Uncategorized
In Jerusalem neighborhoods bound together by terror, anger and trepidation about what comes next
JERUSALEM (JTA) — Time stops on Shabbat in Jerusalem, for the living and the dead.
Up the stairs in an apartment on the main road in the Neve Yaakov neighborhood in the city’s northeast, past hallway portraits of Sephardic rabbis, the Mizrahi family was not taking visitors on Saturday. “This is not the right time,” a woman who opened the apartment door said.
A Palestinian gunman gunned down Eli and Natali Mizrahi on Friday night. Now the couple was in a morgue awaiting burial. There are no Jewish funerals on Shabbat. They would be buried after nightfall.
The gunman killed seven people Friday night, in the worst terrorist attack in Jerusalem in over a decade.
A day earlier, Israeli troops killed nine people, including two civilians, in a raid in the northern West Bank city of Jenin that Israeli officials said was aimed at preempting a major terrorist attack; a 10th died later. A day later, a 13-year-old Palestinian shot and wounded an Israeli father and son outside Jerusalem’s Old City walls amid a scattering of further incidents.
Jerusalem, the country, the region are on edge. Prime Minister Benjamin Netanyahu announced new measures aimed at curbing the violence, targeting families of terrorists. Police arrested 42 people in connection with the Neve Yaakov attack. Bill Burns, the CIA boss, is on his way to Israel to consult with Netanyahu about how to keep the region from blowing up.
On Friday night, around 8 p.m., in the middle of the Sabbath evening meal, Eli Mizrahi, 48, ran downstairs as soon as he heard the gunfire. His father, Shimon, asked him not to go, the Times of Israel reported. Eli’s wife of two years, Natali, 45, followed her husband.
Eli Mizrahi spoke to the gunman, who shot him and Natali dead.
On Saturday, Neve Yaakov residents stood in groups on the street in the long shadows cast by the winter sun, gossiping, trying to piece together details from second hand reports; Shabbat forbade them from turning on the radio or TV or checking their phones.
“We sat here in the living room and suddenly I heard shooting,” said Sara Gablayev, 76, who lives on the ground floor, below the Mizrahis. “I ran to the window and saw two people falling. Then I saw some running and I shouted, ‘What happened?’ He said two more people were killed down the street.”
Family and friends of Eli and Natali Mizrahi, who were killed in a shooting attack in Jerusalem, mourn during their funeral in Bet Shemesh, jan. 28, 2023. (Amir Levy/Getty Images)
It was Friday evening, as Shabbat services were ending. Kheiri Al-Qam, 21, drove his car down Neve Yaakov Boulevard, shooting civilians, seemingly aiming at whomever he could reach.
He murdered the Mizrahis. He murdered Rafael Ben Eliahu, 56, who worked for the post office, and who left a widow and three children. He murdered Asher Natan, who was 14. He murdered Shaul Hai, 68, a sexton at one synagogue who was entering another to attend a Torah lesson. He murdered Irina Korlova, a Ukrainian caregiving worker. He murdered Ilya Sosansky, 26.
“The terrorist killed three people at the entrance to the synagogue and left three others with various injuries,” said Chanoch Reem, a volunteer first responder with United Hatzalah who lives next to the synagogue Hai was entering and who rushed to the scene when he heard the commotion. “He then drove away while continuing to shoot passersby.”
In a release, United Hatzalah quoted another of its first responders, Yosef Deshet, who was in the synagogue when Al-Qam opened fire. “When I heard the gunshots begin I took cover on the floor under a table with my son,” he said. “Immediately after the shooting ended, I ran to my house nearby to bring my son back to safety and to grab my medical trauma kit and bulletproof vest.”
Al-Qam drove his car to a junction that connects roads to Neve Yaakov and Bet Hanina, a Palestinian neighborhood. There, he exchanged fire with Israeli troops, and was killed.
On Saturday, in Ras al-Amud, an eastern Jerusalem neighborhood seven miles south of Neve Yaakov, Israeli troops surrounded the six-story building where Al-Qam lived with his extended family. Before dawn, troops bound men and boys to one another by the wrists and led them out. Neighborhood Palestinian youths grouped together on a nearby stairway watched the soldiers.
One of the young Palestinian men watching the troops said they were in wait-and-see mode.
“Maybe they’ll demolish the house. Maybe it will be a surprise,” he said. “It’s a crazy government now. Any decision is possible.”
