Uncategorized
Sundance documentary ‘Under G-d’ details the Jewish legal response to the Dobbs decision
(JTA) — Last summer, in the days after the Supreme Court’s reversal of Roe v. Wade, the landmark 1973 decision that protected the right to an abortion, Paula Eiselt was doing press work for her acclaimed documentary “Aftershock.”
The film — which documents how the American healthcare system disproportionately fails to keep women of color healthy during and after giving birth — kept her busy with interviews as it earned a wide audience on Hulu and in theaters. But Eiselt felt pulled into thinking about a project tied to the Court’s ruling in Dobbs v. Jackson Women’s Health Organization, which overturned Roe.
Staying true to her Jewish roots, Eiselt found a Jewish angle: the rabbis and Jewish organizations who are helping lead the charge in bringing lawsuits against the Dobbs decision.
“As a Jewish woman, a Jewish mother, to see that there are Jews, rabbis, organizations, standing up to these bans, to the Dobbs decision, and finding ways to flip the script on many of these laws was very inspiring,” said Eiselt, whose first film focused on an Orthodox female emergency responder service in Brooklyn.
Her new short documentary “Under G-d,” which premiered at the Sundance Film Festival on Sunday and plays there throughout the week, shows how Jewish people and institutions are using state laws called Religious Freedom Restoration Acts (RFRAs) — often used in the past by religious organizations on the opposite side of the abortion issue — to argue that Dobbs violates their religious freedom as American Jews. Traditional Jewish law permits (and even requires) abortion in some circumstances, particularly when the life or health of the pregnant person is at stake.
Among the first lawsuits aimed at Dobbs came from Congregation L’Dor Va-Dor in Boynton Beach, Florida. Its rabbi, Barry Silver, is a figure in Eiselt’s film, alongside Elly Cohen, an Indiana activist and mother who is part of the Hoosier Jews for Choice group; Jeremy Wieder, a leading rabbi at the theological seminary of Yeshiva University; and Rachel K. Laser, who in 2018 became the first woman, Jew and non-Christian to lead Americans United for Separation of Church and State.
A woman named Elly shown in film at a protest in Indianapolis with the Hoosier Jews for Choice group. (Courtesy of “Under G-d”)
“The test is this: Are you going to use RFRA only to protect fundamentalist Christians and their intolerance,” Silver asks in the 24-minute film, “or do Jews get to use it too?”
Cohen’s group led a lawsuit that led to a judge issuing a preliminary injunction in December against Indiana’s abortion ban, blocking its enforcement for now. Laser’s group joined a lawsuit filed in Missouri just last week. And three Jewish women filed a lawsuit alleging infringement of their religious freedom in Kentucky in October.
“The fact that Jews were leading this tactic and this battle, really no other group was thinking about it this way,” Eiselt said. “But as Jews, we know what it’s like when there is no separation between church and state, and this is the prime example of that.
“Of course, now there are many communities joining in with Jews, but Jews are kind of the one who started this,” she added. “I think that’s really true to Jewish involvement in civil rights and human rights, and it was inspiring.”
She noted that people from across the Jewish spectrum were included in the film — which ends with a rally that includes a Havdalah, or post-Shabbat service — and that the overwhelming majority of American Jews favor abortion rights, more than any other religious group, according to studies.
“Diverse Jews, different denominations,” the director said of her interview subjects. “The vast majority of Jews agree on this, from Orthodox to non-observant. There are very few Jews who will say that these bans are in line with values and law.”
Wieder, from Yeshiva University, says in the film that a minority view within Orthodox Judaism believes that “life begins at 40 days after conception,” while the majority says life begins at birth, and seemingly no Jewish religious tradition states that life begins at conception.
Eiselt, a mother of four, identifies as a Modern Orthodox Jew and is a board member of the Jewish Orthodox Feminist Alliance, where she focuses on reproductive justice issues. She describes the group as “a feminist organization within the Orthodox space that uplifts women’s leadership and participation in Jewish ritual.”
