Uncategorized
Broadway’s Jews gather in response to neo-Nazi protest
(New York Jewish Week) – Twenty-four hours after neo-Nazi agitators heckled ticket-holders outside the first preview of “Parade,” a musical about a notorious antisemitic incident, Jewish members of New York’s theater community came together to share their emotions and reactions and look to the future.
The gathering, organized by producer and actor Ari Axelrod, was held on a rainy Wednesday afternoon in a rehearsal space at Open Jar Studios in Times Square. It was just three blocks north of the Bernard B. Jacobs Theatre, where “Parade” is currently in previews. About 50 people from all ranks of the theater industry — from Broadway producers and marquee stars to undergraduate students in college shows — joined the conversation.
Starring Jewish actor Ben Platt, “Parade” tells the story of Leo Frank, a Jewish factory manager accused and found guilty of murdering a girl who worked for him, despite little evidence. In 1915, Frank was kidnapped from jail and lynched by a mob, and the case led to the creation of the Anti-Defamation League and a resurgence of interest in the Ku Klux Klan.
At the show’s first preview on Feb. 21, protestors who identified with the National Socialist Movement, a neo-Nazi group headquartered in Florida, accused Frank of being a pedophile and condemned audience members for paying to support pedophiles and Jews.
“The story about Leo Frank is not a new one. They could be protesting anywhere. But there is a reason they knew that that play was happening and where it was happening,” said Axelrod, who told the New York Jewish Week that he has been thinking about holding a gathering in response to antisemitism for nearly two years. “It feels like they came into our home, not just our home as Jews, but our home as theater artists.”
Axelrod, 28, opened by leading the Shehechiyanu, a prayer of gratitude, and a round of deep breaths.
“The intention for today is not to find a solution to the rise in antisemitism or even the solution to what happened yesterday,” Axelrod told the crowd. “The intention is to be in a space and find community and gather as Jews, which is what we’ve been doing for thousands of years. To commiserate and talk and bear witness to how we’re feeling and how other people are feeling, to be seen and heard and held and valued and validated as an individual and as a member of a community.”
The room was full of Jewish and some non-Jewish people in the theater industry of all ages who wanted to express their thoughts and ideas about the protests. (Julia Gergely)
Many in the room felt fear, sadness, frustration and anger at the events. For an assistant on the production team of “Parade” — who asked to remain anonymous because he came to process his own feelings and not as a representative of the show — “it was emotional, especially because not everyone on the team is Jewish. So just being there as a Jewish person, hearing them say that to people going into the show was hard.”
However, he noted the importance of committing to see and work on the show. “Just being at the show last night was its own protest to what they were saying,” he said, adding that the team behind “Parade” is committed to ensuring a safe environment for everyone involved and that they don’t want to let the protests deter people from seeing the show, which is scheduled to run through Aug. 6.
Elliott Masie, a Broadway producer who was on the line with his wife when the threats and jeers began, said his initial reaction was surprise. “I couldn’t discern what they were about at first. They tried to pretend that they were against pedophiles, but then their rhetoric escalated and they started to go up to people in the line and say ‘You paid so much for this, to advocate for a Jew.’ The moment I heard them say the word ‘Jew,’ I realized what they were,” he told the New York Jewish Week.
“The hardest part was that it seemed like most people coming into the theater didn’t understand who they were,” Masie, 72, added.
Still, he said, the show was wonderful. “I’ve never been at a first preview that had as prolonged an ovation. In some ways, they stole the moment. We have to give the moment back and give the moment to all of us. The ultimate love and support we need to do is show the cast and the company that we’re here,” he said.
Over the last year, Jewish stories have been having a moment on Broadway and off, with “Funny Girl,” “Leopoldstadt” and “Fiddler on the Roof in Yiddish” all coming to the stage in 2022. Surrounding each show has been discussions of their relevance at time when watchdog groups have been reporting a rise in antisemitic incidents.
“The entire cast of our show and company was scared last night that we were going to walk out to something similar,” said David Krumhotlz, who is in the final weeks of his role as patriarch Hermann Merz in “Leopoldstadt,” Tom Stoppard’s play about the Holocaust. “Thank God it didn’t. We stand in solidarity not only with ‘Parade,’ but with the entire Jewish Broadway community.”
Yael Chanukov, a cast member of “Fiddler on the Roof in Yiddish,” spoke about the safety and security discussions the cast and crew had during the show’s run and the fear and anxiety she felt at times doing such a proudly Jewish show that otherwise was one of the most fulfilling experiences of her life.
