Uncategorized
Disney+ series ‘A Small Light’ tells the Anne Frank story from the perspective of the woman who hid her
(JTA) — The short life of Anne Frank has inspired generations of filmmakers and television producers. The list of past productions range from “The Diary of Anne Frank” (1959), whose director George Stevens witnessed Nazi occupation as a U.S. army officer, to the Academy Award-winning documentary “Anne Frank Remembered” — featuring the only known footage of Anne — to the Emmy Award-winning dramatized miniseries “Anne Frank: The Whole Story” (2001).
On Monday night, viewers will get another TV version. But “A Small Light,” an eight-episode series premiering on National Geographic and streaming Tuesday on Disney+, tells the story from a new perspective: through the eyes of the woman who hid the Frank family.
Miep Gies was an independent 24-year-old with a busy social calendar and a dance club membership when she began working for Anne Frank’s father Otto in 1933 at Opekta, his successful jam business in Amsterdam. As Jews were rounded up and deported from the Netherlands in 1942, her Jewish boss asked if she would be willing to hide his family in an annex above the office, and she did not hesitate.
“A Small Light” stars Bel Powley as Gies, Joe Cole as her husband Jan Gies and Liev Schreiber as Otto Frank. It’s named for a quote from the real Gies, who once said that she did not like to be called a hero because “even an ordinary secretary or a housewife or a teenager can turn on a small light in a dark room.”
That metaphor had literal meaning for the Frank family and four others in the secret annex, who spent two years in a dark 450-square-foot space behind a hinged bookcase. Gies, her husband and four other employees of Otto Frank secretly kept eight Jews alive while running his business downstairs. Gies brought them food and library books, using black market ration cards and visiting several different grocers to avoid suspicion. Anne Frank said in her diary, “Miep is just like a pack mule, she fetches and carries so much.”
In the series, the “dark room” is seen less than Gies’ frenzied bicycle trips across Amsterdam, as she tries to sustain the appearance of a normal life. Her secret pushes her away from friends and family, while her marriage strains under the weight of ever-looming disaster. The creators of “A Small Light” sought to recreate a hero as a modern, flawed, at times even annoying person.
“She’s not some kind of saint,” executive producer Joan Rater told the Jewish Telegraphic Agency. “She had moods, she had a new marriage, she wanted to hang out with friends. She wanted to take a day off and she couldn’t.”
“I think everyone can relate to Miep,” said Powley, an English-Jewish actress known for starring in several British shows and in American films such as “The King of Staten Island.” “She was just an ordinary person in extraordinary circumstances.”
Although “A Small Light” is rife with tense scenes and suspense, the producers fashioned it with young audiences in mind. The show conspicuously avoids the explicit violence and horror typically expected of its subject matter, leaving out concentration camps and murders. Rater and co-creator Tony Phelan wanted children like their own to watch the series. While they were writing it, their daughter was the same age as Anne was when she was writing her diary.
Some young viewers have seen Anne’s story being swept up in literary purges across U.S. school districts, as part of the debate over what should be taught in American classrooms. Earlier this month, a Florida high school removed an illustrated adaptation of her diary after determining that references to her sexuality were “not age appropriate.” The same edition was previously yanked from a Texas school district, although it was reinstituted after public outcry. Meanwhile, a Tennessee school board banned “Maus,” Art Spiegelman’s Pulitzer Prize-winning graphic novel about his father’s experience in the Holocaust, after objections over curse words and nudity last year.
The name “Anne Frank” has long been synonymous with Holocaust education as her diary remains one of the world’s most-read books, with translations in over 70 languages. But the “relatable” rescuer presents another appealing way to teach children about one of the most wretched chapters in human history, said Brad Prager, a professor of German and film studies at the University of Missouri.
“It is the message that people like to hear,” Prager told the JTA. “If you ask a fourth-grader why we watch TV and movies — well, this is so that you can learn to do the right things, or you can learn that in certain circumstances anyone can be a hero.”
Liev Schreiber plays Otto Frank and Amira Casar plays Edith Frank in “A Small Light.” (National Geographic for Disney/Dusan Martincek)
A broader lens on the Netherlands during World War II is less palatable. The Germans and their Dutch collaborators implemented a highly effective system of persecution: Between 1942 and 1944, about 107,000 Dutch Jews were deported primarily to Auschwitz and Sobibor, then murdered. Only 5,200 of them survived.