Her first film, “93Queen,” told the story of Ezras Nashim, a female ambulance corps that had to fight for acceptance in the Borough Park haredi Orthodox community.
Funding for the new film came from various film companies and philanthropic organizations, including Concordia Studios and the Sundance Institute, as well as Jewish Story Partners, the foundation backed by Steven Spielberg that launched in 2021.
The film debuted Jan. 22 — on the 50th anniversary of the Roe v. Wade ruling — and is showing in competition at Sundance. After that there are other plans: A “large impact campaign,” as Eiselt described it, will include screenings around the country, including with “Jewish groups, political groups, and reproductive rights groups.”
“Whatever communities you’re in, women are having abortions,” Eiselt said. “Whether they’re mothers, not mothers, whether they have five children, no children. This is part of women’s health care, so it affects everybody and in certain communities, such as more Orthodox communities where I come from, people don’t really talk about it, but it happens commonly.”
—
The post Sundance documentary ‘Under G-d’ details the Jewish legal response to the Dobbs decision appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Argentina rabbi: What can can learn from losing the World Cup?
דעם פֿאַרגאַנגענעם זונטיק, גלײַך נאָכן סוף פֿונעם וועלט־בעכער טורניי 2026 האָב איך אָנגערופֿן אַ גוטן פֿרײַנד אין אַרגענטינע, כּדי צו הערן ווי עס גייט אים.
איך בין ממש צעבראָכן — האָט ער געזאָגט — פֿאַרוואָס האָט דער אויבערשטער דאָס געטאָן?!
האָב איך אים געענטפֿערט: — איך בין נישט דעם אויבערשטנס בוכהאַלטער, און זיכער נישט זײַן אַדוואָקאַט. איך ווייס נישט פֿאַרוואָס ער טוט וואָס ער טוט, און פֿאַרוואָס ער טוט נישט וואָס ער טוט נישט. איך מיין אַז די וויכטיקסטע פֿראַגע איז נישט: „פֿאַרוואָס איז דאָס געשען“? נאָר גיכער: „וואָס איצט? וואָס קענען מיר זיך דערפֿון לערנען?“
האָט ער מיך געפֿרעגט, וואָס איך האַלט איז דער מוסה־השׂכּל. האָב איך אים געפֿרעגט צי ער געדענקט די מעשׂה פֿון יונה.
— אַוודאי. דער פֿיש האָט אים אײַנגעשלונגען.
ריכטיק — האָב איך געזאָגט — אָבער דאָס איז בלויז דער ערשטער טייל פֿון דער מעשׂה. נאָך דעם וואָס יונה האָט אין נינווה איבערגעגעבן די נבֿואה, מיט וועלכער דער אויבערשטער האָט אים געשיקט, איז ער אַרויס פֿון שטאָט און זיך אַוועקגעזעצט צו זען וואָס עס וועט ווערן.
דער אויבערשטער האָט דעמאָלט געמאַכט אויפֿוואַקסן אַ קיקיון, וואָס האָט אים געגעבן שאָטן, און יונה האָט זיך זייער געפֿרייט. אָבער אויף מאָרגן האָט דער אויבערשטער געשיקט אַ וואָרעם, וואָס האָט פֿאַרדאָרבן דעם קיקיון, און דער בוים איז פֿאַרטריקנט געוואָרן.
ווען די זון האָט שטאַרק געברענט, האָט יונה געליטן פֿון דער היץ און איז געוואָרן גאָר פֿאַרצווייפֿלט. האָט אים דער אויבערשטער געפֿרעגט: טרויערסטו איבערן קיקיון?
און יונה האָט געענטפֿערט: יאָ, ביז צום טויט.
האָט דער אויבערשטער געזאָגט: דו באַדויערסט אַ קיקיון, וואָס דו האָסט נישט פֿאַרפֿלאַנצט און נישט אויפֿגעהאָדעוועט. אין איין נאַכט איז ער אויפֿגעקומען, און אין איין נאַכט איז ער פֿאַרגאַנגען.