The Bernard B. Jacobs Theatre, where “Parade” is in previews, Feb. 22, 2023. (Julia Gergely)
For many, it was an exhalation of years of frustration and confusion over minor and major antisemitism they said they experienced in the theater industry and beyond.
While Axelrod said the goal of Wednesday’s gathering wasn’t to find solutions, by the end of the evening, he had cemented an idea for a Jewish advocacy coalition within the theater industry. He said it might offer resources and tools for how to speak up and show up to support the Jewish theater community.
Representatives from the Anti-Defamation League and Jews for Racial & Economic Justice who were at the meeting offered to help get contacts and funding if the idea were to get off the ground.
“The general tenor that I’m getting is that no one is asking the theater community to make the fight against antisemitism the top priority. Just make it a priority,” Axelrod said.
Actor and writer Mike Haber, 31, had tickets for Wednesday night’s performance of “Parade.”
“Last night, I literally couldn’t even sleep because of what happened,” he said. “This is so beautiful to see so many theater people and we’re all coping with the same emotions and feelings.”
Ninety minutes before the Wednesday evening performance began, the rain had stopped and all was calm in front of the theater. Haber took pictures and burst out singing the show’s tunes. “I love this,” he said. “I can’t wait to see it.”
—
The post Broadway’s Jews gather in response to neo-Nazi protest appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
JD Vance blames Israel and Iran war for GOP’s crushing defeats
(JTA) — Vice President JD Vance blamed the Republican Party’s massive midterm losses on the country’s connection to Israel and the war in Iran in a social media post early on Wednesday.
“The real reason we lost is obvious to almost everyone,” Vance wrote on X, as results from Tuesday’s midterm elections showed that Democrats had wrested control of Congress from his Republican Party.
The vice president then listed four strategies to persuade those voters who abandoned the GOP “to come back to our team”: end the war in Iran; focus on the cost of living and inflation; put America first and “Change our relationship to Israel.”
“The reason we lost is the war. The president himself said so last night,” Vance added, referring to interviews President Donald Trump gave on Tuesday about the influence of the war on gas prices.
Addressing the defeats, Trump told Fox News that “a part of it was Iran,” while also doubling down on the importance of the war itself. Similarly, he told The Wall Street Journal that “Iran was a piece of it.”
The president’s son, Donald Trump, Jr., backed Vance’s statement with a re-post on Wednesday, simply adding: “Every word of this is 100 100 100.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post JD Vance blames Israel and Iran war for GOP’s crushing defeats appeared first on The Forward.
Uncategorized
People used to have guests over often. Why do so few of us do that anymore?
אין אַן אַרטיקל לעצטנס אינעם זשורנאַל „די אַטלאַנטיק“ האָט מען איבערגעגעבן, אַז אינעם יאָר 1975 האָבן בערך 42 פּראָצענט אַמעריקאַנער געזאָגט, אַז צום ווייניקסטן איין מאָל אַ חודש נעמען זיי אויף געסט (פֿרײַנד אָדער קרובֿים) אויף אַ מאָלצײַט בײַ זיך אין שטוב.
אין 2026 איז עס אָבער געווען בלויז 12 פּראָצענט — אַ ירידה פֿון בערך 70 פּראָצענט.
די פֿאָרשער האָבן דעם פֿענאָמען אַ נאָמען געגעבן „די גרויסע ירידה פֿון הכנסת־אורחים“ (The Great Disinvitation בלע״ז). דער נאָמען פּאַסט טאַקע ווײַל אָט די ירידה פֿון אויפֿנעמען געסט איז נישט בלויז וואָך שייך דעם פֿאַרבעטן מענטשן אויף אַ מאָלצײַט. אַ סך געזעלשאַפֿטלעכע אַקטיוויטעטן וואָס זענען אַ מאָל געווען אַזוי פֿאַרשפּרייט זענען אַ פּנים „אַרויס פֿון דער מאָדע, צי דאָס איז אַרויסגיין עסן מיט פֿרײַנד, שפּילן קאָרטן, גיין אויף אַ פּיקניק, הערן אַ קלאַס, טאָן פֿרײַוויליקע אַרבעט, גיין אין שענק אָדער אויף אַ זיצונג פֿון אַ קלוב. מיט אַנדערע ווערטער, אַזוי ווייניק מענטשן באַטייליקן זיך אין די אַקטיוויטעטן, אַז מע באַטראַכט זיי ווי סתּם חנעוודיקע מנהגים פֿון אַ פֿאַרגאַנגענער תּקופֿה, נישט מער ווי אַ קוריאָז.
