Uncategorized
Why your synagogue, and mine, needs a pickleball court
(JTA) — The weekday minyan at my synagogue has been moved from the sanctuary to its airy social hall. And whenever I attend I have the same lofty thought: This would make a great pickleball court.
Pickleball, the subject of countless breathless articles calling it the fastest growing sport in America, is essentially tennis for people with terrible knees. Players use hard paddles to knock a wiffle ball across a net, on a court about a third as big as a tennis court. It’s weirdly addictive, and because the usual game is doubles and the court is so small, it’s pleasantly social. I play on a local court (I won’t say where, because it’s hard enough to get playing time), where a nice little society has formed among the regulars.
“A nice little society among the regulars” is also how I might describe a synagogue. Or at least that’s the argument I fantasize making before my synagogue board, in a “Mr. Smith Goes to Washington”-style speech that will convince them to let me set up a net in the social hall so I can play in the dead of winter. I dream of doing for synagogues and pickleball what Rabbi Mordecai Kaplan, the founder of Reconstructionist Judaism, did for shuls and pools: He popularized the notion of “synagogue-centers” that would include prayer services as well as adult ed, Hebrew schools, theater, athletics and, yes, swimming pools.
I might even quote David Kaufman, who wrote a history of the synagogue-center movement called “Shul With a Pool”: “Kaplan was the first to insist that the synagogue remain the hub from which other communal functions derive. Only then might the synagogue fulfill its true purpose: the fostering of Jewish community.”
Alas, the title “Mordecai Kaplan of Pickleball” may have to go to Rabbi Alex Lazarus-Klein of Congregation Shir Shalom, a combined Reform and Reconstructionist synagogue near Buffalo, New York — which knows from winter. Last week he sent me a charming essay saying that his synagogue has begun twice-weekly pickleball nights in its social hall. About 40 members showed up on its first night in November, and it’s been steady ever since.
“When my synagogue president presented the idea during High Holy Day services, many of our members rolled their eyes,” Lazarus-Klein, 49, wrote. But the rabbi counters by citing Kaplan and paraphrasing one of his forebears, Rabbi Henry Berkowitz, a 19th-century Reform rabbi who encouraged synagogues in the 1880s “to create programming related to physical training, education, culture, and entertainment to help better compete with social clubs. Over the years, synagogues have experimented with all types of sports activities including bowling, basketball, and, more recently, Gaga. Why not pickleball as well?”
Lazarus-Klein also told me in an interview that his synagogue doesn’t do catering, so the “social hall just sits empty except for High Holidays or bigger events.”
“Our buildings were built for just a few times a year. It’s a shame,” he said. “We have tried as a congregation to get our building more use. We rent to a preschool, we have canasta groups, we have adult education. But for large swaths [of time], especially the social hall is just completely empty.”
Lazarus-Klein wrote that the pickleball sessions have attracted regular synagogue-goers, as well as “many others who had never been to any other synagogue event outside of High Holy Days.”
The players also cross generations, including the rabbi’s 9- and 12-year- old sons and congregants as old as 70. “With a little ingenuity and a few hundred dollars, our empty social hall is suddenly filled several nights a week.”
I offered the rabbi two other arguments for in-shul pickling. First, hosting pickleball honors the spirit of any synagogue that has “Shalom” in its name: By bringing the court under its roof, the synagogue avoids the turf battles between tennis players and picklers that are playing out, sometimes violently, in places across the country.
And I shared with Lazarus-Klein my obsession with the synagogue as a “third place” — sociologist Ray Oldenburg’s idea of public places “that host the regular, voluntary, informal and happily anticipated gatherings of individuals beyond the realms of home and work.”
“That’s a great way of thinking of it,” said Lazarus-Klein. “I think our membership does kind of use it that way. It’s another base, not where they’re working and not where their home is, where they can feel at home.”
The “shul with a pool” has long been derided by traditionalists who say the extracurriculars detract from the religious function of synagogues. Kaufman quotes Israel Goldstein, the rabbi of B’nai Jeshurun in New York, who in 1928 complained that “whereas the hope of the Synagogue Center was to Synagogize the tone of the secular activities of the family, the effect has been the secularization of the place of the Synagogue…. [I]t has been at the expense of the sacred.”
Lazarus-Klein, who was ordained by the Reconstructionist Rabbinical College. argues that there is sacred in the secular, and vice versa.
