Uncategorized
From Mel Brooks to Elaine May to Ethan Coen: Producer Julian Schlossberg writes memoir about working with Jewish stars over 6 decades
(JTA) — On a couple of occasions in Julian Schlossberg’s early life, he found himself in parts of the United States where some people he talked to had never met a Jewish person. The first was a stint in the Army, the second was while selling movies to rural television stations.
But over the next six decades — once Schlossberg embarked on a long and successful career that included stops as a Hollywood studio executive with Paramount Pictures and later as a prolific distributor of movies and producer of off-Broadway and Broadway shows — he was rarely the only Jew in the room ever again.
Schlossberg tells those stories and many more in his new memoir “Try Not to Hold It Against Me: A Producer’s Life” (Beaufort Books). He writes about how he went from a child in the Bronx to an influential show business figure who mingled and worked with countless movie stars, having enjoyed a long career that shows no signs of being over at age 81.
Schlossberg was born in 1941, and grew up in what he describes as a middle class family, in a Bronx neighborhood that at the time was heavily Jewish and Irish. His father Louis played semi-pro baseball, but as Schlossberg writes in the book, turned down the chance to play for a team in Kansas City in part because “there were almost no Jews in baseball.” Instead, Louis spent most of his professional life working in Manhattan’s Garment District.
The family lived near the Kingsbridge Armory, then likely the largest of its kind in the world, which hosted conventions, car shows and rodeos that came through the city at the time. Those rodeos, in fact, were Schlossberg’s introduction to showbiz.
“I would go as a kid and just revel in the fact that I was meeting these incredible stars,” he said.
Schlossberg with Jewish star Michael Douglas. (Courtesy of Julian Schlossberg)
Meeting stars would eventually become commonplace. Before and after his time in the Army in the early 1960s, Schlossberg worked as a cab driver, a busboy, a waiter, a counselor, a typist and more while taking college classes at night. He got a job at the ABC in 1964 and worked his way up the company’s ranks.
“I had decided, as a very young man, that since I didn’t have a law degree or a dental degree or a medical degree, I was going to learn every aspect of show business that I could,” he said. “I didn’t know what it was going to do, but I knew that knowledge was power, and that if I had knowledge, maybe I’d get some power.”
He would live out that goal, working in just about every area of entertainment, from radio to movie distribution to theater producing. (He goes back and forth on which one he likes best.)
In the 1970s, he hosted an AM radio show called “Movie Talk,” for which he interviewed hundreds of movie stars. WMCA station executives wanted Schlossberg to use a different stage name, to sound less Jewish.
“They didn’t want it to be ‘a Jewish name,’ and I said ‘Wait a second — if I’m going to be on the air in New York City, I can’t be a Jew?’ So they gave in, and I kept my name,” he said. “You kind of want to remember the times you did stand up, I guess. Not that it was a giant standing up, but I would have not done the show if they had asked me to change my name, because it made no sense to me.”
Speaking of Jews, Schlossberg has worked with a virtual who’s-who of famous Jewish entertainers over the years, from Neil Simon to Lillian Hellman to Sid Caesar to Mike Nichols to Peter Falk to Ethan Coen. And the ones he didn’t work with, he hung out with socially. Barbra Streisand invited him to a famous birthday party (that ended up taking place at Liza Minnelli’s house), and Mel Brooks has always greeted him as “Schloss Berg,” as if his name were two words.
Schlossberg with Barbra Streisand, right, and Merryn Jose. (Courtesy of Julian Schlossberg)
Schlossberg’s film production credits range from the 1994 British mystery “Widows’ Peak,” starring Natasha Richardson and Mia Farrow; to the 1980 “No Nukes” documentary that filmed an anti-nuclear weapons concert with the likes of Bruce Springsteen and Jackson Browne; to a revival of the long-buried version of Orson Welles’ “Othello.”
In 1995, Schlossberg worked with three prominent Jews on one off-Broadway production: a set of one-act plays performed together each night, called “Death Defying Acts,” written by Woody Allen, David Mamet and Elaine May. Schlossberg later produced the Broadway adaptation of Allen’s movie “Bullets Over Broadway,” while May, whom Schlossberg likens to a sister, contributed the forward to his book.
