Uncategorized
Hitler is alive and in hiding in final season of ‘Hunters,’ Amazon’s series about Jews killing Nazis
Spoilers for the first and second seasons of “Hunters” follow.
(JTA) – When Amazon Prime released the first season of “Hunters” in 2020, it advertised its Nazi-hunting TV show as “Inspired By True Events.”
That was true only in the loosest possible sense of the term. Starring Al Pacino and Logan Lerman and produced by Jordan Peele, “Hunters” told a bloody, souped-up, almost entirely embellished story of a Jewish-led team of multiracial Nazi hunters in the 1970s trying to stop a “Fourth Reich” from rising in the United States.
The show was immediately controversial: Series creator David Weil, the grandson of Holocaust survivors, had to defend his show from the Auschwitz Memorial, which harshly criticized “Hunters” for — among other scenes — depicting a human chess game at Auschwitz that never took place.
Despite all that, “Hunters” still had some basis in reality. There were, in fact, a handful of Jewish Nazi hunters active across the Americas at that time, most famously Simon Wiesenthal (played in the series by Judd Hirsch), who did succeed in bringing several prominent Nazis to justice.
Three years later, “Hunters” has, similarly, used the historical record as a mere suggestion for its second and final season, which debuts Friday and tells an outrageous story about hunting Hitler himself. Here’s how viewers can separate fact from fiction in season 2.
Hitler in Argentina
The end of the first season hinted that things were about to go seriously off the rails, as the “real” Hitler and Eva Braun were revealed to be happily alive and hiding out in Argentina — seemingly validating decades’ worth of baseless conspiracy theories about the Nazi leader’s supposed escape from his Berlin bunker in 1945. (Also throwing things for a loop: the reveal that Pacino’s character, who had presented himself as the hero’s Holocaust-survivor grandfather, was secretly the Nazi “butcher” they had been hunting in disguise, and the man they killed after a season-long hunt was the real survivor.)
In the second season, the disbanded Hunters reunite in 1979 to follow Hitler’s trail to Argentina, where many real-life Nazis did hide out. Meanwhile, in flashbacks to 1975, Pacino’s Nazi “butcher” works furiously to cover his tracks as he poses as a successful Jewish businessman and philanthropist in the United States.
Hitler-survival conspiracy theories seem to, well, keep surviving. In the decades since the war’s end, many conspiracy theories regarding Hitler’s fate have proliferated, and a good number of them coalesce around the unsupported claim that he, like other top Nazi commanders, was ferreted out of Germany and into South America via a secret underground network. “Hunting Hitler,” a recent top-rated History Channel docuseries, milked three seasons out of the idea.
But of course there were Nazis who successfully escaped persecution at Nuremberg by fleeing to South America, and “Hunters” crafts its Hitler narrative on the scaffolding of their real-life stories. The most infamous case involved death camp commander Adolf Eichmann, who hid in Argentina until Mossad agents uncovered his location and kidnapped him in 1960’s Operation Finale to stand trial in Jerusalem.
The Kreisky-Peter-Wiesenthal Affair
In the universe of the show, the fake Meyer played by Pacino is friends with Wiesenthal, a seasoned Nazi hunter. When the two meet in 1975 in an early episode of the second season, Meyer congratulates Wiesenthal on his recent success in Austria.
This is a reference to a real-life 1975 political scandal, in which Wiesenthal and a team of researchers revealed the past Nazi activities of Austrian politico Friedrich Peter as the country’s Jewish chancellor, Bruno Kriesky, prepared to offer Peter’s right-wing party a role in his ruling coalition.
Wiesenthal’s actions led to a falling-out between him and Kriesky, who variously called him a “Jewish fascist” and a member of the Gestapo. But the Nazi hunters declared victory over having rooted out the S.S. past of a prominent postwar politician. (Peter’s party never joined the coalition.)
