Uncategorized
The ‘Hanukkah House’ in Brooklyn is a family tradition and a neighborhood treasure
(New York Jewish Week) — Hanukkah, the winter holiday that commemorates the triumph of Judah Maccabee and the miracle of long-lasting oil, has plenty of heroes to celebrate. But in one Brooklyn family’s home, the hero is the “Hanukkah Fairy” — or at least the mom behind it.
Starting some 25 years ago, Gail Nalven Fuchs and her husband, David Fuchs, stayed up late the night before Hanukkah began to completely decorate the interior of their Midwood house in tinsel, dreidels and blue and white decor. When their two kids awoke wide-eyed at the wonder, the Fuchs explained that the Hanukkah Fairy, who came to decorate and spread the light and joy of the holiday, had paid their house a visit.
Over the years, what began as a lark grown into a grand tradition — these days, eye-catching, illuminated Hanukkah decorations can be found on the home’s exterior and front lawn, too, including an oversized menorah, Jewish stars and inflatables, such as a giant teddy bear wearing a Hanukkah sweater and a spinning dreidel. The “Hanukkah House,” as it is locally known, is now a bonafide neighborhood treasure, attracting neighbors, visitors and children from around Brooklyn.
Fuchs and her family pose in matching sweatshirts outside their decorated house. L-R: Michael, Charlie and Alyson Kogan; Harrison and Katie Bryan; David and Gail Fuchs.
The tradition of Hanukkah decorating started in 1997 when the Fuchs’ kids, Alyson and Harrison, were 7 and 5. It was one of the family’s favorite holiday traditions to drive through the neighborhoods of Bay Ridge and Dyker Heights, where family homes have been putting out over-the-top lights and Christmas decorations since the 1980s.
“Isn’t Hanukkah called the Festival of Lights?” her son, Harrison — the playwright for “A Hanukkah Carol, or GELT TRIP! The Musical,” a Jewish take on Charles Dickens’ Christmas classic — asked one year as they drove through Sheepshead Bay. Fuchs confirmed it was.
“Then why don’t I see any Hanukkah lights?” he asked. “Everything is Christmas themed.”
Fuchs tried to explain to her son that even though the lights are Christmas themed, they are for everyone to enjoy. “He said, ‘I would enjoy it so much more. If I saw something that I know about. I don’t know about Christmas,’” she recalled.
It was a moment of realization for Fuchs. “New Yorkers always say we live in a melting pot,” she told the New York Jewish Week. “It didn’t feel that way at Christmastime.”
In response to Harrison’s questions, she helped him pen a letter to the New York Post. “It’s very hard to be a 5-year-old Jewish boy at this time of year,” the letter, which was published in 1997, opens. “I get very sad when I am driving the car in Brooklyn and I look at all the lights and decorations hanging across the avenues.” Harrison then goes on to request more Hanukkah decorations in the years to come.
The next year, a few weeks before Hanukkah, someone from the New York Post called to let Fuchs and her family know that there would be a large public menorah on Avenue U — sure enough, there it was.
“We drove by and Harrison was so excited. He went home and drew the menorah with paint and we hung it on our wall and he would look at it every day.”
Harrison Bryan as a child in front of handmade Hanukkah art, alongside an excerpt of his letter he wrote to the New York Post in 1997. (Courtesy, design by Mollie Suss)
Seeing how happy her kids were when they saw their holiday represented, Fuchs decided to start decorating her home with dreidels, menorahs, candles, Hanukkah art and tinsel. Enter the Hanukkah Fairy, who Fuchs created to add a sense of magic and wonder to the holiday — and to surprise her young kids.
“Every year there were more and more Hanukkah decorations from the Hanukkah Fairy,” Fuchs said. “The kids used to write letters to her before the holiday saying ‘Hi Hanukkah Fairy, I hope you had a nice year, I cannot wait to see my home decorated this Hanukkah.’”
