Uncategorized
Women’s Talmud classes are back on at Yeshiva University after uproar over cancellation
(JTA) — Beginner and intermediate Talmud courses are back on the table for women at Yeshiva University’s Stern College for Women, less than a week after current and former students launched a petition criticizing the classes’ cancellation.
More than 1,400 people, mostly Y.U. faculty, alumni and students, signed the petition, which launched late Wednesday after a dean told the student newspaper in early April that the school would not be hiring any full-time faculty to replace Rabbi Moshe Kahn.
Kahn, who died at 71 in January of lung cancer, was seen as a champion of women’s Talmud studies and taught many of the advanced Talmud courses at Stern College, Y.U.’s women’s division.
“Not hiring a full-time professor dedicated to teaching Talmud at diverse levels will close the pipeline of access to Gemara for all students and ultimately lead to a decline in enrollment in the advanced level course,” said the petition. “The world of Torah study for women as we now know it would indeed be שָׁמֵם [shamem], utterly desolate.”
The petition — whose signers included prominent Talmud teachers, about 30 current and former Y.U. faculty members and students at Modern Orthodox high schools — called on the university to partner with them to endow a teaching position in Kahn’s name.
Now, Y.U. appears ready to do that — though it says it will not wait before resuming Talmud instruction at Stern.
“We have been planning a number of new initiatives,” Stern faculty said in a letter published online Friday and set to be sent to students’ inboxes later this week. “We would be delighted if those who support women’s advanced Torah study and the students, friends and supporters of Rabbi Kahn would endow a Rabbi Moshe Kahn Chair of Talmud Studies for Women. We are also seeking to create a new cohort program of Matmidot Scholars for young women to learn Tanach and Talmud on the highest levels.”
Yeshiva University is the only address in North America for Orthodox women to access advanced, intensive secular and Judaic studies at the undergraduate and graduate levels. The graduate program is the only Orthodox program in North America for women’s Torah learning that culminates with a master’s degree.
The decision not to offer an introductory or intermediate level course in Talmud would have meant that the country’s flagship Modern Orthodox university would significantly reduce its instruction in one of Judaism’s most fundamental texts.
It also would have made Y.U. an outlier in Modern Orthodoxy amid expanding opportunities for women to study Talmud, after centuries during which it was considered the exclusive province of men. In the past few years, a growing number of women have formed asynchronous communities around studying a page of Talmud a day, a practice called daf yomi. The increasing number of programs offering ordination to Orthodox women also place a heavy focus on Talmud study.
Students who learned from Kahn said he had been a vital force for women who wanted to study traditional Jewish texts.
“He said, ‘Any woman who comes to my class is welcome.’ It wasn’t just lip service,” said Tamar Beer Horowitz, who studied with Kahn for five years and helped write the petition. “He genuinely made us all feel welcome.”
But while Kahn’s courses sometimes drew up to 20 students, lower-level Talmud classes sometimes had much smaller rosters, according to students and administrators. Many fell below Stern’s threshold to offer a class, eight students.
“We can continue low enrolled courses for a few semesters to see if the numbers pick up,” Karen Bacon, dean of Stern’s Undergraduate Faculty of Arts and Sciences, told The Commentator, the student newspaper, earlier this month. “When they don’t, we cannot justify the course unless it is a requirement for a particular major.”
Y.U. has made multiple changes to its Jewish studies offerings for both women and men in recent years. In 2021, the school announced that it would end its in-person Hebrew courses indefinitely, offering asynchronous classes online. That year, the undergraduate men’s college also dissolved its Jewish Studies division, combining multiple departments into a Bible, Hebrew and Near Eastern studies department. Before its dissolution, Jewish studies was the largest department at Yeshiva College.
The scaling back has come amid ongoing financial strain for Y.U., which survived a financial crisis more than a decade ago but now faces renewed litigation over its handling of child sex abuse allegations as well as the prospect of curtailed state funding depending on the outcome of a battle over its decision not to recognize an LGBTQ student group.
The changes in course offerings also come amid a national decline in the number of students studying the humanities.
Y.U. appears to be hoping that the conversation spurred by the viral petition could cause more students to choose Talmud classes when registration for the fall opens next week.