“I think a synagogue is a community,” he told me. “A community is a place that supports each other and it’s certainly not just about Jewish ritual, right? It’s about being together in all different ways. And the pickleball just really expands what we’re able to offer and who we’re able to reach.”
Kaplan, I think, deserves the last word: The synagogue, he wrote in 1915, “should become a social centre where the Jews of the neighborhood may find every possible opportunity to give expression to their social and play instincts. It must become the Jew’s second home. It must become [their] club, [their] theatre and [their] forum.”
It must become, I know he would agree, a place for pickleball.
—
The post Why your synagogue, and mine, needs a pickleball court appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Houston Astros hire former Team Israel manager Brad Ausmus as skipper
(JTA) — The Houston Astros hired Brad Ausmus as manager, the team announced Wednesday, making the former Team Israel skipper the lone active Jewish manager in Major League Baseball.
This will be Ausmus’ third managerial stint in MLB. He previously led the Detroit Tigers from 2014-2017 and the Los Angeles Angels in 2019. Ausmus, 57, owns a 386-422 career managerial record. He will be introduced at a press conference at Houston’s Daikin Park on Friday.
Ausmus most recently served as the New York Yankees’ bench coach from 2024-2026 and also previously worked in the front offices of the San Diego Padres and Angels. He had interviewed for the Astros’ managerial opening in 2020 and for their general manager role in 2022.
Ausmus spent 10 of his 18 MLB seasons with the Astros. He finished his playing career with a .251 batting average, .325 on-base percentage and .344 slugging percentage. The New Haven, Connecticut, native managed Team Israel during the qualifiers for the 2013 World Baseball Classic, served on its coaching staff in the 2023 WBC and managed the team in the 2026 tournament.
“Regarding Aus, he is just a perfect big league manager in every way and there are not many people you can say that about,” Nate Fish, the CEO of Israel Baseball Americas and a former Israel player and coach, told the Jewish Telegraphic Agency. “He is smart. He is calm. He has the experience. He is a good fit for any team but a perfect fit in Houston considering he played 10 years there.”
Fish also pointed out that “this is the second time [Ausmus] has been hired to manage in the big leagues following a stint managing Team Israel. Just sayin’. There is a pattern!”
Israel won two of its four games in the 2026 tournament, securing a spot in the 2030 competition.
“I am honored and excited to take on this role,” Ausmus said before the March tournament. “I’ve been incredibly proud to be part of Team Israel’s journey. My focus remains exactly where it has always been: building a cohesive, competitive team that proudly represents Israel on the world stage. We have a solid foundation, and I’m ready to hit the ground running with our talented staff and players to achieve our goals for 2026.”
Ausmus, a former catcher, played for the Astros from 1997-1998 and again from 2001-2008. He won three Gold Glove Awards for his defense with Houston and was an All-Star in 1999 with Detroit. His 1,971 career MLB appearances are the most ever by a Jewish player, according to the Jewish Baseball Museum.
“I am very excited to be back in Houston,” Ausmus said in a statement. “The Astros and the city of Houston have been a huge part of my life, and I’m thrilled to create a new chapter as the team’s manager. I can’t wait to get to work.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post Houston Astros hire former Team Israel manager Brad Ausmus as skipper appeared first on The Forward.
Uncategorized
Netanyahu’s son calls dad’s opponents ‘saboteurs’ in book to be distributed by Simon & Schuster
(JTA) — Simon & Schuster will distribute a new book by Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu’s son, which says that foreign and domestic Israeli enemies coordinated to unseat his father.
Yair Netanyahu, a 35-year-old political activist, has authored “Two-Front War: Inside Israel’s Fight for Survival — Against Foreign Enemies and Domestic Saboteurs.” The book is set to be released by RatPac Press in March 2027.
A blurb for the book on Simon & Schuster’s website said Yair Netanyahu was “a proud Jew and a devoted Zionist” who discovered that Israeli institutions conspired against his father.
“When the institutions that govern Israel — its prosecutors, judges, intelligence bureaucracy, military command, media networks, and foreign-funded NGOs — turned their attention toward removing his father from power, he found himself inside a Kafkaesque system that few citizens ever see,” the description said.
The prime minister has been on trial since 2020 in three corruption cases, facing charges of bribery, fraud and breach of trust, which he has denied. Yair Netanyahu has alleged that prosecutors and police involved in his father’s trials sought to stage a “coup” and committed “treason.”
