A protest encampment with tents and banners is seen occupying Hamburg’s Moorweide square in northern Germany, the historic site where thousands of Jews were deported by the Nazis during the Holocaust, amid mounting controversy and security concerns. Photo: Screenshot

German authorities are facing mounting outrage from the country’s Jewish community after an anti-Israel protest encampment was allowed to remain for nine days at Hamburg’s Moorweide Square — the historic site from which thousands of Jews were deported by the Nazis to their deaths during the Holocaust.

On Friday, the Higher Administrative Court in the northern German city of Hamburg issued an expedited ruling overturning a previous police ban and allowing a pro-Palestinian demonstration camp, including tents and protest displays, to remain for more than a week at the historic site.

Local police had previously barred the anti-Israel protest camp from being established at Hamburg’s Moorweide memorial site, citing its deep historical significance as the Nazi-era gathering point from which thousands of the city’s Jewish residents were deported to concentration camps and systematically murdered by the Nazis.

Instead, protesters had been offered the option of relocating their encampment to Sternschanzenpark, a large public park located west of the city center.

However, the anti-Israel group successfully appealed the restriction before Hamburg’s administrative court.

According to the court’s ruling, the encampment falls under constitutionally protected freedom of assembly, with judges rejecting concerns that the demonstration could lead to criminal offenses.

“A broadly radical or extremist stance held by an organizer or protest leader is not, in itself, legally relevant to assessing potential risks unless it results in concrete actions during the demonstration that threaten protected legal interests,” the court stated in its ruling.

With more than 200 participants already on site and the encampment set to remain in place until May 16, police have established a substantial round-the-clock security presence, deploying multiple officers to monitor the area continuously.

Among the groups organizing the demonstration is Thawra Hamburg, which has been under surveillance by Germany’s State Office for the Protection of the Constitution since 2025 over alleged extremist activity and openly antisemitic rhetoric.

The anti-Israel group has been accused by German authorities of pursuing objectives hostile to the principle of international understanding, including publicly expressing support for or endorsing attacks carried out by Hamas and Hezbollah against Israel.

Philipp Stricharz, chairman of Hamburg’s Jewish community, condemned the court’s decision allowing the encampment to proceed, warning that extremist activists were being granted a public platform for antisemitism in the heart of the city.

“People who have even been officially classified as extremist are now being given space to spread antisemitism openly,” Stricharz said in a statement. “Jews must finally be able to move freely and visibly throughout Hamburg without fear — and that is currently no longer the reality.”

The Israeli Embassy in Berlin also denounced the demonstration and accused organizers of promoting extremist rhetoric and glorifying terrorism.

“Those who call for the ‘killing of colonialists,’ glorify Hamas terror, and propagate ‘resistance by any means necessary’ are not defending human rights. This is not a peace movement. This is extremist hatred,” the embassy wrote in a post on X.

Ab dem 9. Mai soll in Hamburg ein Protestcamp radikaler islamistischer und linksextremer Gruppen stattfinden – organisiert von Akteuren, die vom Verfassungsschutz beobachtet werden, nur wenige hundert Meter vom Zentrum jüdischen Lebens entfernt.

Wer zum „Töten von Kolonialisten“… pic.twitter.com/deFgpIPfjp

— Botschaft Israel (@IsraelinGermany) May 7, 2026

Local Jewish community leaders have now organized daily counterprotests against the encampment, scheduled to take place every evening at 5 p.m. through May 16.

Police have deployed a large number of riot officers to protect Jewish and pro-Israel demonstrators following repeated incidents in which activists at the encampment reportedly shouted chants including “child murderers” and “women murderers” at counter-protesters.

ס׳איז לעצטנס אַרויס אַן ענגלישע איבערזעצונג פֿונעם ראָמאַן „איך הייס שטראַמער“, וועגן אַ ייִדישער משפּחה אין דער פּױלישער שטאָט טאַרנע (טאַרנאָוו). דאָס בוך האָט אָנגעשריבן דער פּױלישער שרײַבער מיקאָלײַ לאָזינסקי.