Although Gies did everything she could to save the Jews in her care, the unwritten ending to Anne’s diary is well-known. Three days after her last entry in August 1944, Dutch police officers led by SS officer Karl Josef Silberbauer raided the annex. Gies escaped arrest by observing that she and Silberbauer shared a hometown.
“My luck was that the police officer in charge came from Vienna, the same town where I was born,” she said in a 1997 interview with Scholastic. “I noticed this from his accent. So, when he came to interrogate me, I jumped up and said, as cheerfully as I could, ‘You are from Vienna? I am from Vienna too.’ And, although he got very angry initially, it made him obviously decide not to arrest me.”
In a valiant last-ditch effort, Gies walked into the German police office the next day and attempted to buy her friends’ freedom. She was unsuccessful.
Gies found Anne’s notebooks and papers strewn on the annex floor. Without reading them, she gathered and tucked the writings into a drawer, hoping to return them to their owner. Germany had all but lost the war already, with Allied troops less than 250 miles from Amsterdam.
The Franks were packed on the last train ever to leave the Westerbork transit camp for the Auschwitz extermination camp. Otto was separated from his wife Edith and daughters Anne and Margot on the Auschwitz platform. In October, the girls were transported to Bergen-Belsen, and Edith succumbed to starvation in January 1945. Her daughters died of typhus a month later, when Anne was 15 years old.
Some studies have suggested that knowledge about the Holocaust is diminishing. In 2020, the Claims Conference found that 63% of Millenial and Gen Z Americans (ages 18-39) did not know that six million Jews were murdered in the Holocaust. More than 10% did not recall ever hearing about the Holocaust, while 11% believed that Jews caused it. Another Claims Conference survey reported that despite living in the country where Anne hid from the Nazis, a majority of Dutch people did not know the Holocaust took place there.
“In a time that antisemitism is on the rise and there are more displaced people in the world than there ever have been before, it couldn’t be a better time to re-explore this part of history, but through the lens of this ordinary young woman,” said Powley.
While “A Small Light” celebrates the power of the individual, the fate of Anne Frank also represents the failure of the whole world, said Prager. By centering Gies’ perspective, he said, the series risks making Anne a peripheral character in her own brutally aborted story.
“When you decenter Anne Frank, one thing is that you lose the Jewish perspective on the persecution,” he said.
Otto Frank, the sole survivor from the annex, appeared at Jan and Miep Gies’ doorstep after the war and ended up living with them for over seven years. In July 1945, Gies watched as he received the notice that his children were dead.
“He took it in his hands and suddenly he became eerily quiet,” Gies said in an interview for the Anne Frank House. “You cannot explain it, it was a silence that speaks. I looked up. He was white as a sheet. And he handed me the letter.”
Gies read the piece of paper, stood up and opened her desk drawer. “I took all the diaries, with all the separate sheets and everything and handed them over to Mr. Frank,” she said.
She told him, “This is your daughter Anne’s legacy.”
In 2010, Gies died at 100 years old. Every year on Aug. 4 — the day the Franks were arrested — she stayed at home, drew her curtains and did not answer the phone or doorbell.
Powley believes the show’s angle gives a fresh perspective on “your mom’s dusty copy of Anne Frank’s diary.” She approached the role of Gies with a heavy sense of responsibility.
“I feel a deeper connection to this story than I have with other projects,” she said. “This offer came to me on Holocaust Memorial Day and it immediately had that special feeling to it. My grandma, the Jewish matriarch of my family, died during COVID. I feel that she would be proud.”
—
The post Disney+ series ‘A Small Light’ tells the Anne Frank story from the perspective of the woman who hid her appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Art by women portraying their experiences in the concentration camps
דאָס איז איינער פֿון אַ סעריע קורצע אַרטיקלען אָנגעשריבן אױף אַ רעלאַטיװ גרינגן ייִדיש און געצילעװעט אױף סטודענטן. די מחברטע איז אַלײן אַ ייִדיש־סטודענטקע. דאָ קען מען לײענען די פֿריִערדיקע אַרטיקלען אין דער סעריע.
צענדליקער יאָרן אײדער דער קאַרטוניסט אַרט שפּיגלמאַן האָט פּובליקירט „מאַוס“ האָבן עטלעכע ייִדישע פֿרױען — מערסטנס לעבן געבליבענע פֿון די נאַציסטישע קאָנצענטראַציע־לאַגערן — געשאַפֿן אַלבאָמען בילדער וואָס זיי האָבן געצייכנט אָדער געמאָלט װעגן די אײגענע גרױליקע איבערלעבונגען.
