Uncategorized
This 16-year-old turned her grandmother’s Holocaust survival story into a novel
(New York Jewish Week) — In May of 1937, 7-year-old Inge Eisinger lived in a luxurious Vienna apartment with a pantry stocked with favorite foods and a staff to keep her company. Though she had a strained relationship with her mother and an absent father, Inge, who was mostly raised by her maternal grandmother Anna, was living a charmed life.
This is the scene that opens “Running for Shelter,” a young adult novel about the Holocaust written by a young adult herself: 16-year-old Suzette Sheft, who is a junior at the Horace Mann School in the Bronx. In the novel, Sheft retells her grandmother’s story of surviving the Holocaust.
Published by Amsterdam Publishers, which specializes in Holocaust memoirs, the book is a delicate and powerful reminder of the importance of recording one’s family history. It’s a lesson Sheft learned too early in life: Her father died of pancreatic cancer when Sheft was just 13 and she soon realized she was forgetting all the stories he told her about his childhood.
“I fantasized about rewinding time, so I could go back and record my favorite stories about his childhood,” Sheft writes in an author’s note. “I wished I had taken the time to write these stories down when I had the chance, because his death allowed me to understand the vitality of preserving the stories of our loved ones before it is too late.”
In memory of her father, Sheft recorded the story of his mother, her grandmother Monique Sheft, who was once the Viennese school girl Inge Eisinger.
In pre-war Austria, Eisinger had been living a completely assimilated life — so much so that her parents never even told her that she was Jewish. Following the Nazi takeover of Austria, her mother managed to whisk the two of them away to Switzerland, then Paris, but soon abandoned her. After a twisting and tragic story, Eisinger eventually reunited with her grandmother and moved to a village in Central France to wait out the war, changing her name to the more French “Monique.”
Sheft’s novel ends in 1946, when the two are on the boat to New York after the war and Eisinger’s grandmother reveals to her that she and her family are actually Jewish.
In spite of this — or perhaps because of it — Sheft, who lives in Manhattan with her mom, her twin brother and two dogs, is very committed to her Jewish identity. “Although my grandmother never really practiced Judaism, my dad was very involved in the Jewish world,” she said. “He was very passionate about Jewish causes and just Judaism, in general. So I felt very connected to the Jewish world because of him.”
The New York Jewish Week talked with Sheft about what the book means to her, why its subject matter is important and what she learned in the process of putting it together.
This interview has been lightly edited for length and clarity.
New York Jewish Week: What was the process of writing the book; how did the idea begin and how did you collect your grandmother’s story?
Suzette Sheft: I had heard a lot of my grandmother’s stories from my dad. I always had an interest in the Holocaust — I would go to Holocaust museums in every city I visited, and I almost exclusively read books about World War II and the Holocaust growing up. So I kind of knew in the back of my head that I wanted to do something like this, but [my father’s death] sparked and ignited the necessity of doing it as soon as possible.
As for the process, a few summers ago I spent a week with my grandmother, interviewing her every day about her escape from Austria to France. At first she shared physical elements of her life, like her apartment and her family dynamics and her school life, but then she began to talk to me about the time leading up to the war — the years before the Germans invaded Austria. As she spoke, I recorded everything she said in bullet point form and I would periodically stop and ask for more detail. The next day, at the beginning of the conversation, I would recap what we had talked about, and then allow her to elaborate or clarify the story.
Later, I wanted to widen my perspective and uncover other stories and details that she may have forgotten, so I watched an interview she did with the USC Shoah Foundation. This was really helpful because there were some details that she had forgotten or that she had left out.
Even though the book is about your grandmother’s life, you wrote it as fiction. How much of the story came from your grandmother’s details, and how much did you have to research or create on your own?