Netanyahu’s government, just weeks old, is the most right-wing in Israel’s history. His public security minister, Itamar Ben-Gvir, was weaned on the teachings of Meir Kahane, the racist rabbi assassinated in 1990, and has called for loosening rules of engagement with the Palestinians.
Ben-Gvir the lawyer represented Jewish Israelis who were accused of violence against Palestinians. In a detail that underscored the entwined fates of the two neighborhoods, one of those whose innocence he helped obtain was Haim Perlman, arrested in 2010 on suspicion of having murdered another Kheiri Al-Qam — the Neve Yaakov attacker’s grandfather. Perlman was never charged.
Ben-Gvir the provocateur with a criminal record made his name acts aimed at forcing the government rightward, accusing it of weakness. On Friday night Ben-Gvir the government minister traveled to Neve Yaakov, and now the anger, the pushback, the pleas to do something, anything were aimed at him.
Israeli security and emergency forces at the scene of a shooting attack in Neve Yaakov, Jerusalem, Jan. 27, 2023. (Olivier Fitoussi/Flash90)
“It’s on your watch!” said one man, caught on video shouting at Ben-Gvir. “Let’s see what you do now!”
The next day, Saturday, the residents chattered with one another on Neve Yaakov Boulevard trying to make sense of the night before. Neve Yaakov, a neighborhood built after Israel captured eastern Jerusalem in the 1967 Six-Day War, is surrounded by Palestinian neighborhoods and the separation wall between Jerusalem looms near.
“We live down the street so we don’t know what happened,” said Miriam Reuven, who was standing on a traffic island with her three granddaughters. “We came to get more information. I don’t feel safe here anymore.”
Some residents shooed away reporters: It was Shabbat, after all. Shimon Yisrael sought them out. He was showing a French camera crew the bullet in his ground-floor window.
“He came with a pistol to my face,” he said of Al-Qam. “I was outside, he wanted to shoot me and I went into the house and he shot at the window. He wanted to kill me.”
He knows what to do with Al-Qam’s family, which is likely to receive benefits that the Palestinian Authority gives to the families of Palestinians killed or imprisoned over their role in attacking Israelis. “Destroy their house,” Yisrael said. “Deport the whole family to Syria, to ISIS, they’ll slaughter them over there.”
In Ras Al Amud, the youths outside Al-Qam’s building said his father, Musa, is at prayers at a mosque a few doors down.
At the mosque, men were gathered in a courtyard, drinking the bitter coffee typically served at funerals. Except there is no funeral. Israeli authorities are holding Khairi Al-Qam’s body.
Musa Al-Qam whose son, Khairi, murdered seven Israelis and was killed, mourns in a mosque in Jerusalem, Jan. 28, 2023. (Orly Halpern)
Musa Al-Qam came out of the mosque to meet a reporter in the courtyard. His voice was toneless.
“Today is a wedding. It’s a celebration,” he said of his son’s death. “We don’t need to cry. Everything that happens is from God.”
Men hugged him. He stiffened.
His hands are calloused. He explained that he has worked for years in construction. He has eight children, four boys and four girls. The youngest are twins, he said, and for the first time, he smiled.
“The soldiers told me my son is a fighter,” he said. “My son is not from any movement. I don’t know what happened to his mind. The occupation kills boys before they are men.”
A few hours later, Netanyahu’s office issued a release: The security cabinet had ordered his apartment building sealed ahead of its destruction.
—
The post In Jerusalem neighborhoods bound together by terror, anger and trepidation about what comes next appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
A shocking Purim experience (from the memoirs of I. J. Singer)
אינעם בוך זכרונות פֿונעם פּראָזע־מײַסטער, י. י. זינגער, „פֿון אַ וועלט וואָס איז נישטאָ מער‟, געפֿינט זיך אַ רירנדיקע פּורים־מעשׂה.
דאָס בוך איז אַרויס אין יאָר 1946, צוויי יאָר נאָך זינגערס פּלוצלינגדיקן, פֿריצײַטיקן טויט. דאָס ווערק האָט זיך צוערשט געדרוקט אין פֿאָרווערטס נאָך זײַן פּטירה, אונטערן נאָמען „אמתע פּאַסירונגען‟, אָבער זינגער אַליין האָט זײַן ווערק אַ נאָמען געגעבן „פֿון אַ וועלט וואָס איז נישטאָ מער‟. לויט זײַן פּלאַן, האָט דאָס ווערק געזאָלט אונדז געבן אַ ברייט קינסטלעריש בילד פֿון זײַן לעבן, און איבערהויפּט פֿונעם לעבן פֿון זײַן סבֿיבֿה, פֿון די קינדעריאָרן ביז זײַן קומען קיין אַמעריקע. עס האָט געזאָלט זײַן אַ ווערק פֿון דרײַ בענד, אַרום פֿופֿצן הונדערט זײַטן.