‘Reclaiming’ Jewish-owned businesses in Europe
In an early scene of the second season, one of the disguised hunters walks into an Austrian candy shop in 1979 and innocently inquires how long the shopkeeper has owned it. The store has been in his family for generations, comes the reply.
But, the hunter muses, there is a strange indentation on the doorpost — almost like a mezuzah. Could the shop have, in fact, been Jewish-owned before the Nazis came to power?
It turns out the hunter is right, and the shopkeeper will pay dearly for his denials. Again, the general arc of this narrative starts with real history, as there are countless examples of Nazis having seized Jewish-owned properties and businesses and destroyed the records of Jewish ownership, making it nearly impossible for surviving Jews after the war to reclaim their properties.
Author Menachem Kaiser recently explored how Nazi property seizures altered his own family history in the nonfiction book “Plunder,” which won the Sami Rohr prize for Jewish literature.
Frank Sinatra’s Jewish activism
As part of Al Pacino’s character’s disguise as a Holocaust survivor in postwar America, he becomes an active philanthropist to Jewish causes. At one point, he can’t help but brag that he convinced Frank Sinatra to make a hefty donation.
In fact, the famous crooner, despite not being Jewish himself, was a vocal and documented supporter of Jewish causes. He was presented with awards from Hebrew schools; visited Israel many times and helped build a youth center in Nazareth; owned a $10,000 yarmulke; and even gave his son, Frank Sinatra Jr., the Jewish middle name of Emmanuel. After Sinatra’s death, to avoid paparazzi, his body was hidden in a Los Angeles Jewish funeral home for decades.
—
The post Hitler is alive and in hiding in final season of ‘Hunters,’ Amazon’s series about Jews killing Nazis appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Haley Stevens takes aim at Netanyahu in Michigan Senate debate, as opponent Abdul El-Sayed calls Israel a ‘rogue state’
(JTA) — Viewers of Michigan’s Democratic Senate primary debate on Tuesday night could be forgiven for at times forgetting that one candidate comes with the heavy backing of pro-Israel donors.
“The prime minister of Israel has failed,” Rep. Haley Stevens said when asked about Iran, saying that both Israel’s Prime Minister Benjamin Netanyahu and U.S. President Donald Trump had failed to achieve “long-term peace.”
Later, Stevens added that she supported “aid into Gaza” and reiterated that she believed Netanyahu has been bad for American Jews.
“It is very clear that Mr. Netanyahu has not made us safer, has not brought us closer to peace, and he is a danger to Jews in America and around the world,” she said.
The lines represented sharp criticism of Israel’s leadership for a candidate who, according to federal campaign records, has received more than $10 million in support from donors affiliated with AIPAC, the pro-Israel lobby that her progressive opponent, Abdul El-Sayed, has excoriated on the campaign trail and during Tuesday’s debate. Regarded as one of Congress’ more reliable pro-Israel Democrats, Stevens made the comments as Democratic voters have largely shed their sympathies for Israel.
El-Sayed, meanwhile, said during the debate that the United States’ foreign policy “has been handed to us” by Israel and AIPAC and called Israel a “rogue state.”
The former Wayne County health director, whose grassroots campaign has gained momentum as it has increasingly centered anti-Israel rhetoric, did not hold back in his criticism.
Citing “the impact of AIPAC in our politics” as the reason for the joint U.S.-Israeli war on Iran, El-Sayed asserted that the lobbyist’s goals were “to annex Lebanon or to do genocide in Gaza.” He added that Israel was committing “human rights abuses, genocide and apartheid” and called for the United States to “stop funding the Israeli military unilateral blank checks.”
He also tied voters’ economic woes to Israel. “Ask yourself why it is that we are paying $5 gas, why it is that we can’t get out of this quagmire,” he said. “It’s because for too long, our foreign policy has been handed to us by the likes of the state of Israel and AIPAC, who has made sure that both Democrats and Republicans are doing their bidding.”
He further claimed there was no difference between his Democratic opponent and the presumptive Republican nominee, former congressman Mike Rogers, on Israel.