Every event that happens is true, and everything actually happened to her, but there are some small details that I embellished. For me, it was really helpful because, while I love creativity and writing, I sometimes struggle to pick an idea. So the fact that she had all these little stories, and I could expand from those, was something I loved while writing this. I had to use fiction when describing the atmosphere of certain places and also to write the dialogue because I can’t know exactly what they said or how they said it.
Do you have a favorite story your grandma told you that you made sure to get in the book?
Inge goes to a boarding school [in France] with her host family and there the children play a game where they pick someone to be the “torturer,” who is usually whoever they think the ugliest person is. My grandma had red hair and green eyes, and I guess she wasn’t the traditional standard of beauty. They picked her to be the torturer and she would have to pull people’s hair and scratch them. There would also be a queen, who was usually the prettiest girl with blond hair and blue eyes, and she would be protected. I thought it was interesting because to me it was the children’s way of understanding what was going on in the world around them. It’s a bit complicated, but when she told me this story I was completely shocked. It was really fascinating.
For people your age, why do you think Holocaust education is still relevant and important?
Some people my age don’t know anything about the Holocaust. I recently came across a statistic that talked about how little Gen Z knew about the Holocaust. There’s also been a spike in antisemitism and a decrease in awareness of history. For example, with Kanye West, who has a lot of followers, saying antisemitic remarks, a lot of people are going to just go along with what he says. There’s also just been a lot of hate crimes towards Jewish people, especially during COVID.
Lastly, the number of living Holocaust survivors is diminishing by the day. Gen Z is the last generation probably that is ever going to have the ability and the opportunity to speak with Holocaust survivors before they’re all gone. It’s important that we share this book now and then we educate people now before it’s too late.
—
The post This 16-year-old turned her grandmother’s Holocaust survival story into a novel appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Israel’s Arkia Forges Deal With JetBlue on Flight Connections in US
A JetBlue Airways jet comes in for a landing at Laguardia Airport in New York City, New York, US, Jan. 11, 2023. Photo: REUTERS/Mike Segar
Israel’s Arkia Airlines said on Thursday it signed a deal with low-cost US carrier JetBlue Airways that would allow its customers to connect on JetBlue flights in the United States and to Latin America and the Caribbean.
Privately held Arkia mainly flies domestically and to Europe, but it launched flights from Tel Aviv to New York a year ago in competition with its larger rival and flag carrier El Al Israel Airlines.
Under the so-called interline agreement, Arkia‘s flight schedule of up to seven weekly non-stop flights to JFK Airport will be linked with JetBlue‘s destination network.
“This agreement adds a significant layer to strengthening Arkia‘s long-haul operations and expanding the range of services for customers travelling to North America,” said Arkia CEO Oz Berlowitz.
Dave Jehn, a vice president at JetBlue, the sixth-largest airline in the United States, said the new partnership with Arkia “allows us to expand our global reach and provides customers with a wider range of destinations and seamless connections between flights.”
El Al also has an interline agreement with JetBlue but a codeshare deal between the airlines ended in October.
Uncategorized
Jewish cuisine in Warsaw, 1938
ס׳איז לעצטנס אַרויס אַ העברעיִשע איבערזעצונג פֿון בני מערס בוך וועגן דעם פֿאַר־מלמהדיקן ייִדישן כאַראַקטער פֿון סמאָטשע־גאַס אין וואַרשע. דאָס נײַע בוך, „מורה דרך: ורשה היהודית 1938“, דינט ווי אַ מין וועגווײַזער פֿאַר ישׂראלדיקע לייענער פֿון יענעם באַרימטן ייִדישן קוואַרטאַל, באַטאָנענדיק זײַנע באַזונדערע מנהגים, מאכלים, לשון, ליטעראַטור, קולטור און רעליגיע. קיין שום פּרט אין בוך איז נישט אויסגעטראַכט – אַ חוץ דעם וואָס דער וועגווײַזער אַליין איז געשריבן געוואָרן הײַנט, און נישט אין 1938. אָט איז אַ טייל פֿון דעם קאַפּיטל וועגן דער ייִדישער קיך אין וואַרשע.