The blurb also said the Oct. 7, 2023, Hamas attacks on Israel “unmaskted” [sic] an “alliance between neo-Nazi, radical Islamist movements, and far-left ideological networks,” which targeted Israel as the first obstacle in “a broader project to destabilize the West and erod [sic] the foundations of free civilization.”
Yair Netanyahu is a divisive figure in Israel known for social media posts that back his father’s politics and can advance far-right conspiracy theories. In 2017, he drew international condemnation for sharing an image that featured Jewish philanthropist George Soros controlling his father’s political adversaries, a post that earned him praise from the neo-Nazi website The Daily Stormer. He alleged this week that Israel’s Oct. 27 election was rigged against his father, saying the vote was “stolen by enemy states that bribed Arab voters.”
Yair Netanyahu’s publisher, RatPac Press, is part of RatPac Entertainment, founded by filmmaker Brett Ratner and Australian billionaire James Packer. Ratner immigrated to Israel in 2023 after sexual misconduct allegations stalled his Hollywood career, though he denied the allegations. He was a special guest of Benjamin Netanyahu at the United Nations General Assembly in September 2023 and posted a photo of them together on Instagram.
Packer was named in one of Benjamin Netanyahu’s corruption indictments, which alleged that he gave the prime minister and his wife gifts of cigars and champagne between 2014 and 2016. He told Australian Federal Police agents in 2017 that he was “happy to give him presents, many times at his request and his wife Sara’s request,” according to Israel’s Channel 10. Packer sold his stake in RatPac in 2017.
Simon & Schuster and RatPac Entertainment did not respond to requests for comment.
This article originally appeared on JTA.org.
The post Netanyahu’s son calls dad’s opponents ‘saboteurs’ in book to be distributed by Simon & Schuster appeared first on The Forward.
Uncategorized
How to face life’s difficulties with total confidence
ווי אַזוי קען מען זיך באַוואָרענען פֿון ווערן פּאַראַליזירט ווען מען שטייט פֿאַר אַ סיטואַציע וואָס זעט אויס ווי אַ געפֿאַר?
דער ענטפֿער איז זייער פּשוט: מען דאַרף באַטראַכטן די סיטואַציע ווי אַ פֿאַרמעסט, אַנשטאָט ווי אַ באַדראָונג.
אָבער ווי אַזוי קען מען דערגרייכן אַזאַ ענדערונג פֿונעם קוקווינקל, אַז אַנשטאָט זיך צו פֿילן דערדריקט און אַנטמוטיקט, זאָל מען זיך פֿילן געשטאַרקט און מאָטיווירט?
צו דעם דאַרף מען צוויי זאַכן: ערשטנס, זיך פֿאָרשטעלן דעם רעזולטאַט וואָס מען וועט האָבן ווען מען וועט איבערקומען די שוועריקייט, און צווייטנס, זיך געהעריק צוגרייטן, כּדי צו קענען מצליח זײַן אין איבערקומען די אַרויספֿאָדערונגען.
אין דער פּרשה די וואָך, ויצא, לייענען מיר ווי יעקבֿ אָבינו איז אַרויס פֿון זײַן טאַטנס הויז אין באר־שבֿע, און זיך געלאָזט אין וועג קיין חרן, צום הויז פֿון זײַן זיידן פֿון דער מאַמעס צד, בתואל. ער האָט דאָס געמוזט טאָן ווײַל ער האָט געוווּסט אַז זײַן ברודער עשׂו וויל אים הרגענען. יעקבֿ, נישט עשׂו, האָט דאָך באַקומען די ברכות פֿון זייער טאַטן יצחק.
ס׳איז אָבער דאָ אַ צווייטע סיבה פֿאַר יעקבֿס נסיעה. ער האָט געדאַרפֿט זוכן אַ שידוך, ווײַל זײַנע עלטערן זענען נישט געווען צופֿרידן מיטן אויפֿפֿיר פֿון די פֿרויען און מיידלעך אין כּנען.
