Uncategorized
A jingle inspired a show about dueling lawyers. Two synagogues helped bring it back to the stage.
(New York Jewish Week) — For any New Yorker, the background noise of the 2000s may well have been marked by the numbers 800-888-8888, the ubiquitous jingle for the Buffalo-based personal injury law firm Cellino and Barnes.
The renown of Ross Cellino and Stephen Barnes grew even more when the pair contentiously split up in 2017. Their acrimonious business divorce included clashes over managing the business, a restraining order against Cellino, claims of “bullying” by Barnes and a complaint that Barnes refused to let Cellino hire his own daughter.
Naturally, comedy writers Michael Breen and David Rafailedes needed to write a show about what might have gone down, including a scene about how that infamous jingle came into existence.
Breen and Rafailedes had performed the show, “Cellino v. Barnes,” a handful of times in New York in 2020 before the pandemic shut it down. Breen moved to California and Rafailedes headed to grad school and the play they wrote about a unique New York sensation almost faded into the ether.
But this isn’t that story. This is the story of how two 25-year-old high school buddies and amateur theater producers made sure that didn’t happen — and how they leaned on their synagogues to get the job done.
David Pochapin and Cameron Koffman were 22 when they saw “Cellino v. Barnes.” They loved the show for the way it spoke to their sense of humor, their New York childhoods and their love of niche theater. The pair would eventually take on the task of producing the play and teaming up with Breen and Rafailedes to bring it to a wider audience, this time in a vacant office space in Manhattan to really give audiences the feeling of authenticity.
Now 25 and a year into producing “Cellino v. Barnes: The Play,” Pochapin and Koffman are admittedly amateurs — Pochapin works a day job in FinTech and Koffman in city government.
“When we are trying to get people to come see the show, we say, ‘we’re doing this not because we saw a business opportunity but because we genuinely saw a story that more people needed to see,’” Pochapin said. “It’s hard to imagine finding another project quite like this. It’s been a wild ride and we’re super excited for the show.”
(On Oct. 2, 2020, Stephen Barnes and his niece were killed in the crash of a private plane in upstate New York. Pochapin said there is “absolutely no comedy about the plane crash” and the show centers around the creation, success and break-up of the firm.)
Ahead of the show’s opening, the New York Jewish Week spoke to Koffman and Pochapin about why they love the show, how their synagogues and Jewish communities have supported them in this process and what changes they are most excited about.
This interview has been lightly edited for length and clarity.
New York Jewish Week: How did you get involved as producers with the show?
Cameron Koffman: We first saw the show in January of 2020. We had no involvement — we had just seen an article from the Buffalo News: “Show about Cellino and Barnes is an 8.8888 out of 10.” It sounded fun and it was playing in New York City for just a couple shows in January at the Bell House in Gowanus. It was the absolute funniest thing. Then COVID hit, obviously, six, seven weeks later, and life moved on.
I got an email from the venue that the show was back for two performances in August of 2021. David and I dragged more of our friends. It was a big group activity because we had been talking about the show for a year and a half at this point. I mean, it’s Cellino and Barnes, iconic New York names and a jingle that everybody recognizes. We saw it again and it was even funnier.
We had a mutual friend with one of the actors and pushed to get a drink because we just really wanted to tell them, “We thought the play was so funny. It was so great that someone wanted to tell this story.” When we met up with him, we asked if he ever had aspirations to make a permanent run out of it. He said yes, but COVID happened, he ended up having a kid and the other co-writer and actor moved out to the West Coast. Basically, life got in the way. When we talked to [Breen and Rafailedes], it really just sounded like more than anything they needed people to help initiate the process, which we thought we would be able to handle.
We certainly didn’t have experience in production, but we were so passionate about the story and we like to get our hands dirty with logistics. We just thought it was so fun that we wanted to take it to another level and really create a full run of this. We put our heads down, worked on a proposal and here we are.
How did your Jewish communities step in to help get the show back on its feet again?