אין זײַן רײַכער ליטעראַרישער ירושה, האָט זינגער אונדז אָבער איבערגעלאָזט די ווײַטערדיקע לוסטיקע פּורים־מעשׂה (געדרוקט דאָ אין אַ פֿאַרקירצטן נוסח), וואָס איז פֿאָרגעקומען אין זײַן שטוב ווען ער איז געווען אַ קינד.
שיִעלע — אַזוי הייסט דער יונגער י. י. זינגער — דערציילט וועגן אַ מלמד, ר’ מיכל דוד, אַ פֿריילעך ייִדל, וואָס ס׳האָט זיך בײַ אים, נעבעך, פֿאַרענדיקט שוין גאָרנישט פֿריילעך. אַהרן צייטלין האָט אַ מאָל געשריבן וועגן י. י. זינגער, אַז ער איז געווען „אַ גײַסטיקער רעוואָלוציאָנער, וואָס האָט נישט אָנגענומען — נישט געוואָלט און נישט געקאָנט אָננעמען — דעם סדר פֿון דער וועלט‟. אין אָט דעם מעשׂהלע קען מען דאָס שוין גוט דערפֿילן.
— דניאלה מאַוער
אַ ייִד אַ מלמד פֿאַרגלוסט זיך צו ווערן אַ מלאך
ר׳ מיכל דוד איז געווען אַ קליין, לעבעדיק פּאַרשוינדל, מיט אַ שיטער, בלאָנד בערדל, אַ ייִדל אַ שטיק קוועקזילבער. בײַם לערנען האָט ער ליב געהאַט צו שניצן מיט אַ מעסערל. ער האָט אויסגעשניצט טאַבאַק־שטעקעלעך פֿון קאָרע, וואָס ער האָט אַוועקגעשאָנקען מתּנות צו אַלטע ייִדן, גרויסע טאַבאַק־שמעקער; אָדער ער האָט אויסגעשניצט פֿון האָלץ אַן אתרוג־פּושקע. ער האָט אויך פֿאַר אונדז אויסגעאַרבעט פֿאַרביקע לאַמטערנדלעך, מיט וועלכע מיר פֿלעגן אַהיימגיין אין די ווינטערנעכט פֿון חדר. געלערנט האָט ער מיר אַ פֿריילעכן ניגון, אָפֿט מאָל צוקנאַקנדיק מיט די פֿינגער פֿאַר שׂמחה.
די באַלעבאָסטעס, בײַ וועלכע ער האָט געגעסן טעג, האָבן אָנגעקוואָלן פֿון אים, ווײַל אַלץ האָט ער ליב געהאַט, פֿון יעדן מאכל הנאה געהאַט. די חסידים האָבן געלעקט די פֿינגער פֿון אים, ווײַל ער האָט געקענט דערציילן די וווּנדערלעכסטע מעשׂיות פֿון צדיקים און גוטע־ייִדן. אויך פֿאַר אונדז, ייִנגלעך, פֿלעגט ער דערציילן אַ וועלט מיט מעשׂיות, די פֿאַנטאַסטישסטע מעשׂיות פֿון צדיקים און בעל־שמס, וואָס האָבן געהאַט קפֿיצת־הדרך, געווען רואה־ואינו־נראהס און באַוויזן נאָך אַזעלכע קונצן.