“If Congresswoman Stevens makes it, or if Mike Rogers wins, either way, Israel will win,” El-Sayed said. “AIPAC is perfectly fine with either of my two opponents because they know they will have a comfortable, reliable vote in the U.S. Senate.”
Stevens, who noted that she supports a two-state solution, rejected the line of attack. “No one owns my vote and no one owns my policies,” she said. “Anyone who’s contributing to my Senate campaign is doing so because of my proven record of fighting for Michigan.”
El-Sayed also suggested that Stevens’ sparring with Netanyahu, who is deeply unpopular with American voters, was ingenuine. Earlier in the day, Netanyahu told CNN that he believed Stevens’ previous comments accusing him of making American Jews less safe represented her “probably trying to excuse antisemitism.”
Sayed said he wasn’t convinced the remark was authentic. “I don’t think Benjamin Netanyahu is attacking her to actually attack her,” he said at the debate. “I think he’s attacking her to try and steer away the stink of how staunchly she stands for their policy.”
El-Sayed also attacked Stevens over a June 2025 vote she made in the House to “thank” Immigrations and Customs Enforcement officers. The appreciation was embedded in a resolution condemning the firebombing of a peaceful march for Israeli hostages in Boulder, Colorado. Stevens accused Republicans of having “put in a cynical point” about thanking ICE and El-Sayed of falling into a trap laid by the GOP.
Israel has grown increasingly central ahead of the Michigan primary, set for Aug. 4, in a crucial battleground state with large populations of both Jewish and Arab/Muslim voters. A third candidate who sought to tread a middle ground between Stevens and El-Sayed suspended her campaign earlier this week, ratcheting up anxiety among American Jews around the race.
Stevens’ bid for the Senate comes four years after she ousted Andy Levin, a Jewish progressive congressman who expressed criticism of Israel, in a race that drew more than $4 million in AIPAC-affiliated spending. In the years since, she has remained in a dwindling minority of House Democrats who have voted against all measures that would block or condition military aid to Israel.
El-Sayed’s bid comes as other anti-Israel progressives have prevailed in congressional primaries, shifting campaign discourse about Israel to the left. In an interview with CNN also published Tuesday, El-Sayed took aim at the very idea of a Jewish state.
“Every definition of a Jewish state ends up in some articulation of illiberal values, every single one,” he told CNN. Asked if support for Israel could ever be about more than money, he responded, “Not if you’re a Democrat and you believe in human rights.”
Other Michigan races are also turning into referendums on the Democratic stance on Israel. El-Sayed has cross-endorsed two left-wing congressional candidates, state Rep. Donavan McKinney and activist William Lawrence, who have both said Israel committed genocide in Gaza. Stevens, meanwhile, has endorsed pro-Israel Jewish state Sen. Jeremy Moss for her House seat.
Further down the ballot in Michigan, Democratic activist Abbas Alawieh, a key architect of the 2024 “Uncommitted” movement designed to pressure national Democrats on Gaza, on Tuesday picked up the endorsement of Michigan Gov. Gretchen Whitmer in his bid for a state senate seat on the party ticket. Alawieh has also met with former Vice President Kamala Harris, who lost Michigan to Donald Trump in the general election after the state’s large Arab and Muslim population expressed strong dissatisfaction with her stance on Israel.
This article originally appeared on JTA.org.
The post Haley Stevens takes aim at Netanyahu in Michigan Senate debate, as opponent Abdul El-Sayed calls Israel a ‘rogue state’ appeared first on The Forward.
Uncategorized
Trump says Iran ceasefire ‘over’ as Hegseth cancels Israel visit amid rising tensions
(JTA) — President Donald Trump said Wednesday that the ceasefire with Iran was “over” after the U.S. military pounded sites in Iran and the Islamic regime struck dozens of American military facilities in the region.