DP: When we first got into this, which was over a year ago now, we talked to everyone we could, every person that would hear us out and offer an opinion. We reached out to people at my synagogue and they offered to provide chairs for the audience and books for the set, so now we have chairs and books. We’re both very involved in our synagogues — mine is Sutton Place Synagogue and Cameron’s is Temple Emanu-El. My first exposure to theater at a young age was not only in school, but during the Purim spiels at my synagogue. It is because of our communities and our upbringing there that we have the confidence that we’ll be able to do this.
CK: It really is. So many people that we know, that we rely on, that we talk to and the time that we spend with them have helped us put this show together. For example, I lead a couple of lay-led groups at Temple Emanu-El. Through that, I’ve become friendly with dozens of people, I’ve met other people through the young members circle, through becoming friendly with the rabbi and actually leading Shabbat once last year. So — for both of us — one of the main reasons we knew we could do this was because we’re deeply embedded in a large Jewish community and we knew that we could tap into people that would be able to sort of help and guide us with advice and knowledge along the way. Also, we knew we’d be able to blast out the show to a lot of people. David could tell you, one of the first people to buy a ticket for the play was the rabbi [Rachel Ain] from Sutton Place Synagogue, she and her whole family.
As producers you have a little more control than you did as audience members. What changes are you most excited about since the first production?
CK: Not much had to change about the story. Breen and Rafailedes had done the play and certainly the story of Cellino and Barnes is still ever present in the cultural milieu of today. For a large swath of people, millions of people in the New York area, and even in California, where Cellino and Barnes worked too, that jingle just rings a bell and it seared itself into our brains, so our vision didn’t have to be focused on making sure there was name recognition.
When we saw it at The Bell House, the show was very bare bones. The venue had a stage, but it’s a big hall with 200-250 seats and you don’t really feel like you’re at a theater venue — you certainly don’t feel like you’re at an experiential venue. The space that we got on West 23rd is a vacant commercial space that feels like you’re actually in a law office. That was one of the key things we brought — we thought, “if we’re going to really lean on the vibe and the aura of Cellino and Barnes, we want to make you feel like you’re stepping into a dingy personal injury attorney’s office, with plaques on the wall and all of it.”
Why should people see it?
CK: I’m deeply passionate about my love for New York. A couple years ago, right out of college, I actually ran for the New York State Legislature. I love the city. It’s just such an amazing place. Cellino and Barnes is very much a part of New York’s cultural fabric. There are just certain things that resonate with all New Yorkers. It’s Roscoe the bedbug dog from Bell Environmental, it’s Sandy Kenyon from the Eyewitness News “movie minute” in the back of the taxi cab. All those sorts of things that people who grew up in New York or who have spent significant time here will know and recognize.
So many people come from different backgrounds, but there are still these unifiers — everybody’s seen the billboards and subway ads. And although it is a very New York production, we do think that it can resonate with everybody. Every city seems to have their own version of Cellino and Barnes — the mysterious personal injury lawyer who’s on every billboard, on every bus, and who has their slogan.
DP: When you’re in the theater and you’re laughing at these two people that are so nostalgic and are two of the easiest people to laugh and make jokes about, it’s just an unforgettable night. It’s hilarious, and even though it’s a comedy it also makes you think. Cameron and I have had several discussions about who’s right or wrong and Team Cellino or Team Barnes.
“Cellino v. Barnes: The Play” opens on April 13 at 320 W 23rd St. Tickets start at $40.
—
The post A jingle inspired a show about dueling lawyers. Two synagogues helped bring it back to the stage. appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Houston Astros hire former Team Israel manager Brad Ausmus as skipper
(JTA) — The Houston Astros hired Brad Ausmus as manager, the team announced Wednesday, making the former Team Israel skipper the lone active Jewish manager in Major League Baseball.
This will be Ausmus’ third managerial stint in MLB. He previously led the Detroit Tigers from 2014-2017 and the Los Angeles Angels in 2019. Ausmus, 57, owns a 386-422 career managerial record. He will be introduced at a press conference at Houston’s Daikin Park on Friday.
Ausmus most recently served as the New York Yankees’ bench coach from 2024-2026 and also previously worked in the front offices of the San Diego Padres and Angels. He had interviewed for the Astros’ managerial opening in 2020 and for their general manager role in 2022.
