Uncategorized
Dave Chappelle isn’t the first to suggest that Jews run Hollywood. Here are the origins of the trope.
(JTA) – On “Saturday Night Live” last weekend, Dave Chappelle really wanted his audience to know there are a lot of Jews in Hollywood.
“I’ve been to Hollywood, this is just what I saw,” he said during his widely dissected monologue. “It’s a lot of Jews. Like, a lot.”
While suggesting that it might not be fair to say Jews run the industry, the comedian said that coming to that conclusion is “not a crazy thing to think.” Chappelle’s “SNL” episode drew a season-high 4.8 million viewers when it aired on NBC (eclipsing Jewish comedian Amy Schumer’s own hosting stint the week before), and his monologue had more than 8.1 million views on YouTube as of Wednesday.
The Anti-Defamation League was quick to denounce Chappelle’s act, calling it antisemitic. Other prominent Jews have followed suit.
“I was very disturbed to see him speaking, to millions of people, a lot of antisemitic tropes,” Pamela Nadell, a professor at American University who researches antisemitism, told the Jewish Telegraphic Agency.
But Chappelle, who was himself riffing on recent antisemitism controversies involving Kanye West and Kyrie Irving, wasn’t exactly breaking new ground by insinuating that Jews run Hollywood. The trope has been a part of show business since its earliest days — when, in a literal sense, Jews did run Hollywood. Or the studios, anyway.
Nearly every major movie studio was founded in the early 20th century by a group of first-generation secular Jews who immigrated to the United States from Eastern Europe. Carl Laemmle (Universal), Adolph Zukor (Paramount), William Fox (Fox), Louis B. Mayer (MGM), and Benjamin Warner (Warner) were all Jewish silver-screen pioneers, laying the groundwork for the size and scale of the industry to follow.
But the industry has diversified greatly in the century since, with studios largely swallowed up by corporate behemoths. And while individual Jews may be overrepresented in an industry that has long welcomed and rewarded them, the rhetorical danger, Nadell said, comes in conflating a large Jewish presence in an industry with ownership and control of that industry.
“Jews remain active in Hollywood in a variety of roles, but it would be impossible to say that they run Hollywood, that they own Hollywood,” she said.
“Whenever the Jews enter into any kind of position where they might have influence over people who are not Jewish, then all of a sudden it’s seen as some kind of conspiracy.”
Conspiracy theories dogged Jews in Hollywood from the industry’s beginning. Because so many Jews were in control in Hollywood in its early years, Joseph Breen, who for decades ran the industry’s Production Code office and tried to make movies palatable to Catholic morality groups, blamed “the Jews” for sneaking sex, violence and moral depravity into the movies.
But their rise to the top of the still-young motion picture industry wasn’t because they were a part of some secretive cabal; it’s because, historians say, Hollywood provided a low barrier to entry for enterprising businessmen, and was lacking the antisemitic guardrails of more established industries.
“There were no social barriers in a business as new and faintly disreputable as the movies were in the early years of [the 20th] century,” historian Neal Gabler writes in his landmark 1988 book “An Empire Of Their Own: How The Jews Invented Hollywood.”
In the book, Gabler notes that the movie business, which evolved out of other professions like vaudeville and the garment industry where Jews had already found a toehold, lacked “the impediments imposed by loftier professions and more firmly entrenched businesses to keep Jews and other undesirables out.”
As such, Jews (particularly recent immigrants) were able to thrive in show business in a way they couldn’t in most other industries. Once they were in, family ties or the general phenomenon of affinity groups often led to them elevating other Jews in the industry: For example, prolific Jewish producer David O. Selznick, whose credits include “Gone With The Wind,” “Rebecca” and a huge string of other hits in the 1930s and ’40s, spent many years at MGM, run by his father-in-law, Louis B. Mayer.
Areas like the film, garment and publishing industries were attractive to Jews, Nadell said, “because there were so many other sectors of the economy where they were barred from.”
But in exchange, Hollywood’s prominent Jews had to effectively extinguish their Jewishness.
Yearning to assimilate into American society, the Jews who ran these studios were beset on all sides by antisemitic invective — first from Christian groups like the Legion of Decency, then by anti-Communist groups, both of whom accused Hollywood’s Jews of conspiring to undermine American society with their loose morals.
As such, the Jewish studio heads largely refrained from making any movies about Jewish themes, or snuffing out antisemitic content even within their own films, or otherwise exerting their influence in any obviously Jewish way, even as many of the Golden Era of Hollywood’s most acclaimed writers and directors (Herman Mankiewicz, Ernst Lubitsch, George Cukor, Billy Wilder) were also Jewish. “Gentleman’s Agreement,” the landmark 1947 film about antisemitism, didn’t have any Jewish producers, directors or major stars (though some of its credited writers were Jewish).