פֿאַר וואָס איז דאָס געשען? ערשטנס, איז דאָס לעבן אין דער היים געוואָרן זייער באַקוועם, אַזוי אַז ס׳גלוסט זיך נישט אַרויסצוגיין. צווייטנס, ניצט מען אויס יענע שעהען וואָס מע פֿלעג אויפֿנעמען געסט צו אַרבעטן מער. דריטנס, ווען מע זעט כּסדר אויף דער סאָציאַלער מעדיאַ (בפֿרט אינסטאַגראַם) פֿאָטאָגראַפֿיעס פֿון פּרעכטיקע עסצימערן, וווּ אַלץ אויפֿן טיש זעט אויס פּערפֿעקט, און דער סאַלאָן איז שיין אויסגעסדרט און קרישטאָל־ריין, פֿילן זיך מענטשן אַז זיי קענען נישט דערגרייכן אַזאַ הויכן סטאַנדאַרט און באַשליסן דערפֿאַר נישט צו פֿאַרבעטן מענטשן צו זיך.
די סדרה פֿון דער פֿאַרגאַנגענער וואָך, וירא, ווײַזט אונדז אַ בולטן קאָנטראַסט. אַבֿהרם אָבֿינו, וואָס איז אַלט 99 יאָר אַלט און האָט ערשט געהאַט דורכגעמאַכט אַ שטיקל „כירורגיע“ (זײַן ברית־מילה), זיצט בײַם אַרײַנגאַנג פֿון זײַן געצעלט אין דער הייסטער צײַט פֿון טאָג, ווען דרײַ פֿרעמדע באַווײַזן זיך פֿון דער ווײַטנס.
הגם אַבֿרהם האָט אַ גוטן תּירוץ צו בלײַבן בײַם געצעלט, הייבט ער זיך אויף, לויפֿט צו צו די דרײַ פֿרעמדע לײַט און הייבט אָן צוגרייטן אַ סעודה פֿאַר זיי. ער הייסט שׁרהן תּיכּף אָפּבאַקן ברויט און באַפֿעלט זײַן דינער אויסקלײַבן דאָס בעסטע קעלבל פֿון זייער טשאַדע כּדי צו מאַכן אַ געשמאַק הויפּטגעריכט.
מיט אַנדערע ווערטער, אַבֿרהם אָרגאַניזירט אַ סעודה וואָס קיינער האָט נישט פּלאַנירט, לטובֿת מענטשן וואָס ער קען בכלל נישט. ס׳איז זייער מעגלעך אַז דאָס געצעלט איז בײַ אים געווען אָנגעוואָרפֿן מיט זאַכן אָבער דאָס האָט אים נישט געאַרט. דערצו האָבן די געסט געדאַרפֿט וואַרטן עטלעכע שעה אויף דער מאָלצײַט (דער פּראָצעס פֿון באַקן ברויט קאָן דויערן 5 שעה), און דאָס עסן איז אפֿשר נישט געווען אויסערגעוויינטלעך. מיר דאַכט זיך אָבער, אַז דאָס איז דער עיקר פֿון דער מעשׂה.
דאָס אויפֿנעמען געסט איז אָפֿט נישט באַקוועם און פֿאָדערט אַ סך מי.
אין יענע צײַטן איז דאָס געווען אַן אמתע האָרעוואַניע. מע האָט געדאַרפֿט שעכטן די חיות, שעפּן וואַסער פֿון ברונעם, צעמאָלן דאָס מעל און באַקן אַלץ פֿריש. הײַנט איז דאָס אויפֿנעמען געסט גרינגער צוליב אַלע טעכנאָלאָגישע דערגרייכונגען אָבער מע דאַרף פֿאָרט אַרײַנלייגן אַ היפּשע אַרבעט: מע דאַרף קאָכן, קאָאָרדינירן אונדזערע קאַלענדאַרן, גיין אײַנקויפֿן, ראַמען, קאָנטראָלירן צי איינער פֿון די געסט האָט אַן אַלערגיע, און מע דאַרף נעמען אין באַטראַכט די באַדערפֿענישן פֿון קליינע קינדער.