אין משך פֿון העכער װי 150 יאָר האָט טאַרנע געהערט צו דער עסטרײַכישער פּראָװינץ גאַליציע. אונטער דער עסטרײַכישער אימפּעריע האָבן ייִדן ניט געליטן פֿון מלוכישן אַנטיסעמיטיזם, און די באַציִונגען צװישן ייִדן און פּאָליאַקן זײַנען געװען רעלאַטיװ רויִקע.

דער מצבֿ האָט זיך געביטן נאָכן אױפֿקום פֿון דער אומאָפּהענגיקער פּױלישער רעפּובליק נאָך דער ערשטער װעלט־מלחמה. די באַציִונגען זײַנען געװאָרן אַלץ מער געשפּאַנט מיטן צוּװוּקס פֿונעם פּױלישן אַנטיסעמיטיזם אין די 1930ער יאָרן.

די העלדן פֿונעם ראָמאַן זײַנען די משפּחה שטראַמער, װאָס באַשטײט פֿון זעקס מענטשן: דער טאַטע, די מאַמע, פֿיר זין און צװײ טעכטער. זײ זײַנען ייִדן פֿון אַ גאַנץ יאָר. דער טאַטע נתן איז אַ לא־יוצלח, װאָס האָט אַ מאָל עמיגרירט קײן אַמעריקע אָבער האָט ניט געהאַט קײן מזל אין דער „גאָלדענער מדינה“ און זיך אומגעקערט אַהײם צו זײַן פֿרױ און קינדער. זינט דעם פֿעפֿערט ער זײַנע ייִדישע רײד מיט ענגלישע װערטער און האַלט אין אײן חלומען װעגן צוריקפֿאָרן קײן ניו־יאָרק, װוּ ער האָט אַ ברודער אַן אָלרײַטיק.

זײַן פֿרױ רבֿקה איז אַ יוסטע באַלעבאָסטע װאָס האַלט אונטער דאָס גאַנצע געזינד. יעדער אײנער פֿון די קינדער האָט אײגענע דאגות, באַגערן און פּלענער פֿאַר דער צוקונפֿט.

לאָזינסקי שטעלט צונויף דעם סיפּור־המעשׂה אויף אַ קונציקן אופֿן, מישנדיק פּערזענלעכע שטאַנדפּונקטן פֿון פֿאַרשײדענע פּערסאָנאַזשן. אַזױ אַרום שאַפֿט ער אַ פֿילזײַטיקן קאָלעקטיװן פּאָרטרעט פֿון אַ טיפּישער משפּחה מיט אירע טאָגטעגלעכע עסקים.

לכתּחילה איז דער נאַראַטיװער טאָן אַ ביסל איראָניש. עס דאַכט זיך אַז די פּאָליטישע ענדערונגען האָבן ניט קײן סך השפּעה אױף זײער לעבן. דער טאַטע בענקט נאָך די אַלטע גוטע צײַטן פֿונעם אַמאָליקן עסטרײַכישן מלכות: „עס װעט קײן מאָל ניט זײַן אַזױ גוט װי בײַם קייסער פֿראַנץ־יאָזעף“, בעת זײַנע קינדער פּרוּװן זיך צוצופּאַסן צו די נײַע פּױלישע פּאַראָנדקעס.

די קינדער װאַקסן אונטער און די שטימונג פֿונעם ראָמאַן װערט ערנסטער. די האַנדלונג שטײַגט אַריבער די דלתּ־אַמות פֿון דער הײמישער שטאָט טאַרנע. נתן און רבֿקה רעדן נאָך אַלץ ייִדיש, אָבער זײערע קינדער פֿילן זיך הײמיש אין פּױליש. זײ בײַטן זײערע נעמען — הערש־צבֿי למשל װערט העסיאָ – און לערנען זיך אין פּױלישע גימנאַזיעס.