Ausmus spent 10 of his 18 MLB seasons with the Astros. He finished his playing career with a .251 batting average, .325 on-base percentage and .344 slugging percentage. The New Haven, Connecticut, native managed Team Israel during the qualifiers for the 2013 World Baseball Classic, served on its coaching staff in the 2023 WBC and managed the team in the 2026 tournament.
“Regarding Aus, he is just a perfect big league manager in every way and there are not many people you can say that about,” Nate Fish, the CEO of Israel Baseball Americas and a former Israel player and coach, told the Jewish Telegraphic Agency. “He is smart. He is calm. He has the experience. He is a good fit for any team but a perfect fit in Houston considering he played 10 years there.”
Fish also pointed out that “this is the second time [Ausmus] has been hired to manage in the big leagues following a stint managing Team Israel. Just sayin’. There is a pattern!”
Israel won two of its four games in the 2026 tournament, securing a spot in the 2030 competition.
“I am honored and excited to take on this role,” Ausmus said before the March tournament. “I’ve been incredibly proud to be part of Team Israel’s journey. My focus remains exactly where it has always been: building a cohesive, competitive team that proudly represents Israel on the world stage. We have a solid foundation, and I’m ready to hit the ground running with our talented staff and players to achieve our goals for 2026.”
Ausmus, a former catcher, played for the Astros from 1997-1998 and again from 2001-2008. He won three Gold Glove Awards for his defense with Houston and was an All-Star in 1999 with Detroit. His 1,971 career MLB appearances are the most ever by a Jewish player, according to the Jewish Baseball Museum.
“I am very excited to be back in Houston,” Ausmus said in a statement. “The Astros and the city of Houston have been a huge part of my life, and I’m thrilled to create a new chapter as the team’s manager. I can’t wait to get to work.”
This article originally appeared on JTA.org.
The post Houston Astros hire former Team Israel manager Brad Ausmus as skipper appeared first on The Forward.
Uncategorized
Netanyahu’s son calls dad’s opponents ‘saboteurs’ in book to be distributed by Simon & Schuster
(JTA) — Simon & Schuster will distribute a new book by Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu’s son, which says that foreign and domestic Israeli enemies coordinated to unseat his father.
Yair Netanyahu, a 35-year-old political activist, has authored “Two-Front War: Inside Israel’s Fight for Survival — Against Foreign Enemies and Domestic Saboteurs.” The book is set to be released by RatPac Press in March 2027.
A blurb for the book on Simon & Schuster’s website said Yair Netanyahu was “a proud Jew and a devoted Zionist” who discovered that Israeli institutions conspired against his father.
“When the institutions that govern Israel — its prosecutors, judges, intelligence bureaucracy, military command, media networks, and foreign-funded NGOs — turned their attention toward removing his father from power, he found himself inside a Kafkaesque system that few citizens ever see,” the description said.
The prime minister has been on trial since 2020 in three corruption cases, facing charges of bribery, fraud and breach of trust, which he has denied. Yair Netanyahu has alleged that prosecutors and police involved in his father’s trials sought to stage a “coup” and committed “treason.”
The blurb also said the Oct. 7, 2023, Hamas attacks on Israel “unmaskted” [sic] an “alliance between neo-Nazi, radical Islamist movements, and far-left ideological networks,” which targeted Israel as the first obstacle in “a broader project to destabilize the West and erod [sic] the foundations of free civilization.”
Yair Netanyahu is a divisive figure in Israel known for social media posts that back his father’s politics and can advance far-right conspiracy theories. In 2017, he drew international condemnation for sharing an image that featured Jewish philanthropist George Soros controlling his father’s political adversaries, a post that earned him praise from the neo-Nazi website The Daily Stormer. He alleged this week that Israel’s Oct. 27 election was rigged against his father, saying the vote was “stolen by enemy states that bribed Arab voters.”