“Elaine is, as I’ve written, the smartest person I’ve ever met, and probably one of the most talented if not the most talented, because there is nothing that she cannot do,” Schlossberg said of the now 90-year-old Oscar, Tony and Grammy winner. “She’s a great actress, she’s a great writer, and she’s a great director. And she’s a hell of a friend.”
At one point in his career, as he details in one chapter, Schlossberg crossed paths with another Jewish producer: Harvey Weinstein. When Weinstein was young, the now-disgraced serial sexual harasser approached Schlossberg and asked him to teach him the movie business. The two men worked together for a time, although eventually they fell out.
“I never in my wildest dreams thought he would hit the heights that he hit, or the depths that he sunk to. Never,” Schlossberg said.
Another of Schlossberg’s mentoring experiences ended on a more positive note. Mark S. Golub, a rabbi, came to Schlossberg for advice in the late 1990s on learning the theater business. Golub, who died late last month at 77, went on to become a prolific Broadway producer and the founding president of the Jewish Broadcasting Service channel.
It was a fruitful partnership: Golub learned about the industry, and Schlossberg absorbed lessons about Judaism.
“It was a very interesting combination, of somebody who certainly knew a great deal about Judaism, and myself, who was learning a lot by that time about [Judaism],” Schlossberg said. “It was interesting to me to be partners with a rabbi.”
Schlossberg had several projects set to go at the start of the coronavirus pandemic, but when the industry shut down, he wrote his memoir instead. Now he’s looking to rev up some of those projects. Next up on the docket is “Tales From the Guttenberg Bible,” an autobiographical, four-character play written by and starring the Jewish actor Steve Guttenberg. It is now set for its world premiere in April, at the George Street Playhouse in Rutherford, New Jersey.
“I think audiences will respond to it, because he’s so kind and personable and living… a nice Jewish boy,” Schlossberg said of Guttenberg.
—
The post From Mel Brooks to Elaine May to Ethan Coen: Producer Julian Schlossberg writes memoir about working with Jewish stars over 6 decades appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Four seasons in five sonnets
אָסיען
דאָס צאַרטע ביימל צערטלדיק
צעוויגט זיך אויפֿן ווינט
שוין לאַנג אין אירע בלעטעלעך
קיין זומערפֿרייד מער ניט גרינט
די בלעטלעך טאַנצן גאָלדענע
צום טאַקט פֿון לופֿט וואָס רינט
פֿון קאַנטן פֿון פֿאַרוואָלקנטע
מיט קילקייטס שטאַרן דין
די בלעטעלעך, די בלעטעלעך
זיי מאָנען גאָרניט כּלל
בלויז פֿאַרן סוף קאָקעטעלעך
זיי טענצלען מיט אַ שטראַל
אַזוי עס קלאַפּט אַ הערצעלע
וואָס ווערט פֿון אַלטקייט יונג
אַזוי דאָס לידל ס׳לעצטיקע
קלאָר לייגט זיך אויף דער צונג
און מיטן ווינטל פֿרישינקן
צעזינגט זיך פֿראַנק־און־פֿרײַ
בלײַב, וועלטל מײַנס, פאַֿרכּישופֿטע,
געזונט, אַדיאָ, גוד־בײַ
2021
•
ווינטער
ביים גיין פֿאַרביי דעם אַלטן וואַלד
דערשפּירסטו: אים איז ביטער קאַלט:
די צווײַגן ציטערן פֿאַר קעלט,
די שטאַמען בייגן זיך פֿאַרקוועלט.
און אַלע חיות פּלוצים אָפּ,
און פֿייגל אַלע ווי אָן קאָפּ.
מערניט א שפּערל שפּרינגט זיך דרייסט…
ווי קומט ער גאָר פֿון שטאָט? ווער ווייסט…
גיסטו דעם שפּערל גלײַך אַ וווּנק:
„דער וואַלד איז אַלט און דו ביסט יונג!“
נאָר ער גאָר מאַכט זיך קעלאָיאָד,
אויף דרערד אַלץ שפּרינגט ער, נישטערט דאָרט…
דו קלערסט בײַם גיין פֿאַרביי דעם וואַלד:
זאָל עקן זיך דער ווינטער באַלד!
2018
•
צישן סוף און אָנהייב
דו ווייסט, דער ווינטער וועט פֿאַרגיין
באַלד
און אַלץ באַנײַט זיך: פֿעלד. בוים, שטיין,
וואַלד
און ס׳נעמט אַלץ שפּיגלען זיך אין דיר —
בלום
און בין, און פֿייגל אָן אַ שיעור, —
קום,
שטיי אויף פֿון ווינטער דרעמל און
שײַן!
