Uncategorized
A Brooklyn Jewish foodie wants to make haroset a year-round treat
(New York Jewish Week) — For many, the highlight of the Passover seder is haroset — the nutty, fruity, sweet and crunchy paste spread on matzah and meant to symbolize the mortar slung by enslaved Israelites.
Such was the case for Michael Rubel. His mother’s haroset — made with “chopped apples, Manischewitz, raisins and lots of cinnamon,” as he describes it — was something he looked forward to all year. It was delicious, rare and one of the few distinctly uncommon Jewish foods he remembered from growing up in Kansas City, Kansas.
In fact, Rubel, 26, wondered why such a treat would be confined to Passover. “I can’t tell you how many Jews have said to me, ‘Yes, I’ve always asked why we only eat this once a year,’” Rubel told the New York Jewish Week. “It feels almost universal.”
So the Bed-Stuy, Brooklyn resident, decided to do something about this sad state of affairs: Last week he launched the food brand Schmutz, which makes a haroset that is meant to be eaten all year round.
Rubel launched his brand online and at a party at East Williamburg’s Tchotchke Gallery on April 1. Within 48 hours, that first drop — which consisted of a traditional Ashkenazi apple and walnut haroset, as well as a fig and pistachio haroset inspired by a 15th-century Italian recipe — sold out. According to Schmutz’s Instagram, they sold 249 pounds of the stuff, or around 500 jars.
Schmutz haroset is not kosher for Passover; as for the brand’s name, which means “dirt or unpleasant substance” in Yiddish, Rubel says it is meant to be ironic — haroset may be delicious but it “is not a pretty food,” he concedes.
Michael Rubel, 26, mingles with guests who came to the “Schmutz” launch event at Tchotchke Gallery on April 1, 2023. (Jeffrey Rubel)
The nine-ounce jars retail for $18, which Rubel acknowledges is expensive. “It’s small-batch crafted and definitely a specialty product,” he said, “but I’m excited to make this product even more accessible going forward.”
Rubel believes that haroset can evolve into something like a jam or a condiment, a shelf-stable food that’s readily available in restaurants, synagogue gift shops and specialty food stores. The opportunities are endless — as the brand’s website says, “schwirl it in oatmeal and schpread it on cheese and schmear it on toast and schlep it to a picnic and schling it on leftovers and schpoon it from a jar.”
Though Rubel works a day job in product development at a software startup, he had previously worked in restaurant kitchens and in product development for a snack company. This, he said, gave him insight into both the production side and the business side of developing a new snack food.
Then again, haroset is more than a delicious snack or topping, according to Rubel: It also epitomizes the Jewish food experience, providing a unique opportunity to highlight the diversity of Jewish cultures. Each unique haroset recipe, he said, serves as a window into different Jewish experiences all around the world.
“One Passover during Covid, I fell down a rabbit hole of global haroset recipes, and fell so deeply in love with this food as a prism into the diaspora. It’s emblematic of a central Jewish tradition; we carry some shared instructions around the world and do different things with it,” he told the New York Jewish Week. “You’ve got a history of French folks making haroset with chestnuts, Italian communities using pine nuts. There’s tropical cherries in Suriname; dates in places like Iraq and India; peanuts, bananas, rose petals, pear and more elsewhere. Even within those communities, you see it done very differently, with different tastes, textures and beyond.”
So far, Rubel has created two flavors of the jarred haroset — fig and pistachio and apple and walnut. He hopes to include more in the future. (Landon Cooper)
Rubel wants Schmutz haroset to be part of the movement exposing Jews and non-Jews to the diversity of Jewish food. Though the first drop consisted of just two varieties, he promises more are around the corner for later this spring. “I love Ashkenazi foods so deeply, and yet, Jewish food is more than that,” Rubel said. “It feels especially important in this moment, when Jews are getting a lot of public attention, to share the depth of global Jewish cuisine, and to show that there’s no one type of Jew.”
Liz Alpern, a co-owner of Gefilteria — a brand, launched in 2012, that took another Passover staple, gefilte fish, mainstream — told the New York Jewish Week via email that she is “excited about Schmutz because it’s offering the wider world the opportunity to enjoy one of the most beloved foods from the Jewish canon.”