אַ נײַע אױסשטעלונג אין בראַנדײַס־אוניװערסיטעט, „װער װעט צײכענען אונדזער געשיכטע׃ װײַבערשע װיזועלע דערצײלונגען פֿונעם חורבן, 1949-1944“, פּרעזענטירט צען פֿון די דאָזיקע בילדער־ביכלעך. דאָס ערשטע האָט געשאַפֿן אַ קינסטלערין װאָס איז אַנטלאָפֿן קײן ארץ־ישׂראל בעת דער מלחמה. זי האָט באַזירט אירע װערק אױף די אַכזריות־באַריכטן װאָס זענען אָנגעקומען אינעם ייִשובֿ. די אַנדערע אַלבאָמען זענען געמאַכט געװאָרן באַלד נאָכן חורבן — אַ מאָל בעת די װאָכן און חדשים נאָך דער קינסטלערינס באַפֿרײַונג.
די אױסשטעלונג, געשטיצט פֿונעם הדסה־בראַנדײַס-אינסטיטוט, איז די ערשטע װאָס באַװײַזט אַ גרופּע װײַבערשע חורבן־אַלבאָמען צוזאַמען. עטלעכע פֿון זײ זענען קײן מאָל פֿריִער נישט אױסגעשטעלט געװאָרן.
לעצטנס האָב איך באַזוכט די גאַלעריע און געשמועסט מיט דער אױסשטעלונגס קוראַטאָרשע רייטשל פּערי, װאָס איז אַ קונסט-היסטאָריקערין און פּראָפֿעסאָרשע פֿון חורבן־לימודים אין חיפֿהר אוניװערסיטעט. זי האָט מיר דערקלערט אַז די פֿרױען װאָס האָבן געשאַפֿן די בילדער־ביכלעך זענען זײער אַ פֿאַרשײדנאַרטיקע גרופּע. זײ זענען געבױרן געװאָרן אין פּױלן, אונגערן און דײַטשלאַנד אין כּלערלײ סאָציאַלע, עקאָנאָמישע און רעליגיעזע באַדינגונגען. אַ פּנים האָבן זײ זיך קײן מאָל נישט געטראָפֿן, און האָבן געמאַכט די אַלבאָמען אומאָפּהענגיק איינע פֿון דער צווייטער.
עטלעכע פֿון די פֿרױען זענען שױן פֿאַר דער מלחמה געװען פּראָפֿעסיאָנעלע קינסטלערינס. אַנדערע זענען געװען יונגע קונסט־סטודענטקעס װעמענס אױסשולונג איז איבערגעריסן געװאָרן פֿון דער דעפּאָרטירונג. אַ טייל האָבן אַנטדעקט אַ טאַלאַנט צו צײכענען אָדער מאָלן אין די געטאָס און לאַגערן — װוּ צוליב דער סיסטעם פֿון שקלאַפֿן־אַרבעט איז אַזאַ פֿעיִקײט אַ מאָל געקומען די נאַציס צו ניץ. דאָס מאַכן קונסט איז געװאָרן אַ קיום־סטראַטעגיע.
פּערי האָט מיר אױך דערקלערט אַז ס׳רובֿ פֿון די װײַבערשע בילדער־אַלבאָמען זענען נישט לאַנג נאָך דער מלחמה פֿאַרגעסן געװאָרן. אַ פּאָר פֿון די פֿרױען האָבן אױסגעשטעלט זײערע ביכעלעך נאָך דער באַפֿרײַונג, אַ מאָל אין קונסט־אױסשטעלונגען אָרגאַניזירט פֿון לעבן געבליבענע אין די לאַגערן װוּ זײ זענען אַ מאָל געװען אַרעסטאַנטן. ס׳רובֿ אַלבאָמען זענען אָבער פֿאַרשװוּנדן געװאָרן אין אַרכיװן, װוּ מען האָט זײ קנאַפּ אױסקאַטאַלאָגירט — למשל אָן דעם נאָמען פֿון דער שאַפֿערין. (לױט פּערין איז אַזאַ טענדענץ אַ מאָל אַ סימן פֿון אומדרך־ארץ צו פֿרױענס װערק.) אַנדערע אַלבאָמען זענען געבליבן בײַ דער קינסטערלינס יורשים.