אַוועק עס וועט פֿון אונטער זון
פּײַן,
דײַן שמייכל ווידער — פֿרײַ און יונג
שפּרייט
די פליגל איבער קינד־און־קייט
ברייט,
דײַן גאָב איז גרויס, און מײַן געזאַנג —
קלאַנג
טויכט אויף, אין יעדן אות געפֿאַנגט —
דאַנק
2019
•
פֿרילינג
די צאַרטע גרינקייט
פֿון ערשטע בלעטלעך
קומט שטענדיק
ניט צו פֿרי,
ניט שפּעטלעך.
ס׳קומט תּמיד ממש
צו דער צײַט
און גרינג,
פֿון בייזע פֿרעסט
באַפרײַט
ס׳הייבט אָן
די גרויסע פֿרייד
צו שוועבן
ווײַל ס׳ווערט באַנײַט
דאָס גרינע לעבן
פֿאַרקוואַרטע ביימער
ווערן לײַט
2024
•
דער זומער איז אַן עקשן
דער זומער איז אַן עקשן, ער וויל ניט, וויל ניט קומען
הגם אויף בייטן וואַקסן צעקווייטיקט שוין די בלומען
הגם די ביימער אויכעט זיך שאָקלען שטאַרק צעגרינטע
דער זומער איז זיי חושד, וויל זיך פֿון דאַן אַהין טאָן
וואוהין אַהין? — טוסט פֿרעגן און ס׳ענטפֿערן די ווינטן:
צו סאַמע קוואַל פֿון רעגן, צום וויכערס אורקוואַל בלינדן…
דער זומער זיך פֿאַרטײַעט, ער וויל זיך ניט צעבליִען
פֿאַרציטערט מענטש און חיה באַלד גרייט פֿאַר אים זיך מיִען
נאָר ער טוט אַלץ זיך הײַען, מיט שטראַלן טוט ניט בריִען
דער פֿרילינג שוין פֿאַרבײַ איז און נאַט אײַך — אָסיען פֿריִער!
פֿאַרחושכט גרינע וועלדער מיט פּוסטע שטעט און שטעטלעך —
בײַ גרויע שטיינער עלנטע, נעפּלדיק פּאַנדעמלעך…
נאָר ער, ער מוז דאָך קומען, אָנקומען סוף־כּל־סוף און
צעקושן זיך מיט בלומען, אויסהיילן גרויל מיט האָפֿונג
ווײַל ניט אומזיסט די ביימער צעגרינטע זיך צעוויגן —
אָט־אָט מיט טויזנט חנען צעוויקלט זיך זײַן ניגון!..
דערווײַל זשע בלאָזן ווינטן, צעיושעט זיך דער רעגן
בעת דער פּאַנדעמער ווינטער וויל מערן זײַן פֿאַרמעגן
2020
•
פֿיר צײַטן פֿון אַ גאַנץ יאָר
ס׳טוט דער פֿרילינג אַלץ זיך בעטן
ביז אין ווינטער נעכט אין שפּעטע
„פֿעלט־וועלט־וואַלד, רק ניט פֿאַרגעסט מיך —
ס׳איז ניט סתּם וואָס כ׳הייס אויך — וועסנע!..“
און דער לאַנגער, כמורנער אָסיען —
רײַסט אַראָפּ אַלץ, דרעשעט, קאָסיעט…
מ׳רופֿט אים ניט אומזיסט אויך האַרבסט, —
ר׳סטראַשעט דעם ווינטער: ״אויך דו, שטאַרבסט!״
און דער שטרענגער, שאַרפֿער ווינטער
ווייסט שוין ניט וואו ר׳זאָל אַהינטער
צי פֿון וואַנעט ר׳זאָל אַרויסעט,
ווײַל ער האָט מער ניט קיין עתיד.
שיקט ער ליבע־בריוו דעם זומער,
נאָר פֿון היץ ווערט יענער — שטומער —
ביז די פֿייגל בויען נעסטן
לשם וועסנע, לשם וועסנע…
2017
•
פֿינעף סאָנעטן
1. און אפֿשר האׇט ער רעכט
און אפֿשר איז גערעכט דער מעכטיקער פּאָעט:
דער עכטיקער איז ער, די איבעריקע זאַנען
אַן ערבֿ־רבֿ פֿון שטיקלעך גראַפֿאָמאַנען
בעת ער באַשאַפֿט פֿון טאָיוּ־וואָיוּ אַ סאָנעט?