סײַ אין אַבֿרהמס צײַטן סײַ אין אונדזערע, ווערן אָט די גשמיותדיקע צוגרייטונגען לטובֿת הכנסת־אורחים פֿאַרוואַנדלט אין מעשׂים פֿון אמתן חסד.
די תּורה זאָגט אונדז, אַז גאָט האָט געהאַלטן אין מיטן רעדן מיט אַבֿרהמען ווען די געסט זענען אָנגעקומען און ווי עס זעט אויס האָט אַבֿרהם ממש איבערגעריסן זײַן שמועס מיטן אייבערשטן, כּדי צו באַדינען די געסט — אַ זאַך וואָס האָט דערפֿירט צום איבערראַשנדיקן אויספֿיר בײַ חז״ל: אַז הכנסת־אורחים איז נאָך חשובֿער ווי דאָס זײַן אין דער שכינה אַליין.
אַ מדרש גיט צו אַן אינטערעסאַנטע אָבסערוואַציע: ווען עס דערנענטערן זיך די דרײַ פֿרעמדע (וואָס זענען אין דער אמתן דרײַ מאכלים), שטייט געשריבן אַז זיי „שטייען איבער“ אַבֿרהמען, אָבער בײַם סוף פֿונעם מאָלצײַט, „שטייט ער איבער זיי“. דאָס הייסט, בײַם אָנהייב האָבן די דרײַ געסט זיך געפֿילט גײַסטיק העכער פֿון אַבֿרהמען, אָבער ביזן סוף פֿון זייער באַזוך האָבן זיי אײַנגעזען אַז אָט דער קראַנקער זקן מיט דער אָפֿענער טיר, וואָס זײַן הויזגעזינד מאַכט פֿריש ברויט לכּבֿוד זײַנע געסט, האָט דערגרייכט אַ נאָך העכערע מדרגה ווי זיי.
מיר לייענען ווי די דרײַ מאכלים פֿאַרלאָזן אַבֿרהמס געצעלט און קומען אָן אין סדום, וווּ זיי טרעפֿן אַ גאָר אַנדער מין געזעלשאַפֿט: אַנשטאָט חסד און גאַסטפֿרײַנטלעכקייט ווײַזן די אײַנוווינער פֿון סדום אַרויס רציחה און אַכזריותדיקייט צו פֿרעמדע. אין סדום איז די שׂינאה פֿאַר פֿרעמדע לײַט געווען ממש אײַנגעגלידערט אין זייער סאָציאַלער סיסטעם.
ווען לוט, וואָס האָט זיך באַזעצט אין סדום, נעמט אויף צוויי פֿון די דרײַ געסט וואָס זענען פֿריִער געווען בײַ אַבֿרהמען, זאַמלט זיך אָן בײַ זײַן טיר אַ המון אָרטיקע אײַנוווינער, פֿאָדערנדיק אַז ער זאָל דערלאַנגען די געסט צו זיי. וויסנדיק אַז די סדומער וועלן די געסט ברוטאַל אַטאַקירן, זאָגט ער זיך אָפּ פֿון אַרויסלאָזן די געסט. כאָטש ער טוט דערנאָך עפּעס, וואָס איז פּונקט אַזוי שאָקירנדיק און אַכזריותדיק (ער שיקט אַרויס זײַנע אייגענע טעכטער אַנשטאָט די געסט), איז קלאָר אַז ער האָט געפּרווט פֿאָלגן די פּרינציפּן פֿון הכנסת־אורחים, וואָס ער האָט זיך אָפּגעלערנט פֿון זײַן פֿעטער אַבֿרהם.
מע קען אַוודאי נישט פֿאַרגלײַכן דעם אוממענטשלעכן אויפֿפֿיר פֿון די סדומער מיט אונדזער געזעלשאַפֿט. די ירידה פֿון הכנסת־אורחים איז אָבער אַ סימן אַז מיר שאַנעווען נישט די טראַדיציע פֿון אויפֿנעמען געסט אַזוי ווי אַמאָל. מיר פֿילן זיך באַקוועמער צו בלײַבן פֿיזיש אָפּגעזינדערט פֿון אַנדערע. דורך אַבֿרהמס גאַסטפֿרײַנדלעכקייט ווײַזט אונדז די תּורה וואָסערע נסים קענען פֿאָרקומען ווען מע פֿאַרבעט געסט צו זיך אַהיים: אַן אַלטיטשקע פּאָרפֿאָלק וואָס האָט שוין אויפֿגעגעבן די האָפֿענונג אַז זיי וועלן האָבן קינדער, דערוויסט זיך אַז זיי וועלן טאַקע האָבן אַ זון.