Yair Netanyahu’s publisher, RatPac Press, is part of RatPac Entertainment, founded by filmmaker Brett Ratner and Australian billionaire James Packer. Ratner immigrated to Israel in 2023 after sexual misconduct allegations stalled his Hollywood career, though he denied the allegations. He was a special guest of Benjamin Netanyahu at the United Nations General Assembly in September 2023 and posted a photo of them together on Instagram.
Packer was named in one of Benjamin Netanyahu’s corruption indictments, which alleged that he gave the prime minister and his wife gifts of cigars and champagne between 2014 and 2016. He told Australian Federal Police agents in 2017 that he was “happy to give him presents, many times at his request and his wife Sara’s request,” according to Israel’s Channel 10. Packer sold his stake in RatPac in 2017.
Simon & Schuster and RatPac Entertainment did not respond to requests for comment.
This article originally appeared on JTA.org.
The post Netanyahu’s son calls dad’s opponents ‘saboteurs’ in book to be distributed by Simon & Schuster appeared first on The Forward.
Uncategorized
How to face life’s difficulties with total confidence
ווי אַזוי קען מען זיך באַוואָרענען פֿון ווערן פּאַראַליזירט ווען מען שטייט פֿאַר אַ סיטואַציע וואָס זעט אויס ווי אַ געפֿאַר?
דער ענטפֿער איז זייער פּשוט: מען דאַרף באַטראַכטן די סיטואַציע ווי אַ פֿאַרמעסט, אַנשטאָט ווי אַ באַדראָונג.
אָבער ווי אַזוי קען מען דערגרייכן אַזאַ ענדערונג פֿונעם קוקווינקל, אַז אַנשטאָט זיך צו פֿילן דערדריקט און אַנטמוטיקט, זאָל מען זיך פֿילן געשטאַרקט און מאָטיווירט?
צו דעם דאַרף מען צוויי זאַכן: ערשטנס, זיך פֿאָרשטעלן דעם רעזולטאַט וואָס מען וועט האָבן ווען מען וועט איבערקומען די שוועריקייט, און צווייטנס, זיך געהעריק צוגרייטן, כּדי צו קענען מצליח זײַן אין איבערקומען די אַרויספֿאָדערונגען.
אין דער פּרשה די וואָך, ויצא, לייענען מיר ווי יעקבֿ אָבינו איז אַרויס פֿון זײַן טאַטנס הויז אין באר־שבֿע, און זיך געלאָזט אין וועג קיין חרן, צום הויז פֿון זײַן זיידן פֿון דער מאַמעס צד, בתואל. ער האָט דאָס געמוזט טאָן ווײַל ער האָט געוווּסט אַז זײַן ברודער עשׂו וויל אים הרגענען. יעקבֿ, נישט עשׂו, האָט דאָך באַקומען די ברכות פֿון זייער טאַטן יצחק.
ס׳איז אָבער דאָ אַ צווייטע סיבה פֿאַר יעקבֿס נסיעה. ער האָט געדאַרפֿט זוכן אַ שידוך, ווײַל זײַנע עלטערן זענען נישט געווען צופֿרידן מיטן אויפֿפֿיר פֿון די פֿרויען און מיידלעך אין כּנען.
לאָמיר זיך אַרײַנשטעלן אין זײַן מצבֿ. דאָס לעבן אין באר־שבֿע איז פֿאַר יעקבֿן געווען רויִק און באַקוועם. ער האָט געוווינט בײַ זײַנע עלטערן; זײַענדיק אַ בחור האָט ער ניט געהאַט קיין באַזונדערע דאגות, און האָט געקענט זיך אָפּגעבן מיט לימוד התּורה און פּערזענלעכער אַנטוויקלונג. און פּלוצלינג, האָט ער געמוזט אַנטלויפֿן פֿון דעם באַקוועמען און באַשיצטן מצבֿ, און זיך אַרויסלאָזן אויף אַ וועג צו אַן אָרט וואָס איז געווען פֿול מיט שוועריקייטן און סכּנות.
