געוואָרן צום טױט און דערשאָסן געוואָרן דעם 12טן אױגוסט 1952
אַרום אײן טױזנט ייִדן זײַנען אַרעסטירט געװאָרן פֿאַר „ייִדישן נאַציאָנאַליזם“ און געשיקט געוואָרן אין די תּפֿיסה־לאַגערן. טױזנטער מענטשן האָבן פֿאַרלױרן זײער אַרבעט־שטעלעס. אַלע ייִדישע אַנשטאַלטן זײַנען פֿאַרמאַכט געװאָרן.
די אַנטיסעמיטישע כװאַליע האָט דערגרײכט דעם שפּיץ אָנהײב 1953. אַ גרופּע חשובֿע דאָקטױרים, ס’רובֿ ייִדן, זײַנען באַשולדיקט געװאָרן אין אָפּסמען אָנפֿירער פֿון דער קאָמוניסטישער פּאַרטײ. אײנצײַטיק זײַנען אַרומגעגאַנגען קלאַנגען, אַז סטאַלין איז אױסן צו דעפּאָרטירן ייִדן קײן סיביר.
אַזאַ אַקציע װאָלט ניט געװען קײן יוצא־דופֿן אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד. צו יענער צײַט האָט סטאַלין שױן געהאַט דעפּאָרטירט עטלעכע עטנישע עדות: די טאָטערן פֿון קרים, די טשעטשענצעס און די אינגושן פֿון קאַװקאַז און נאָך אַנדערע. אָבער היסטאָריקער האָבן ניט געפֿונען קײן דאָקומענטאַלע ראַיות פֿון אַ פּלאַן צו דעפּאָרטירן ייִדן.
אַזױ אָדער אַנדערש זײַנען ייִדן געראַטעװעט געװאָרן פֿון סטאַלינס לעצטער גזירה װײַל ער איז געשטאָרבן דעם 5טן מאַרץ 1953, גלײַך נאָך פּורים. בהדרגה האָט מען אָפּגעשטעלט די אַנטיסעמיטישע פּראָפּאַגאַנדע און באַפֿרײַט די פֿאַרמישפּטע פֿונעם גולאַג. אָבער מען האָט פֿאָרט נישט אָנגעהױבן דרוקן ייִדישע ביכער אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד ביז 1959.
שטערנשיס האָט אָנגעשריבן אַ דראַמאַטישע געשיכטע פֿולגעפּאַקט מיט פּרטים, װאָס לאָזן דעם לײענער זיך אױסמאָלן דאָס טאָג־טעגלעכע לעבן פֿון ייִדן אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד. דערצו נאָך באַקומט דער לײענער אַ גוטן פֿאַרשטאַנד פֿון די ברײטערע פּאָליטישע, עקאָנאָמישע און סאָציאַלע טענדענצן, װאָס האָבן באַװירקט סײַ ייִדן סײַ די גאַנצע סאָװעטישע באַפֿעלקערונג.
The post Newly discovered details about Soviet Jewry between 1945 and 1953 appeared first on The Forward.