The exterior decorating began slowly: David Fuchs, who owns a handmade steel manufacturing and distribution business, built the giant menorah. Over the years, the “Hanukkah Elf,” as he’s known by his family, has since built Jewish stars and various signs for the house. They also try to add a Hanukkah-themed inflatable to their collection every year — this year’s newbie is a dinosaur wearing a Hanukkah sweater.
Harrison and Alyson are now 30 and 32, respectively, but the tradition has carried on. To keep the Hanukkah spirit strong, the decorations typically start going up about a week before the holiday starts, and stay up until a week after it ends, Fuchs said.
While Fuchs considers herself a Conservative Jew, many of her neighbors in Midwood are more traditionally Orthodox. Still, she’s noticed that many in the area are eager to take pics with the inflatables — some years, a school bus from a nearby yeshiva even stops in front of the house so kids can look.
“I love sitting back on my porch — nobody sees me and I love watching all the people go by,” she said. “It’s just a joy.”
The Fuchs family has always celebrated Hanukkah to the nines — four generations of the extended family gather at their home for a Hanukkah party, complete with a gift exchange — and decorating the house has become one of their favorite parts of the holiday. Fuchs’ adult children will help decorate the house, and Alyson Fuchs now also puts up decor in her apartment in Carroll Gardens, where her two daughters, who are 2-and-a-half years old and 7 months old, now carry on the wonder and delight at the Hanukkah Fairy.
“We have Hanukkah pride,” she said. “But it’s not so much ‘Hey, I’m Jewish. Here’s my house, too.’ It’s ‘Hey, I have a holiday that’s really a lot of fun. Look how pretty it is.’”
It’s a tradition that’s become so important to the family that the “Hanukkah Fairy” even features in Harrison Fuchs’ new musical. “I really did believe in The Hanukkah Fairy,” Harrison, who uses the stage name Harrison Bryan, told the New York Jewish Week. “To me, this magical entity was just as real as the Tooth Fairy, or Santa to other kids. It was amazing waking up on Hanukkah morning — my sister and I would marvel at all the decorations — blue and white everywhere, and to such an extent that it felt impossible for this to have been done without actual magic.”
“It was only when I got a little bit older that I realized, it was real magic — the magic of having incredibly imaginative parents who wanted their children to feel loved and proud of their cultural identity,” he added.
Bryan made “The Hanukkah Fairy” a character in his musical — the fairy is the “Spirit of Hanukkah Present” who guides the Scrooge-like protagonist Chava Kanipshin through her actions. “Even though it may have been a tradition my parents made up, it was always meant to spark joy in others too,” Bryan added. “And with the show, alongside the Hanukkah Fairy, we hope to do just that.”
Hanukkah starts this year on the evening of Sunday, Dec. 18, and Fuchs welcomes visitors to come by, enjoy the decorations and take pictures. Located in Brooklyn on East 14th Street between Avenues J and K, her house will be the one all lit up with Hanukkah gear. “You can’t miss it,” she said.
—
The post The ‘Hanukkah House’ in Brooklyn is a family tradition and a neighborhood treasure appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
JD Vance blames Israel and Iran war for GOP’s crushing defeats
(JTA) — Vice President JD Vance blamed the Republican Party’s massive midterm losses on the country’s connection to Israel and the war in Iran in a social media post early on Wednesday.
“The real reason we lost is obvious to almost everyone,” Vance wrote on X, as results from Tuesday’s midterm elections showed that Democrats had wrested control of Congress from his Republican Party.
The vice president then listed four strategies to persuade those voters who abandoned the GOP “to come back to our team”: end the war in Iran; focus on the cost of living and inflation; put America first and “Change our relationship to Israel.”
“The reason we lost is the war. The president himself said so last night,” Vance added, referring to interviews President Donald Trump gave on Tuesday about the influence of the war on gas prices.
Addressing the defeats, Trump told Fox News that “a part of it was Iran,” while also doubling down on the importance of the war itself. Similarly, he told The Wall Street Journal that “Iran was a piece of it.”