לאָמיר זיך אַרײַנשטעלן אין זײַן מצבֿ. דאָס לעבן אין באר־שבֿע איז פֿאַר יעקבֿן געווען רויִק און באַקוועם. ער האָט געוווינט בײַ זײַנע עלטערן; זײַענדיק אַ בחור האָט ער ניט געהאַט קיין באַזונדערע דאגות, און האָט געקענט זיך אָפּגעבן מיט לימוד התּורה און פּערזענלעכער אַנטוויקלונג. און פּלוצלינג, האָט ער געמוזט אַנטלויפֿן פֿון דעם באַקוועמען און באַשיצטן מצבֿ, און זיך אַרויסלאָזן אויף אַ וועג צו אַן אָרט וואָס איז געווען פֿול מיט שוועריקייטן און סכּנות.
חז״ל דערקלערן אַז דער נאָמען פֿון דעם שטאָט חרן, וווּהין ער איז געגאַנגען, איז פֿאַרבונדן מיטן וואָרט „חרון אף“, וואָס מיינט כּעס, ווײַל דער אויפֿפֿיר פֿון די אײַנוווינער האָט אַרויסגערופֿן דעם כּעס פֿונעם אויבערשטן.
דערצו איז זײַן פֿעטער לבֿן, וואָס האָט געוווינט מיט בתואל, געווען באַרימט מיט זײַן אומערלעכקייט.
קענען מיר זיך פֿאָרשטעלן אַ גרעסערן קאָנטראַסט צווישן דער רויִקייט פֿון זײַן היימישער סבֿיבֿה און דעם שווערן מצבֿ וואָס האָט אים דערוואַרט אין זײַן נײַעם אָרט?
אָן קיין ספֿק האָט ער מסתּמא געפֿילט אַנגסטן, אומזיכערקייט און הילפֿלאָזיקייט.
די תּורה באַשרײַבט ווי יעקבֿ האָט אויפֿן וועג זיך אָפּגעשטעלט דאַווענען, און ווי ער האָט גענומען שטיינער כּדי זיך צו באַשיצן פֿון ווילדע חיות בשעת ער האָט זיך געלייגט שלאָפֿן אויפֿן וועג.
אין זײַן חלום האָט יעקבֿ געזען אַ לייטער וואָס איז געשטאַנען אויף דער ערד, און זײַן שפּיץ האָט דערגרייכט ביזן הימל. ער האָט געזען מלאכים אַרויפֿגיין און אַראָפּגיין אויפֿן לייטער.
דער אייבערשטער האָט צו אים גערעדט און צוגעזאָגט אים צו באַשיצן. ער האָט איבערגעחזרט זײַן הבֿטחה צו געבן זײַנע קינדער דאָס לאַנד אויף וועלכן ער איז געלעגן. דערצו האָט ער אים געבענטשט מיט אַ גרויסער און חשובֿער נאָכקומערשאַפֿט, סײַ אין כּמות און סײַ אין איכות.
ווען יעקבֿ האָט זיך אויפֿגעוועקט פֿון זײַן חלום, האָט ער געמאַכט אַ נדר: אויב דער אויבערשטער וועט אים באַגלייטן, אים געבן ברויט צו עסן און קליידער אָנצוטאָן, און ער וועט קענען צוריקקומען צום הויז פֿון זײַן טאַטן מיט זײַן רוחניותדיקער און מאָראַלישער שלימות, וועט ער אויפֿשטעלן אַ הייליקן אָרט לכּבֿוד דעם אויבערשטן און אָפּגעבן מעשר פֿון אַלץ וואָס ער פֿאַרמאָגט. אָפּגעבן מעשׂר — אַוועקגעבן אַ צענטל פֿון דײַן פֿאַרמעגן אויף צדקה — איז אַ גרויסע מיצווה.
גלײַך דערנאָך דערציילט אונדז די תּורה: וַיִּשָּׂא יַעֲקֹב רַגְלָיו וַיֵּלֶךְ אַרְצָה בְנֵי קֶדֶם. „יעקבֿ האָט אויפֿגעהויבן זײַנע פֿיס און איז געגאַנגען צום לאַנד פֿון די מענטשן אין מזרח.“
רש״י דערקלערט אַז דער אויסערגעוויינטלעכער אויסדרוק, „וישא יעקב רגליו“, ווײַזט אָן אַז יעקבֿס פֿיס זענען געוואָרן אַ סך לײַכטער, ווײַל זײַן האַרץ איז געוואָרן פֿריילעך נאָך דער הבֿטחה פֿון דער געטלעכער שמירה. יעקבֿ האָט נישט געמיינט אַז דאָס וואָס דערוואַרט אים וועט זײַן גרינג. ער האָט אָבער געהאַט בטחון אַז ער וועט מצליח זײַן. מיט אָט דער זיכערקייט האָט ער געפֿילט אַז ער האָט די כּוחות צו קענען בײַשטיין און איבערקומען יעדע שוועריקייט וואָס האָט אים דערוואַרט.