ווען מיר פֿאַרבעטן מענטשן אַהיים אויף אַ מאָלצײַט קענען אויך פֿאָרקומען אַנדערע וויכטיקע זאַכן: אַ גאַסט וואָס האָט נישט קיין שטעלע קען געפֿינען אַרבעט. צוויי געסט קענען זיך פֿאַרליבן און דערנאָך חתונה האָבן.
די תּורה לערנט אונדז אַז מיר זאָלן עפֿענען אונדזערע היימען, אַפֿילו אויב ס׳איז אונדז שווער. און נאָך מער: מיר זאָלן עס טאָן דווקא ווי אַ דוגמא פֿון אַ מיצווה, וואָס איז שווער דורכצופֿירן אָבער ברענגט צונויף מענטשן. און מיר אַלע קענען דאָס טאָן. זאָרגט זיך נישט אויב אײַער היים איז נישט אַזוי שיין ווי די בילדער, וואָס איר זעט אויף אינסטאַגראַם. ווען מיר ווערן פֿאַרבעטן צו יענעם אַהיים געדענקען ס׳רובֿ פֿון אונדז נישט צי די סערוועטקעס האָבן זיך טאַקע געפּאַסט מיטן טישטעך. מיר געדענקען אָבער יאָ ווי אַזוי מיר האָבן זיך געפֿילט ווי געסט, וויסנדיק אַז עמעצער וויל פֿאַרברענגען מיט אונדז.
בײַ די פֿראַנצויזן איז דאָ אַן אַלטער מינהג: ווען מע שטאַרבט, באַערדיקט מען דעם מת אין אַן אָרון געמאַכט פֿונעם האָלץ פֿון זײַן עסטיש. דער סימבאָליזם דערפֿון איז קלאָר: נאָך דעם ווי מיר פֿאַרלאָזן די וועלט, טראַכטן ווייניק מענטשן וויפֿל געלט מיר האָבן געהאַט אָדער ווי באַרימט מיר זענען געווען. אַ סך מער געדענקט מען ווי אַזוי מיר האָבן אויפֿגענומען געסט: די איבעריקע בענקלעך, וואָס מיר האָבן אַרויסגעשלעפּט פֿון דער שאַפֿע; די טישטעכער וואָס מיר האָבן אָפּגעוואַשן, און ואַחרון אַחרון חבֿיבֿ — אונדזער שמייכל בײַם עפֿענען די טיר.
דער אַרטיקל איז איבערגעזעצט געוואָרן פֿון ענגליש.
The post People used to have guests over often. Why do so few of us do that anymore? appeared first on The Forward.
Uncategorized
6 Jewish takeaways from the midterm elections
(JTA) — The sheer size and geographic scope of the Republican wipeout Tuesday makes it hard to read anything definitive into the results beyond a nationwide repudiation of President Donald Trump (and his candidate selections). But whether or not any other factors were at play in the GOP bloodbath, the fallout will have a range of reverberations. Here are 6 takeaways that point to what comes next.
1. A significantly weakened Donald Trump doesn’t bode well for Netanyahu
For Prime Minister Benjamin Netanyahu, Trump has been a longshot bet that keeps on paying off. It’s hard to overstate how significant Trump’s improbable wins in 2016 and 2024 were in bolstering Netanyahu’s domestic standing and giving him space to advance his regional agenda. Trump also served as a security blanket, leaving Netanyahu and his allies with a sense for many years that they need not worry too much about skyrocketing Democratic and international anger with Israel.
In fact, there was even a hope in Bibi world that The Donald’s support could save Netanyahu from political defeat at home (and, to be fair, his 11th-hour endorsement may have). Whether Netanyahu holds on or chief rival Gadi Eisenkot succeeds in replacing him, Israel is entering uncharted territory. There is little chance that the combination of a weakened Trump and an emboldened Democratic Congress produces similar levels of support for aggressive action against Iran and its proxies, and other policies that a wide spectrum of Israelis see as crucial to their security.
2. Jeffries and Schumer have a massive headache coming their way
With Tuesday night’s Democratic wave, Hakeem Jeffries is on track to become Speaker of the U.S. House of Representatives and Chuck Schumer will likely get a second shot as U.S. Senate Majority Leader. These New Yorkers have longstanding ties to the pro-Israel community and are among their party’s strongest Israel supporters – putting them at odds with the growing number of congressional Democrats who want their party to take a much harder line against Israel. It won’t be long before members in each caucus are demanding concrete action, including meaningful limits on U.S. military sales.