Famously, Hollywood’s Jews also went out of their way to avoid offending Hitler during the Nazi era, continuing to do business with Germany and largely avoiding featuring Nazis as villains in the prewar years.
Director Steven Spielberg speaks at the Academy Awards in Hollywood, Feb. 9, 2020. (Kevin Winter/Getty Images)
With the demise of the studio system in the 1960s, Jewish creatives ranging from Mel Brooks to Steven Spielberg to Natalie Portman no longer had to hide their identity from audiences, but instead made it an essential part of their public personas. Earlier this week, in a New York Times interview, Spielberg acknowledged that Hollywood was a welcoming place for Jews when he arrived as a young filmmaker.
“Being Jewish in America is not the same as being Jewish in Hollywood,” he said while promoting “The Fabelmans,” a loose retelling of his own Jewish upbringing. “Being Jewish in Hollywood is like wanting to be in the popular circle and immediately being accepted as I have been in that circle, by a lot of diversity but also by a lot of people who in fact are Jewish.”
Still, such ethnic affinity has often been deemed conspiratorial. “Hollywood is run by Jews” and “owned by Jews,” Marlon Brando declared in a 1996 interview with Larry King, further claiming that Jewish studio executives prevented antisemitic stereotypes from being depicted on screen while allowing stereotypes of every other minority group “because that’s where you circle the wagons around.”
(Despite this outburst, which prompted intense backlash from Jewish groups, Brando was known for having close relationships with Jews and demonstrating a strong understanding of Jewish theology and culture throughout his life, and apparently spoke Yiddish quite well.)
This general air of suspicion around Jews in show business has continued into the modern day, as evidenced by Chappelle and West’s comments. In the tweets that precipitated the collapse of his businesses, West singled out Jewish producers and managers in the entertainment industry he had affiliations with, echoing how believers in antisemitic conspiracy theories about Jewish control tend to fixate on Jews in leadership positions outside of the public eye.
Attorney Allen Grubman, left, and rocker John Mellencamp speak onstage during the 37th Annual Rock & Roll Hall of Fame Induction Ceremony in Los Angeles, Nov. 5, 2022. (Amy Sussman/WireImage)
Ignoring the many industry leaders who are not Jewish, such conspiracy theorists tend to focus on the successful managers and lawyers in Hollywood who are, including Jeremy Zimmer, Ari Emanuel, Allen Grubman — and Harvey Weinstein, whose decades of sexual abuse, scorched-earth targeting of his accusers and eventual downfall are the subject of the new movie “She Said.”
And in a similar fashion to Brando, Chappelle suggested that there is a double standard in talking about ethnic groups, with jokes about Jews being seen as taboo in a way that jokes about Black people and other groups are not: “If they’re Black, then it’s a gang. If they’re Italian, it’s a mob. If they’re Jewish, it’s a coincidence and you should never speak about it.”
At the same time as Jews in and out of the industry are fighting such perceptions, they are also pushing for greater visibility. The unveiling of the new Academy Museum of Motion Pictures in Los Angeles last year almost entirely omitted Jews from Hollywood’s founding narrative, leading to backlash from Jews in the industry and, ultimately, the guarantee of a new permanent exhibition space focusing on Jews.
And there was one other way in which the Chappelle episode hearkened back to the age-old dynamics of the relationship between Jews and Hollywood: “Saturday Night Live” executive producer Lorne Michaels, who presumably allowed the monologue on the air, is Jewish.
—
The post Dave Chappelle isn’t the first to suggest that Jews run Hollywood. Here are the origins of the trope. appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Can the Trinity be kosher?
„אַ ייִדישער שילוש‟ (A Jewish Trinity) — אַזוי הייסט דאָס נײַע בוך פֿון אַלאַן בריל, דער ראָש פֿון ייִדיש־קריסטלעכע שטודיעס אינעם סעטאָן־האָל־אוניווערסיטעט (ניו־דזשערזי) און אַ באַקאַנטער פֿאָרשער פֿון ייִדישקייט און צווישן־רעליגיעזע ענינים. ברילס פֿאַרגלײַך־אַנאַליז איז אַ וויכטיקער שטאַפּל אין ייִדיש־קריסטלעכע באַציִונגען, וואָס קען העלפֿן ייִדן און קריסטן בעסער פֿאַרשטיין איינער דעם צווייטן.