די הבֿטחה פֿונעם אויבערשטן אַליין איז אָבער נישט געווען גענוג. ער האָט זיך אויך געדאַרפֿט געהעריק צוגרייטן צו דעם וואָס האָט אים דערוואַרט.
דרײַ יסודות פֿון אָט דער צוגרייטונג ווערן אָנגעדײַט אין די דרײַ באַדינגונגען וואָס יעקבֿ האָט דערמאָנט אין זײַן נדר: עסן; קליידער, און צוריקקומען צום טאַטנס הויז אין דעם זעלבן רוחניותדיקן און מאָראַלישן מצבֿ.
אין צוגאָב צו דעם פּשוטן זין, ליגט אין די ווערטער אויך אַ גײַסטישן באַדײַט:
עסן גיט דעם מענטש חיות און גיט אים אַרײַן כּוח. אויף אַ רוחניותדיקן אופֿן ווערט די תּורה פֿאַרגליכן צו עסן, ווײַל דורך לימוד התּורה דערנערט מען זיך אינטעלעקטועל און רוחניותדיק צום אייבערשטן. פּונקט ווי דאָס גשמיותדיקע עסן ווערט פֿאַרדייט און ווערט אַ טייל פֿון דעם מענטש אַליין, און גיט אים חיות און כּוח, אַזוי אויך ווערט די תּורה וואָס מען לערנט אַ טייל פֿון אונדזער אינערלעכן לעבן און גיט אונדז רוחניותדיקע חיות.
קליידער נעמען אַרום דעם מענטש און באַשיצן אים פֿון דרויסנדיקע השפּעות. אַזוי אויך ווען אַ ייִד איז מקיים די מיצוות שאַפֿן זיי, די מיצוות, אַ רוחניותדיקע באַשיצונג פֿונעם מענטשן.
דער לערנונג איז גילטיק אויך פֿאַר אונדז הײַנט.
כּדי צו קענען זיך שטעלן אַנטקעגן די שוועריקייטן פֿון לעבן מיט בטחון און שׂימחה, דאַרף מען זיך צוגרייטן דורך דרײַ זאַכן: ערשטנס, לימוד התּורה — דאָס שטאַרקט אונדז פֿון אינעווייניק און גיט אונדז רוחניותדיקע חיות און כּוחות. צווייטנס, מקיים זײַן די מצוות: דאָס באַשיצט אונדז פֿון דרויסן און גיט אונדז די נויטיקע רוחניותדיקע שמירה, און דריטנס, נישט פֿאַרלירן פֿון די אויגן דעם ענדגילטיקן ציל: דורך אונדזער באַגעגעניש מיט דער גשמיותדיקער וועלט פֿאַרוואַנדלען מיר די וועלט אין אַ „וווינאָרט“ פֿאַרן אויבערשטן, אַ „דירה בתּחתונים“.
דאָס איז דער טיפֿערער באַדײַט פֿון „צוריק קומען צום טאַטנס הויז“: צו ברענגען די גאַנצע וועלט צו אַ מצבֿ וווּ עס ווערט דערקענט אַז זי איז דעם טאַטנס – דעם אויבערשטנס — וווינאָרט. אַז יעדער באַגעגעניש און יעדע פֿאַרבינדונג מיט דער וועלט זאָל אויסדריקן דעם געטלעכן מקור, דעם געטלעכן בײַזײַן און דעם געטלעכן ציל פֿון זיין וועזן.
אַז מען פֿאַרשטייט קלאָר וואָס דער ציל איז, און מען גרייט זיך צו ווי געהעריק, איז מען אין אַ בעסערן צושטאַנד צו קענען אַנטקעגנגיין יעדע שוועריקייט מיט מוט און זיכערקייט.
ווי דער באַרימטער פּסיכיאַטער וויקטאָר פֿראַנקל האָט עס אַזוי שיין און טיפֿזיניק אויסגעדריקט:
„ווער עס האָט אַ ׳פֿאַרוואָס׳ אינעם לעבן, קען איבערקומען כּמעט יעדן ׳ווי אַזוי׳.“
The post How to face life’s difficulties with total confidence appeared first on The Forward.