אַ װיכטיקער אױסנעם איז „אױשװיצער טױט־לאַגער“, געמאַכט פֿון זאָפֿיאַ ראָזענשטראַוך (1996-1920) אין 1945. דער דאָזיקער אַלבאָם — װאָס איז איבער 30 פֿוס די לענג און צעעפֿנט זיך װי אַן „אַקאָרדיאָן“ — איז געװען איינע פֿון די ראַיות אינעם פּראָצעס פֿון אַדאָלף אײַכמאַן אין 1961. אױף דער װאַנט אין דער אױסשטעלונג קען מען זען אַ װידעאָ פֿונעם פּראָצעס, װוּ אַ פֿרױ באַשטעטיקט דעם אמת פֿון די אילוסטרירטע סצענעס. ראָזענשטראַוכס אַלבאָם געהערט הײַנט „יד־ושם“ און איז גוט באַקאַנט אין ישׂראל.
פּערי האָט אַנטדעקט די פֿאַרגעסענע װײַבערשע אַלבאָמען צופֿעליק, װען זי האָט זיך אָנגעשטױסן אין אײנער פֿון זײ אין אַן אַרכיװ. „שוין 20 יאָר וואָס איך פֿאָרש די װיזועלע קולטור פֿונעם חורבן, און ביז דעמאָלט האָב איך נישט געװוּסט אַז אַזעלכע אוצרות עקסיסטירן אין די אַרכיװן“, האָט זי געזאָגט. דאָס געפֿינען מער איז געװאָרן אַ שליחות. „איך האָב זײ אַרומגעזוכט אין ניו־יאָרק, ישׂראל, פּױלן, אונגערן, דײַטשלאַנד און אַנדערש װוּ. אַ מאָל האָבן די יורשים מיר געהאָלפֿן אָדער מיר אַפֿילו געשאָנקען מאַטעריאַלן, װאָס זענען געװען בײַ זײערע משפּחות.“
אָט זענען אַ פּאָר בײַשפּילן פֿון דער אױסשטעלונג. מען דאַרף אָבער האַלטן אין זינען אַז די דאָזיקע אינדיװידועלע בילדער זענען טײלן פֿון אַלבאָמען װאָס דערצײלן אָפֿט כּסדרדיקע מעשׂיות׃
— „אױסרוף־שטראָף׃ אױשװיץ“ פֿון ראָזענשטראַוכס פֿריִער־דערמאָנטן אַלבאָם (װאָס מען זעט אין בראַנדײַס אין אַ גוטער פֿאַקסימילע צוליב דער דעליקאַטקײט פֿונעם אָריגינעל). פֿילצאָליקע אָפּגעצערטע פֿרױען קניִען אינעם רעגן פֿאַר אַ קאַזאַרמע מיט די הענט אין דער לופֿט, בעת מען רופֿט אױס זײערע נעמען. אַ הויכער, גראָבער נאַציסטישער אָפֿיציר גיט אַ פֿרױ אַ בריקע אין די ריפּן. אױבן איז אַ באַשרײַבונג פֿון דער סצענע אױף פּױליש.
— אַ בילד פֿונעם אַלבאָם „1945-1939“, געשאַפֿן פֿון רעגינע ליכטער־ליראָן (1995-1920) אין 1945 אין אַ די־פּי לאַגער אין איטאַליע. דאָ זעט מען נאַקעטע פֿרױען און מײדלעך װאָס קלאַמערן זיך אײנע אין דער צװײטער אױפֿן ראַנד פֿון אַ מאַסן־קבֿר בײַ נאַכט. זײ זענען אַרומגערינגלט פֿון נאַציס מיט ביקסן װאָס װעלן זײ באַלד אױסשיסן. אױף רעכטס ברענט אַ גרױסע שׂרפֿה װאָס האַלט די קרבנות נאָענט צום קבֿר.
— „מוטער“ פֿון „זײ האָבן נישט דערלעבט צו זען…“, פּובליקירט פֿון לובאַ קרוגמאַן גורדוס אין 1949. דאָס בילד פֿון אַ מטורפֿדיקער פֿרױ װאָס פּרוּװט אומזיסט צו באַשיצן איר יונג קינד רעפּרעזענטירט אַ סך ענלעכע אילוסטראַציעס אין די װײַבערשע אַלבאָמען. די אָפּזונדערונג פֿון זײערע קינדער און די אוממעגלעכקײט זײ צו ראַטעװען איז בײַ די מאַמעס אַװדאי געװען אַן אומדערטרעגלעכע טראַוומע.