בײַ אַ סך ייִדן איז די קריסטלעכע דאָגמע וועגן דער געטלעכער דרײַ־פּערזענלעכקייט אַזוי פֿרעמד, אַז זיי ווייסן נישט אַפֿילו, אַז אין דער פּאָלעמישער ייִדישער ליטעראַטור איז פֿאַר איר פֿאַראַן אַ ספּעציעלער טערמין — שילוש. דאָס וואָרט ווערט אָבער אין ערגעץ נישט דערמאָנט אינעם בוך און ס׳איז דאָ אַ גוטע סיבה דערפֿאַר. בריל באַנוצט זיך מיט דער באַקאַנטער קריסטלעכער טערמינאָלאָגיע און מײַדט דווקא אויס די אַלטע מיטל־עלטערלעכע דיספּוטן צווישן ייִדן און קריסטן. זײַן צוועק איז אַ קאָנסטרוקטיווע פֿאַרגלײַך־שטודיע, נישט קיין פּאָלעמיק. ער פֿאַרגלײַכט די ייִדישע און קריסטלעכע רעליגיע און ווײַזט אָן, אַז אַפֿילו אַזעלכע קאָנצעפּציעס, ווי די קריסטלעכע אמונה אין דרײַ געטלעכע פּערזאָנען, זענען לאַוו־דווקא פֿרעמד פֿאַר ייִדן; עס ווענדט זיך, ווי מע טײַטשט זיי אָפּ.
אין זײַן בוך פֿאָקוסירט בריל אויף דער מאָדערנער קאַטוילישער טעאָלאָגיע. אָפֿט מאָל ציטירט ער דעם דײַטשישן יעזויִט־גלח און פּראָמינענטן טעאָלאָג קאַרל ראַנער, ווי אויך אַ ריי אַנדערע: ייִרגען מאָלטמאַן, וואַלטער קאַספּער און האַנס קינג.
דאָס בוך איז אײַנגעטיילט אין זעקס קאַפּיטלען וועגן דעם שילוש; אינקאַרנאַציע (דער גלויבן, אַז גאָט האָט זיך פֿאַרקערפּערט אין יעזוסן); אָדם־הראשונס חטא; עולם־הבא; משיח, און דעם ברית צווישן גאָט און מענטשן (Covenant).
אין דער הקדמה דערקלערט בריל זײַן אייגענע פּאָזיציע. ער גלייבט נישט, אַז די אונטערשיידן צווישן וועלט־רעליגיעס קאָן מען פּשוט באַשרײַבן ווי „אָט דאָ גלייבן מיר צוזאַמען אין דער זעלבער זאַך, אָבער יענער גלויבן אײַערע איז אונדז פֿרעמד‟. עס זענען פֿאַראַן אַלערליי וואַריאַנטן פֿון ייִדישער און קריסטלעכער טעאָלאָגיע. אין געוויסע אַספּעקטן איז דער חילוק צווישן דעם רמב״מס און אַ חסידישן מקובלס צוגאַנג צו ייִדישקייט גרעסער, ווי צווישן ייִדן און קריסטן.
ס׳איז אינטערעסאַנט, אַז צו אַזאַ טעמע איז בריל צוגעקומען נאָכן וווינען עטלעכע יאָר אין אינדיע, וווּ ער האָט זיך באַקענט מיט הונדויִזם און אַנטדעקט פֿאַר זיך, אַז די אינדישע הויפּט־רעליגיע איז אויך נישט אַזוי ווײַט פֿון ייִדישקייט, ווי עס טראַכטן אַ סך מענטשן. בריל דערציילט וועגן דעם אין זײַן בוך „אַ רבֿ אויפֿן טײַך גאַנג‟. און אַז מע רעדט שוין פֿון הינדויִזם, מעג מען צוקומען צו אַן אַנדער, מער באַקאַנטער רעגיליע, וועלכע האָט במשך פֿון דורות אַרויסגערופֿן בײַ ייִדן ממש אַן אַלערגיע – קריסטלעכקייט.