און אפשר האָט ער רעכט, דער מײַסטער פוֿן קופּלעט,
וואָס דויערט, ברויזט און קלינגט איבער אַ טויזנט ימען,
בלויז ער, רק ער אַליין לסוף געווינען וועט
די קרוין די איינציקע פֿון ליד דעם סאַמע־סאַמע?
נו יאָ, ווער ווייסט, ווער קאָן דאָס משפּטן אַצינד,
צווישן אַפּנים, מעגלעך, אפֿשר און מסתמא,
צי וועט דען איבערבלײַבן מיטן גײַסט פֿון ווינט
דער וועלטבאַשאַף פֿון ניסימדיקע גראַמען?
טאָ וואָס זשע דען? — מערניט, אַ שטילער עפּיטאַף:
אין ליד זײַנס חנדלט זיך אויך פּראָסטער ערבֿ־רבֿ
2017
•
2. „לידער, לידער, לידערליי“
אַ לידער־קלעטער, צי אַ לידער־פֿלי
צו־מאָל אין שפּעטסטער שפּעט
ווען ס׳ווערט שוין גראָד גאַנצפֿרי
צו־מאָל אינמיטן גאַנג פֿון גיכן טאָג
וואָס זשאַלעוועט אַ גלעט
קיין צײַט ער ניט פֿאַרמאָגט
אַ ליד אַ וווּנדער, צי אַ ליד אַ וווּנד
אַ פלֿאַם אַ קוועלכל וועקט
אַ הימל גרייכט צום גרונד
אַ לידער־אָטעם, צי אַ לידער־גרוס
אין יעדן וואָרט עס שטעקט
די מעגלעכקייט פֿון מוז
אַ ליד־געזאַנג, צי גאָר אַ ליד־געשריי
פֿון טיפֿער פֿרייד, פון וויי
2018
•
3. אַ ליבע־גרוס
דער ווינטער ווי קאַלט ר׳זאָל ניט ווערן
די וויוגע די בייזע, דער פֿראָסט —
זיי וועלן ניט קענען צעשטערן
די ליכט וואָס צו מיר דו דערטראָגסט
די שטערן, קאָן דאַכטן, געהערן
ניט מיר און ניט דיר, און פֿאַרדראָס
וויל אונדזער ממשות פֿאַרשטערן
און פֿאָרט ס׳איז פֿאַר דיר — יעדער אות
וואָס כ׳טו פֿון מײַן האַרצן אויסשרײַבן
מיט זוניקן שטראַל אויפּֿן שניי
און כ׳ווייס אַז די אויפֿשריפֿט וועט בלײַבן
וועט אויסשטיין דעם גרעסטן זאַוויי
דער ווינטער אַלץ שאַרפֿער און שאַרפֿער
נאָר אים איבערלעבן באַדאַרף מען.
2019
•
4. ביימער
דערהערן דעם זיכּרון פֿון די ביימער
וואָס שטייען וואַך יאָרהונדערטער, צי מער
און בלײַבן דאָ מיט זיי איינער אַליינער
כּל־זמן עס קומט ניט קיינער ניט אַהער
זיך שאָקלענדיק צום טאַקט פֿון זייער תּפֿילה
דערשפּירן יעדן רינג און רונג אין זיי
מיט יעדן שאָרך און בייג פֿון צווײַגן פֿילע
מיט פֿרייד פֿון פֿרילינג און מיט אָסיען־וויי
מיט אומגעהײַער זאַפֿטיקייט פֿון גרינקייט
אום רײַפֿן זומער ווען אַלץ זשומט און בליט…
אום פֿראָסטיק קאַלטן ווינטער מיט זײַן פֿלינקײַט —
צעכראַסטעטעטע זיי שטייען אויפֿן ווינט
דערהערן דעם זיכּרון פֿון געדויער
פֿון קיוּם און פֿון ווידערקום ביסט לאָער
2022
•
5. פּאַנטאַריישיתדיקס
.