— „אַ קלײנע שפּיל“ פֿון „דעפּאָרטירונג“, געמאַכט פֿון עדיט באַן קיש אַרום 1950, אָבער באַזירט אױף פֿריִערדיקע נוסחאָות (אײן נוסח איז געשאַפֿן געװאָרן אין ראַװנסברוק לאַגער און איז חרובֿ געוואָרן). צװײ נאַציסטישע היטערינס לאַכן אַ סאַדיסטישן געלעכטער בעת זײ װאַרפֿן קאַלט װאַסער איבער אַ נאַקעטער, סקעלעטישער פֿרױ. זי שטײט פֿאַר אַן אָפֿענעם פֿענצטער מיט אַ שנײיִקן פֿעלד אין הינטערגרונט. זי פּרוּװט זיך צו באַהיטן פֿון קעלט און פֿון זייער זילזול מיט די מאָגערע הענט.
פּערי האָט מיך דערמאָנט אַז נישט געקוקט אױף די שױדערלעכע בילדער זענען די אַלבאָמען אױך בײַשפּילן פֿון װײַבערשער פֿעסטקײט און אַלײן־באַשטימונג. „דער נאָמען פֿון דער אױסשטעלונג, ׳װער װעט אױסצײכענען אונדזער געשיכטע?׳ איז אַ פֿראַגע װאָס די קינסטלערינס ענטפֿערן אַלײן. זײ האָבן שאַפֿעריש רעאַגירט אױף זייער פּערזענלעכער און קאָלעקטיװער טראַװמע. דורך זײערע בילדער רעדן זײ אין נאָמען פֿון אַלע ייִדישע פֿרױען װאָס האָבן דורכגעמאַכט אַזעלכע גרױלן.“
The post Art by women portraying their experiences in the concentration camps appeared first on The Forward.
Uncategorized
Swiss broadcaster removes footage of host criticizing Israeli bobsled team during its first Milan runs
(JTA) — A Swiss sportscaster spent the 57 seconds of the Israeli bobsled team’s first run in Milan denouncing Israel and the team’s captain, drawing criticism from U.S. Ambassador to Israel Mike Huckabee and casting a shadow over the historic outing.
The team came in last in its first efforts in the Winter Olympics, finishing 26th of 26 teams in two two-men heats on Monday. A third heat is scheduled for Monday afternoon, while the four-man event takes place next weekend.
It has been a disappointing showing so far for the team, which is making its first appearance in the Olympics following a years-long journey propelled by A.J. Edelman, an American observant Jew who has sought to do for Israel’s winter sports profile what the unlikely Cool Runnings bobsled team did for Jamaica in the 1990s.
The Swiss sportscaster, Sebastian Renna, used the run to detail allegations against Edelman, whom he referred to as “a first-time Olympian and self-described ‘Zionist to the core’ who has posted several messages on social media in support of the genocide in Gaza.” He listed comments allegedly made by Edelman and questioned why he should be allowed to compete given the International Olympic Committee’s rules barring athletes from making political statements.
Commentator Stefan Renna on Swiss public broadcaster RTS sparked controversy during Israeli captain AJ Edelman’s second bobsleigh run at the 2026 Winter Olympics in Milan-Cortina, bringing up Edelman’s past social media posts supporting Israel’s genocide in Gaza, including one… pic.twitter.com/TenlLtbRiw
— Drop Site (@DropSiteNews) February 17, 2026
The Swiss national broadcaster, RTS, issued a statement about the footage, which it removed from its website, on Tuesday. “Our journalist wanted to question the IOC’s policy regarding the athlete’s statements,” it said. “However, such information, while factual, is inappropriate for sports commentary due to its length. Therefore, we removed the segment from our website last night.”
The clip had drawn praise from critics of Israel and excoriating comments from its defenders. “Beyond disgusting that the Jew-hating Swiss ‘sportscaster’ spewed bigotry & bile at @Israel Olympic Bobsled team & its captain @realajedelman as they competed,” Huckabee tweeted.
Edelman, who posts frequently on social media in support of Israel and against antisemitism, did not dispute any of Renna’s allegations but rejected their thrust.