און זאָל איך דען נישט רחמנות האָבן אויף דער גרויסער שטאָט נינווה, וווּ עס וווינען מער פֿון צוועלף טויזנט מענטשן?“…
די מעשׂה שטעלט אונדז פֿאָר אַ פּשוטע אָבער טיפֿע פֿראַגע: וואָס פֿאַרדינט טאַקע אונדזער גרעסטע זאָרג?
און דאָ קומען מיר צוריק צום וועלט־בעכער. עס איז גאָר פֿאַרשטענדלעך, אַז אַן אַרגענטינער זאָל זײַן אַנטוישט ווען זײַן מאַנשאַפֿט פֿאַרשפּילט. ספּאָרט רופֿט אַרויס שטאַרקע געפֿילן, און דאָס איז דווקא איינע פֿון די סיבות, פֿאַרוואָס מענטשן האָבן עס אַזוי ליב.
— דײַן טרויער איז נישט קיין חסרון — האָב איך אים געזאָגט — פֿאַרקערט. עס ווײַזט, אַז דו ביסט אַ מענטש מיט געפֿיל. און געפֿיל איז אַ טײַערע מידה.
אָבער ווען די ערשטע אַנטוישונג הייבט שוין אָן זיך אָפּצושוואַכן, איז כּדאַי זיך צו פֿרעגן: וואָס נאָך אין לעבן פֿאַרדינט אַזאַ מאָס פֿון דײַן איבערגעגעבנקייט?
באַטראַכט נאָר אַ מאָמענט. דו האָסט נישט געקענט ברענגען דעם נצחון, און דו האָסט אויך נישט גורם געווען די מפּלה. און דאָך האָט דער רעזולטאַט, וואָס איז בכלל נישט געווען אין דײַנע הענט, אַזוי שטאַרק באַווירקט דײַנע געפֿילן.
אפֿשר וואָלט זיך געלוינט אַרײַנצולייגן די זעלבע עמאָציאָנעלע ענערגיע אין אַן אַנדער מין „פֿאַרמעסט“ — אין אַזאַ, וווּ דײַנע באַשלוסן און דײַנע מעשׂים קענען טאַקע מאַכן אַן אמתן חילוק.
וואָס פֿאַר אַ פֿאַרמעסט מיין איך? דאָ קומט אַרײַן אַן אויסערגעוויינטלעכע הוראה פֿונעם רמב״ם.
דער רמב״ם שרײַבט, אַז יעדער מענטש דאַרף שטענדיק זען זיך אַליין און די גאַנצע וועלט ווי פּונקט באַלאַנצירט צווישן זכות און חובֿה.
איין מצווה. איין גוט וואָרט. איין מעשׂה פֿון חסד. אַפֿילו איין גוטער געדאַנק.
יעדער איינער פֿון זיי קען איבערוועגן די גאַנצע וואָג לטובֿה — נישט נאָר פֿאַר זיך אַליין, נאָר פֿאַר דער גאַנצער וועלט.
מיר טראַכטן אָפֿט: וואָס מאַכט אויס וואָס איך׳ל טאָן? איך בין דאָך בלויז איין מענטש צווישן אַכט ביליאָן? דער רמב״ם בעט אונדז צו קוקן אויף דער וועלט מיט אַנדערע אויגן:
שטעל זיך פֿאָר אַ וואָג. אויף איין זײַט שטייען פֿיר ביליאָן מענטשן. אויף דער צווייטער זײַט — נאָך פֿיר ביליאָן. די וואָג איז פּונקט באַלאַנצירט. איצט שטעל זיך פֿאָר, אַז דו טרעטסט צו און באַשליסט אויף וועלכער זײַט זיך צו שטעלן. אין יענער רגע ווערט דײַן באַשלוס דער באַשליסנדיקער. דו ביסט דער וואָס האָט איבערגעוואָגן די גאַנצע וואָג.
אויב דאָס קלינגט צו אַבסטראַקט, לאָמיר זיך אומקערן צום וועלט־בעכער.