אינעם ייִדישן קוואַרטאַל פֿון וואַרשע געפֿינען זיך נישט קיין באַזונדערע מאכלים. די ייִדן וואָס זײַנען אַהין געקומען האָבן מיטגעבראַכט זייערע אייגענע שפּײַזן, און דערפֿאַר קאָן מען דאָ עסן אַלץ, הכּל-בכּל. נישט אומזיסט האָבן מיר אַ שם פֿון „וואַרשעווער פֿרעסערס“, און אויך איר, טײַערע געסט, וועט נישט אַרויס חלילה הונגעריקע.
טרינקען טרינקט מען דאָ קודם-כּל די בײַערישע ביר „האָבערבוש און שילע“ (וואָס ווערט פּראָדוצירט נישט ווײַט פֿון דער „גמינע“ — דאָס קהילה-הויז — אויף גזשיבאָווסקע גאַס), און דערצו טרינקט מען פֿאַרשיידענע וואָדקעס און ספּירט. לשם מצוות-אכילה עסט מען דערבײַ הערינג מיט ציבעלע, האַרטע אייער, אייער-קיכלעך (זיסע אָדער געזאַלצענע), וואַסער-פּלעצלעך, געפֿעפֿערטע אַרבעס (געלע) און אַ שטיקל פּינטאָשוו קעז. אין די קאָנדיטערײַען און קאַפֿעען גיט מען קרעם-, שאָקאָלאַדע- און עפּל-טשאַסטקעס (קוכנס), ווי אויך לעקעך.
אונדזער קיך האָט אַ שם געמאַכט מיט אירע שבתדיקע און יום-טובֿדיקע דעליקאַטעסן. אויפֿן וואַרשעווער שבתדיקן טיש וועט איר געפֿינען יויך, גענדז אָדער בעפֿשטיק, געפֿילטע פֿיש (כאָטש מיר האָבן ליב אויך ליטוואַקעס, דאָ זײַנען זיי צימעס זיס). שבת אין דער פֿרי עסט מען טשאָלנט (ד״ה טשונט, אויף אונדזער לשון), קישקע און פֿאַרשיידענע קוגלען און קאָמפּאָטן.
יעדן יום-טובֿ האָט זײַנע אייגענע מאכלים. פּורים, למשל, עסט מען יויך מיט קרעפּלעך, געפֿילטע פֿיש, אייער-חלה, קיכלעך פֿון האָניק און צימרינג, מאַנדלען-קיכלעך, המן־טאַשן, אונגערישן ווײַן און מעד. פּסח עסט מען זיסע מצה-מעל-קיכלעך געטונקען אין ווײַן.
פֿײַנשמעקערס וועלן דאָ אויך געפֿינען די פֿראַנצויזישע קיך מיט אַ ייִדישן טעם. אין אונדזער רעפּרעזענטאַטיווסטן קרוין־רעסטאָראַן, „פּיקאַדילי“, וואָס געפֿינט זיך אויף ביעלאַנסקע 5 (טעל׳ 23-116), לעבן טעאַטער נאָוואָשטשי, דערלאַנגט מען אַ גענדזענעם לעבער, געפֿילטע פּאָמידאָרן, געגליווערטן קאַרפּ, שוואַרצן און רויטן קאַוויאַר (פֿון דרײַ זלאָטעס אַ מיטאָג). אין די מער פּאָפּולערע רעסטאָראַנען (ווי די פֿון י’ עלקענבוים אויף סמאָטשע 27, טעל׳ 77-162) באַקומט איר פֿיש מיט קליסקעלעך, וועמפּלעך מיט קישקע, קרופּניק מיט פֿלייש, קאָטלעטן, זופּן, קלאָפּסקאַלעך מיט פֿערפֿל — און אַלץ פֿאַר איין זלאָטע, מער אָדער ווייניקער. אויך די רעסטאָראַנען „יאַגאָדע“ (טווואַרדע 26, טעל׳ 34-205), „A la minute“, אויף דער שוויינטאָקזשיסקע־גאַס 43 43-341), יעקבֿ אַרבעס, נאַלעווקעס 9 – וועט אײַך גאָרנישט שאַטן.