“I am aware of the diatribe the commentator directed towards the Israeli Bobsled Team on the Swiss Olympics broadcast today,” he tweeted on Monday. “I can’t help but notice the contrast: Shul Runnings is a team of 6 proud Israelis who’ve made it to the Olympic stage. No coach with us. No big program. Just a dream, grit, and unyielding pride in who we represent. Working together towards an incredible goal and crushing it. Because that’s what Israelis do. I don’t think it’s possible to witness that and give any credence to the commentary.”
On Tuesday morning, Edelman was sanguine as he prepared to take the ice again.
“Today I take the final 2man run of my career, with the Shul Runnings team that is making history,” he tweeted on Tuesday morning from Milan. “What an honor it is to wear this flag. What a blessing to be one of our people. Anyone can say anything about us, but you know what? They can only say it because we’re here. Because Israel makes the impossible possible. Victors, never victims.”
The post Swiss broadcaster removes footage of host criticizing Israeli bobsled team during its first Milan runs appeared first on The Forward.
Uncategorized
Was playwright Avrom Goldfaden a Zionist?
זינט די סאַמע ערשטע יאָרן פֿון דער ציוניסטישער באַװעגונג איז דער טעאַטער געװען אַ װיכטיקער מיטל פֿאַרן פֿאַרשפּרײטן אירע אידעען. מען האָט פֿאָרגעשטעלט אױף דער בינע סײַ די ייִדישע פּראָבלעמען — אַזעלכע װי אַנטיסעמיטיזם, דלות, שלעכטע מידות — סײַ די לײזונג: אַ ייִדישע מדינה. צװישן די דראַמאַטורגן זײַנען געװען די אָבֿות פֿונעם פּאָליטישן ציוניזם, אַזעלכע װי טעאָדאָר הערצל און מאַקס נאָרדױ.
אַבֿרהם גאָלדפֿאַדן (1840־1908), דער „פֿאָטער פֿונעם ייִדישן טעאַטער“, איז ניט געװען קײן פּאָליטישער דענקער. בײַ אים איז דער טעאַטער געװען אַן אָרט, װוּ אַ ייִד „זאָל האָבן װוּהין צו אַנטלױפֿן אױף עטלעכע שטונדן פֿון זײַנע ביטערע דאגות, װאָס פֿאַרפֿאָלגן אים אַ גאַנצן טאָג.“ דערפֿאַר, זאָגט ער װײַטער, „איז געװען שטענדיק מײַן פּלאַן צו פֿאַרפֿאַסן נאָר קאָמישעס מיט געזאַנג און טאַנץ, װאָס ס׳הײסט אָפּערעטע.“
אָבער אין דער אמתן זײַנען װײַט ניט אַלע פּיעסעס זײַנע געװען קאָמיש און לײַכטזיניק. װי עס באַװײַזט די דײַטשישע פֿאָרשערין מעלאַניע דאָריס ליקאַס (אוניװערסיטעט פֿון געטינגען) אין איר בוך „דער ייִדישער טעאַטער צװישן ציוניזם און ייִדישער אַסימילאַציע אַרום 1900“, איז דער ייִדישער טעאַטער געװען „אַ שפּיגל פֿון יענער צײַט“. אין זײַנע דראַמאַטישע װערק האָט גאָלדפֿאַדן באַהאַנדלט די װיכטיקסטע סאָציאַלע און פּאָליטישע פּראָבלעמען פֿון ייִדישן קיום אױפֿן שװעל פֿונעם צװאַנציקסטן יאָרהונדערט.
כּדי צו אַנטפּלעקן געזעלשאַפֿטלעכע און פּאָליטישע טענדענצן אין גאָלדפֿאַדנס שאַפֿונג מאַכט לוקאַס אַ פּרטימדיקן אַנאַליז פֿון די טעקסטן. זי באַטראַכט ניט נאָר די באַקאַנטע װערק װי „שולמית“, „בר־כּוכבא“ און „משיחס צײַטן“, נאָר אױך דאָס לעצטע װערק זײַנס, „בן עמי“ (1906), װאָס איז אױפֿגעפֿירט געװאָרן אין ניו־יאָרק. דער טעקסט איז קײן מאָל ניט געדרוקט געװאָרן אָבער אַ כּתבֿ־יד האָט זיך אָפּגעהיט אין ייִװאָ.