ווי אַ מאָדערן־אָרטאָדאָקסישער רבֿ, ווענדט זיך בריל זעלטן צו קבלה און חסידות, וווּ מע קען געפֿינען אַ סך מער כּמו־קריסטלעכע פּאַראַלעלן. לייענט, למשל, שאול מגידס בוך „חסידות אינקאַרנירט‟ (Hasidism Incarnate), דערמאָנט אין דער ביבליאָגראַפֿיע פֿון ברילס בוך. בריל שטעלט דעם טראָפּ אויף דעם מין ייִדישקייט, וועלכן ער באַטראַכט ווי דעם ראַציאָנעל־געשטימטן הויפּטשטראָם. ער ווענדט זיך יאָ צו מיסטישע שיטות, אָבער נישט צו אָפֿט. פּונקט אַזוי באַציט ער זיך צום הײַנטצײַטיקן קאַטויליציזם, שילדערנדיק אַזעלכע דעות, וואָס קלינגען מער מאָדערן און ראַציאָנעל, וואָס טײַטשן אָפּ דעם שילוש בלויז ווי פֿאַרשיידענע אַספּעקטן פֿון איין גאָט, און גאָטס פֿאַרקערפּערונג אין יעזוסן מער סימבאָליש, נישט אין גאַנצן בוכשטעבלעך.
על־פּי קבלה אַנטפּלעקט זיך דער אייבערשטער צו דער וועלט און צו דער מענטש דורך צען ספֿירות — פֿאַרשיידענע פּערזענלעכע אַספּעקטן, וועלכע מע קען פֿאַרגלײַכן מיטן קריסטלעכן שילוש. בריל באַמערקט אָבער אַ ספּעציפֿישן חילוק: די ספֿירות באַציִען זיך איינע צו דער צווייטער לויט אַ שטרענגער היעראַרכיע, און בײַ די קריסטן זענען „דער טאַטע, דער זון און דער רוח־הקודש‟ אַבסאָלוט גלײַך. די פּראַוואָסלאַוונע קריסטן, פֿאַרקערט, באַטראַכטן גאָט דעם טאַטן ווי אַ מלך איבער זײַן זון און דעם הייליקן גײַסט ווי זײַן עמאַנאַציע. בריל האָט מיר דערקלערט, אַז אין דער פּראַוואָסלאַוונער טראַדיציע האָט ער זיך נישט געגריבלט. ער באַשרײַבט נאָך אַזעלכע וואַריאַציעס פֿון קריסטלעכער טעאָלאָגיע, וואָס זענען גוט באַקאַנט דעם ברייטן אַמעריקאַנער עולם.
בדרך־כּלל איז בריל גערעכט, אַז די ספֿירות ווערן אָפֿט באַטראַכט ווי אַ שטרענגע היעראַרכיע. כ׳מוז אָבער צוגעבן פֿון זיך, אַז אין אַ ריי באַקאַנטע חסידישע ספֿרים ווערט זייער סדר רעלאַטיוו אָדער דווקא איבערגעקערט. בפֿרט איז דאָס בולט בײַ חב״ד. די ליובאַוויטשער רביים באַטאָנען כּסדר, אַז מלכות — די לעצטע ספֿירה, באַטראַכט ווי אַ ווײַבלעכע און אָפֿט אינעטניפֿיצירט מיט דער שכינה, איז אין איר שורש די העכסטע. מע קען זאָגן, אַז ס׳איז „העכער‟ צו באַטראַכטן דעם באַשעפֿער ווײַבלעך, ווי אַ געטין. מעג דאָס קלינגען אומטראַדיציאָנעל, נאָר אין געוויסע גאַנץ כּשרע קבלה־קוואַלן געפֿינען מיר סימנים פֿון אַזאַ צוגאַנג. פֿון ברילס שטאַנדפּונד – צו האַלטן זיך נישט צו ווײַט פֿונעם הויפּטשטראָם – איז גאַנץ פֿאַרשטענדלעך אַזעלכע ענינים נישט צו דערמאָנען.
אינעם קאַפּיטל „אינקאַרנאַציע‟ דערמאָנט בריל נאָר אַ ביסל, אַז פֿאַר די חסידים איז אַן אמתער צדיק אַ געטלעכע אַנטפּלעקונג, און פֿאַרגלײַכט עס מיט דער „פֿאַרגעטלעכונג‟ פֿון קריסטלעכע הייליקע דורכן רוח־קודש, נישט מיט דעם, ווי די קריסטן קוקן אויף יעזוסן. אויב מע פֿאַרגלײַכן די פּראַוואָסלאַוונע טעאָלאָגיע מיט געוויסע חשובֿע חסידישע ספֿרים, ווערט אָבער דער חילוק נישט אַזוי קלאָר. צום בײַשפּיל, שטייט געשריבן אין שײַכות צו משה רבינו אינעם ספֿר „זרע קודש‟ פֿונעם ראָפּשיצער רבין (פּרשת „ואתחנן‟), אַז אַן אמתער צדיק איז גאָט — ממש מיט אַזעלכע ווערטער. דעם דאָזיקן ספֿר האַלטן די סאַטמאַרער חסידים ווי איינעם פֿון די כּשרסטע און הייליקסטע.