חז״ל דערקלערן אַז דער נאָמען פֿון דעם שטאָט חרן, וווּהין ער איז געגאַנגען, איז פֿאַרבונדן מיטן וואָרט „חרון אף“, וואָס מיינט כּעס, ווײַל דער אויפֿפֿיר פֿון די אײַנוווינער האָט אַרויסגערופֿן דעם כּעס פֿונעם אויבערשטן.
דערצו איז זײַן פֿעטער לבֿן, וואָס האָט געוווינט מיט בתואל, געווען באַרימט מיט זײַן אומערלעכקייט.
קענען מיר זיך פֿאָרשטעלן אַ גרעסערן קאָנטראַסט צווישן דער רויִקייט פֿון זײַן היימישער סבֿיבֿה און דעם שווערן מצבֿ וואָס האָט אים דערוואַרט אין זײַן נײַעם אָרט?
אָן קיין ספֿק האָט ער מסתּמא געפֿילט אַנגסטן, אומזיכערקייט און הילפֿלאָזיקייט.
די תּורה באַשרײַבט ווי יעקבֿ האָט אויפֿן וועג זיך אָפּגעשטעלט דאַווענען, און ווי ער האָט גענומען שטיינער כּדי זיך צו באַשיצן פֿון ווילדע חיות בשעת ער האָט זיך געלייגט שלאָפֿן אויפֿן וועג.
אין זײַן חלום האָט יעקבֿ געזען אַ לייטער וואָס איז געשטאַנען אויף דער ערד, און זײַן שפּיץ האָט דערגרייכט ביזן הימל. ער האָט געזען מלאכים אַרויפֿגיין און אַראָפּגיין אויפֿן לייטער.
דער אייבערשטער האָט צו אים גערעדט און צוגעזאָגט אים צו באַשיצן. ער האָט איבערגעחזרט זײַן הבֿטחה צו געבן זײַנע קינדער דאָס לאַנד אויף וועלכן ער איז געלעגן. דערצו האָט ער אים געבענטשט מיט אַ גרויסער און חשובֿער נאָכקומערשאַפֿט, סײַ אין כּמות און סײַ אין איכות.
ווען יעקבֿ האָט זיך אויפֿגעוועקט פֿון זײַן חלום, האָט ער געמאַכט אַ נדר: אויב דער אויבערשטער וועט אים באַגלייטן, אים געבן ברויט צו עסן און קליידער אָנצוטאָן, און ער וועט קענען צוריקקומען צום הויז פֿון זײַן טאַטן מיט זײַן רוחניותדיקער און מאָראַלישער שלימות, וועט ער אויפֿשטעלן אַ הייליקן אָרט לכּבֿוד דעם אויבערשטן און אָפּגעבן מעשר פֿון אַלץ וואָס ער פֿאַרמאָגט. אָפּגעבן מעשׂר — אַוועקגעבן אַ צענטל פֿון דײַן פֿאַרמעגן אויף צדקה — איז אַ גרויסע מיצווה.
גלײַך דערנאָך דערציילט אונדז די תּורה: וַיִּשָּׂא יַעֲקֹב רַגְלָיו וַיֵּלֶךְ אַרְצָה בְנֵי קֶדֶם. „יעקבֿ האָט אויפֿגעהויבן זײַנע פֿיס און איז געגאַנגען צום לאַנד פֿון די מענטשן אין מזרח.“
רש״י דערקלערט אַז דער אויסערגעוויינטלעכער אויסדרוק, „וישא יעקב רגליו“, ווײַזט אָן אַז יעקבֿס פֿיס זענען געוואָרן אַ סך לײַכטער, ווײַל זײַן האַרץ איז געוואָרן פֿריילעך נאָך דער הבֿטחה פֿון דער געטלעכער שמירה. יעקבֿ האָט נישט געמיינט אַז דאָס וואָס דערוואַרט אים וועט זײַן גרינג. ער האָט אָבער געהאַט בטחון אַז ער וועט מצליח זײַן. מיט אָט דער זיכערקייט האָט ער געפֿילט אַז ער האָט די כּוחות צו קענען בײַשטיין און איבערקומען יעדע שוועריקייט וואָס האָט אים דערוואַרט.