“I think it’s over. I don’t want to deal with them anymore,” Trump told reporters in Ankara, Turkey, where he is attending the NATO summit. “They’re scum. You know what scum is? They’re scum. They’re sick people. They’re led by sick people, and they’re vicious, violent people. And if they had a nuclear weapon, they’d use it. As far as I’m concerned, it’s over.”
At the same time, the president did not appear to rule out further negotiations with Iran, adding, “I’ll speak to our negotiators. They want to negotiate.”
Trump’s comments came hours after the military’s U.S. Central Command announced Tuesday evening that it had launched a “series of powerful strikes against Iran” in retaliation for Iran hitting commercial vessels in the Strait of Hormuz.
Following the U.S. strikes, Iran targeted dozens of U.S. military sites in Bahrain and Kuwait, according to the Iranian Fars news outlet.
“In the initial response to the US aggression, the naval and aerospace forces of the Islamic Revolution Guard Corps, in a joint missile and drone operation, struck 85 locations of important US military facilities,” the Islamic Revolution Guard Corps said in a statement Wednesday.
The exchange of fire further imperiled the shaky ceasefire between the United States and Iran, as well as negotiations with Iran that were supposed to resume after the dayslong funeral for Iranian Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei ended Thursday.
Following Trump’s announcement, the price of oil jumped to its highest level in weeks.
Meanwhile, Defense Secretary Pete Hegseth cancelled a planned visit to Israel Wednesday to meet with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, according to media reports.
The U.S. and Iran signed a Memorandum of Understanding last month to provide a 60-day framework for the sides to reach a deal on Iran’s nuclear program and other sticking points.
Following Tuesday’s U.S. strikes, Iran’s parliamentary Speaker Mohammad Bagher Ghalibaf accused the United States of violating the Memorandum of Understanding, including “Continued Zionist aggression on [Lebanon]” in a post on X.
“The era of bullying and extortion is over. It leads nowhere. We don’t fold,” Ghalibaf wrote.
During Trump’s meeting with Turkish President Recep Tayyip Erdogan Tuesday, the president also signalled that he would likely restore the country’s ability to purchase F-35 fighter jets, a move that Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu has staunchly opposed.
“Turkey has been in many ways much more loyal than other countries that we think would be loyal,” Trump said when asked if he is going to sell the jets to Turkey, according to Axios. “So it is something we definitely would consider.”
Hegseth’s scrapped meeting with Netanyahu was widely expected to touch upon the idea of U.S. selling the advanced stealth plane to Turkey.
This article originally appeared on JTA.org.
The post Trump says Iran ceasefire ‘over’ as Hegseth cancels Israel visit amid rising tensions appeared first on The Forward.
Uncategorized
Can the Trinity be kosher?
„אַ ייִדישער שילוש‟ (A Jewish Trinity) — אַזוי הייסט דאָס נײַע בוך פֿון אַלאַן בריל, דער ראָש פֿון ייִדיש־קריסטלעכע שטודיעס אינעם סעטאָן־האָל־אוניווערסיטעט (ניו־דזשערזי) און אַ באַקאַנטער פֿאָרשער פֿון ייִדישקייט און צווישן־רעליגיעזע ענינים. ברילס פֿאַרגלײַך־אַנאַליז איז אַ וויכטיקער שטאַפּל אין ייִדיש־קריסטלעכע באַציִונגען, וואָס קען העלפֿן ייִדן און קריסטן בעסער פֿאַרשטיין איינער דעם צווייטן.