אויף חסידישע סעודהלעך און ימים־טובֿים האָט ר׳ מיכל דוד געקערט וועלטן. ער האָט געזונגען מיט אַ הויך קוויטשיק קולכל, געקאָנט מאַכן אַ סך „לחיימס”, ווי פֿאַר אַ חסיד פּאַסט, און ער האָט געטאַנצט גאָרנישט מיד צו ווערן. דער עיקר האָט ער ליב געהאַט צו טאַנצן אויפֿן טיש…
פֿאַר פּורים האָט ר׳ מיכל דוד אינגאַנצן אָפּגעלאָזט די גמרא און געגרייט זיך צום פֿריילעכן יום־טובֿ. ערשטנס, האָט ער אויף דער מזרח־וואַנט פֿון בית־המדרש אָנגעצייכנט מיט אַ חלבֿן ליכט גרויסע אותיות און געמעלעכסטן. דער מלמד האָט אײַנגעטונקען אַ שמאַטע אין אַש פֿון בית־המדרש־אויוון און דערמיט איבערגעגאַנגען איבער דעם חלבֿ, און גלײַך זײַנען די אותיות און צייכענונגען געוואָרן שוואַרץ און אָנזעוודיק. מיר האָבן דערזען אַ גרויסע אויפֿשריפֿט: „משנכנס אדר מרבין בשמחה‟, וואָס מיינט, אַז ווי נאָר עס הייבט זיך אָן דער חודש אָדר, דאַרף מען אָנהייבן זיך משׂמח זײַן. אונטער דעם שיינעם אויפֿשריפֿט פֿון געכּתיבֿהטע אותיות איז געווען אויסגעמאָלט אַ פֿלעשל בראָנפֿן און צוויי הענט גיבן זיך לחיים. אין חדר האָט ער מיט אונדז געלערנט די מגילה, שניצנדיק דערבײַ די שענסטע גראַגערס פֿאַר אַלע תּלמידים.
אין ביידע טעג פֿון פּורים און שושן־פּורים האָט ר׳ מיכל דוד ממש איבערגעקערט דאָס שטעטעלע. ווען מען האָט געלייענט אין בית־המדרש די מגילה, האָט ער צונויפֿגענומען אַלע ייִנגלעך, נישט נאָר די תּלמידים זײַנע, נאָר אַפֿילו פֿרעמדע, און קאָמאַנדעוועט מיט אונדז בײַם גראַגערן יעדעס מאָל, ווען מען האָט דערמאָנט המנען. ער אַליין האָט געמאַכט פֿאַר זיך אַליין דעם גרעסטן גראַגער. ער האָט אויך געטופּעט מיט די פֿיס, און נישט נאָר בײַ המנס נאָמען, נאָר אויך ווען מען האָט דערמאָנט המנס ווײַב זרש און זייערער צען זין. דאָס וואָס אַ ייִד מיט אַ באָרד גראַגערט אין בית־המדרש האָט אַרויסגערופֿן גרויס שׂמחה בײַ אונדז ייִנגלעך. מיר האָבן שיִער נישט דאָס בית־המדרש צעלייגט. מײַן פֿאָטער איז אַפֿילו געווען אומצופֿרידן, ווײַל מיר האָבן געשטערט דעם בעל־קורא אין לייענען די מגילה, אָבער ער האָט זיך נישט געבייזערט. מען האָט אויף דעם פֿריילעכן מיכל דוד זיך נישט געקאָנט בייזערן. חוץ דעם, איז עס דאָך געווען פּורים, ווען מען דאַרף משׂמח זײַן.
נאָך דער מגילה האָט מיכל דוד גענומען גיין איבער די הײַזער, פֿון איין באַלעבאַטישער שטוב צו דער אַנדערער, און מאַכן „לחיימס”. אין שושן־פּורים האָט ער צונויפֿגענומען די חסידים און געמאַכט הוליאַנקעס. די חסידים האָט מען אַזעלכע זאַכן נישט געדאַרפֿט בעטן. זיי זײַנען אַלע מאָל גרייט געווען צו אַ סעודהלע, צו אַ שׂמחה. זיי האָבן געקויפֿט אַ פֿאַס ביר און געטרונקען אויף וואָס די וועלט שטייט. זיי זײַנען געגאַנגען פֿון הויז צו הויז, וווּ זיי האָבן געגעסן און געטרונקען און געטאַנצט. די ייִנגלעך זײַנען נאָכגעלאָפֿן. די פּראָסטע לײַט, די מתנגדים, האָבן געקוקט קרום אויף די חסידישע הוליאַנקעס, אָבער די חסידים האָבן זיי געהערט ווי המן דעם גראַגער און זיי אויף צו־להכעיס נאָך העכער געזונגען און געטאַנצט. מיכל דוד האָט געטאַנצט אויף דער גאַס. ער איז גאָרנישט מיד געוואָרן פֿון טרינקען און האָפּסען און זינגען און פֿרייען זיך. צום־לעצט זיינען די חסידים אַרײַנגעקומען צו מײַן פֿאָטער אין שטוב.