The president’s son, Donald Trump, Jr., backed Vance’s statement with a re-post on Wednesday, simply adding: “Every word of this is 100 100 100.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post JD Vance blames Israel and Iran war for GOP’s crushing defeats appeared first on The Forward.
Uncategorized
People used to have guests over often. Why do so few of us do that anymore?
אין אַן אַרטיקל לעצטנס אינעם זשורנאַל „די אַטלאַנטיק“ האָט מען איבערגעגעבן, אַז אינעם יאָר 1975 האָבן בערך 42 פּראָצענט אַמעריקאַנער געזאָגט, אַז צום ווייניקסטן איין מאָל אַ חודש נעמען זיי אויף געסט (פֿרײַנד אָדער קרובֿים) אויף אַ מאָלצײַט בײַ זיך אין שטוב.
אין 2026 איז עס אָבער געווען בלויז 12 פּראָצענט — אַ ירידה פֿון בערך 70 פּראָצענט.
די פֿאָרשער האָבן דעם פֿענאָמען אַ נאָמען געגעבן „די גרויסע ירידה פֿון הכנסת־אורחים“ (The Great Disinvitation בלע״ז). דער נאָמען פּאַסט טאַקע ווײַל אָט די ירידה פֿון אויפֿנעמען געסט איז נישט בלויז וואָך שייך דעם פֿאַרבעטן מענטשן אויף אַ מאָלצײַט. אַ סך געזעלשאַפֿטלעכע אַקטיוויטעטן וואָס זענען אַ מאָל געווען אַזוי פֿאַרשפּרייט זענען אַ פּנים „אַרויס פֿון דער מאָדע, צי דאָס איז אַרויסגיין עסן מיט פֿרײַנד, שפּילן קאָרטן, גיין אויף אַ פּיקניק, הערן אַ קלאַס, טאָן פֿרײַוויליקע אַרבעט, גיין אין שענק אָדער אויף אַ זיצונג פֿון אַ קלוב. מיט אַנדערע ווערטער, אַזוי ווייניק מענטשן באַטייליקן זיך אין די אַקטיוויטעטן, אַז מע באַטראַכט זיי ווי סתּם חנעוודיקע מנהגים פֿון אַ פֿאַרגאַנגענער תּקופֿה, נישט מער ווי אַ קוריאָז.
פֿאַר וואָס איז דאָס געשען? ערשטנס, איז דאָס לעבן אין דער היים געוואָרן זייער באַקוועם, אַזוי אַז ס׳גלוסט זיך נישט אַרויסצוגיין. צווייטנס, ניצט מען אויס יענע שעהען וואָס מע פֿלעג אויפֿנעמען געסט צו אַרבעטן מער. דריטנס, ווען מע זעט כּסדר אויף דער סאָציאַלער מעדיאַ (בפֿרט אינסטאַגראַם) פֿאָטאָגראַפֿיעס פֿון פּרעכטיקע עסצימערן, וווּ אַלץ אויפֿן טיש זעט אויס פּערפֿעקט, און דער סאַלאָן איז שיין אויסגעסדרט און קרישטאָל־ריין, פֿילן זיך מענטשן אַז זיי קענען נישט דערגרייכן אַזאַ הויכן סטאַנדאַרט און באַשליסן דערפֿאַר נישט צו פֿאַרבעטן מענטשן צו זיך.
די סדרה פֿון דער פֿאַרגאַנגענער וואָך, וירא, ווײַזט אונדז אַ בולטן קאָנטראַסט. אַבֿהרם אָבֿינו, וואָס איז אַלט 99 יאָר אַלט און האָט ערשט געהאַט דורכגעמאַכט אַ שטיקל „כירורגיע“ (זײַן ברית־מילה), זיצט בײַם אַרײַנגאַנג פֿון זײַן געצעלט אין דער הייסטער צײַט פֿון טאָג, ווען דרײַ פֿרעמדע באַווײַזן זיך פֿון דער ווײַטנס.