גאָלדפֿאַדן האָט באַשריבן „בן עמי“ װי אַ „נאַציאָנאַל־פּאַטריאָטישע מוזיקאַלישע דראַמע“, װאָס איז „ספּעציעל געשריבן געװאָרן פֿאַר מײַן ייִדישן פֿאָלק“. די פּיעסע ברענגט צונױף די פּראָבלעמען פֿון יענער צײַט: רעװאָלוציע און פּאָגראָמען אין רוסלאַנד, אַסימילאַציע, שמד, עקאָנאָמישע סתּירות. זײ װערן פֿאָרגעשטעלט דורך ליבע־באַציִונגען, משפּחה־קאָנפֿליקטן און פּאָליטישע װיכּוחים.
װי עס איז טיפּיש פֿאַר גאָלדפֿאַדן, װערן רעאַליסטישע געשעענישן געמישט מיט ראָמאַנטישע פֿאַנטאַזיעס: אַ גוטהאַרציקער קריסטלעכער באַראָן, װאָס האָט געראַטעװעט אַ ייִדיש מײדל רחלע פֿון אַ פּאָגראָם, האָט זיך אַנטפּלעקט װי אַ געהײמער ייִד. דער סוף איז גוט, דער באַראָן האָט חתונה מיט רחלען, און די אַסימילירטע העלדן טוען תּשובֿה.
דער תּמצית פֿון דער פּיעסע װערט אױסגעדריקט אַלעגאָריש אין אַ ליד אינעם פּראָלאָג. אַן אַלמנה זיצט „בײַ דער כּותל־מערבֿי אין גאַנץ טיפֿן טרױער“ װעגן דעם ביטערן מצבֿ פֿונעם ייִדישן פֿאָלק. זי װערט געטרײסט דורכן כאָר, װאָס זאָגט צו, אַז אָט־אָט, וועלן די קינדער אירע „אַלע צוזאַמען /קומען צו דער מאַמען / זי זען אין אַמאָלעדיקער פּראַכט.“ אַזױ, האַלט לוקאַס, מאַכט גאָלדפֿאַדן קלאָר די אידעע פֿון זײַן דראַמע: ייִדן װעלן זיך אומקערן קײן ארץ־ישׂראל און אױפֿבױען דעם נײַעם בית־המקדש.
די געשטאַלט פֿון דער אַלמנה בת ציון, װאָס זיצט „אין דעם בית־המקדש / אין אַ װינקל חדר“ געפֿינט מען שױן אין „שולמית“ אינעם באַרימטן ליד „ראָזשינקעס מיט מאַנדלען“. דאָרט איז דאָס אַן אַלעגאָריע פֿונעם ייִדישן פֿאָלק װאָס בענקט נאָך זײער הײמלאַנד. אין „בן עמי“ איז דאָס פֿאָלק שױן גרײט אַראָפּצוברענגען די גאולה.
עס איז טשיקאַװע צו לײענען װי גאָלדפֿאַדנס אַ פּערסאָנאַזש אין דער פּיעסע האָט זיך פֿאָרגעשטעלט דאָס אומקערן פֿון ייִדן אין ארץ־ישׂראל. דאָס װעט פֿאָרקומען „דורך רעװאָלוציאָן אין אַ גינסטיקער צײַט און געלעגנהײט“. די דאָזיקע רעװאָלוציע דאַרף זיך אָנהײבן אין דער טערקישער אימפּעריע, „װען די טערקישע געבילדעטע יוגנט װעלן זיך רעװאָלטירן אַראָפּצוּװאַרפֿן פֿון זיך דעם דעספּאָטישן יאָך“.
דעמאָלט װעט די ייִדישע יוגנט אין ארץ־ישׂראל „אױך קענען אױפֿהײבן די פֿרײַהײט־פֿאָן און מיט װאָפֿן אין די הענט אַרױספֿאָדערן זײער גערעכטלעכע הײמאַט [היימלאַנד].“ די ייִדן אין אַנדערע לענדער דאַרפֿן דערבײַ „בלײַבן טרױ זײערע רעגירונגען“, אָבער „שטײן פֿאַרטיק בײַם ערשטן סיגנאַל פֿון דאָרטן זיך אָפּרופֿן מיט מאַטעריעלער און פֿיזישער הילף, זײ צו שיקן געלט און אײגענע סטראַטעגיקער, װאָס האָבן גענאָסן זײער בילדונג אין ציװיליזירטע לענדער און דאַן — איז דער זיג געװוּנען.“ װי אין אַנדערע ציוניסטישע פּראָיעקטן פֿון יענער צײַט, װערט די אַראַבישע באַפֿעלקערונג ניט דערמאָנט.