דער גאַנצער טורניר — נאָך וואָכן פֿון שפּילן, צענדליקער נאַציאָנאַלע מאַנשפֿאַטן און הונדערטער שפּילער — איז דער סוף באַשלאָסן געוואָרן דורך איין איינציקן מאָמענט.
איין שפּילער. איין גאָל. אַזוי איז אויך אין דער רוחניותדיקער וועלט.
דער גרויסער געראַנגל צווישן גוטס און שלעכטס, וואָס באַגלייט די גאַנצע געשיכטע פֿון דער מענטשהייט, קען אויסזען ווי עפּעס צו גרויס, כּדי אַ יחיד זאָל קענען אײַנווירקן דערויף.
אָבער אויב די וואָג איז טאַקע באַלאַנצירט, ווי דער רמב״ם באַשרײַבט, קען דער גאַנצער סוף־רעזולטאַט אָפּהענגען פֿון איין מענטש. פֿון איין מצווה. פֿון איין גוט וואָרט. פֿון איין גוטן געדאַנק.
און יענער מענטש קען זײַן דווקא דו אַליין. מיט דעם באַשלוס וואָס ליגט הײַנט אין דײַנע הענט.
עס איז דאָ נאָך אַן ענין, וואָס דער וועלט־בעכער קען אונדז לערנען. די נבֿיאים באַשרײַבן אַ צײַט, ווען די וועלט וועט דערגרייכן איר אמתן ציל. דעמאָלט וועט דער משיח קומען און ברענגען אַן עפּאָכע פֿון שלום, גערעכטיקייט און אַלגעמיינער דערקענונג פֿון גאָט.
קען מען זיך פֿרעגן: ווי אַזוי איז עס מעגלעך, אַז איין מענטש זאָל אינספּירירן די גאַנצע וועלט?
אָבער טראַכט צוריק וועגן דעם וואָס מיר האָבן פּונקט איצט מיטגעזען. ביליאָנען מענטשן האָבן אין איין אויגנבליק זיך צוגעקוקט אויף איין מענטש: ליאָנעל מעסי.
פֿאַר אַ קורצן מאָמענט איז ער געוואָרן דער צענטער פֿונעם אויפֿמערק פֿון ביליאָנען מענטשן!
אויב דאָס איז מעגלעך אין דער וועלט פֿון ספּאָרט, איז עס נאָך מער פֿאַרשטענדלעך, אַז עס וועט קומען אַ טאָג, ווען די גאַנצע מענטשהייט וועט זיך ווענדן צו אַ פֿירער, וועמענס כּוח וועט נישט ליגן אין זײַנע פֿיס, נאָר אין זײַן רוח.
משיח וועט נישט פֿאַראייניקן מענטשן אַרום אַ פּילקע. ער וועט פֿאַראייניקן זיי אַרום אמת. אַרום גוטסקייט. אַרום גערעכטיקייט. אַרום שלום. און אַרום דער ידיעה פֿון ג-טליכקייט.
איך האָב דעמאָלט צוגעגעבן מיט ַא שמייכל: „ס׳איז דאָ אַ טשיקאַווער צופֿאַל. דער נאָמען Messi קלינגט ַא ביסל ענלעך צו Messiah.
אַוודאי איז דאָס בלויז אַ לשון־צופֿאַל. אָבער אַ מאָל קען אַ קליינע צופֿעליקייט דינען ווי אַ בריק צו אַ גרעסערן געדאַנק. און דער געדאַנק איז פּשוט:
אויב די גאַנצע וועלט קען זיך פֿאַראייניקן אַרום אַ פֿוסבאָל־פֿינאַל, אויב ביליאָנען מענטשן קענען זיך טיילן די זעלבע האָפֿענונג, די זעלבע שפּאַנונג און די זעלבע באַגײַסטערונג, דערמאָנט דאָס אונדז, אַז די מענטשהייט איז פֿעיִק זיך צו פֿאַראייניקן.
די פֿראַגע איז נאָר: אַרום וואָס?