“Michael is thoughtful and knowledgeable about the countless global variations on charoset and he’s introduced me to many flavors I hadn’t heard of before,” Alpern added. (Gefilteria helped sponsor and cater Schmutz’s launch party last weekend.)
Having lived in New York for four years now, Rubel said he is realizing just how much Jewish food is available here — and how little is available elsewhere. That’s something he aspires to change. “I’m excited to bring a new Jewish energy not just to the kosher aisle but beyond it,” he said.
—
The post A Brooklyn Jewish foodie wants to make haroset a year-round treat appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Four seasons in five sonnets
אָסיען
דאָס צאַרטע ביימל צערטלדיק
צעוויגט זיך אויפֿן ווינט
שוין לאַנג אין אירע בלעטעלעך
קיין זומערפֿרייד מער ניט גרינט
די בלעטלעך טאַנצן גאָלדענע
צום טאַקט פֿון לופֿט וואָס רינט
פֿון קאַנטן פֿון פֿאַרוואָלקנטע
מיט קילקייטס שטאַרן דין
די בלעטעלעך, די בלעטעלעך
זיי מאָנען גאָרניט כּלל
בלויז פֿאַרן סוף קאָקעטעלעך
זיי טענצלען מיט אַ שטראַל
אַזוי עס קלאַפּט אַ הערצעלע
וואָס ווערט פֿון אַלטקייט יונג
אַזוי דאָס לידל ס׳לעצטיקע
קלאָר לייגט זיך אויף דער צונג
און מיטן ווינטל פֿרישינקן
צעזינגט זיך פֿראַנק־און־פֿרײַ
בלײַב, וועלטל מײַנס, פאַֿרכּישופֿטע,
געזונט, אַדיאָ, גוד־בײַ
2021
•
ווינטער
ביים גיין פֿאַרביי דעם אַלטן וואַלד
דערשפּירסטו: אים איז ביטער קאַלט:
די צווײַגן ציטערן פֿאַר קעלט,
די שטאַמען בייגן זיך פֿאַרקוועלט.
און אַלע חיות פּלוצים אָפּ,
און פֿייגל אַלע ווי אָן קאָפּ.
מערניט א שפּערל שפּרינגט זיך דרייסט…
ווי קומט ער גאָר פֿון שטאָט? ווער ווייסט…
גיסטו דעם שפּערל גלײַך אַ וווּנק:
„דער וואַלד איז אַלט און דו ביסט יונג!“
נאָר ער גאָר מאַכט זיך קעלאָיאָד,
אויף דרערד אַלץ שפּרינגט ער, נישטערט דאָרט…
דו קלערסט בײַם גיין פֿאַרביי דעם וואַלד:
זאָל עקן זיך דער ווינטער באַלד!
2018
•
צישן סוף און אָנהייב
דו ווייסט, דער ווינטער וועט פֿאַרגיין
באַלד
און אַלץ באַנײַט זיך: פֿעלד. בוים, שטיין,
וואַלד
און ס׳נעמט אַלץ שפּיגלען זיך אין דיר —
בלום
און בין, און פֿייגל אָן אַ שיעור, —
קום,
שטיי אויף פֿון ווינטער דרעמל און
שײַן!
אַוועק עס וועט פֿון אונטער זון
פּײַן,
דײַן שמייכל ווידער — פֿרײַ און יונג
שפּרייט
די פליגל איבער קינד־און־קייט
ברייט,
דײַן גאָב איז גרויס, און מײַן געזאַנג —
קלאַנג
טויכט אויף, אין יעדן אות געפֿאַנגט —
דאַנק
2019
•
פֿרילינג
די צאַרטע גרינקייט
פֿון ערשטע בלעטלעך
קומט שטענדיק
ניט צו פֿרי,
ניט שפּעטלעך.