בײַ אַ סך ייִדן איז די קריסטלעכע דאָגמע וועגן דער געטלעכער דרײַ־פּערזענלעכקייט אַזוי פֿרעמד, אַז זיי ווייסן נישט אַפֿילו, אַז אין דער פּאָלעמישער ייִדישער ליטעראַטור איז פֿאַר איר פֿאַראַן אַ ספּעציעלער טערמין — שילוש. דאָס וואָרט ווערט אָבער אין ערגעץ נישט דערמאָנט אינעם בוך און ס׳איז דאָ אַ גוטע סיבה דערפֿאַר. בריל באַנוצט זיך מיט דער באַקאַנטער קריסטלעכער טערמינאָלאָגיע און מײַדט דווקא אויס די אַלטע מיטל־עלטערלעכע דיספּוטן צווישן ייִדן און קריסטן. זײַן צוועק איז אַ קאָנסטרוקטיווע פֿאַרגלײַך־שטודיע, נישט קיין פּאָלעמיק. ער פֿאַרגלײַכט די ייִדישע און קריסטלעכע רעליגיע און ווײַזט אָן, אַז אַפֿילו אַזעלכע קאָנצעפּציעס, ווי די קריסטלעכע אמונה אין דרײַ געטלעכע פּערזאָנען, זענען לאַוו־דווקא פֿרעמד פֿאַר ייִדן; עס ווענדט זיך, ווי מע טײַטשט זיי אָפּ.
אין זײַן בוך פֿאָקוסירט בריל אויף דער מאָדערנער קאַטוילישער טעאָלאָגיע. אָפֿט מאָל ציטירט ער דעם דײַטשישן יעזויִט־גלח און פּראָמינענטן טעאָלאָג קאַרל ראַנער, ווי אויך אַ ריי אַנדערע: ייִרגען מאָלטמאַן, וואַלטער קאַספּער און האַנס קינג.
דאָס בוך איז אײַנגעטיילט אין זעקס קאַפּיטלען וועגן דעם שילוש; אינקאַרנאַציע (דער גלויבן, אַז גאָט האָט זיך פֿאַרקערפּערט אין יעזוסן); אָדם־הראשונס חטא; עולם־הבא; משיח, און דעם ברית צווישן גאָט און מענטשן (Covenant).
אין דער הקדמה דערקלערט בריל זײַן אייגענע פּאָזיציע. ער גלייבט נישט, אַז די אונטערשיידן צווישן וועלט־רעליגיעס קאָן מען פּשוט באַשרײַבן ווי „אָט דאָ גלייבן מיר צוזאַמען אין דער זעלבער זאַך, אָבער יענער גלויבן אײַערע איז אונדז פֿרעמד‟. עס זענען פֿאַראַן אַלערליי וואַריאַנטן פֿון ייִדישער און קריסטלעכער טעאָלאָגיע. אין געוויסע אַספּעקטן איז דער חילוק צווישן דעם רמב״מס און אַ חסידישן מקובלס צוגאַנג צו ייִדישקייט גרעסער, ווי צווישן ייִדן און קריסטן.
ס׳איז אינטערעסאַנט, אַז צו אַזאַ טעמע איז בריל צוגעקומען נאָכן וווינען עטלעכע יאָר אין אינדיע, וווּ ער האָט זיך באַקענט מיט הונדויִזם און אַנטדעקט פֿאַר זיך, אַז די אינדישע הויפּט־רעליגיע איז אויך נישט אַזוי ווײַט פֿון ייִדישקייט, ווי עס טראַכטן אַ סך מענטשן. בריל דערציילט וועגן דעם אין זײַן בוך „אַ רבֿ אויפֿן טײַך גאַנג‟. און אַז מע רעדט שוין פֿון הינדויִזם, מעג מען צוקומען צו אַן אַנדער, מער באַקאַנטער רעגיליע, וועלכע האָט במשך פֿון דורות אַרויסגערופֿן בײַ ייִדן ממש אַן אַלערגיע – קריסטלעכקייט.