“We are pleased to share that Rabbi David Nachbar, an esteemed member of our Torah faculty, will be teaching a number of Rabbi Kahn’s classes,” the letter to students said. “We hope that recent discussions will inspire stronger enrollment, especially in our Talmud classes.”
But more than just offering courses will be needed. Some Stern College students and graduates say scheduling roadblocks can make it difficult to enroll in Talmud classes, even when there is interest.
Multiple Stern students said that, given the school’s schedule, registering for Talmud meant they would have had to enroll in two classes that met at the same time — making it impossible to complete the required coursework. Meanwhile, on the men’s campus, which offers more scheduling options for Talmud courses, the same conflicts do not occur, they said. Rabbi Ezra Schwartz, a leader in the Rabbi Isaac Elchanan Theological Seminary, was installed Monday morning as the men’s division’s full-time chair of Talmud and Jewish law.
“The claim that there’s no interest is — personally, I don’t think it’s true,” said Beer Horowitz, who is the founder of Bnot Sinai, an intensive women’s text study program in New York.
But she said even if there were low interest, canceling classes isn’t the best option, she said.
“I think that there may be dips in and rises in interest over time, but there’s also different things that cause that and we have to look critically at those,” she said. “You need to have that consistent offering to get it back to that place where it’s big and it’s popular and people are doing it.”
—
The post Women’s Talmud classes are back on at Yeshiva University after uproar over cancellation appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Christopher Nolan’s ‘Odyssey’ is a Talmud-quoting, Tisha B’Av epic
“Before there were Jews… there was ‘The Odyssey,’” a theater manager infamously posted on a marquee in Portland, Oregon.
While the mythic, Bronze Age events recounted in the blockbuster film likely never transpired, Homer’s epic poem is by any measure younger than the Jewish people. And Christopher Nolan’s Odyssey, now a proxy for a pitched battle over the essence of Western civilization, could not exist as it is without the Jews. Indeed, whether it knows it or not, it is telling a foundational story of our history.
Much of the criticism surrounding the film, which managed to agitate classicists from its first set photos of Matt Damon in a crested Grecian helmet (not a period-accurate Mycenaean boar-tusk ensemble) and bigots of all stripes with its casting of a trans man and people of color, has shifted since its release just before Tisha B’Av, taking aim at the film’s ideas and how they may clash with those of antiquity’s.
“Did you Christianize The Odyssey?” podcaster Zhong Shu asked Nolan in a now-viral interview.
Nolan explained that he was drawn to the ancient ethic of “xenia,” called “Zeus’ Law” in the film. In the Greek conception, this means welcoming guests because you never know if they may be a God. In Nolan’s blockbuster it’s described as treating others how you would be treated. When the law is breached, society as we know it comes undone, leading to our hero’s atonement and qualms that seem at odds with his traditional characterization.
While Nolan’s understanding mirrors the Christian Golden Rule, which itself is antedated by statements in the Torah and by Hillel, his vision of civilizational ruin when it is trespassed is more central to Judaism. Odysseus laments that, by creating the Trojan horse, and exploiting the code of hospitality to launch a massacre, he has broken something.
“To burn the walls of Troy is to burn the world entire,” Damon’s Odysseus tells Anne Hathaway’s Penelope. This is more or less a paraphrase from Talmudic wisdom: “To destroy one life is to destroy the world entire,” and its more recognizable corollary, “to save one life is to save the world entire.”
The Hebrew Bible is rife with examples of hospitality in extremis. In Sodom, Lot offers his daughters to a mob of rapists rather than have them violate his heavenly guests. The result: a destroyed city and a wife reduced to a table condiment. (Just before, Abraham fed these visitors, plus another angel of God.)
But watching the film Tuesday, I was reminded of another story. Remember when I mentioned Tisha B’Av, the holiday marking the destruction of Judaism’s ancient capital?
Our tradition teaches that the second temple fell because a man holding a banquet in Jerusalem kicked out his enemy, a fellow by the name of Bar Kamtza. Humiliated by his host, Bar Kamtza plots his revenge. He goes to Caesar and tells him the Jews are conspiring against his rule. To prove it, Bar Kamtza, like the wily Odysseus, concocts a ruse, suggesting the Romans send a sacrifice to the rabbis and see if they offer it.