שוין צײַט דו זאָלסט וויסן דער טאָג איז פֿאַרבײַ
דער אָוונט איז יונג נאָך, די נאַכט איז נאָך פֿרײַ
די שטערן נאָך שלאָפֿן, דער ווינט איז נאָך לינד
די בערן פאַֿרשלאָפֿן דעם ווינטער געשווינד
און אַלץ וואָס קאָן טרעפֿן, וועט טרעפֿן געוויס:
דער בונד ווערן לויז און דער גזר ווערן ברית
דער אומרו פֿון אָנמאַכט וועט דויערן לאַנג
בעת דו טוסט צעוויקלען דײַן ניגון און קלאַנג
געשוועסטער, געברידער — געמיינזאַמע לײַט —
די זון גייט באַלד אונטער פֿון יעטווידער זײַט
זי בעט זיך פּאַטעטיש: פֿאַרגעסט זשע מיך ניט
די האָפֿענונג לעצטע צום אין־סוף דערפליט
נאָר אַלץ וואָס וועט ווערן, וועט גרייכן דעם צוועק
בעת גלגל החוזר זיך דרייט אָן אַן עק
2026
The post Four seasons in five sonnets appeared first on The Forward.
Uncategorized
My university is enabling the Trump administration’s worst fallacies on antisemitism
The Department of Justice has filed its second lawsuit of the year alleging rampant antisemitism at UCLA, where I teach.
The suit is a repetition of the same old string of allegations that President Donald Trump’s administration first made in the summer of 2025, when it froze $584 million in research funds and then tried to extract an additional $1.2 billion from UCLA. Those assertions are based on a mix of self-reporting and hearsay, assembled to make the case that the UCLA campus is awash in antisemitism.
A small number of the allegations I know or believe to be true. But the overarching claim made in the federal complaint is so partisan and partial as to be comical.
The new suit alleges that UCLA tolerated antisemitic expression and acts on campus — especially at a short-lived pro-Palestinian encampment that took place in April 2024.
It accuses UCLA of tolerating an “appalling hostile educational environment against its Jewish and Israeli students.” The fact that UCLA’s chancellor, Julio Frenk, has made the fight against antisemitism one of the pillars of his administration — and makes constant reference to the recent recommendations of a campus Initiative to Combat Antisemitism — seems not to have registered. The feds are clearly suffering from a bit of UCLA Derangement Syndrome.
This latest federal suit against UCLA succumbs to the Trumpian instinct to alter the facts to fit one’s political proclivities. In this worldview, every instance of support for Palestinians or criticism of Israel is cast as antisemitic; there can be no legitimate form of pro-Palestinian expression.
Even more remarkably, there can be no admission that the greatest display of violence that unfolded on our campus amid pro-Palestinian protests was not against pro-Israel students. Instead, it was perpetrated by pro-Israeli hooligans against the pro-Palestinian encampment activists on the evening of April 30, 2024.
Yet true to form, the complaint describes the events of that night as a battle between equals: “the occupiers and counter-protestors attacked each other with pepper spray, blunt objects, and even fireworks.” In fact, what took place was a vicious assault by one group against another — those in the encampment — that went on for more than four hours without police intervention.
This reshaping of truths seen as inconvenient betrays a tendency by Trump and his associates to adopt an exceptionally narrow lens of observation that allows for shameful distortion and denial. That tendency showed up in a farcically named 2025 executive order, “Restoring Truth and Sanity to American History,” which sought to erase any trace of racial prejudice from the annals of this country. And it continues to be present in Trump’s astounding revisionist account of January 6, 2021, which casts the violent insurrectionists as American heroes betrayed by their country.
Sadly the Justice Department’s misrepresentations in its latest complaint are founded not only on Trumpian denialism, but also on UCLA’s own antisemitism initiatives.
Both the taskforce and a subsequent action group charged with investigating on-campus antisemitism have advanced a decontextualized and one-sided story of what took place at UCLA. They have failed to acknowledge the relational nature of anti-Israeli and anti-Palestinian expression; blurred the distinction between hate speech and legitimate, albeit harsh, political expression; and left the concerns of the pro-Palestine side almost entirely unrecognized.
Paradoxically, the singular focus on antisemitism dilutes the very effort to combat it by ignoring the wider ecosystem of hate in which antisemitism operates.
I know members of the taskforce and the action group, as well as Chancellor Frenk. They are colleagues and friends of mine. But I disagree with the way they have gone about the work of combatting antisemitism at UCLA.