ווי אַ מאָדערן־אָרטאָדאָקסישער רבֿ, ווענדט זיך בריל זעלטן צו קבלה און חסידות, וווּ מע קען געפֿינען אַ סך מער כּמו־קריסטלעכע פּאַראַלעלן. לייענט, למשל, שאול מגידס בוך „חסידות אינקאַרנירט‟ (Hasidism Incarnate), דערמאָנט אין דער ביבליאָגראַפֿיע פֿון ברילס בוך. בריל שטעלט דעם טראָפּ אויף דעם מין ייִדישקייט, וועלכן ער באַטראַכט ווי דעם ראַציאָנעל־געשטימטן הויפּטשטראָם. ער ווענדט זיך יאָ צו מיסטישע שיטות, אָבער נישט צו אָפֿט. פּונקט אַזוי באַציט ער זיך צום הײַנטצײַטיקן קאַטויליציזם, שילדערנדיק אַזעלכע דעות, וואָס קלינגען מער מאָדערן און ראַציאָנעל, וואָס טײַטשן אָפּ דעם שילוש בלויז ווי פֿאַרשיידענע אַספּעקטן פֿון איין גאָט, און גאָטס פֿאַרקערפּערונג אין יעזוסן מער סימבאָליש, נישט אין גאַנצן בוכשטעבלעך.
על־פּי קבלה אַנטפּלעקט זיך דער אייבערשטער צו דער וועלט און צו דער מענטש דורך צען ספֿירות — פֿאַרשיידענע פּערזענלעכע אַספּעקטן, וועלכע מע קען פֿאַרגלײַכן מיטן קריסטלעכן שילוש. בריל באַמערקט אָבער אַ ספּעציפֿישן חילוק: די ספֿירות באַציִען זיך איינע צו דער צווייטער לויט אַ שטרענגער היעראַרכיע, און בײַ די קריסטן זענען „דער טאַטע, דער זון און דער רוח־הקודש‟ אַבסאָלוט גלײַך. די פּראַוואָסלאַוונע קריסטן, פֿאַרקערט, באַטראַכטן גאָט דעם טאַטן ווי אַ מלך איבער זײַן זון און דעם הייליקן גײַסט ווי זײַן עמאַנאַציע. בריל האָט מיר דערקלערט, אַז אין דער פּראַוואָסלאַוונער טראַדיציע האָט ער זיך נישט געגריבלט. ער באַשרײַבט נאָך אַזעלכע וואַריאַציעס פֿון קריסטלעכער טעאָלאָגיע, וואָס זענען גוט באַקאַנט דעם ברייטן אַמעריקאַנער עולם.
בדרך־כּלל איז בריל גערעכט, אַז די ספֿירות ווערן אָפֿט באַטראַכט ווי אַ שטרענגע היעראַרכיע. כ׳מוז אָבער צוגעבן פֿון זיך, אַז אין אַ ריי באַקאַנטע חסידישע ספֿרים ווערט זייער סדר רעלאַטיוו אָדער דווקא איבערגעקערט. בפֿרט איז דאָס בולט בײַ חב״ד. די ליובאַוויטשער רביים באַטאָנען כּסדר, אַז מלכות — די לעצטע ספֿירה, באַטראַכט ווי אַ ווײַבלעכע און אָפֿט אינעטניפֿיצירט מיט דער שכינה, איז אין איר שורש די העכסטע. מע קען זאָגן, אַז ס׳איז „העכער‟ צו באַטראַכטן דעם באַשעפֿער ווײַבלעך, ווי אַ געטין. מעג דאָס קלינגען אומטראַדיציאָנעל, נאָר אין געוויסע גאַנץ כּשרע קבלה־קוואַלן געפֿינען מיר סימנים פֿון אַזאַ צוגאַנג. פֿון ברילס שטאַנדפּונד – צו האַלטן זיך נישט צו ווײַט פֿונעם הויפּטשטראָם – איז גאַנץ פֿאַרשטענדלעך אַזעלכע ענינים נישט צו דערמאָנען.