ווידער, פֿון ברילס שטאַנדפּונקט איז דווקא ריכטיק אַזעלכע ראַדיקאַלע דעות נישט צו דערמאָנען. אַפֿילו אין די חסידישע קרײַזן קאָנען זיי שאָקירן אַ פּשוטן ייִד. אַזוי באַציִען זיך אַ סך חסידים צום „זרע קודש‟: דער ספֿר איז טאַקע אַ הייליקער, נאָר גיי פֿאַרשטיי, וואָס דער ראָפּשיצער רבי האָט באמת געמיינט! פֿון דעסט וועגן, אויב עמעצער וואָלט פֿאַרגליכן דעם ראַדיקאַלן „צדיקיזם‟ מיט פּראַוואָסלאַוונע קריסטלעכע געדאַנקען, וואָלט זיך באַקומען גאָר אַן אַנדער בילד מיט נאָך מער פּאַראַלעלן צווישן די רעליגיעס.
די לייענער פֿון מײַנע אַרטיקלען ווייסן, אַז איך האָב ליב אַרויסצוגראָבן, אַמאָל פֿון זעלטענע און ווייניק באַקאַנטע ספֿרים, דווקא ראַדיקאַלע, אומגעוויינטלעכע און יוצא־דופֿנדיקע דעות. ווען איך האָב געלייענט ברילס בוך, האָב איך כּסדר געטראַכט: פֿאַרוואָס גייט נישט דער מחבר נאָך ווײַטער? דאָס איז אָבער אַ מעלה פֿאַר די, וואָס האָבן ליב אַ מאָדערנעם ראַציאָנעלן צוגאַנג. בריל האַלט זיך בײַם מאָדערן־אָרטאָדאָקסישן דרך און שטיצט אַן ענלעכן מין קריסטלעכקייט. פֿאַר מיר, אַ ליבהאָבער פֿון מיסטישע און שאַמאַנישע זאַכן, איז זײַן בוך געוואָרן אַ גוטער באַלערנדיקער אַרײַנפֿיר אין דער וועלט פֿון הײַנטצײַטיקע קאַטויליקער, וואָס קלינגען טאַקע ווי קריסטלעכע „מאָדערנע אָרטאָדאָקסן‟.
דאָס בוך ענדיקט זיך מיט אַ דערמאָנונג פֿונעם פּראָמינענטן רבֿ יונתן סאַקס ז״ל, וועלכער האָט באַטאָנט, אַז „די וועלט ווערט גרעסער צוליב די אונטערשיידן‟ און דערבײַ אָפּגעשאַצט די קריסטלעכע רעליגיע, ווי אויך די רעליגיעזע פֿאַרשיידנאַרטיקייט בכלל. בריל איז מסכּים, אָבער שליסט זײַן פֿאָרשונג מיט די ווערטער: „די צוויי רעליגיעס בלײַבן באַזונדערע אומאָפּהענגיקע בריתן מיטן באַשעפֿער‟.
The post Can the Trinity be kosher? appeared first on The Forward.
Uncategorized
The exceptional translator Barbara Harshav has died
פֿון אַבֿיה קושנער און שחר פּינסקער
באַרבאַראַ הרשבֿ, פֿאַררעכנט פֿאַר איינעם פֿון די וויכטיקסטע איבערזעצערס פֿון דער העברעיִשער און ייִדישער ליטעראַטור, איז אַוועק אין דער אייביקייט צו 85 יאָר.
הרשבֿ, באַקאַנט ווי באָבי בײַ אירע פֿרײַנד און קאָלעגעס, האָט איבערגעזעצט און אַרויסגעגעבן מער ווי 40 ביכער פּאָעזיע, דראַמע, בעלעטריסטיק, פֿילאָסאָפֿיע, עקאָנאָמיק, סאָציאָלאָגיע און געשיכטע. צווישן אירע איבערזעצונגען זענען געווען די ווערק פֿונעם נאָבעל־לאָרעאַט שמואל יוסף עגנון און די פּאָעטן אַבֿרהם סוצקעווער, מענקע קאַץ און יהודה עמיחי.