Both Democratic leaders have ratcheted up their criticism of Prime Minister Benjamin Netanyahu and his government in the wake of its war on Hamas in Gaza, but they have ultimately voted against various legislative attempts to punish Israel. This past April, Schumer was one of only seven Senate Democrats to vote against a pair of resolutions that together would have blocked the sale of D-9 bulldozers, widely used in military operations, and 1,000-pound bombs to Israel. In July, Jeffries voted against ending U.S. military aid to Israel, but the measure was supported by almost half of the Democratic caucus. As leaders of their respective chambers, Jeffries and Schumer will likely face immense pressure for more such votes and face much tougher scrutiny from the party base over continued support for Israel.
3. The impact of the anti-Israel vote was diluted
On the other hand, the massive Democratic victory dilutes the power of the anti-Israel lawmakers in Congress. Their numbers will grow, causing problems for party leaders trying to keep anti-Israel measures off the agenda. But they will remain a relatively small subset within a much larger Democratic majority that includes many moderates and Israel supporters.
Not only will anti-Israel members have less ability to hold Congress hostage, the overall issue of Israel loses some of its potency when the broader political winds indicate that all Democrats were boosted.
4. John Fetterman just lost his juice
Just as the sizable Democratic House majority makes Jeffries less dependent on anti-Israel lawmakers in his caucus, the next Senate Majority Leader won’t need to rely on Pennsylvania Sen. John Fetterman. For years, Fetterman has been driving fellow Democrats crazy with his cozying up to Republicans, with progressives especially upset over his die-hard support for Israel. Fetterman has even said that the one thing that could cause him to leave the Democratic Senate caucus would be his party turning decisively against Israel.
Had things broken differently, with Democrats grabbing a narrow 51-49 majority in the chamber, Fetterman’s influence would have been hypercharged. Now, not so much. The Democrats no longer need him to keep control of the chamber. So Schumer, should he regain the majority leader role, will have to worry much less about keeping the party’s top pro-Israel cheerleader happy. In 2028, he’ll be up for reelection and highly unlikely to survive the Democratic primary.
5. AIPAC has not found a formula for success
A few years back, the leading pro-Israel lobby decided the best way to counter the initial anti-Israel rumblings in Congress was to jump deep into the campaign fundraising business. Hundreds of millions of dollars later, the number of Israel critics in Congress – especially on the Democratic side of the aisle – has grown, with a fresh batch on the way. Moreover, in many races, anti-Israel candidates and AIPAC critics managed to turn the lobby’s backing into a liability.
Meanwhile, Trump’s seemingly impromptu announcement Tuesday that his administration would end aid to Israel after this year suggests that Republican backing for such support is dropping alongside Democrats’. And Tuesday’s results suggest AIPAC’s strong support for the U.S. and Israeli military strikes against Iran is out of step with the American public and many incoming lawmakers.
All of this indicates that AIPAC has yet to figure out how to manage the anti-Israel turn sweeping through American politics.
6. It was a great night for Jewish presidential hopefuls
U.S. Sen. Jon Ossoff says he isn’t running for president in 2028. But that won’t stop the speculation from skyrocketing after his impressive reelection in Georgia – Georgia?! – with nearly 60% of the vote. More importantly, he probably just grabbed frontrunner status in the race to become America’s first Jewish president. Pennsylvania Gov. Josh Shapiro also registered a similarly sized reelection victory in a state that Trump won just two years ago, but Ossoff – a fierce Trump antagonist and, increasingly, a critic of Israel’s military actions – cemented his rock star status among Democrats this cycle and has demonstrated an ability to bridge the gap between younger progressives and more traditional liberals.
Illinois Gov. JB Pritzker also cruised to reelection. Meanwhile in Michigan, moderate Elissa Slotkin – another senator and likely presidential hopeful (of course, which senator isn’t a presidential hopeful?) – may have at least propped open the door to some progressive support by campaigning hard for Abdul El-Sayed. All four have been highly critical of Netanyahu, with both Ossoff and Slotkin joining most of their fellow Democratic senators in voting in April for a curb on various weapons sales. Both senators have declined to label Israel’s actions in Gaza as genocide.
This article originally appeared on JTA.org.
The post 6 Jewish takeaways from the midterm elections appeared first on The Forward.