אינעם קאַפּיטל „אינקאַרנאַציע‟ דערמאָנט בריל נאָר אַ ביסל, אַז פֿאַר די חסידים איז אַן אמתער צדיק אַ געטלעכע אַנטפּלעקונג, און פֿאַרגלײַכט עס מיט דער „פֿאַרגעטלעכונג‟ פֿון קריסטלעכע הייליקע דורכן רוח־קודש, נישט מיט דעם, ווי די קריסטן קוקן אויף יעזוסן. אויב מע פֿאַרגלײַכן די פּראַוואָסלאַוונע טעאָלאָגיע מיט געוויסע חשובֿע חסידישע ספֿרים, ווערט אָבער דער חילוק נישט אַזוי קלאָר. צום בײַשפּיל, שטייט געשריבן אין שײַכות צו משה רבינו אינעם ספֿר „זרע קודש‟ פֿונעם ראָפּשיצער רבין (פּרשת „ואתחנן‟), אַז אַן אמתער צדיק איז גאָט — ממש מיט אַזעלכע ווערטער. דעם דאָזיקן ספֿר האַלטן די סאַטמאַרער חסידים ווי איינעם פֿון די כּשרסטע און הייליקסטע.
ווידער, פֿון ברילס שטאַנדפּונקט איז דווקא ריכטיק אַזעלכע ראַדיקאַלע דעות נישט צו דערמאָנען. אַפֿילו אין די חסידישע קרײַזן קאָנען זיי שאָקירן אַ פּשוטן ייִד. אַזוי באַציִען זיך אַ סך חסידים צום „זרע קודש‟: דער ספֿר איז טאַקע אַ הייליקער, נאָר גיי פֿאַרשטיי, וואָס דער ראָפּשיצער רבי האָט באמת געמיינט! פֿון דעסט וועגן, אויב עמעצער וואָלט פֿאַרגליכן דעם ראַדיקאַלן „צדיקיזם‟ מיט פּראַוואָסלאַוונע קריסטלעכע געדאַנקען, וואָלט זיך באַקומען גאָר אַן אַנדער בילד מיט נאָך מער פּאַראַלעלן צווישן די רעליגיעס.
די לייענער פֿון מײַנע אַרטיקלען ווייסן, אַז איך האָב ליב אַרויסצוגראָבן, אַמאָל פֿון זעלטענע און ווייניק באַקאַנטע ספֿרים, דווקא ראַדיקאַלע, אומגעוויינטלעכע און יוצא־דופֿנדיקע דעות. ווען איך האָב געלייענט ברילס בוך, האָב איך כּסדר געטראַכט: פֿאַרוואָס גייט נישט דער מחבר נאָך ווײַטער? דאָס איז אָבער אַ מעלה פֿאַר די, וואָס האָבן ליב אַ מאָדערנעם ראַציאָנעלן צוגאַנג. בריל האַלט זיך בײַם מאָדערן־אָרטאָדאָקסישן דרך און שטיצט אַן ענלעכן מין קריסטלעכקייט. פֿאַר מיר, אַ ליבהאָבער פֿון מיסטישע און שאַמאַנישע זאַכן, איז זײַן בוך געוואָרן אַ גוטער באַלערנדיקער אַרײַנפֿיר אין דער וועלט פֿון הײַנטצײַטיקע קאַטויליקער, וואָס קלינגען טאַקע ווי קריסטלעכע „מאָדערנע אָרטאָדאָקסן‟.
דאָס בוך ענדיקט זיך מיט אַ דערמאָנונג פֿונעם פּראָמינענטן רבֿ יונתן סאַקס ז״ל, וועלכער האָט באַטאָנט, אַז „די וועלט ווערט גרעסער צוליב די אונטערשיידן‟ און דערבײַ אָפּגעשאַצט די קריסטלעכע רעליגיע, ווי אויך די רעליגיעזע פֿאַרשיידנאַרטיקייט בכלל. בריל איז מסכּים, אָבער שליסט זײַן פֿאָרשונג מיט די ווערטער: „די צוויי רעליגיעס בלײַבן באַזונדערע אומאָפּהענגיקע בריתן מיטן באַשעפֿער‟.
The post Can the Trinity be kosher? appeared first on The Forward.