They don’t, as Bar Kamtza blemishes the animal, making it unfit for offering.
In The Odyssey, the famous gift horse is presented as a tribute to Athena. Its blemish is the fighting force it hides inside, ready to sack the city.
The upshot of the rejected temple sacrifice was the razing of Jerusalem at the hands of the Romans. The temple is desecrated, in much the way the temple of Athena is in the film.
Christian theology doesn’t argue quite so forcefully that the violation of the Golden Rule augurs a civilizational collapse. Quite the contrary today, where xenophobia and whispers of Great Replacement — akin to the trade-wind rumors of sea peoples in Nolan’s film — have taken root in the Evangelical right. (Ezra Klein, and really anyone attuned to commentary as subtle as IMAX subwoofers, picked up on this tension.)
Jewish history tells us we fare poorly in places where the stranger isn’t welcome.
In a departure from the text, Nolan ends Odysseus’ wandering with his voluntary exile. He sails west, predicting a benighted age to come, where his exploits will be sung as men lose the ability to write.
Our story ends on a similarly bleak, yet hopeful note.
When Jerusalem fell, Rabban Yohanan ben Zakkai devised his own deception, sneaking past the city walls in a casket (before he was let out, zealots wanted to stab the bier, recalling the Trojans’ stabbing of the horse).
But before Yohanan can make his escape he’s intercepted by the general Vespasian, who he mistakenly refers to as the emperor. Vespasian offers a correction, but almost instantly a messenger confirms this designation, telling him Caesar died and named him his successor. Regarding Yohanan’s mistake as prophecy, he offers him a request.
Jerusalem had fallen, self-determination was unrealistic, and so Yohannan asks for the city of Yavneh and its sages. From there our modern history began, literacy thrived and a dark age was subdued.
The Temple and Troy have yet to be rebuilt, but their legends live on.
The post Christopher Nolan’s ‘Odyssey’ is a Talmud-quoting, Tisha B’Av epic appeared first on The Forward.
Uncategorized
Antisemitic incidents in Britain rose 21% in first half of 2026, remaining near record levels
(JTA) — Britain’s antisemitism watchdog says it received reports of nearly 2,000 incidents in the first half of 2026 — the second-most its recorded ever for the time period, following only the first half of 2024.
The new figures released Wednesday by the Community Security Trust represent a 21% increase in reported incidents over the same time period last year, which followed a surge in the early months of the war in Gaza that started when Israel attacked Hamas on Oct. 7, 2023.
Watchdogs in multiple countries have recorded surging antisemitism since and say the numbers portend an unsettling new normal when it comes to Jewish safety and security.
The increase in antisemitic incidents from January to June in Britain was driven, the CST found, by both violent attacks and a sharp rise in online abuse. While the largest category of incidents recorded was abusive behavior, which accounted for more than four-fifths of all reported incidents, the group also recorded a record number of assaults for any January-to-June period, while incidents affecting synagogues, schools and other Jewish institutions also reached new highs.
The CST has tracked, reported on and published antisemitic incidents since 1984.
Among the incidents highlighted in the report were the April stabbing of two visibly Jewish men in London’s heavily Orthodox Golders Green neighborhood, which British authorities treated as a terrorist attack, and a series of arson attacks targeting synagogues and Jewish organizations, including the destruction of ambulances belonging to the volunteer Jewish emergency service Hatzolah.
The report also cited suspected hostile activity linked to Iranian intelligence targeting Britain’s Jewish community. CST said the U.S-Israel war with Iran coincided with another spike in antisemitic incidents.
“These attacks are directed against British Jews but they are also attacks on Britain and our society,” CST’s chief executive, Mark Gardner, said in a statement, adding that the incidents should “concern everyone who cares about Britain and the threats against it, whether state-directed from Iran, or internally driven by Islamist, far Right, far Left, or other ideological extremes.”
The findings come as the British government has expanded funding for security at Jewish institutions following a series of violent attacks over the past year. Following the release of the report, Policing Minister Sarah Jones said, “Antisemitism goes against our country’s values and I will do everything in my power to protect our Jewish communities.”