שפּעטער קלײַבן זײ אױס פֿאַרשײדענע דרכים: דער עלטסטער זון שטודירט לאַטײַן און גריכיש אינעם יאַגעלאָנער אוניװערסיטעט אין קראָקע אָבער קלײַבט אױס אַ קאַריערע װי אַ געשעפֿטסמאַן. זײַן ייִנגערער ברודער װערט פֿאַרטאָן אין דער קאָמוניסטישער פּאַרטײ, ער פֿאַרברענגט אַ פּאָר יאָר אין תּפֿיסה און דערנאָך פֿאָרט ער קײן שפּאַניע צו קעמפֿן אינעם בירגערקריג.

מיט דער צײַט װערט דער דערצײלערישער טאָן אַלץ מער דראַמאַטיש. דאָס שפּיגלט אָפּ די אַלגעמײנע פֿינצטערע אַטמאָספֿער אין פּױלן אין די 1930ער יאָרן, װען דער אַנטיסעמיטיזם װערט אַלץ מער בולט, און די עקאָנאָמישע לאַגע פֿון ייִדן ווערט אַלץ ערגער.

„עס האָט זיך אָנגעהױבן מיט ׳יעדער אײנער פֿאַר זײַנע אײגענע און מיט זײַנע אײגענע׳ און ׳קױף ניט בײַ די ייִדן׳ [די פּאָפּולערע אַנטיסעמיטישע לאָזונגען], און ענדיקט זיך מיט צעבראָכענע פֿענצטער אין ייִדישע קראָמען און לאָזונגען ׳ייִדן קיין מאַדאַגאַסקאַר!׳.“

אַזױ טראַכט דער ייִנגערער זון נוסעק, װאָס האַלט זיך װײַט פֿון פּאָליטיק. אָבער אַפֿילו ער װערט געװױר, אַז פּױלן גליטשט זיך אַרײַן אין אַ פֿאַשיסטישן רעזשים װי אין דײַטשלאַנד און איטאַליע.

פֿון דעסט װעגן קומט דער חורבן אומגעריכט פֿאַר די שטראַמערס. אַפֿילו װען היטלער און סטאַלין צעטײלן פּױלן, האַלטן זײ נאָך אַלץ בײַ אַ האָפֿענונג, אַז אַלץ װעט זיך װי ניט איז אױססדרן און דאָס לעבן װעט זײַן װידער נאָרמאַל.

„איך הייס שטראַמער“ געהערט צו אַ נײַער כװאַליע אין דער פּױלישער ליטעראַטור, װאָס פּרוּװט צו באַטראַכטן דעם פּױלישן עבֿר דורך אַ ייִדישן שפּאַקטיװ. פֿאַרן חורבן זײַנען בערך צען פּראָצענט פֿון דער פּױלישער באַפֿעלקערונג, דאָס הײסט, בערך דרײַ מיליאָן נפֿשות, געװען ייִדן. ערשט ניט לאַנג צוריק האָט מען אָנגעהױבן צו באַטראַכטן ייִדן װי אַ װיכטיקער באַשטאַנדטײל פֿון דער פּױלישער געשיכטע.

עס איז ניט קײן חידוש, װאָס דער פֿאָקוס איז דאָ אױף די באַציִונגען צװישן ייִדן און פּאָליאַקן און ניט אױף די אינעװײניקע פּראָבלעמען פֿונעם ייִדישן ציבור. דער דאָזיקער חילוק צװישן דעם פּױלישן און ייִדישן קוקװינקל איז בולט װען מען פֿאַרגלײַכט „ איך הייס שטראַמער“ מיט די ייִדישע ראָמאַנען פֿון יענער תּקופֿה, װי למשל מיכל בורשטינס „איבער די חורבֿות פֿון פּלױנע“, לײב ראַשקינס „די מענטשן פֿון גאָדלבאָזשיץ“ אָדער אַלטער קאַציזנעס „שטאַרקע און שװאַכע“.