די נבֿיאים זעען פֿאָרויס א טאָג, ווען די וועלט וועט זיך פֿאַראייניקן נישט אַרום קיין שפּיל, נאָר אַרום אַ ציל. נישט אַרום אַ געווינער, נאָר אַרום אמת. נישט אַרום אַ גאָל, נאָר אַרום דעם אויבערשטן.
און ביז עס קומט יענער טאָג, האָט יעדער איינער פֿון אונדז זײַן אייגענע ראָלע. מיר דאַרפֿן נישט וואַרטן אויף אַ פֿולן סטאַדיאָן. מיר דאַרפֿן נישט וואַרטן אויף אַ וועלט־פֿינאַל. און מיר דאַרפֿן זיכער נישט וואַרטן ביז אַלע אַנדערע וועלן טאָן וואָס זיי דאַרפֿן טאָן.
די געלעגנהייט ליגט פֿאַר אונדז יעדן טאָג. יעדער באַשלוס. יעדער גוט וואָרט. יעדע מצוה. יעדער אַקט פֿון חסד. זיי אַלע זײַנען מער באַטײַטנדיק, ווי מיר שטעלן זיך פֿאָר.
אפֿשר וועלן מיר קיינמאָל נישט וויסן, ווי ווײַט די השפּעה פֿון אַן איינציקער מעשׂה האָט זיך פֿאַרשפּרייט. אָבער לויט דעם רמב״ם דאַרפֿן מיר לעבן מיט דעם באַוווּסטזײַן, אַז עס איז זייער מעגלעך, אַז דווקא יענע מעשׂה האָט איבערגעווויגן די גאַנצע וואָג.
מיר קענען אפֿשר נישט באַשליסן ווער עס זאָל געווינען דעם וועלט־בעכער. אָבער מיר קענען יעדן טאָג באַשליסן וואָס פֿאַר אַ וועלט מיר העלפֿן בויען.
אויב יעדער פֿון אונדז וועט טאָן זײַן טייל, וועלן מיר אַלע צוזאַמען העלפֿן ברענגען דעם טאָג, ווען די וועלט וועט דערגרייכן איר אמתן נצחון — די גאולה האמתית והשלימה, מיט ביאת משיח צדקנו במהרה בימינו, ממש.
The post Argentina rabbi: What can can learn from losing the World Cup? appeared first on The Forward.
Uncategorized
Trump’s messy new deal with Saudi Arabia shows how far Israel has fallen
The American decision to sign a deal granting Saudi Arabia a pathway toward a civilian nuclear program is a terrible development for Israel — not just because Riyadh could one day turn nuclear infrastructure developed with the United States into a weapons capability.
The agreement reflects the collapse of Israeli strategy under Prime Minister Benjamin Netanyahu since the Hamas attack of Oct. 7, 2023; the erosion of Israel’s influence in the U.S.; and Israel’s descent toward the status of a pariah state.
A day after the deal was announced, Trump — seemingly rattled by the flood of criticism that ensued — said it was dependent on Saudi Arabia joining the Abraham Accords. But he did not clarify what aspect of the Accords he meant; there’s no indication that such a requirement is included in the already-signed deal; and Riyadh has made clear that it will do no such thing until there is concrete progress toward a Palestinian state, which is a fantastical notion under the current Israeli government.
For years, nuclear cooperation represented one of Washington’s greatest sources of leverage over Saudi Arabia. It was long believed that prospect would be used to anchor some kind of pact involving normalization with Israel, binding nuclear safeguards, a regional defense architecture and a united front against Iran. Under such an arrangement, Israel would have established formal relations with the Arab world’s most influential power, and gained both a central role in a new regional security system and enforceable Saudi commitments against pursuit of nuclear weapons.
Washington has now at least begun giving Riyadh the prize — no matter what Trump says, amending the deal post-facto will be at best extraordinarily difficult — without Israel receiving any of the benefits.
That dire truth is the outcome of nearly three years in which Israel has confused military brilliance with strategy, and abandoned almost all public diplomacy as its status in the world plummeted.