ס׳קומט תּמיד ממש
צו דער צײַט
און גרינג,
פֿון בייזע פֿרעסט
באַפרײַט
ס׳הייבט אָן
די גרויסע פֿרייד
צו שוועבן
ווײַל ס׳ווערט באַנײַט
דאָס גרינע לעבן
פֿאַרקוואַרטע ביימער
ווערן לײַט
2024
•
דער זומער איז אַן עקשן
דער זומער איז אַן עקשן, ער וויל ניט, וויל ניט קומען
הגם אויף בייטן וואַקסן צעקווייטיקט שוין די בלומען
הגם די ביימער אויכעט זיך שאָקלען שטאַרק צעגרינטע
דער זומער איז זיי חושד, וויל זיך פֿון דאַן אַהין טאָן
וואוהין אַהין? — טוסט פֿרעגן און ס׳ענטפֿערן די ווינטן:
צו סאַמע קוואַל פֿון רעגן, צום וויכערס אורקוואַל בלינדן…
דער זומער זיך פֿאַרטײַעט, ער וויל זיך ניט צעבליִען
פֿאַרציטערט מענטש און חיה באַלד גרייט פֿאַר אים זיך מיִען
נאָר ער טוט אַלץ זיך הײַען, מיט שטראַלן טוט ניט בריִען
דער פֿרילינג שוין פֿאַרבײַ איז און נאַט אײַך — אָסיען פֿריִער!
פֿאַרחושכט גרינע וועלדער מיט פּוסטע שטעט און שטעטלעך —
בײַ גרויע שטיינער עלנטע, נעפּלדיק פּאַנדעמלעך…
נאָר ער, ער מוז דאָך קומען, אָנקומען סוף־כּל־סוף און
צעקושן זיך מיט בלומען, אויסהיילן גרויל מיט האָפֿונג
ווײַל ניט אומזיסט די ביימער צעגרינטע זיך צעוויגן —
אָט־אָט מיט טויזנט חנען צעוויקלט זיך זײַן ניגון!..
דערווײַל זשע בלאָזן ווינטן, צעיושעט זיך דער רעגן
בעת דער פּאַנדעמער ווינטער וויל מערן זײַן פֿאַרמעגן
2020
•
פֿיר צײַטן פֿון אַ גאַנץ יאָר
ס׳טוט דער פֿרילינג אַלץ זיך בעטן
ביז אין ווינטער נעכט אין שפּעטע
„פֿעלט־וועלט־וואַלד, רק ניט פֿאַרגעסט מיך —
ס׳איז ניט סתּם וואָס כ׳הייס אויך — וועסנע!..“
און דער לאַנגער, כמורנער אָסיען —
רײַסט אַראָפּ אַלץ, דרעשעט, קאָסיעט…
מ׳רופֿט אים ניט אומזיסט אויך האַרבסט, —
ר׳סטראַשעט דעם ווינטער: ״אויך דו, שטאַרבסט!״
און דער שטרענגער, שאַרפֿער ווינטער
ווייסט שוין ניט וואו ר׳זאָל אַהינטער
צי פֿון וואַנעט ר׳זאָל אַרויסעט,
ווײַל ער האָט מער ניט קיין עתיד.
שיקט ער ליבע־בריוו דעם זומער,
נאָר פֿון היץ ווערט יענער — שטומער —
ביז די פֿייגל בויען נעסטן
לשם וועסנע, לשם וועסנע…
2017
•
פֿינעף סאָנעטן
1. און אפֿשר האׇט ער רעכט
און אפֿשר איז גערעכט דער מעכטיקער פּאָעט:
דער עכטיקער איז ער, די איבעריקע זאַנען
אַן ערבֿ־רבֿ פֿון שטיקלעך גראַפֿאָמאַנען
בעת ער באַשאַפֿט פֿון טאָיוּ־וואָיוּ אַ סאָנעט?
און אפשר האָט ער רעכט, דער מײַסטער פוֿן קופּלעט,
וואָס דויערט, ברויזט און קלינגט איבער אַ טויזנט ימען,
בלויז ער, רק ער אַליין לסוף געווינען וועט
די קרוין די איינציקע פֿון ליד דעם סאַמע־סאַמע?