„רביצין, פּורים מעג מען טאַנצן אויפֿן טישטעך. עס זאָל אַ רוח המנען אין זײַן טאַטנס טאַטן אַרײַן ביז עמלקן!‟ האָט מיכל דוד געשריגן און געטופּעט מיט די פֿיס.
דערנאָך איז ער אַראָפּגעשפּרונגען פֿון טיש, אײַנגעהילט זיך אין טישטעך ווי אין אַ טלית און זיך פֿאַרשטעלט פֿאַר אַ מלאך.
„רביצין, איך בין דער מלאך מיכאל — האָט ער געשריגן — גיט מיר צוויי פֿלעדערווישן, וועל איך מאַכן פֿליגל.‟
מײַן מוטער, אַ מתנגדישע טאָכטער, האָט דעם צעקאָכטן חסיד קיין פֿלעדערווישן נישט געוואָלט געבן. אָבער ער איז נישט געווען פֿויל און אַליין אַרײַן אין קיך. ער האָט אויסגעזוכט צוויי גענדזענע פֿליגל, וועלכע ער האָט מיט שטריקלעך צוגעבונדן צום טישטעך, אַזוי אַז ער זאָל אויסזען ווי אַן אמתער מלאך. דערנאָך האָט ער גענומען אַ הויפֿן מעל און זיך אויסגעמעלט דאָס פּנים. פֿאַרוואָס אַ מלאך דאַרף האָבן אַן אויסגעמעלט פּנים ווייס איך נישט, אָבער אַזוי האָט ר׳ מיכל דוד געטאָן. אין אָט דעם הילוך איז ער אַרײַן אין מײַן פֿאָטערס שטוב אין גענומען טאַנצן אַ מלאכים־טאַנץ. דער ייִד האָט געשוועבט ווי אַ רוח. ייִדן האָבן צוגעפּאַטשט מיט די הענט און גערופֿן פֿריילעך:
„לעבעדיק, מלאך מיכאל!‟
מיט אַ מאָל, האָט דער מלאך מיכאל צעשפּרייט זײַנע הענט ווי פֿליגל און אַ פֿלי געטאָן גלײַך דורכן פֿענצטער אין דרויסן אַרויס.
אַרײַן אין שטוב צוריק איז ער שוין נישט אויף די אייגענע פֿיס. מען האָט אים געטראָגן. זײַנע לעבעדיקע אויגן זײַנען געווען געשלאָסן. פֿון איין אויג האָט גערונען בלוט. אַ צעקנאָדערטן, ווי אַ בינטל טויטע אבֿרים, האָט מען אים געטראָגן אין זײַן טישטעך מיט די פֿלעדערווישן מיטן אויסגעמעלטן פּנים. מען האָט גלײַך אַרײַנגערופֿן דעם גוייִשן פֿעלדשער פּאַוואָלסקי, וואָס האָט געוווינט אין שכנות.
„איך קאָן גאָרנישט טאָן, דאָס אויג רינט אים אויס,‟ האָט ער געזאָגט.
אַלע ייִדן אַרום, אויסגעניכטערטע אין איין רגע, זײַנען געשטאַנען מיט אַראָפּגעלאָזענע קעפּ. מײַן פֿאָטער האָט זיך געבעטן בײַם אויסגעצויגענעם מלמד:
„ר׳ מיכל דוד, איר זעט מיך, ר׳ מיכל דוד? … ענטפֿערט, ר׳ מיכל דוד….‟
ר׳ מיכל דוד האָט נישט געענטפֿערט. זײַן פּנים, אויסגעשמירט אין מעל, האָט אויסגעזען ווי אַ מת. די פּראָסטע ייִדן, וואָס זײַנען אָנגעלאָפֿן, האָבן געמוסרט די חסידים:
„חסידקעס, שיכּרים זענט איר, נישט קיין ייִדן — האָבן זיי געמורמלט — אַזאַ אומגליק…‟
מײַן פֿאָטער איז געווען חושך. מײַן מוטער האָט געוויינט. אין מיטן וויינען האָט זי זיך דערמאָנט אַז מען דאַרף צינדן ליכט, ווײַל שושן־פּורים איז דעמאָלט אויסגעפֿאַלן אין פֿרײַטיק.