To begin with, none of the six UCLA scholars who hold chairs in Jewish studies and whose work touches on antisemitism — myself included — were part of the taskforce that issued its report, or the action group that followed in its wake. Some were initially invited to be part of the taskforce but chose to step down because they did not feel in sync with its direction.
Why?
Because that direction was grounded in a flawed equation of antisemitism with anti-Zionist and anti-Israel expression.
The UCLA action group’s most recent recommendations call for the adoption of the International Holocaust Remembrance Alliance definition of antisemitism, which largely advances this understanding. The recommendations give lip service to the assertion that not all criticism of Israel is antisemitic, but neither the taskforce nor the action group has ever indicated when, if ever, criticism of Israel is not anti-Israel — a category so capacious as to leave little room for criticism of any sort.
An additional concern: many of the recent action group recommendations focus on “time, place, and manner” restrictions on campus debate. While ostensibly intended to promote a safe campus environment, in practice they seem to be largely aimed at inhibiting pro-Palestinian forms of expression.
What about an alternative strategy that leverages what we do best at universities: education?
Restricting conversation has never led to positive social change. What could is a major new educational effort devoted to a multi-disciplinary analysis of antisemitism, perhaps alongside Islamophobia. The university could investigate more deeply the interconnected nature of hate in our time by supporting research efforts like those of the UCLA Initiative to Study Hate — which, full disclosure, I direct.
A more expansive tack like this stands a better chance of being effective in bringing various campus stakeholders, including students, into the fight against identity-based hate — which includes but is not restricted to antisemitism. That, rather than narrowing space for free speech, should be the goal.
Unfortunately, our own campus’ efforts to combat antisemitism move in another direction, a choice the Trump administration is working hard to reinforce with their ill-intentioned weaponization of antisemitism. I fear that UCLA will suffer for this — and that, at the end of the day, little will be done to reduce hatred and prejudice against Jews.
The post My university is enabling the Trump administration’s worst fallacies on antisemitism appeared first on The Forward.
Uncategorized
How ‘Hacks’ botched its Yiddish line
In the most recent episode of HBO Max’s critically acclaimed comedy-drama Hacks, Robbie Hoffman, who plays Randi, an ex-Hasidic assistant to agents who represent stand-up comedian Deborah Vance (Jean Smart), says a line in Yiddish. Unfortunately, as any fluent Yiddish speaker will confirm, it’s grammatically incorrect.
In the episode, “The Garden” — referring to Madison Square Garden — Vance’s nemesis Bob Lipka (played by Tony Goldwyn) manages to ruin the comedian’s dream performance at the renowned venue. Luckily, her crew succeeds at securing their boss a stage in Central Park (albeit with free tickets) but they have only a couple of days to convince people to fill the seats. They spread out into the streets of New York City handing out fliers, desperate to get people to come to the ad hoc performance.
Randi does her part by returning to her former community — an apparently Hasidic neighborhood in Brooklyn — and hands out fliers to the pious passers-by. Since Haredi Jews eschew secular performances of any kind, Randi’s attempts are sure to be futile but it’s a funny scene, so I get it.
Yet, when Randi tries to convince them in Yiddish to “come see Deborah Vance in Central Park,” the verb she uses is grammatically incorrect. For you grammar nerds out there, here’s what the error was: Instead of using the command form, “kumt zen Deborah Vance,” “come see Deborah Vance,” she uses the infinitive, “kumen tsu zen Deborah Vance.”
It’s as if she were to say, in English: “To come to see Deborah Vance.”
Surprisingly, as was reported in Alma, Hoffman had called her mother Connie, who, she says, actually writes plays in Yiddish, to run the line by her. If her mother is indeed a fluent Yiddish speaker, we can only conclude that she may have mis-heard the sentence.
Unfortunately, badly translated or mispronounced Yiddish lines are all too common in TV series and films, from the 1992 film A Stranger Among Us with Melanie Griffith to the 2019 mini-series Unorthodox. Interestingly, the Israeli show Shtisel, produced in Israel, did a much better job of getting the Yiddish right.
In any case, the correct way for professional studios to get lines translated into a foreign language is not to wing it, but to hire a professional interpreter who can actually come onto the set and rehearse the lines with the actor. It may raise production costs a bit but at least then, the Yiddish dialogue will sound authentic.
The post How ‘Hacks’ botched its Yiddish line appeared first on The Forward.