CST compiles its statistics from incidents reported directly to it as well as cases recorded by police and other agencies. CST reviews each report before including it in its database. It says it does not include reports of anti-Israel rhetoric or activity that do not also include “explicit anti-Jewish language, targeting, or motivation.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post Antisemitic incidents in Britain rose 21% in first half of 2026, remaining near record levels appeared first on The Forward.
Uncategorized
In praise of difficult languages
די גאַנצע וועלט מיינט, אַז לערנען זיך ענגליש איז גרינג ווײַל ענגליש האָט אַזוי ווינציק סופֿיקסן: כּמעט אַלע סובסטאַנטיוון פֿורעמען דעם פּלוראַל אויף -s; ווערבאַלע קאָניוגאַציעס זענען זייער פּשוט; נישטאָ קיין גראַמאַטישער מין, בשעת פֿראַנצייזיש און שפּאַניש האָבן צו צוויי גראַמאַטישע מינים און רײַכע ווערבאַלע קאָניוגאַציעס.
וואָס שייך דײַטשיש און ייִדיש האָבן זיי אַלץ וואָס פֿראַנצייזיש און שפּאַניש, ווי אויך דרײַ גראַמאַטישע מינים, דרײַ אָדער פֿיר בייגפֿאַלן און כּלערליי פֿלעקסיעס (סופֿיקסן וואָס בײַטן דעם גראַמאַטישן טײַטש פֿון אַ זאַץ; grammatical inflections בלע״ז). וועגן לאַטײַן און די סלאַווישע לשונות שמועסט מען נישט: אַלץ וואָס אין דײַטשיש און ייִדיש, אָבער אויך פֿינעף, זעקס אָדער גאָר זיבן בייגפֿאַלן.
איז דאָך קלאָר ווי דער טאָג, אַז ענגליש איז דאָס גרינגסטע. וואָס דאַרפֿט איר מער? בער באָראָכאָוו, דער ייִדישער פֿילאָלאָג און טעאָרעטיקער פֿון דער ציוניסטישער אֵרבעטער־באַוועגונג (1881־1917), האָט נאָך געשריבן אין שמואל ניגערס „פּנקס“ (1913), אַז צוליב דעם וואָס די ענגלישע גראַמאַטיק איז אַזוי פּשוט איז ענגליש איינע פֿון די פּראָגרעסיווסטע שפּראַכן, און אַז הלוואַי וואָלט מאַמע־לשון געגאַנגען מיטן זעלביקן וועג און פֿאַרלוירן זײַנע איבעריקע סופֿיקסן: „דער געזעץ פֿון אַנאַליטישער שפּראַך־פֿאַראיינפֿאַכונג דריקט זיך בולט אויס סײַ אין די סעמיטישע, סײַ אין די [אינדאָאייראָפּעיִשע] פּראָגרעסיווסטע, די פֿאָלקסטימלעכסטע און צום מייסטן אַנאַליטישע שפּראַכן פֿון אונדזער צײַט: נײַ־פּערסיש, ענגליש, פֿראַנצייזיש און — ייִדיש“.
נו, מי לנו גדול כּבאָראָכאָוו, אָבער דאָ בין איך מיט אים מחולק: דאָס האָבן אַ שפּאָרע צאָל פֿלעקסיעס איז דווקא נישט קיין חסרון, נאָר גאָר אַ מעלה. פֿאַר וואָס?
לאָמיר אָנכאַפּן פּויליש. אמת, דער אָנהייבער מוז פֿאַרגעדענקען אָן אַ שיעור פֿאָרמעס: פֿלעקסיע פֿון סובסטאַנטיוון, ווערבן, אַדיעקטיוון, פּראָנאָמען און נאָך און נאָך, ווי אויך די דרײַ גראַמאַטישע מינים. אויף ענגליש, ווידער, דאַרף מען כּמעט גאָרנישט פֿאַרגעדענקען — עטלעכע אומרעגולערע סובסטאַנטיוון און אַ צאָל אומרעגולערע ווערבן. אָבער פֿאַר דער טירחה בײַם לערנען זיך פּויליש קריגט מען אַ „פֿעטן ביסן“: מע קען דאָס פֿאַרגלײַכן מיטן טעאַטער און מיטן קינאָ.