הגם אַבֿרהם האָט אַ גוטן תּירוץ צו בלײַבן בײַם געצעלט, הייבט ער זיך אויף, לויפֿט צו צו די דרײַ פֿרעמדע לײַט און הייבט אָן צוגרייטן אַ סעודה פֿאַר זיי. ער הייסט שׁרהן תּיכּף אָפּבאַקן ברויט און באַפֿעלט זײַן דינער אויסקלײַבן דאָס בעסטע קעלבל פֿון זייער טשאַדע כּדי צו מאַכן אַ געשמאַק הויפּטגעריכט.
מיט אַנדערע ווערטער, אַבֿרהם אָרגאַניזירט אַ סעודה וואָס קיינער האָט נישט פּלאַנירט, לטובֿת מענטשן וואָס ער קען בכלל נישט. ס׳איז זייער מעגלעך אַז דאָס געצעלט איז בײַ אים געווען אָנגעוואָרפֿן מיט זאַכן אָבער דאָס האָט אים נישט געאַרט. דערצו האָבן די געסט געדאַרפֿט וואַרטן עטלעכע שעה אויף דער מאָלצײַט (דער פּראָצעס פֿון באַקן ברויט קאָן דויערן 5 שעה), און דאָס עסן איז אפֿשר נישט געווען אויסערגעוויינטלעך. מיר דאַכט זיך אָבער, אַז דאָס איז דער עיקר פֿון דער מעשׂה.
דאָס אויפֿנעמען געסט איז אָפֿט נישט באַקוועם און פֿאָדערט אַ סך מי.
אין יענע צײַטן איז דאָס געווען אַן אמתע האָרעוואַניע. מע האָט געדאַרפֿט שעכטן די חיות, שעפּן וואַסער פֿון ברונעם, צעמאָלן דאָס מעל און באַקן אַלץ פֿריש. הײַנט איז דאָס אויפֿנעמען געסט גרינגער צוליב אַלע טעכנאָלאָגישע דערגרייכונגען אָבער מע דאַרף פֿאָרט אַרײַנלייגן אַ היפּשע אַרבעט: מע דאַרף קאָכן, קאָאָרדינירן אונדזערע קאַלענדאַרן, גיין אײַנקויפֿן, ראַמען, קאָנטראָלירן צי איינער פֿון די געסט האָט אַן אַלערגיע, און מע דאַרף נעמען אין באַטראַכט די באַדערפֿענישן פֿון קליינע קינדער.
סײַ אין אַבֿרהמס צײַטן סײַ אין אונדזערע, ווערן אָט די גשמיותדיקע צוגרייטונגען לטובֿת הכנסת־אורחים פֿאַרוואַנדלט אין מעשׂים פֿון אמתן חסד.
די תּורה זאָגט אונדז, אַז גאָט האָט געהאַלטן אין מיטן רעדן מיט אַבֿרהמען ווען די געסט זענען אָנגעקומען און ווי עס זעט אויס האָט אַבֿרהם ממש איבערגעריסן זײַן שמועס מיטן אייבערשטן, כּדי צו באַדינען די געסט — אַ זאַך וואָס האָט דערפֿירט צום איבערראַשנדיקן אויספֿיר בײַ חז״ל: אַז הכנסת־אורחים איז נאָך חשובֿער ווי דאָס זײַן אין דער שכינה אַליין.
אַ מדרש גיט צו אַן אינטערעסאַנטע אָבסערוואַציע: ווען עס דערנענטערן זיך די דרײַ פֿרעמדע (וואָס זענען אין דער אמתן דרײַ מאכלים), שטייט געשריבן אַז זיי „שטייען איבער“ אַבֿרהמען, אָבער בײַם סוף פֿונעם מאָלצײַט, „שטייט ער איבער זיי“. דאָס הייסט, בײַם אָנהייב האָבן די דרײַ געסט זיך געפֿילט גײַסטיק העכער פֿון אַבֿרהמען, אָבער ביזן סוף פֿון זייער באַזוך האָבן זיי אײַנגעזען אַז אָט דער קראַנקער זקן מיט דער אָפֿענער טיר, וואָס זײַן הויזגעזינד מאַכט פֿריש ברויט לכּבֿוד זײַנע געסט, האָט דערגרייכט אַ נאָך העכערע מדרגה ווי זיי.