אַחוץ דעם וואָס זי איז געווען אַן ערשט-ראַנגיקע איבערזעצערין איז זי אויך געווען שטאַרק באַליבט בײַ אַנדערע אַקאַדעמיקער און איבערזעצער איבער דער וועלט, סײַ ווי אַ וועגווײַזערין אינעם געביט פֿון איבערזעצערײַ סײַ צוליב איר מענטשלעכקייט און ברייטהאַרציקער שטיצע פֿאַר אירע קאָלעגעס.
אַ צענטראַלער אַספּעקט פֿון איר קאַריערע איז געווען איר ברייטע און פֿרוכפּערדיקע צוזאַמענאַרבעט מיט איר מאַן, בנימין הרשבֿ (אַ העברעיִזירונג פֿונעם נאָמען הרושובסקי). צוזאַמען האָבן זיי איבערגעזעצט און רעדאַקטירט אויף ענגליש אַ ריי וויכטיקע טעקסט־זאַמלונגען ווי למשל דעם אייגנאַרטיקן באַנד „אַמעריקאַנער ייִדישע פּאָעזיע: אַ צוויישפּראַכיקע אַנטאָלאָגיע“ (1986), וואָס האָט אַרײַנגענומען סײַ דעם אָריגינעלן ייִדישן טעקסט סײַ די פּרעכטיקע ענגלישע איבערזעצונגען. אַזוי אַרום האָט דער לייענער געקענט אָפּשאַצן די קוואַליטעט פֿון די ווערק אויף ביידע שפּראַכן.
איינער פֿון הרשבֿס גרעסטע אויפֿטוען איז געווען דאָס וואָס זי האָט נישט פֿאָרגעשטעלט די ייִדישע פּאָעזיע סתּם ווי נאָסטאַלגישן פֿאָלקלאָר, נאָר האָט זי געשילדערט אינעם קאָנטעקסט פֿונעם גלאָבאַלן מאָדערניזם. דער באַנד האָט אַרײַנגענומען סײַ אַוואַנגאַרדישע עקספּערימענטן סײַ שטאָטישע טעמעס, צוזאַמען מיט די וויזועלע קונסטווערק פֿון בען שאַהן און ראַפֿאַעל סויער, וואָס האָבן געהאַט אַן ענלעכן הינטערגרונט ווי די פּאָעטן.
מיט איר מאַן האָט זי אויך אַרויסגעגעבן דאָס בוך, „זינג, פֿרעמדער: הונדערט יאָר פֿון אַמעריקאַנער ייִדישער פּאָעזיע“, וואָס האָט אַרײַנגענומען ווערק פֿון די „סוועטשאַפּ“־פּאָעטן מאָריס ראָזענפֿעלד און דוד עדעלשטאַדט, ווי אויך „אינזיכיסטן“ ווי ציליע דראָבקין.
הרשבֿ איז געבוירן געוואָרן אין דעטרויט, מישיגען, אין 1940. זי איז נישט געווען קיין נאַטירלעכע רעדערין פֿון העברעיִש אָדער ייִדיש. „איך בין געווען 34 יאָר אַלט ווען איך האָב אָנגעהויבן זיך לערנען העברעיִש און איך האָב זיך ממש פֿאַרליבט אין דער שפּראַך,“ האָט זי דערציילט בעת אַן אינטערוויו אין 2012. מיט דער צײַט האָט זי אָנגעהויבן איבערזעצן די וויכטיקסטע העברעיִשע ווערק.
דערנאָך האָט זי זיך גענומען צו ייִדיש. „ייִדיש איז די לעצטע שפּראַך וואָס איך האָב זיך אויסגעלערנט. צוליב דעם וואָס איך האָב שוין געקענט דײַטש און העברעיִש, האָב איך שוין פֿאַרשטאַנען אַרום 90% פֿון ייִדיש.“ כאָטש אירע טאַטע־מאַמע האָבן געקענט ייִדיש האָבן זיי עס בלויז געניצט צווישן זיך ווען זיי האָבן נישט געוואָלט אַז די קינדער זאָלן פֿאַרשטיין. „דערצו בין איך סײַ ווי נישט געווען אַזוי פֿאַראינטערעסירט אין וואָס זיי זאָגן,“ האָט זי געזאָגט.