די פּערסאָנאַזשן אין אָט די ייִדישע ראָמאַנען זײַנען געװען טיף פֿאַרטאָן אין ייִדישע סאָציאַלע, רעליגיעזע, קולטורעלע און פּאָליטישע פּראָבלעמען, בעת די קריסטלעכע פּאָליאַקן זײַנען געװען זײַטיקע און לרובֿ פֿײַנטלעכע פֿיגורן.

די ייִדישע מחברים האָבן באַטאָנט די אָפּזונדערונג פֿון ייִדן אין פּױלן, בעת בײַ לאָזינסקין זײַנען ייִדן מיטגלידער פֿון דער ברײטער פּױלישער געזעלשאַפֿט, כאָטש זײער אינטעגראַציע איז װײַט ניט קײן פֿולע.

אַזאַ צוגאַנג איז היסטאָריש אַקוראַט, װײַל אַ היפּשע צאָל ייִדן, בפֿרט אין די שטעט, האָבן טאַקע זיך געװאָלט אַסימילירן אין דער פּױלישער געזעלשאַפֿט. לאָזינסקי װײַזט די דאָזיקע טענדענץ גאַנץ גוט, אָבער װען עס קומט צו ייִדישקײט, זײַנען דאָ פֿעלערס װי למשל װען נתן, און ניט רבֿקה און די טעכטער, צינדט אָן די שבת־ליכט און דערצו נאָך, שרײַבט ער, „אײן ליכט פֿאַר יעדן משפּחה־מיטגליד“.

צום סוף פֿונעם ראָמאַן גיט לאָזינסקי צו אַ רשימה ביכער, װאָס ער האָט גענוצט װי היסטאָרישע מאַטעריאַלן. דאָס רובֿ זײַנען דאָס סאָלידע פּױלישע היסטאָרישע שטודיעס און זכרונות, אָבער עס איז ניטאָ קײן אײן מקור איבערגעזעצט פֿון ייִדיש אָדער העברעיִש. עס פֿעלט דאָ אַפֿילו דאָס יזכּור־בוך „טאַרנע: קיום און אומקום פֿון אַ ייִדישער שטאָט“ װאָס איז פֿאַראַן אין אַן ענגלישער איבערזעצונג. אין דער הײַנטיקער פּױלישער ליטעראַטור װעגן ייִדן פֿאַרבלײַבט ייִדיש בלױז אַ סימן פֿון ייִדישקײט, און ניט קײן שליסל צום רײַכן קולטורעלן אוצר.

The post Polish novel portrays nostalgic image of the Jewish life that once existed there appeared first on The Forward.

Former Wayne County Health Director Abdul El-Sayed, a Democrat now running for US Senate in Michigan, speaks at a “Hands Off” protest at the state Capitol in Lansing, Michigan, on April 5, 2025. Photo: Andrew Roth/Sipa USA via Reuters Connect

Americans are bracing for a politically charged summer as momentum builds for radical Democrats in key races across the country.

In what is emerging as a clarifying moment for just how far the Democratic Party is willing to swing, current polls depict a competitive race among the three candidates running for US Senate in Michigan’s August Democratic primary.

Some of the latest numbers show Abdul El-Sayed, the Bernie Sanders-endorsed physician, holding a slight lead over the other two Democratic challengers, Michigan State Senator Mallory McMorrow and Congresswoman Haley Stevens.

In a page pulled out of New York City Mayor Zohran Mamdani’s playbook, El-Sayed, who blamed Israel for the attempted terrorist attack in March that targeted preschoolers at Temple Israel in Detroit, often cloaks his radicalism in rhetoric that focuses on affordability and universal healthcare.

He displays open contempt for Israel, and has called the Jewish State “just as evil” as the genocidal terrorist group Hamas.

El-Sayed campaigns with people who justified the 9/11 attacks, and refused to take a position on the death of former Supreme Leader Khamenei for fear of offending the Islamist sensibilities of Michigan’s Dearborn residents.