שפּאָרעוודיקע טוריסטן וועלן הנאה האָבן פֿון פֿאַרשיידענע מיטאָגן וואָס ווערן פֿאַרקויפֿט אין פּריוואַטע דירות. געוויינטלעך וועט איר נישט זען קיין שום שילד; די אינפֿאָרמאַציע געפֿינט זיך אין דער צײַטונג „אונזער עקספּרעס“ אָדער אין די מעלדונגען וואָס ווערן געטיילט צו די פֿאַרבײַגייערס. למשל: אַ מיטאָג פֿון פֿיר שפּײַזן מיט קאָמפּאָט קאָסט דאָ נאָר זיבעציק גראָשן (זאַמענהאָף 26, וו. 11).
די וואַרשעווער אָרעמעלייט עסן נעבעך הערינג, אָדער אַפֿילו שילאַווקעס — פּיצלדיקע גערויכערטע פֿיש. שילאַווקעס קאָסטן אַ פּאָר גראָשן, און מע פֿאַרקויפט זיי אין די הויפֿן (זומערצײַט פֿאַרקויפֿט מען אין די הויפֿן אויך פֿרוכטן און גרינס — בפֿרט אַרבוז און אוגערקעס). אויב איר בלײַבט נאָך הונגעריק מחמת חסרון-כּיס, קאָנט איר עסן „שיריים“ אין איינער פֿון די 400 וואַרשעווער שולן און בתּי-מדרשים.
אויך וועגעטאַריער האָבן דאָ וואָס צו עסן. אין „יענע גאַסן“, די גויִשע וואַרשע, זײַנען פֿאַראַן צוויי וועגעטאַרישע רעסטאָראַנען, אָבער אין דער אמתן זײַנען מיר גיכער מקנא די ייִדישע וועגעטאַרישע רעסטאָראַנען אין לאָדזש און ווילנע („וועגאַ“ און פֿאַני לעוואַנדאָס רעסטאָראַן).
ווי עס איז, וועט איר זען און הערן די בייגעלעך־הענדלערס: ייִנגלעך און מיידלעך, און אַמאָל אויך זייערע מאַמעס און טאַטעס וואָס האָבן נישט קיין אַנדערע ברירה ווי אַרויסצוגיין טאָג און נאַכט אין די גאַסן און פֿאַרקויפֿן צוויי ביז פֿינף בייגעלעך פֿאַר צען גראָשן. זײַט אַזוי גוט און קויפֿט-זשע בייגעלעך, איידער די פּאָליציי וועט קאָנפֿיסקירן זייערע סחורה. אין די קריזיס-יאָרן האָבן אַ סך סוחרים באַנקראָטירט, און זייערע קראָמען זײַנען פֿאַרוואַנדלט געוואָרן אין געשעפֿטן פֿון סאָדע-וואַסער אָדער לאָדעס — קויפֿט זשע אויך פֿון זיי.
די וואַרשעווער ייִדן האָבן ליב צו טרינקן טיי – בפֿרט מיט קאַנדל-צוקער און ציטרין, און אַ טיי פֿון אַ גרויסן סאַמאָוואַר איז ממש אַן עונג-שבת. נישט ווייניקער האָבן מיר ליב צו טרינקען קאַווע און זיצן אין קאַפֿעען. „לעצטנס האָט זיך דער מנהג צו גיין אין קאַוויאַרניעס איבערהויפּט פֿאַרשפּרייט אויך בײַ פּוילישע ייִדן,“ שרײַבט ד״ר א. גליקסמאַן, „און פֿיל אַזעלכע ייִדן, וואָס פֿלעגן אין אַמאָליקע צײַטן גיין בטלען אין בית-מדרש — בטלען איצט אין קאַוויאַרניע אויף אַ ציוויליזירטן אופֿן.“(„היינטיגע נייעס“, 13.1.1936).