איין סיבה פֿאַר וואָס זי איז געוואָרן אַן איבערזעצער — האָט זי דערקלערט — איז „ווײַל די איבערזעצונגען וואָס איך האָב געלייענט זענען געווען אַזוי שלעכט. כ׳האָב דעמאָלט געוווינט אין ירושלים און כ׳האָב זיך באַקענט מיט אַ שרײַבער וואָס האָט זיך באַקלאָגט פֿאַר מיר, און טאַקע מיט רעכט, וועגן די אומגעלומפּערטע איבערזעצונגען וואָס מע האָט געמאַכט פֿון זײַנע ווערק. האָב איך אָנגעהויבן לייענען יענע איבערזעצונגען און דערפֿילט אַז איך קען דאָס טאָן בעסער. ס׳איז מיר אָבער געווען אַ חידוש, ווען מײַן ערשטער פּרוּוו איז טאַקע פּובליקירט געוואָרן אין אַן אַקאַדעמישן זשורנאַל.“
אַחוץ איר אַרבעט ווי אַן איבערזעצער האָט הרשבֿ אויך געדינט ווי די פּרעזידענטין פֿון דער אַמעריקאַנער אַסאָציאַציע פֿון ליטעראַרישע איבערזעצער, און האָט געפֿירט איבערזעצונג־וואַרשטאַטן אינעם דעפּאַרטמענט פֿון פֿאַרגלײַכיקער ליטעראַטור אין יעל־אוניווערסיטעט, דערבײַ שטיצנדיק יונגע איבערזעצער זיך צו פֿאַרנעמען מיט דער ייִדישער און העברעיִשער ליטעראַטור. זי האָט זיך אויך איבערגעגעבן צום קאַמף פֿאַר געשלעכט־גלײַכקייט און פֿאַר שלום און גערעכטיקייט אין ישׂראל/פּאַלעסטינע.
אין 2018 איז הרשבֿ געוואָרן די ערשטע העברעיִשע און ייִדישע איבערזעצערין צו באַקומען די „פּען/מאַנהײַם מעדאַל פֿאַר איבערזעצונג“.
פֿאַר אונדז וואָס האָבן זי געקענט, איז באָבי געווען אַ בריליאַנטענע, ברייטהאַרציקע פֿרײַנדינע און קאָלעגע, שטענדיק גרייט צו העלפֿן אַנדערע מיט עצות און הדרכה.
The post The exceptional translator Barbara Harshav has died appeared first on The Forward.
Uncategorized
Rahm Emanuel: Pursuit of Greater Israel as ‘fanatical’ as the chant ‘from the river to the sea’
(JTA) — The pursuit of Greater Israel is a corrosive fantasy, veteran Democratic politician Rahm Emanuel is expected to tell a Tel Aviv audience on Wednesday, calling it as “destructive and fanatical” as the chant “from the river to the sea.”
Emanuel, who has held multiple top roles in the Democratic Party, in Congress and in the Obama White House, is a potential 2028 presidential candidate.
He will warn that Prime Minister Benjamin Netanyahu is leading the country to a “dead-end” that has turned the country into a “pariah” and is threatening Israel’s historic alliance with the United States, according to an advance copy of his speech shared with the Jewish Telegraphic Agency on Tuesday.
He blamed as “our mistake” America’s assumption that “the best thing Washington could do for Jerusalem was to blindly and silently stand behind your government, without conditions, without demands, and without consequences.” That path has led to policies including Israeli extremists terrorizing West Bank Palestinians and Gazans suffering from a lack of food that means “Israel has never been so isolated,” a situation that he terms “a countdown clock” for Israel’s security.
Instead, his remarks state, “we need a fundamentally new and different approach to the alliance.”
At the same time, he criticized the Palestinians for what he said were mistakes and obstacles to peace over the years. He lambasted their supporters in the United States who support replacing Israel with a Palestinian state stretching from the Jordan River to the Mediterranean Sea.
“Those chanting ‘from the river to the sea’ need to hear this loud and clear: they will never have their way,” he declares in his prepared remarks. “But those calling for a greater Israel must also hear this loud and clear: you’re never going to have your way, either. Both are fantasies chanted by fanatics.”
Emanuel, who is a former U.S. congressman from Illinois as well as a former Chicago Mayor and served as White House Chief of Staff under President Barack Obama, is considering a presidential run in 2028. His trip has garnered media attention given that his ideas on Israel could signal the direction of his party on the issue, particularly as they come from a Jewish politician with close ties to the country. Emanuel once volunteered as a civilian with the Israeli army and his father was an Israeli citizen.
His trip to Israel to underscore the importance of the Israeli-U.S. alliance and to advocate for a new regional diplomatic initiative comes at a time when politicians in his Democratic Party are increasingly disavowing Israel to gain an edge in upcoming elections as the country’s reputation plummets.
A Pew Research Center Poll published in April found that 60% of Americans had an unfavorable view of Israel, but its standing was worse among Democrats and Democratic-leaning Independents, where 8 out of 10 had negative views about Israel.