מיר לייענען ווי די דרײַ מאכלים פֿאַרלאָזן אַבֿרהמס געצעלט און קומען אָן אין סדום, וווּ זיי טרעפֿן אַ גאָר אַנדער מין געזעלשאַפֿט: אַנשטאָט חסד און גאַסטפֿרײַנטלעכקייט ווײַזן די אײַנוווינער פֿון סדום אַרויס רציחה און אַכזריותדיקייט צו פֿרעמדע. אין סדום איז די שׂינאה פֿאַר פֿרעמדע לײַט געווען ממש אײַנגעגלידערט אין זייער סאָציאַלער סיסטעם.
ווען לוט, וואָס האָט זיך באַזעצט אין סדום, נעמט אויף צוויי פֿון די דרײַ געסט וואָס זענען פֿריִער געווען בײַ אַבֿרהמען, זאַמלט זיך אָן בײַ זײַן טיר אַ המון אָרטיקע אײַנוווינער, פֿאָדערנדיק אַז ער זאָל דערלאַנגען די געסט צו זיי. וויסנדיק אַז די סדומער וועלן די געסט ברוטאַל אַטאַקירן, זאָגט ער זיך אָפּ פֿון אַרויסלאָזן די געסט. כאָטש ער טוט דערנאָך עפּעס, וואָס איז פּונקט אַזוי שאָקירנדיק און אַכזריותדיק (ער שיקט אַרויס זײַנע אייגענע טעכטער אַנשטאָט די געסט), איז קלאָר אַז ער האָט געפּרווט פֿאָלגן די פּרינציפּן פֿון הכנסת־אורחים, וואָס ער האָט זיך אָפּגעלערנט פֿון זײַן פֿעטער אַבֿרהם.
מע קען אַוודאי נישט פֿאַרגלײַכן דעם אוממענטשלעכן אויפֿפֿיר פֿון די סדומער מיט אונדזער געזעלשאַפֿט. די ירידה פֿון הכנסת־אורחים איז אָבער אַ סימן אַז מיר שאַנעווען נישט די טראַדיציע פֿון אויפֿנעמען געסט אַזוי ווי אַמאָל. מיר פֿילן זיך באַקוועמער צו בלײַבן פֿיזיש אָפּגעזינדערט פֿון אַנדערע. דורך אַבֿרהמס גאַסטפֿרײַנדלעכקייט ווײַזט אונדז די תּורה וואָסערע נסים קענען פֿאָרקומען ווען מע פֿאַרבעט געסט צו זיך אַהיים: אַן אַלטיטשקע פּאָרפֿאָלק וואָס האָט שוין אויפֿגעגעבן די האָפֿענונג אַז זיי וועלן האָבן קינדער, דערוויסט זיך אַז זיי וועלן טאַקע האָבן אַ זון.
ווען מיר פֿאַרבעטן מענטשן אַהיים אויף אַ מאָלצײַט קענען אויך פֿאָרקומען אַנדערע וויכטיקע זאַכן: אַ גאַסט וואָס האָט נישט קיין שטעלע קען געפֿינען אַרבעט. צוויי געסט קענען זיך פֿאַרליבן און דערנאָך חתונה האָבן.