די קאַוויאַרניעס פֿון דער גוייִשער וואַרשע זײַנען שיין און עלעגאַנט ווי אין אַנדערע גרויסע שטעט אין אייראָפּע. זיי זײַנען קלאַסישע אָדער מאָדערנע, און אויך די קליענטן זײַנען שיינע און עלעגאַנטע. איין חסרון נאָר: זיי האָבן נישט אַזוי ליב אַז מע רעדט ייִדיש, און בפֿרט אויף אַ קול. איז וואָס? איר האָט דאָך צענדליקער ייִדישע קאַפֿעען, ווי למשל די דרײַ קאַפֿע-קאָנדיטאָרײַען פֿון די ברידער סטודניאַ; די קאָנדיטערײַ בומאָוויטש (רינקאָווע 11, טעל׳ 66-405), אָדער פֿלידערבוים (טוואַרדע 26). זיי זײַנען אפֿשר נישט אַזוי פּרעכטיק ווי „אַדריִאַ“ אָדער „בריסטאָל“, אָבער איר וועט זיך דאָרטן פֿילן אין דער היים. ווי זאָגט מען: „וואָס דאַרפֿסטו ריידן גויִיש, מע זאָל זען אַז דו ביסט אַ ייִד?“ אין אונדזערע קאַפֿעען דערלאַנגט מען נישט נאָר פֿריש געבעקס, נאָר אויך לײַכטע מאכלים, ווי למשל הערינג אין אַ זעמעלע פּוטער.
דאָס ייִדישע וואַרשע בענקט אַ ביסל נאָך די אַמאָליקע ליטעראַרישע קאַפֿעען, ווי למשל יחזקאל קאָטיקס קאַוויאַרניע אויף די נאַלעווקעס, וואָס שלום עליכם האָט פֿאַראייביקט אין זײַן „מנחם-מענדל“. אָבער אויך הײַנט צו טאָג האָבן מיר אַ ליטעראַרישן אָלימפּוס: דאָס איז דער בופֿעט בײַ דעם ליטעראַרישן פֿאַראיין, אויף טלאָמאַצקע 13. און וואָס איז שלעכט מיט טרינקען סתּם אַ קאַווע אין רובענטשיק-קאַפֿע, וואָס געפֿינט זיך אין מיטן דער ייִדישער גאָרטן, ד״ה קראַשינסקיס פּאַרק?
****
לאָמיר פֿאַרענדיקן מיט אַ תּפֿילה פֿון אַ וואַרשעווער ייִדענע, אַז דאָס קוגל זאָל איר געראָטן (אויף איר אייגן לשון):
קיגל קיגל יאַך מאַך דיך געטרײַ,
געטרײַ וועל יאַך דיך מאַכן,
מע זאָל אויס מיר נישט לאַכן.
אין אויוון זאָלסטע שטײַן,
אין מויל זאָלסטע צעגײַן,
גיט זאָלסט זײַן ווי יעקבֿ
און רויט ווי עשׂו.
The post Jewish cuisine in Warsaw, 1938 appeared first on The Forward.
Uncategorized
JD Vance continues to minimize right-wing antisemitism as fringe influencers gain ground
(JTA) — Vice President JD Vance again downplayed the idea that conservatives should safeguard their ranks against antisemitism, a week after his ally Tucker Carlson hosted yet another antisemitic conspiracy theorist on his web show.
Vance’s latest brief comments, made Tuesday during an interview with conservative radio host and CNN pundit Scott Jennings, came in response to Jennings asking, “Does the conservative movement need to warehouse anybody out there espousing antisemitism in any way?”