According to his prepared speech, Emanuel is set to highlight his deep connection to the Jewish state and his family’s sacrifice in bringing about its creation, noting that his uncle, who was a member of the pre-state underground, is buried on Jerusalem’s Mt. of Olives. His father, Benjamin, was born in Jerusalem in 1927 and fought in Israel’s 1948 War of Independence before immigrating to the United States, where he raised his family in Chicago.
Emanuel plans to recount Israel’s history of overtures in the name of peace and in the face of Palestinian violence during the second intifada and the Oct. 7, 2023, Hamas-led attack on southern Israel. He will explain that he understands Israel’s cynicism regarding any future arrangement with the Palestinians since Israel’s past offers of Palestinian sovereignty in exchange for security were frequently met with violence.
“I understand why, even if you oppose the Netanyahu government, you’re so prone to dismiss criticism from the outside world,” Emanuel wrote, underscoring that a “corrupt Palestinian leadership has never lived up to the Palestinian people’s legitimate aspirations for sovereignty and self-determination.”
Still, he wrote, Israel’s future can’t be “held hostage to a past defined exclusively by recriminations,” warning that such a stance will endanger its “historic alliance with the U.S.,” which is now “at a crossroads.” Israel must embark on a path that pairs military and diplomatic efforts, rather than relying solely on military prowess, he wrote.
“Israel will be alone if its leaders choose to attempt to annex the West Bank and pursue the fantasy of a greater Israel,” Emanuel plans to say.
“America will not and cannot be complicit or complacent in that endeavor,” he wrote, explaining that it has erred in the past by “blindly and silently” supporting Netanyahu’s government.
The speech calls for an end to the “American taxpayer’s subsidy of Israel’s defense budget,” maintaining that Israel should buy U.S. arms with the same financial terms and restrictions as every other ally “that abides by our laws.”
The speech laid out a broad-based policy with regard to a two-state resolution to the Israeli-Palestinian conflict that rejects extremist Israeli violence against Palestinian civilians and illegal West Bank settlement building but does not spell out prescriptions for divisive issues such as the future of Jerusalem or using the pre-1967 lines for determining the borders of a Palestinian state.
Emanuel does not mention the U.S.-based political advocacy group J Street in his speech, but the text picks up on the 23-state policy idea that J Street put forward last year, involving 21 Arab states, alongside Israeli and Palestinian ones, that would include recognition of Israel by the Arab League.
Such a regional integration would allow for Israel and the larger Middle East to become a technological and transit hub for trade between Europe and India, he plans to say.
To achieve this regional peace, Emanuel continues, the Arab states would have to support a Palestinian governing entity that would accept the Jewish historic connection to Israel, stop teaching its children to hate Israel and end the “heinous practice” of financially rewarding terrorists who kill Jews.
Israel, he wrote, would have to halt unilateral actions in the West Bank, stop nurturing harmful organizations and support “real partners in pursuit of peace.”
This scenario rests on a three-part U.S. policy in the region that would leverage the Arab world’s desire for stability, Israel’s need for security, and Palestinian demands for sovereignty.
“The political benefits for all parties would be far greater than a two-state solution could ever offer. But to get there, everyone would need to make good on their piece of the bargain,” he wrote in his speech.
The alternative path, he wrote, is one that has seen Israel isolated and turned it into a pariah state.
“Israel has failed to convert its military wins into strategic advantages,” Emanuel is expected to say, noting that the country has “lost Europe” and its support in the U.S. is plummeting. U.S. unconditional support for Israel without demands and consequences has been a mistake, he added in his speech, in which he blamed Israel’s poor global standing on Netanyahu’s policies.
A centrist Jewish Democrat embracing a policy promulgated by J Street, a group founded in 2008 to counter the influence of what was then the mainstream pro-Israel lobby AIPAC, illustrates the degree to which the American Israel Public Affairs Committee and its credo of creating a bipartisan consensus of support for Israel has eroded.
Emanuel plans to recall his own tensions with Netanyahu, who during his time as White House Chief of Staff labeled him a “self-loathing” Jew for opposing West Bank settlement construction.
Netanyahu, he wrote in his prepared remarks, “cannot fight indefinitely against a world that has stopped believing you have the right to fight. You must instead find a new sustainable path to peace, security, and prosperity.”
Alternatively, he wrote, the United States would stand “shoulder-to-shoulder” with Israel as it pursued peace and security.
The post Rahm Emanuel: Pursuit of Greater Israel as ‘fanatical’ as the chant ‘from the river to the sea’ appeared first on The Forward.