נו יאָ, ווער ווייסט, ווער קאָן דאָס משפּטן אַצינד,
צווישן אַפּנים, מעגלעך, אפֿשר און מסתמא,
צי וועט דען איבערבלײַבן מיטן גײַסט פֿון ווינט
דער וועלטבאַשאַף פֿון ניסימדיקע גראַמען?
טאָ וואָס זשע דען? — מערניט, אַ שטילער עפּיטאַף:
אין ליד זײַנס חנדלט זיך אויך פּראָסטער ערבֿ־רבֿ
2017
•
2. „לידער, לידער, לידערליי“
אַ לידער־קלעטער, צי אַ לידער־פֿלי
צו־מאָל אין שפּעטסטער שפּעט
ווען ס׳ווערט שוין גראָד גאַנצפֿרי
צו־מאָל אינמיטן גאַנג פֿון גיכן טאָג
וואָס זשאַלעוועט אַ גלעט
קיין צײַט ער ניט פֿאַרמאָגט
אַ ליד אַ וווּנדער, צי אַ ליד אַ וווּנד
אַ פלֿאַם אַ קוועלכל וועקט
אַ הימל גרייכט צום גרונד
אַ לידער־אָטעם, צי אַ לידער־גרוס
אין יעדן וואָרט עס שטעקט
די מעגלעכקייט פֿון מוז
אַ ליד־געזאַנג, צי גאָר אַ ליד־געשריי
פֿון טיפֿער פֿרייד, פון וויי
2018
•
3. אַ ליבע־גרוס
דער ווינטער ווי קאַלט ר׳זאָל ניט ווערן
די וויוגע די בייזע, דער פֿראָסט —
זיי וועלן ניט קענען צעשטערן
די ליכט וואָס צו מיר דו דערטראָגסט
די שטערן, קאָן דאַכטן, געהערן
ניט מיר און ניט דיר, און פֿאַרדראָס
וויל אונדזער ממשות פֿאַרשטערן
און פֿאָרט ס׳איז פֿאַר דיר — יעדער אות
וואָס כ׳טו פֿון מײַן האַרצן אויסשרײַבן
מיט זוניקן שטראַל אויפּֿן שניי
און כ׳ווייס אַז די אויפֿשריפֿט וועט בלײַבן
וועט אויסשטיין דעם גרעסטן זאַוויי
דער ווינטער אַלץ שאַרפֿער און שאַרפֿער
נאָר אים איבערלעבן באַדאַרף מען.
2019
•
4. ביימער
דערהערן דעם זיכּרון פֿון די ביימער
וואָס שטייען וואַך יאָרהונדערטער, צי מער
און בלײַבן דאָ מיט זיי איינער אַליינער
כּל־זמן עס קומט ניט קיינער ניט אַהער
זיך שאָקלענדיק צום טאַקט פֿון זייער תּפֿילה
דערשפּירן יעדן רינג און רונג אין זיי
מיט יעדן שאָרך און בייג פֿון צווײַגן פֿילע
מיט פֿרייד פֿון פֿרילינג און מיט אָסיען־וויי
מיט אומגעהײַער זאַפֿטיקייט פֿון גרינקייט
אום רײַפֿן זומער ווען אַלץ זשומט און בליט…
אום פֿראָסטיק קאַלטן ווינטער מיט זײַן פֿלינקײַט —
צעכראַסטעטעטע זיי שטייען אויפֿן ווינט
דערהערן דעם זיכּרון פֿון געדויער
פֿון קיוּם און פֿון ווידערקום ביסט לאָער
2022
•
5. פּאַנטאַריישיתדיקס
.
שוין צײַט דו זאָלסט וויסן דער טאָג איז פֿאַרבײַ
דער אָוונט איז יונג נאָך, די נאַכט איז נאָך פֿרײַ
די שטערן נאָך שלאָפֿן, דער ווינט איז נאָך לינד
די בערן פאַֿרשלאָפֿן דעם ווינטער געשווינד
און אַלץ וואָס קאָן טרעפֿן, וועט טרעפֿן געוויס:
דער בונד ווערן לויז און דער גזר ווערן ברית
דער אומרו פֿון אָנמאַכט וועט דויערן לאַנג
בעת דו טוסט צעוויקלען דײַן ניגון און קלאַנג
געשוועסטער, געברידער — געמיינזאַמע לײַט —
די זון גייט באַלד אונטער פֿון יעטווידער זײַט
זי בעט זיך פּאַטעטיש: פֿאַרגעסט זשע מיך ניט
די האָפֿענונג לעצטע צום אין־סוף דערפליט
נאָר אַלץ וואָס וועט ווערן, וועט גרייכן דעם צוועק
בעת גלגל החוזר זיך דרייט אָן אַן עק
2026
The post Four seasons in five sonnets appeared first on The Forward.