איז אַזוי: אַז איר זעט אַ פּיעסע אָדער קוקט אַ פֿילם דאַרפֿט איר דרינגען פֿון די טווּנגען ווער ס׳איז ווער: ווי די פּאַרשוינען הייסן, ווער ס׳האָט די הויפּטראָלע און ווער די קלענערע ראָלעס. טייל מאָל ווילט זיך זען די פֿאָרשטעלונג אַ צווייט מאָל כּדי בעסער צו פֿאַרשטיין דעם אָנהייב פֿונעם סיפּור־המעשׂה. אַזוי איז אויף ענגליש. כ׳ווייס נישט ווי איר, אָבער נישט איין מאָל מוז איך איבערלייענען אַ קעפּל אין אַ צײַטונג צוויי צי אַפֿילו דרײַ מאָל איידער איך פֿאַרשטיי עס, וואָרן מע דאַרף ערשט דערקענען וואָסער וואָרט ס׳איז אַ סובסטאַנטיוו, וואָסער אַן אַדיעקטיוו, וואָסער אַ ווערב. אויף ענגליש קען דאָך איין וואָרט זײַן אַלע דרײַ געווענדט אינעם קאָנטעקסט, און די מאָרפֿאָלאָגיע, ד״ה די פֿאָרעם פֿונעם וואָרט, העלפֿט גאָר נישט.
אויף פּויליש, ווידער, דאַרפֿט איר גאָרנישט דרינגען. מע דערקענט גלײַך וואָס ס׳איז דער סובסטאַנטיוו, וואָס ס׳איז דער ווערב און וואָס ס׳איז דער אַדיעקטיוו. ס׳איז אַזוי ווי אין טעאַטער אָדער אין קינאָ וואָלטן די אַקטיאָרן געטראָגן אויף זיך שילדן מיט אַלע פּרטים: „איך בין משה גאָלדבערג, דער הויפּטהעלד פֿון דער מעשׂה“, „איך בין דער צווייט וויכטיקסטער“ אד״גל. מע דאַרף אַפֿילו נישט קענען אַלע פֿלעסקיעס — אויב מע קען האַלב איז גענוג צו פֿאַרשטיין אַ זאַץ אָדער אַ צײַטונגקעפּל. מע דאַרף גאָר נישט דרינגען; די גאַנצע אינפֿאָרמאַציע האָט מען אונטער דער האַנט און פֿאַר די אויגן.
ייִדיש האָט, פֿאַרשטייט זיך, נישט אַזוי פֿיל זיך אויסצולערנען ווי פּויליש, אָבער גענוג, אַז דאָס קענען זיי אויסנווייניק איז שווערלעך; אָבער פֿאַרשטיין אַ זאַץ איז ווײַטער גרינגער ווי אויף ענגליש. חוץ דעם איז די בייגעוודיקייט פֿון מאַמע־לשון אַ מעלה. אַ שטייגער: אויף ייִדיש איז דער ווערטער־סדר אַ סך פֿרײַער; ענגליש איז געפּענטעט דערמיט וואָס דער ווערטער־סדר שפּילט אַזאַ גרויסע ראָלע בײַם פֿאַרשטיין אַ זאַץ. דהײַנו, אויף ענגליש מוז דער סוביעקט בדרך־כּלל קומען פֿאַרן ווערב, מע זאָל אים דערקענען, בשעת אויף ייִדיש, וואָס האָט די בייגפֿאַלן נאָמינאַטיוו, דאַטיוו און אַקוזאַטיוו, קען דער סוביעקט קומען אויף פֿאַרשיידענע ערטער, וואָס דאָס קען מען אויסניצן כּדי אונטערצושטרײַכן דאָס חשיבֿות פֿון אַ סובסטאַנטיוו וואָסער ראָלע ער זאָל אינעם קאָנטעקסט נישט שפּילן.
למשל: אויף ענגליש קען מען בלויז זאָגן Everyone knows David, בשעת אויף ייִדיש קען מען זאָגן „אַלע קענען דודן“ אָדער „דודן קענען אַלע,“ וואָס גיט דעם זאַץ אַ ביסל אַן אַנדער קנייטש.