No one can deny the extraordinary capabilities displayed by Israel’s armed forces and intelligence services since the Oct. 7 massacre. Hezbollah absorbed devastating blows. Iranian military assets suffered setbacks. Hamas lost thousands of fighters and much of its military infrastructure.
But a sense of true strategy is needed to convert military achievement to political outcomes. Strategy can strengthen alliances, expand legitimacy and leave a country in a stronger geopolitical position than the one in which it entered a conflict.
That seems to be completely beyond Netanyahu’s ability.
In the months immediately following Oct. 7, Israel possessed something extraordinarily rare: overwhelming international legitimacy. Hamas had committed an atrocity that horrified much of the democratic world. Moderate Arab governments viewed Hamas as a dangerous extension of the same Islamist forces that threatened their own stability. Former President Joe Biden’s administration recognized that extraordinary alignment, and sought to build upon it, working toward an ambitious regional framework.
In the early months of war, Hamas faced near-unanimous global pressure to hand over Gaza to a reformed Palestinian Authority, backed by moderate Arab governments. Arab states appeared ready to help marginalize Hamas politically and financially, and make life uncomfortable for its leaders.
For a moment, it was easy to see a path forward in which Saudi Arabia would normalize relations with Israel, with other countries following. A U.S.-led regional alliance facing Iran might integrate Israel into the Middle East more deeply than was ever previously imaginable.
That framework offered Israel the chance to translate the trauma of Oct. 7 into a strategic transformation of the region. Instead, Netanyahu chose an open-ended war whose nebulously defined goals were not achievable by military means alone, amid a reasonable and growing suspicion in the public and around the world that he was doing so to preserve his hold on power.
Every few weeks Israelis heard that Hamas stood on the verge of collapse. Each extension of the war was presented as the last before “complete victory” — which Netanyahu kept claiming was “a step” away. Victory remained perpetually on the horizon as Israel’s international standing collapsed.
Now, Netanyahu is wanted at the Hague. Diplomatic isolation has deepened and economic pressure mounted as boycott movements — including many informal ones — expanded.
And critically, American public opinion has shifted sharply, particularly among younger Americans, threatening the bipartisan foundation upon which Israel’s relationship with Washington has rested for generations.
Recent credible polls show that more Americans now sympathize with Palestinians than with Israelis.
Israelis think this happened because of a propaganda campaign against them on social media, because of antisemitism in Europe, or because of hostile journalists. That is partly true but mostly wrong. These shifts are mostly a result of the posture of the Israeli government.
The reality is that Israel killed tens of thousands of Palestinian civilians, accepted that toll with remarkably little public reflection or regret, and relied on the trauma of Oct. 7 to justify it. Around the world, that proved politically devastating. It is especially absurd considering that Israel paid this extraordinary price without achieving its central objective of removing Hamas from Gaza — which was foreseeable and infuriating.
Things might change if the opposition comes to power in October. The idiotic demonization of the Palestinian Authority might end. Jewish terrorism in the West Bank might be stamped out. Settlement construction beyond the fence line, and certainly illegal outposts, might stop.
Israel might again at least be trying to find a solution to the festering Palestinian issue — or at least prefer to lower the flames. That might, in the long term, bring Saudi Arabia back to the table.
But the U.S, has stopped waiting. That the Saudi deal was signed at all, no matter what Trump says now, suggests that Washington is now basically indifferent to the loss of leverage for a deal favoring Israel.
How to resolve the muddle Trump has made? The key: the agreement appears to not include the possibility of enrichment on Saudi soil, but just general assistance to create a program for nuclear energy. So Trump will be able to say that enrichment must await Saudi normalization with Israel. But Saudi Arabia will still be able to claim the symbolic victory of entering into nuclear collaboration with the U.S.
And so, the regional architecture envisioned in the first months after Oct. 7 has vanished because of the forever-wars Netanyahu has pursued — which also resulted in the deaths of dozens of hostages and more than 1,000 soldiers, badly damaged Israel’s economy, and left the country’s international standing in shambles.