For many Jewish Americans, the ascendance of El-Sayed, Mamdani, and Graham Platner, the Democratic Senate Candidate from Maine who has praised Hamas’ military tactics (and had an SS symbol tattooed on his body), reflects a new moment — a shifting of the Overton window that not only propels dangerous candidates to prominence, but paves a paradigm in which politicians whose views would have been disqualifying just a decade ago are rebranded as moderates.

Campaigning as a suburban mom trying to capture the votes of centrists and peel off some left-wing voters from El-Sayed’s camp, the present political landscape is planting the 39-year-old Mallory McMorrow firmly in the center of the Democrats’ electoral path in Michigan, with El-Sayed to her left, and the Congresswoman Haley Stevens, who has pro-Israel views, to her right.

Yet when it comes to the state senator’s platform regarding Israel, McMorrow engages with many of the same anti-Zionist ideas espoused by her challenger, El-Sayed.

She traffics in similar language falsely accusing Israel of committing genocide in Gaza with a deft talent for fashioning her far-left views in a palatable package: a Christian wife and relatable mother, whose husband also happens to be Jewish.

McMorrow satisfies the Democrats’ defined virtuous, big-tent philosophy with competing statements insisting that she would not meet with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu but also believes that Democrats’ affinity for Hasan Piker is a step too far into the realm of radicalism.

Should McMorrow be elected to the US Senate, would she vote any differently than El-Sayed when it comes to supporting the US-Israel alliance and providing Israel with the critical weapons it needs for its self-defense? It seems highly unlikely.

Much of the public discourse surrounds the surge of left-wing Democrats such as El-Sayed, Platner, and Mamdani, but the larger story to consider lies with politicians like McMorrow, who are using the atmospheric conditions to claim the mantle of moderation, but adopting the exact far-left positions of the candidates who hate Israel, and spread libels about Israel committing “genocide” and practicing “apartheid.”

If McMorrow is victorious in Michigan’s Democratic primary, her win would certainly be used by the Democratic establishment and its media allies to uphold a false narrative that the election was a defeat for the far left.

Yet there is perhaps no better example that illustrates just how successful leftists have been in dragging the center down than last month’s vote in the United States Senate, when nearly  80 percent of Democrats voted in favor of two anti-Israel measures introduced by Vermont Senator Bernie Sanders (I-VT) that, if passed, would have blocked approximately $450 million in weapons transfers to Israel.

The retreat from previously held pro-Israel leanings is reverberating beyond Congress, as “moderates” like Pennsylvania Governor Josh Shapiro (D) and Rahm Emanuel showcase their willingness to create daylight between the US and Israel.

For its part, AIPAC has been historically quick to praise and bolster the candidacies of politicians like New Jersey Senator Cory Booker, only to have the lawmaker court his state’s growing Muslim and Arab constituencies by announcing that he will no longer accept money from AIPAC. Senator Booker also backed both Senate resolutions halting military aid to Israel.

If there are legitimate debates about AIPAC’s policies to be had, Democrats aren’t engaging in it. They’re instead using AIPAC as a bogeyman to jump on the “Israel is evil bandwagon,” and perpetuate the libel that Jews control American politics with money.

Progressive populists and Muslim Socialists may differ in their ideological appeal, but both brands of candidates use their gaining leverage as a vehicle to inject their morally blind politics into the American ecosystem and generate a new standard of what constitutes a moderate in today’s Democratic Party.

There’s very little that separates El-Sayed and McMorrow’s foreign policy vision, just as there would be scant differences in how a Shapiro or a Kamala Harris White House would approach America’s relationship with Israel.

When it comes to supporting Israel’s right to exist and defend itself, the party appears nearly united in intensifying its hostility and moving the Democratic coalition onward — and firmly against Israel.

Irit Tratt is a writer residing in New York. Follow her on X @Irit_Tratt.