Uncategorized
My university is enabling the Trump administration’s worst fallacies on antisemitism
The Department of Justice has filed its second lawsuit of the year alleging rampant antisemitism at UCLA, where I teach.
The suit is a repetition of the same old string of allegations that President Donald Trump’s administration first made in the summer of 2025, when it froze $584 million in research funds and then tried to extract an additional $1.2 billion from UCLA. Those assertions are based on a mix of self-reporting and hearsay, assembled to make the case that the UCLA campus is awash in antisemitism.
A small number of the allegations I know or believe to be true. But the overarching claim made in the federal complaint is so partisan and partial as to be comical.
The new suit alleges that UCLA tolerated antisemitic expression and acts on campus — especially at a short-lived pro-Palestinian encampment that took place in April 2024.
It accuses UCLA of tolerating an “appalling hostile educational environment against its Jewish and Israeli students.” The fact that UCLA’s chancellor, Julio Frenk, has made the fight against antisemitism one of the pillars of his administration — and makes constant reference to the recent recommendations of a campus Initiative to Combat Antisemitism — seems not to have registered. The feds are clearly suffering from a bit of UCLA Derangement Syndrome.
This latest federal suit against UCLA succumbs to the Trumpian instinct to alter the facts to fit one’s political proclivities. In this worldview, every instance of support for Palestinians or criticism of Israel is cast as antisemitic; there can be no legitimate form of pro-Palestinian expression.
Even more remarkably, there can be no admission that the greatest display of violence that unfolded on our campus amid pro-Palestinian protests was not against pro-Israel students. Instead, it was perpetrated by pro-Israeli hooligans against the pro-Palestinian encampment activists on the evening of April 30, 2024.
Yet true to form, the complaint describes the events of that night as a battle between equals: “the occupiers and counter-protestors attacked each other with pepper spray, blunt objects, and even fireworks.” In fact, what took place was a vicious assault by one group against another — those in the encampment — that went on for more than four hours without police intervention.
This reshaping of truths seen as inconvenient betrays a tendency by Trump and his associates to adopt an exceptionally narrow lens of observation that allows for shameful distortion and denial. That tendency showed up in a farcically named 2025 executive order, “Restoring Truth and Sanity to American History,” which sought to erase any trace of racial prejudice from the annals of this country. And it continues to be present in Trump’s astounding revisionist account of January 6, 2021, which casts the violent insurrectionists as American heroes betrayed by their country.
Sadly the Justice Department’s misrepresentations in its latest complaint are founded not only on Trumpian denialism, but also on UCLA’s own antisemitism initiatives.
Both the taskforce and a subsequent action group charged with investigating on-campus antisemitism have advanced a decontextualized and one-sided story of what took place at UCLA. They have failed to acknowledge the relational nature of anti-Israeli and anti-Palestinian expression; blurred the distinction between hate speech and legitimate, albeit harsh, political expression; and left the concerns of the pro-Palestine side almost entirely unrecognized.
Paradoxically, the singular focus on antisemitism dilutes the very effort to combat it by ignoring the wider ecosystem of hate in which antisemitism operates.
I know members of the taskforce and the action group, as well as Chancellor Frenk. They are colleagues and friends of mine. But I disagree with the way they have gone about the work of combatting antisemitism at UCLA.
To begin with, none of the six UCLA scholars who hold chairs in Jewish studies and whose work touches on antisemitism — myself included — were part of the taskforce that issued its report, or the action group that followed in its wake. Some were initially invited to be part of the taskforce but chose to step down because they did not feel in sync with its direction.