איך האָב געקוקט אויף דעם מלמד מײַנעם, וואָס איז געלעגן אויסגעצויגן אויף דער גרינער קאָלדרע, געלעגן אַ שווײַגנדיקער, מיט אַן אויסגעמעלט פּנים, איבער וועלכן אַ דין שנירעלע בלוט האָט זיך געשלענגלט, און איך האָב געהאַט תּרעומות צו גאָט, וואָס האָט געקאָנט אָפּטאָן אַזאַ אומגערעכטיקייט, און אין אַ יום־טובֿ דערצו. דאָס איז געווען שוואַרץ־שבת.
The post A shocking Purim experience (from the memoirs of I. J. Singer) appeared first on The Forward.
Uncategorized
Iranian Regime Uses HispanTV to Spread Antisemitic Propaganda Across Latin America, ADL Warns
Iranians attend an anti-Israel rally in Tehran, Iran, April 19, 2024. Photo: Majid Asgaripour/WANA (West Asia News Agency) via REUTERS
As the Iranian regime escalates its campaign of disinformation against Israel, Tehran is now flooding Latin America with antisemitic propaganda and pro-terrorist messaging, using outlets such as HispanTV to reach millions of Spanish-speaking audiences and reshape public perceptions in the region.
On Tuesday, the Anti-Defamation League (ADL) released a new report detailing a dramatic rise over the past two years in antisemitic and anti-Israel content on HispanTV, the Spanish-language network run by the Iranian regime as part of its coordinated disinformation campaign across Latin America.
With the capacity to reach nearly 600 million Spanish speakers through satellite, cable, livestreaming, and social media, ADL characterizes HispanTV, which launched in 2012, as “the world’s leading platform for peddling antisemitic hate and disseminating anti-Israel prejudice and incitement across Latin America and the wider Spanish-speaking world.”
According to the report, HispanTV consistently disseminates content that reinforces long-standing antisemitic stereotypes about Jewish influence, spreads conspiracy theories, fuels the demonization of Israel, and glorifies Iranian-backed terrorist groups like Hamas and Hezbollah.
The study notes that the network’s hateful content has escalated sharply over the past two years, especially in the wake of the Hamas-led invasion of and massacre across southern Israel on Oct. 7, 2023.
“HispanTV consistently frames Hamas’s Oct. 7, 2023, attacks as legitimate and praiseworthy acts of resistance worthy of celebration,” the report says. “This reframing is essential to the channel’s ideological project, converting mass violence into a foundational myth of liberation.”
Across its broadcasts, HispanTV portrays Jews and Zionism as “an omnipresent, evil force” manipulating governments through a coordinated malicious scheme, reinforcing deeply entrenched antisemitic stereotypes about Jewish influence and power.
The report also finds that another central theme in the network’s coverage is the glorification of terrorist groups, depicting them as “extraordinary examples of heroism and bravery,” celebrating attacks that killed civilians, and vowing continued violence until the “complete annihilation of the occupants” — an apparent reference to Israel.
“The Iranian regime’s media outlet is spreading classic antisemitic conspiracy theories and anti-Israel propaganda to potentially millions of people across Latin America and beyond, making the Islamic Republic a destabilizing force not only in the Middle East, but across the Spanish-speaking world,” ADL CEO Jonathan Greenblatt said in a statement.
“With antisemitism already at historic levels globally, Tehran is funding a massive media propaganda operation that is priming the pump for spreading antisemitism and hate against Israel and Jews the world over,” he continued.
While systematically undermining Israel’s right to exist — depicting the Jewish state as a “colonial,” “genocidal,” and “terrorist” project — HispanTV presents the Iranian regime as a principled alternative to Western democracies and positions Tehran as the leader of the “Axis of Resistance,” according to the ADL’s newly released report.
The Iranian network also depicts Jews and Israelis as “operating a highly organized global disinformation apparatus designed to deceive the world and justify genocide,” minimizing or outright denying the reality of antisemitism.
The ADL argues that the lack of decisive action by governments, international bodies, and corporations has allowed the Islamic regime to leverage HispanTV to disseminate its hateful conspiracies around the globe.
“If this threat is not seriously addressed, the result will likely be the radicalization of Spanish-speaking audiences across Latin America and beyond,” the report says.
Uncategorized
US Justice Department Launches Investigation Into Antisemitism at Lincoln Memorial University Medical School
US Assistant Attorney General for Civil Rights Harmeet Dhillon at the Justice Department in Washington, DC, US, Aug. 7, 2025. Photo: REUTERS/Kent Nishimura
The US Department of Justice has opened an investigation into Lincoln Memorial University (LMU) in Tennessee for allegedly having “engaged in discrimination against its Jewish students” over several years, the agency announced last week.