די תּורה לערנט אונדז אַז מיר זאָלן עפֿענען אונדזערע היימען, אַפֿילו אויב ס׳איז אונדז שווער. און נאָך מער: מיר זאָלן עס טאָן דווקא ווי אַ דוגמא פֿון אַ מיצווה, וואָס איז שווער דורכצופֿירן אָבער ברענגט צונויף מענטשן. און מיר אַלע קענען דאָס טאָן. זאָרגט זיך נישט אויב אײַער היים איז נישט אַזוי שיין ווי די בילדער, וואָס איר זעט אויף אינסטאַגראַם. ווען מיר ווערן פֿאַרבעטן צו יענעם אַהיים געדענקען ס׳רובֿ פֿון אונדז נישט צי די סערוועטקעס האָבן זיך טאַקע געפּאַסט מיטן טישטעך. מיר געדענקען אָבער יאָ ווי אַזוי מיר האָבן זיך געפֿילט ווי געסט, וויסנדיק אַז עמעצער וויל פֿאַרברענגען מיט אונדז.
בײַ די פֿראַנצויזן איז דאָ אַן אַלטער מינהג: ווען מע שטאַרבט, באַערדיקט מען דעם מת אין אַן אָרון געמאַכט פֿונעם האָלץ פֿון זײַן עסטיש. דער סימבאָליזם דערפֿון איז קלאָר: נאָך דעם ווי מיר פֿאַרלאָזן די וועלט, טראַכטן ווייניק מענטשן וויפֿל געלט מיר האָבן געהאַט אָדער ווי באַרימט מיר זענען געווען. אַ סך מער געדענקט מען ווי אַזוי מיר האָבן אויפֿגענומען געסט: די איבעריקע בענקלעך, וואָס מיר האָבן אַרויסגעשלעפּט פֿון דער שאַפֿע; די טישטעכער וואָס מיר האָבן אָפּגעוואַשן, און ואַחרון אַחרון חבֿיבֿ — אונדזער שמייכל בײַם עפֿענען די טיר.
דער אַרטיקל איז איבערגעזעצט געוואָרן פֿון ענגליש.
The post People used to have guests over often. Why do so few of us do that anymore? appeared first on The Forward.
Uncategorized
6 Jewish takeaways from the midterm elections
(JTA) — The sheer size and geographic scope of the Republican wipeout Tuesday makes it hard to read anything definitive into the results beyond a nationwide repudiation of President Donald Trump (and his candidate selections). But whether or not any other factors were at play in the GOP bloodbath, the fallout will have a range of reverberations. Here are 6 takeaways that point to what comes next.
1. A significantly weakened Donald Trump doesn’t bode well for Netanyahu
For Prime Minister Benjamin Netanyahu, Trump has been a longshot bet that keeps on paying off. It’s hard to overstate how significant Trump’s improbable wins in 2016 and 2024 were in bolstering Netanyahu’s domestic standing and giving him space to advance his regional agenda. Trump also served as a security blanket, leaving Netanyahu and his allies with a sense for many years that they need not worry too much about skyrocketing Democratic and international anger with Israel.
In fact, there was even a hope in Bibi world that The Donald’s support could save Netanyahu from political defeat at home (and, to be fair, his 11th-hour endorsement may have). Whether Netanyahu holds on or chief rival Gadi Eisenkot succeeds in replacing him, Israel is entering uncharted territory. There is little chance that the combination of a weakened Trump and an emboldened Democratic Congress produces similar levels of support for aggressive action against Iran and its proxies, and other policies that a wide spectrum of Israelis see as crucial to their security.
2. Jeffries and Schumer have a massive headache coming their way
With Tuesday night’s Democratic wave, Hakeem Jeffries is on track to become Speaker of the U.S. House of Representatives and Chuck Schumer will likely get a second shot as U.S. Senate Majority Leader. These New Yorkers have longstanding ties to the pro-Israel community and are among their party’s strongest Israel supporters – putting them at odds with the growing number of congressional Democrats who want their party to take a much harder line against Israel. It won’t be long before members in each caucus are demanding concrete action, including meaningful limits on U.S. military sales.