די הבֿטחה פֿונעם אויבערשטן אַליין איז אָבער נישט געווען גענוג. ער האָט זיך אויך געדאַרפֿט געהעריק צוגרייטן צו דעם וואָס האָט אים דערוואַרט.
דרײַ יסודות פֿון אָט דער צוגרייטונג ווערן אָנגעדײַט אין די דרײַ באַדינגונגען וואָס יעקבֿ האָט דערמאָנט אין זײַן נדר: עסן; קליידער, און צוריקקומען צום טאַטנס הויז אין דעם זעלבן רוחניותדיקן און מאָראַלישן מצבֿ.
אין צוגאָב צו דעם פּשוטן זין, ליגט אין די ווערטער אויך אַ גײַסטישן באַדײַט:
עסן גיט דעם מענטש חיות און גיט אים אַרײַן כּוח. אויף אַ רוחניותדיקן אופֿן ווערט די תּורה פֿאַרגליכן צו עסן, ווײַל דורך לימוד התּורה דערנערט מען זיך אינטעלעקטועל און רוחניותדיק צום אייבערשטן. פּונקט ווי דאָס גשמיותדיקע עסן ווערט פֿאַרדייט און ווערט אַ טייל פֿון דעם מענטש אַליין, און גיט אים חיות און כּוח, אַזוי אויך ווערט די תּורה וואָס מען לערנט אַ טייל פֿון אונדזער אינערלעכן לעבן און גיט אונדז רוחניותדיקע חיות.
קליידער נעמען אַרום דעם מענטש און באַשיצן אים פֿון דרויסנדיקע השפּעות. אַזוי אויך ווען אַ ייִד איז מקיים די מיצוות שאַפֿן זיי, די מיצוות, אַ רוחניותדיקע באַשיצונג פֿונעם מענטשן.
דער לערנונג איז גילטיק אויך פֿאַר אונדז הײַנט.
כּדי צו קענען זיך שטעלן אַנטקעגן די שוועריקייטן פֿון לעבן מיט בטחון און שׂימחה, דאַרף מען זיך צוגרייטן דורך דרײַ זאַכן: ערשטנס, לימוד התּורה — דאָס שטאַרקט אונדז פֿון אינעווייניק און גיט אונדז רוחניותדיקע חיות און כּוחות. צווייטנס, מקיים זײַן די מצוות: דאָס באַשיצט אונדז פֿון דרויסן און גיט אונדז די נויטיקע רוחניותדיקע שמירה, און דריטנס, נישט פֿאַרלירן פֿון די אויגן דעם ענדגילטיקן ציל: דורך אונדזער באַגעגעניש מיט דער גשמיותדיקער וועלט פֿאַרוואַנדלען מיר די וועלט אין אַ „וווינאָרט“ פֿאַרן אויבערשטן, אַ „דירה בתּחתונים“.
דאָס איז דער טיפֿערער באַדײַט פֿון „צוריק קומען צום טאַטנס הויז“: צו ברענגען די גאַנצע וועלט צו אַ מצבֿ וווּ עס ווערט דערקענט אַז זי איז דעם טאַטנס – דעם אויבערשטנס — וווינאָרט. אַז יעדער באַגעגעניש און יעדע פֿאַרבינדונג מיט דער וועלט זאָל אויסדריקן דעם געטלעכן מקור, דעם געטלעכן בײַזײַן און דעם געטלעכן ציל פֿון זיין וועזן.
אַז מען פֿאַרשטייט קלאָר וואָס דער ציל איז, און מען גרייט זיך צו ווי געהעריק, איז מען אין אַ בעסערן צושטאַנד צו קענען אַנטקעגנגיין יעדע שוועריקייט מיט מוט און זיכערקייט.
ווי דער באַרימטער פּסיכיאַטער וויקטאָר פֿראַנקל האָט עס אַזוי שיין און טיפֿזיניק אויסגעדריקט:
„ווער עס האָט אַ ׳פֿאַרוואָס׳ אינעם לעבן, קען איבערקומען כּמעט יעדן ׳ווי אַזוי׳.“
The post How to face life’s difficulties with total confidence appeared first on The Forward.