“No it doesn’t, Scott,” the vice president replied, toward the end of their interview.
Vance continued by asserting that conservatives, drawing on Christian influences, were welcoming of all backgrounds.
“I think we need to reject all forms of ethnic hatred, whether it’s antisemitism, anti-Black hatred, anti-white hatred,” he said. “And I think that’s one of the great things about the conservative coalition, is that we are, I think, fundamentally rooted in the Christian principles that founded the United States of America.”
He added, “And one of those very important principles is that we judge people as individuals. Every person is made in the image of God. You judge them by what they do, not by what ethnic group they belong to.”
Vance’s comments follow a series of similar remarks by the vice president over the past month as major right-wing groups such as Turning Point USA and the Heritage Foundation grapple with the growing influence of Nick Fuentes and other openly antisemitic forces. Vance has also indicated his own skepticism in the U.S.-Israel relationship and stated that stopping immigration is the best approach to fighting antisemitism.
One Jewish conservative analyst still employed with Heritage — after a slew of employees left for a competing group — criticized Vance’s latest comments.
“Need a better answer from @JDVance on why the conservative movement should not tolerate antisemitism than what is effectively the equivalent of @TheDemocrats’ ‘…and Islamophobia’ response,” Daniel Flesch, a Heritage policy analyst for the Middle East and North Africa, posted on the social network X.
Flesch referenced his contention that Democratic leaders’ stock answer to addressing antisemitism is that it must be paired with addressing Islamophobia, rather than treated as its own unique problem.
Among Jewish conservatives’ biggest areas of consternation within the party right now: Carlson, the media figure who has platformed Fuentes and other conspiracy theorists while also maintaining close ties with Turning Point, Heritage and Vance himself. This week in Israel’s Knesset, a lawmaker in Prime Minister Benjamin Netanyahu’s Likud party denounced Carlson and fellow podcaster Candace Owens by name in an English-language speech.
Last week Carlson continued to fan the flames by hosting Ian Carroll, a conspiracy theorist who has proclaimed “Israel did 9/11”; that “Israel did their best to embellish and enflame the history books” on the Holocaust; and that sex trafficker Jeffrey Epstein was “working on behalf of Israel.”
Carroll has made inroads in the conservative media sphere for a while. He appeared on Joe Rogan’s mega-popular podcast last year and, in 2024, moderated a campaign event for then-presidential candidate Robert F. Kennedy Jr., today President Donald Trump’s secretary of health and human services. Carroll’s appearance on Carlson’s show came after both Trump and Vance refused to denounce Carlson for his friendly interview with Fuentes last year.
In their Jan. 2 interview, Carroll and Carlson primarily discussed the 2017 mass shooting at a music festival in Las Vegas. Carroll shared numerous conspiracy theories about the events of that evening, during which the shooter also fired rounds at a jet fuel tank stored at a nearby airport.
“And then there’s things happening at the airport that are strange, that there’s some shooting happening at the airport. So it’s like, is this a gang war between the Italian mob and the Jewish mob? Is this a CIA operation that went wrong?” Carroll muses at one point. “Is this, like, a Mossad operation? Any of those things would need to fit the facts.”
Carroll continued, “In lieu of enough facts, you can try to fit a perpetrator to the facts and invent explanations that will work.”
Later in the interview, Carlson muses about Carroll directly to him, “I’ve never seen anybody come to prominence faster, ever, in our world. And that’s led to a lot of speculation that you’re, like, a CIA officer in disguise.”
Carroll then offers, “Or I’m like, Mossad.”
To which Carlson concludes, “My personal explanation is you’re just an amazing explainer and a diligent researcher, and you’re really interested in what’s true. And those are the three qualities that make a successful person in our world.”
The post JD Vance continues to minimize right-wing antisemitism as fringe influencers gain ground appeared first on The Forward.