להיפּוך צו גאָלדפֿאַדן, האָבן די דײַטשיש־שפּראַכיקע ציוניסטישע מחברים טעאָדאָר הערצל און מאַקס נאָרדױ ניט קײן אינטערעס צו ארץ־ישׂראל. זײער דאגה איז דער אַנטיסעמיטיזם, װאָס לאָזט ייִדן ניט אינטעגרירן זיך אין דער מאָדערנער געזעלשאַפֿט אין דײַטשלאַנד און עסטרײַך. דער קאָנפֿליקט צװישן ייִדן און קריסטן אין הערצלס דראַמע „דאָס נײַע געטאָ“ (1895) שפּילט זיך אַרום עקאָנאָמישע און סאָציאַלע ענינים.
הערצל װײַזט, אַז אַפֿילו װען ייִדישע געשעפֿטסלײַט באַמיִען זיך צו פֿאַרבעסערן די עקאָנאָמישע לאַגע פֿון קריסטלעכע אַרבעטער, װערן זײ סײַ װי ניט באַהאַנדלט װי גלײַכע מיט די קריסטן. ניט געקוקט אױף דער קולטורעלע אַסימילאַציע און דעם עקאָנאָמישן דערפֿאָלג געפֿינט זיך די ייִדישע בורזשואַזיע אין אַ נײַעם געטאָ מחוץ דער קריסטלעכער געזעלשאַפֿט. סימבאָליש װערט דאָס פֿאָרגעשטעלט דורך אַ דועל, אין װעלכן אַ ייִד װערט פֿאַרװוּנדעט דורך אַ קריסט.
אַן ענלעכע פּראָבלעם װערט פֿאָרגעשטעלט אין נאָרדױס דראַמע „דאָקטער קאָן“ (1899). דער העלד איז אַ באַגאַבטער מאַטעמאַטיקער, װאָס װיל באַקומען אַ פּראָפֿעסאָר־שטעלע כּדי צו מעגן חתונה האָבן מיט אַ פֿרױ פֿון אַ פֿאַרמעגלעכער קריסטלעכער משפּחה.
אָבער די אַנטיסעמיטישע אַדמיניסטראַציע פֿונעם אוניװערסיטעט גיט אים ניט קײן שטעלע, און די משפּחה װיל אים ניט האָבן פֿאַר אַן אײדעם. װי אין הערצלס פּיעסע פֿירט דער קאָנפֿליקט צו אַ דועל, דאָס מאָל צװישן קאָן און דער פֿרױס ברודער. קאָן װערט שװער פֿאַרװוּנדעט און שטאַרבט.
הערצל און נאָרדױ זײַנען בײדע געװען די פֿירנדיקע ציוניסטישע פּאָליטיקער פֿון יענער צײַט, אָבער אין זײערע דראַמאַטישע װערק איז ניטאָ קײן שפּור פֿון אַ פּלאַן צו האָבן אַ ייִדישע מלוכה, שױן אָפּגערעדט פֿון װידער אױפֿבױען דעם בית־המקדש. אין זײערע פּיעסעס האָבן די מאָראַלישע קאָנפֿליקט און סאָציאַלע פּראָבלעמען פֿון ייִדן אין דער קריסטלעכער געזעלשאַפֿט ניט קײן לײזונג.
לוקאַסעס פּרטימדיקער פֿאַרגלײַכיקער אַנאַליז אַנטפּלעקט דעם װיכטיקסטן חילוק צװישן גאָלדפֿאַדן און די דײַטשיש־שפּראַכיקע מחברים. גאָלדפֿאַדן האָט זיך געװענדט צו דעם ייִדישן עולם און געקענט קונציק צופּאַסן ערנסטע פּאָליטישע טעמעס צום לײַכטן סטיל פֿון זײַן באַליבטן זשאַנער פֿון אָפּערעטע. הערצל און נאָרדױ האָבן געשריבן פֿאַרן ברײטערן דײַטשישן עולם, װאָס האָט ניט געהאַט קײן אינטערעס צו דער ציוניסטישער פּאָליטיק. די פּראָבלעם פֿון זײערע העלדן איז געװען אַנטיסעמיטיזם, ניט דאָס אױפֿבױען אַ ייִדישע מלוכה.
The post Was playwright Avrom Goldfaden a Zionist? appeared first on The Forward.