מאַמע־לשון האָט אויך, פּונקט ווי דײַטשיש, די סלאַווישע און צום טייל אויך די ראָמאַנישע לשונות, אַ ברייטן באַניץ פֿונעם דאַטיוו, וווּ אויף ענגליש מוז מען אָנקומען צום נאָמינאַטיוו אָדער אין גאַנצן פּאַראַפֿראַזירן. למשל, דאָרטן וווּ ענגליש האָט אין תּוך אַרײַן בלויז איין מעגלעכן אופֿן דאָס אַרויסברענגען: he is cold, אַקעגן דרײַ מעגלעכקייטן אויף ייִדיש: „אים איז קאַלט, ער איז קאַלט, ער איז אַ קאַלטער“, טײַטש ׳ער פֿילט זיך קאַלט; ער איז טויט; ער איז אַ מענטש וואָס ווײַזט נישט אַרויס קיין געפֿילן׳.
נאָך אַ משל: מאָטל פּייסיעס „מיר איז גוט, איך בין אַ יתום“ — ווי זשע גיט מען דאָס איבער אויף ענגליש אַז מע האָט נישט קיין דאַטיוו? איך האָב געפֿונען I’m lucky — טאַקע נישט קיין שלעכטער עקוויוואַלענט, אָבער ס׳האָט נישט קיין ייִדישן טעם! אַגבֿ, ווען מע באַקלאָגט זיך, אַז ס׳איז אוממעגלעך איבערצוזעצן ייִדיש, גילט דאָס מער פֿאַר ענגליש ווי פֿאַר אֵנדערע אייראָפּעיִשע לשונות. אין דעם באַנד „מאַקס ווײַנרײַכן צו זײַן זיבעציקסטן געבוירן־טאָג״ (1964) האָט דער פֿילאָלאָג טעאָדאָר גוטמאַן געדרוקט אַן אַרבעט „שלום־עליכם אין די רויוואַרגשפּראַכן״, וווּ ער פֿאַרגלײכט איבערזעצונגען אויף דײַטש, העברעיִש, אוקראַיִניש, רוסיש און ענגליש פֿון שלום־עליכמס „דאָס טעפּל“. דאָרטן קומט ער צום אויספֿיר, אַז דער איבערזעץ וואָס שפּיגלט צום בעסטן אָפּ דער אָריגינאַל איז דער אוקראַיִנישער. דאָס איז צום טייל ווײַל שלום־עליכם האָט געלעבט און געשאַפֿן אין אוקראַיִנע, אָבער אויך דערפֿאַר וואָס די ענגלישע גראַמאַטיק איז אַזוי אומבייגעוודיק אַקעגן דער ייִדישער, וואָס דאָס שפּיגלט זיך אָפּ צווישן אַנדערן אין דעם, וואָס ענגליש האָט נישט קיין דאַטיוו!
דאָ קען מען אויך צוגעבן אַ משל פֿון פֿראַנצייזיש. דער אויסדריק s’il vous plaît פֿאַרטײַטשט מען אויף ענגליש if you please. נישטאָ קיין ספֿק, אַז 99% ענגליש־רעדערס מיינען, אַז דאָ איז you נאָמינאַטיוו, דער סוביעקט פֿונעם ווערב. דאָס פֿראַנצייזישע, אָבער, איז טײַטש if it pleases you, וווּ you איז דאַטיוו, דער אָביעקט פֿונעם ווערב. אויף ענגליש ווערט עס האַמעטנע; אויף ייִדיש, ווידער גיט מען עס גרינג איבער: אויב ס׳געפֿעלט אײַך.
אַ כּלל, באָראָכאָוו איז גערעכט, אַז די טענדענץ בײַ אַ סך לשונות איז צו פֿאַרלירן סופֿיקסן, אָבער דערפֿון קען מען נישט אויספֿירן, אַז אַזאַ פּראָצעס איז אַלע מאָל אַ ניצלעכער. ווען אים וואָלט געווען באַשערט לענגערע יאָרן וואָלט ער אפֿשר אײַנגעזען, אַז אין לשון קען פּראָגרעסיווקייט אויך זײַן אַ חסרון.
The post In praise of difficult languages appeared first on The Forward.