Both Democratic leaders have ratcheted up their criticism of Prime Minister Benjamin Netanyahu and his government in the wake of its war on Hamas in Gaza, but they have ultimately voted against various legislative attempts to punish Israel. This past April, Schumer was one of only seven Senate Democrats to vote against a pair of resolutions that together would have blocked the sale of D-9 bulldozers, widely used in military operations, and 1,000-pound bombs to Israel. In July, Jeffries voted against ending U.S. military aid to Israel, but the measure was supported by almost half of the Democratic caucus. As leaders of their respective chambers, Jeffries and Schumer will likely face immense pressure for more such votes and face much tougher scrutiny from the party base over continued support for Israel.
3. The impact of the anti-Israel vote was diluted
On the other hand, the massive Democratic victory dilutes the power of the anti-Israel lawmakers in Congress. Their numbers will grow, causing problems for party leaders trying to keep anti-Israel measures off the agenda. But they will remain a relatively small subset within a much larger Democratic majority that includes many moderates and Israel supporters.
Not only will anti-Israel members have less ability to hold Congress hostage, the overall issue of Israel loses some of its potency when the broader political winds indicate that all Democrats were boosted.
4. John Fetterman just lost his juice
Just as the sizable Democratic House majority makes Jeffries less dependent on anti-Israel lawmakers in his caucus, the next Senate Majority Leader won’t need to rely on Pennsylvania Sen. John Fetterman. For years, Fetterman has been driving fellow Democrats crazy with his cozying up to Republicans, with progressives especially upset over his die-hard support for Israel. Fetterman has even said that the one thing that could cause him to leave the Democratic Senate caucus would be his party turning decisively against Israel.
Had things broken differently, with Democrats grabbing a narrow 51-49 majority in the chamber, Fetterman’s influence would have been hypercharged. Now, not so much. The Democrats no longer need him to keep control of the chamber. So Schumer, should he regain the majority leader role, will have to worry much less about keeping the party’s top pro-Israel cheerleader happy. In 2028, he’ll be up for reelection and highly unlikely to survive the Democratic primary.
5. AIPAC has not found a formula for success
A few years back, the leading pro-Israel lobby decided the best way to counter the initial anti-Israel rumblings in Congress was to jump deep into the campaign fundraising business. Hundreds of millions of dollars later, the number of Israel critics in Congress – especially on the Democratic side of the aisle – has grown, with a fresh batch on the way. Moreover, in many races, anti-Israel candidates and AIPAC critics managed to turn the lobby’s backing into a liability.
Meanwhile, Trump’s seemingly impromptu announcement Tuesday that his administration would end aid to Israel after this year suggests that Republican backing for such support is dropping alongside Democrats’. And Tuesday’s results suggest AIPAC’s strong support for the U.S. and Israeli military strikes against Iran is out of step with the American public and many incoming lawmakers.
All of this indicates that AIPAC has yet to figure out how to manage the anti-Israel turn sweeping through American politics.
6. It was a great night for Jewish presidential hopefuls
U.S. Sen. Jon Ossoff says he isn’t running for president in 2028. But that won’t stop the speculation from skyrocketing after his impressive reelection in Georgia – Georgia?! – with nearly 60% of the vote. More importantly, he probably just grabbed frontrunner status in the race to become America’s first Jewish president. Pennsylvania Gov. Josh Shapiro also registered a similarly sized reelection victory in a state that Trump won just two years ago, but Ossoff – a fierce Trump antagonist and, increasingly, a critic of Israel’s military actions – cemented his rock star status among Democrats this cycle and has demonstrated an ability to bridge the gap between younger progressives and more traditional liberals.
Illinois Gov. JB Pritzker also cruised to reelection. Meanwhile in Michigan, moderate Elissa Slotkin – another senator and likely presidential hopeful (of course, which senator isn’t a presidential hopeful?) – may have at least propped open the door to some progressive support by campaigning hard for Abdul El-Sayed. All four have been highly critical of Netanyahu, with both Ossoff and Slotkin joining most of their fellow Democratic senators in voting in April for a curb on various weapons sales. Both senators have declined to label Israel’s actions in Gaza as genocide.
This article originally appeared on JTA.org.
The post 6 Jewish takeaways from the midterm elections appeared first on The Forward.