And the strategic alliance between Israel and the U.S. — without which Israel’s very existence will be in danger — is falling apart in front of our eyes, not because of Trump but because we are losing the American people.
This is what you get when you are all brawn and no brain, and all tactics and no strategy.
That realization should define Israel’s coming election far more even than arguments over judicial reform or the Haredi draft. Those who have led Israel into this disaster deserve to be punished. Not just removed from power, but decisively repudiated. They have become a danger to the Zionist project itself.
The post Trump’s messy new deal with Saudi Arabia shows how far Israel has fallen appeared first on The Forward.
Uncategorized
Harvard students have questions after Hillel withdraws its brief against Trump
Jewish Harvard students are still trying to make sense of a baffling turn of events, after Hillel International weighed in on the university’s lawsuit against the Trump administration seeking restoration of federal funding withheld over alleged campus antisemitism — and then just as suddenly withdrew its brief from the U.S. Court of Appeals for the First Circuit.
Hillel International had filed an amicus brief Wednesday supporting Harvard’s suit against the federal government, which seeks to restore roughly $2.7 billion in federal research funding. In its brief, Hillel International acknowledged that antisemitism is an issue at Harvard and other universities, but that “campus life for Jewish students has meaningfully improved” following actions taken by the school.
Less than 24 hours later, Hillel International confirmed that it was withdrawing the brief, citing an error in its internal review process, according to the student newspaper, the Harvard Crimson.
What’s more, Hillel International filed the brief without the knowledge of Harvard Hillel, a campus organization that operates independently, the paper reported.
Hillel’s reversal followed sharp criticism of the brief on social media from some Jewish public figures. Among them was Shabbos Kestenbaum, a Harvard Divinity School graduate who filed a Title VI lawsuit against the university for ignoring antisemitism. He wrote on X that he was “shocked” by the decision.
“Rather than take responsibility for their failure to respond to the explosion of antisemitism on American campuses post October 7th, Hillel has instead decided to support the perpetrators,” Kestenbaum wrote. He encouraged donors to stop giving to Hillel and choose organizations like Chabad or Jewish day schools instead.
Kestenbaum told the Harvard Crimson that Hillel International President Adam Lehman had not seen the brief before the organization filed it. Hillel International did not respond to an inquiry from the Forward to confirm this.
Hillel’s withdrawal of the brief disappointed Tova Kaplan, a recent graduate who testified at a U.S. Commission on Civil Rights hearing on campus antisemitism. The brief cited her testimony.
“While I’m not sure what factors led to this decision, it feels like a prioritization of politics over Jewish students,” Kaplan wrote in a statement to the Forward.
“The Trump administration’s attacks aren’t even designed to help Jewish students — instead, they’re designed to instrumentalize our voices and pain to achieve their own political goals,” she wrote.
Siding with Harvard along with numerous other groups, including civil liberties organizations across the ideological spectrum and 18 other American universities, the withdrawn brief argued that cutting research funding is not a productive way to halt university antisemitism. Harvard’s improvement measures, following recommendations from its own Task Force on Combating Antisemitism and Anti-Israel Bias, have been more effective than what the brief called the “draconian one-size-fits-all approaches of the sort the government here pursues.”
These measures, the withdrawn brief said, “do not help Jewish students or improve the campus climate” but instead, “they disproportionately impact the very Jewish students and Jewish researchers the government purportedly seeks to help.”
But another recent graduate who said he did not want to be identified, sees Hillel’s opposition to the Trump administration’s actions as taking the wrong side of the fight. He believes the federal defunding of Harvard pushes the university to protect Jewish students.
“I think a major reason Harvard’s been making changes is because they’re under threat,” he said.
He also contends Hillel International’s evidence to back its claim that Harvard’s efforts have improved antisemitism are weak — lacking measurable results.
Dani Kobrick, a rising senior, said she is perplexed by Hillel International’s actions.
“I don’t think Hillel needed to submit anything to begin with,” she said. “But I do think that withdrawing it makes a very big statement.”
The post Harvard students have questions after Hillel withdraws its brief against Trump appeared first on The Forward.