Why?
Because that direction was grounded in a flawed equation of antisemitism with anti-Zionist and anti-Israel expression.
The UCLA action group’s most recent recommendations call for the adoption of the International Holocaust Remembrance Alliance definition of antisemitism, which largely advances this understanding. The recommendations give lip service to the assertion that not all criticism of Israel is antisemitic, but neither the taskforce nor the action group has ever indicated when, if ever, criticism of Israel is not anti-Israel — a category so capacious as to leave little room for criticism of any sort.
An additional concern: many of the recent action group recommendations focus on “time, place, and manner” restrictions on campus debate. While ostensibly intended to promote a safe campus environment, in practice they seem to be largely aimed at inhibiting pro-Palestinian forms of expression.
What about an alternative strategy that leverages what we do best at universities: education?
Restricting conversation has never led to positive social change. What could is a major new educational effort devoted to a multi-disciplinary analysis of antisemitism, perhaps alongside Islamophobia. The university could investigate more deeply the interconnected nature of hate in our time by supporting research efforts like those of the UCLA Initiative to Study Hate — which, full disclosure, I direct.
A more expansive tack like this stands a better chance of being effective in bringing various campus stakeholders, including students, into the fight against identity-based hate — which includes but is not restricted to antisemitism. That, rather than narrowing space for free speech, should be the goal.
Unfortunately, our own campus’ efforts to combat antisemitism move in another direction, a choice the Trump administration is working hard to reinforce with their ill-intentioned weaponization of antisemitism. I fear that UCLA will suffer for this — and that, at the end of the day, little will be done to reduce hatred and prejudice against Jews.
The post My university is enabling the Trump administration’s worst fallacies on antisemitism appeared first on The Forward.
Uncategorized
How ‘Hacks’ botched its Yiddish line
In the most recent episode of HBO Max’s critically acclaimed comedy-drama Hacks, Robbie Hoffman, who plays Randi, an ex-Hasidic assistant to agents who represent stand-up comedian Deborah Vance (Jean Smart), says a line in Yiddish. Unfortunately, as any fluent Yiddish speaker will confirm, it’s grammatically incorrect.
In the episode, “The Garden” — referring to Madison Square Garden — Vance’s nemesis Bob Lipka (played by Tony Goldwyn) manages to ruin the comedian’s dream performance at the renowned venue. Luckily, her crew succeeds at securing their boss a stage in Central Park (albeit with free tickets) but they have only a couple of days to convince people to fill the seats. They spread out into the streets of New York City handing out fliers, desperate to get people to come to the ad hoc performance.
Randi does her part by returning to her former community — an apparently Hasidic neighborhood in Brooklyn — and hands out fliers to the pious passers-by. Since Haredi Jews eschew secular performances of any kind, Randi’s attempts are sure to be futile but it’s a funny scene, so I get it.
Yet, when Randi tries to convince them in Yiddish to “come see Deborah Vance in Central Park,” the verb she uses is grammatically incorrect. For you grammar nerds out there, here’s what the error was: Instead of using the command form, “kumt zen Deborah Vance,” “come see Deborah Vance,” she uses the infinitive, “kumen tsu zen Deborah Vance.”
It’s as if she were to say, in English: “To come to see Deborah Vance.”
Surprisingly, as was reported in Alma, Hoffman had called her mother Connie, who, she says, actually writes plays in Yiddish, to run the line by her. If her mother is indeed a fluent Yiddish speaker, we can only conclude that she may have mis-heard the sentence.
Unfortunately, badly translated or mispronounced Yiddish lines are all too common in TV series and films, from the 1992 film A Stranger Among Us with Melanie Griffith to the 2019 mini-series Unorthodox. Interestingly, the Israeli show Shtisel, produced in Israel, did a much better job of getting the Yiddish right.
In any case, the correct way for professional studios to get lines translated into a foreign language is not to wing it, but to hire a professional interpreter who can actually come onto the set and rehearse the lines with the actor. It may raise production costs a bit but at least then, the Yiddish dialogue will sound authentic.
The post How ‘Hacks’ botched its Yiddish line appeared first on The Forward.