The investigation, which will receive support from the US Department of Health and Human Services, was prompted by complaints that high-level officials at the LMU DeBusk College of Osteopathic Medicine “intentionally” prevented Jewish students from finishing final exams — an action that could lead to academic failure as well as squandering tens of thousands of dollars in tuition fees.
According to WBIR-TV, a local news outlet based in the city of Knoxville, LMU enacted a new policy which proscribed granting students exam exemptions based on their observing religious holidays. Two Orthodox Jewish students studying medicine are known to have been disproportionately impacted by the dictate, and, according to Rabbi Yossi Wilhelm of Chabad of Knoxville, their qualifications for becoming doctors were allegedly called into doubt by a college official who implied that religious observance is disqualifying.
“This Department of Justice is fiercely committed to shutting down the concerning outbreak of antisemitism that has been spreading on college campuses since the Hamas attacks on Israel on Oct. 7, 2023,” Harmeet Dhillon, assistant attorney general of the civil rights division of the Justice Department, said on Friday when the investigation was announced. “When colleges and universities single Jewish students out for adverse treatment, they are in clear violation of our civil rights laws and of this nation’s promise of equal opportunity for all Americans.”
Paula Stannard, director of the civil rights office of the Department of Health and Human Services, added, “All students should be free to learn and train in environments free from discrimination. Antisemitism has no place in our nation’s educational or medical training institutions, and OCR [the Office of Civil Rights] will work to ensure that federal civil rights laws are fully enforced.”
In a statement to The Algemeiner, Lincoln Memorial University denied discriminating against anyone, citing its “belief that every single person, regardless of race, situation, or background, deserves the right to a quality educational experience.”
It continued, “We would never intentionally discriminate against any member of our community, and we do not believe we did so as has been alleged in the concerns under investigation by the Department of Justice. Educating our future leaders is why we exist. Any decision that is made is always with the goal of providing the best education for each and every student.”
Antisemitism in academic medical centers located on college campuses is fostering noxious environments which deprive Jewish health-care professionals of their civil right to work in spaces free from discrimination and hate, according to a study by the StandWithUs Data & Analytics Department in May.
“Academia today is increasingly cultivating an environment which is hostile to Jews, as well as members of other religious and ethnic groups,” StandWithUs director of data and analytics and study co-author, Alexandra Fishman, said in a statement at the time. “Academic institutions should be upholding the integrity of scholarship, prioritizing civil discourse, rather than allowing bias or personal agendas to guide academic culture.”
Titled “Antisemitism in American Healthcare: The Role of Workplace Environment,” the study includes survey data showing that 62.8 percent of Jewish health-care professionals employed by campus-based medical centers reported experiencing antisemitism, a far higher rate than those working in private practice and community hospitals. Fueling the rise in hate, it added, were repeated failures of DEI (diversity, equity, and inclusion) initiatives to educate workers about antisemitism, increasing, the report said, the likelihood of antisemitic activity.
The study is not StandWithUs’s first contribution to the study of antisemitism in medicine. In December 2024, the Data & Analytics Department published a study which found that nearly 40 percent of Jewish American health-care professionals have encountered antisemitism in the workplace, either as witnesses or victims.
The study included a survey of 645 Jewish health workers, a substantial number of whom said they were subject to “social and professional isolation.” The problem left over one quarter of the survey cohort, 26.4 percent, “feeling unsafe or threatened.”
The issue is currently being investigated by the US House Committee on Education and the Workforce, with a focus on the University of California, Los Angeles’ (UCLA) David Geffen School of Medicine, the University of Illinois’ College of Medicine, and the University of California, San Francisco’s School of Medicine.
“This investigation will aid the committee in considering whether potential legislative changes, including legislation to specifically address antisemitism discrimination, are needed,” education committee chairman Rep. Tim Walberg (R-MI) wrote in a letter to Steven Dubinett, dean of UCLA’s Geffen School. “The committee has become aware that Jewish students and faculty have experienced hostility and fear at the hands of peers, colleagues, and administrators at UCLA Med, and it has not been demonstrated that the university has meaningfully responded to address and mitigate this problem.”
Follow Dion J. Pierre @DionJPierre.