For many Americans, Eurovision requires a brief explanation. It is a massive annual international music competition involving dozens of countries across Europe and nearby regions, watched by hundreds of millions of people. And because much of the Arab world boycotted Israel culturally and politically after 1948 — excluding it from most regional sporting and cultural frameworks — Israel was integrated into European competitions instead.

Much like the situation where Israeli soccer teams must qualify for the World Cup through Europe rather than through the Middle East, Israel competes in Eurovision through the European broadcasting system.

For years now, Eurovision has followed the same ritualized choreography when it comes to Israel.

There are protests outside the arena. Activists demand Israel’s exclusion. Broadcasters openly question whether Israel should even participate. Some performers posture about morality and “complicity.” Social media floods with denunciations. Major media outlets, like The New York Times, publish innuendo-filled pieces implying Israel is somehow manipulating the contest through “soft power,” aggressive promotion, or shadowy mobilization campaigns.

And then the public votes for Israel at — or near — the top anyway.

The pressure campaign against Israel exploded after October 7, 2023, but the politicization predates October 7 by years.

Israel historically performed extremely well at Eurovision, winning in 1978, 1979, 1998, and again in 2018 with Netta Barzilai’s “Toy.” For decades, Israel was treated largely as a normal — if occasionally controversial — participant.

That changed during the 2010s, alongside the rise of intersectional activist politics, the normalization of BDS rhetoric in cultural spaces, and the growing effort to frame Israel as not merely controversial, but as uniquely illegitimate.

Netta’s 2018 victory was an early warning sign. The backlash quickly escalated from criticism of the song itself to claims that Israel should not host Eurovision (as all winners do) because the contest was supposedly “laundering apartheid.”

After October 7, the situation became impossible to ignore.

Israel increasingly received weak jury scores while performing dramatically better with the public vote. Ordinary viewers and elite opinion were diverging sharply.

That pattern repeated this year with Israel’s multilingual ballad “Michelle,” performed by Noam Bettan.

Last year, Israel’s “New Day Will Rise,” performed by Yuval Raphael — herself a survivor of the Nova massacre — triggered a frenzy of insinuations about “manipulated” voting after she finished second despite ranking only 15th with the professional juries.

This year, “Michelle” briefly surged into the overall lead during the public vote reveal but ultimately finished second as Bulgaria secured the win with far stronger professional jury support.

And once again, the reaction was not: “perhaps the public genuinely liked the song.”

Instead, Israel’s success is cast as both suspect and suspicious.

Apparently, Israel promoting its Eurovision entry is now evidence of sinister “soft power” — despite Eurovision itself being essentially one giant soft-power competition.

Countries spend heavily promoting themselves through Eurovision. The contest has always been part music competition, part tourism campaign, part national branding exercise, and part geopolitical theater in sequins.

Host countries market tourism and national identity through the contest. Governments support contestants. National broadcasters campaign aggressively. Diaspora and regional voting blocs have existed for decades and are openly joked about every year.

None of this becomes scandalous unless Israel succeeds.

Because increasingly, Israel is not treated as a normal country participating in international cultural life, but as a uniquely illegitimate presence whose success must always be explained away as manipulation, coercion, propaganda, or hidden influence — an impulse that mirrors classic antisemitic patterns.

In fact, many journalists now deploy this double standard so reflexively they no longer even recognize it.

But the deeper issue here is not really the Eurovision itself. It is the widening divide between institutional opinion and public sentiment.

The Eurovision voting system makes this unusually visible. Countries award separate “professional jury” votes and public televotes. Under Eurovision rules, countries cannot televote for themselves. Meanwhile, countries like Britain, France, Ukraine, Poland, and Romania possess diaspora populations vastly larger than the global Jewish population.

Yet when Israel performs strongly with the public vote, conspiracy theories immediately emerge.

The global Jewish population is roughly 15 million people — about half living in Israel, with much of the diaspora concentrated in the United States, where Eurovision remains relatively niche in mainstream culture. The notion that diaspora Jews are secretly overpowering Europe’s vastly larger voting populations through coordinated televoting campaigns collapses under minimal scrutiny.

The problem for many activists is not Israel’s Eurovision strategy. It is that the public itself keeps refusing to behave correctly.

The public keeps voting for the Israelis anyway — likely because Israeli entries are often among the competition’s strongest. And because many ordinary viewers probably recoil from the increasingly hysterical effort to turn Israeli artists into untouchables.

That effort has increasingly backfired.

Several left-wing European broadcasters and political actors spent years trying to pressure Eurovision organizers to ban Israel entirely. When that failed, some shifted toward symbolic boycotts and public distancing campaigns.

Yet despite the protests, the media pressure, the activist intimidation, and despite professional juries that increasingly appear politically or socially pressured not to reward Israel too generously, Israel still finished second again this year — propelled overwhelmingly by ordinary viewers.

That is the real story.

This does not mean European publics are uniformly pro-Israel. They are not. But many appear to recognize that the obsession with Israel is wildly disproportionate and often reflects something deeper than policy disagreement: hostility toward Jewish national legitimacy itself.

That distinction mattered even more after October 7.

Because while large segments of the Western media rapidly attempted to reframe Israelis from massacre victims into primary villains almost immediately after the largest single-day slaughter of Jews since the Holocaust, millions of ordinary people watched what actually happened.

They saw civilians butchered in homes. Families burned alive. Young people massacred at a music festival. Women dragged into Gaza. Babies kidnapped. Holocaust survivors taken hostage.

And despite relentless efforts afterward to flatten chronology, causation, and moral categories, many people never fully accepted the demand that Israelis immediately cede to an assigned role as uniquely illegitimate global pariahs. That, for parts of Europe’s activist and media class, is the real scandal.

Micha Danzig is an attorney, former IDF soldier, and former NYPD officer. He writes widely on Israel, Zionism, antisemitism, and Jewish history. He serves on the board of Herut North America.

(JTA) — An Iraqi man who was recently arrested in Turkey has been charged with plotting an array of attacks against Jewish targets, including on a synagogue in New York City, in response to the U.S.-Israel war with Iran.

A criminal complaint that was unsealed on Friday claims that Mohammad Baqer Saad Dawood al-Saadi, 32, is a commander in the Iraq-based Kataib Hezbollah that functions as a proxy for Iran. The complaint was unsealed when al-Saadi appeared in federal court in Manhattan.

The complaint alleges that al-Saadi is responsible in part for organizing the attacks in Europe that have been claimed by a new group, Harakat Ashab al-Yamin al-Islamiya. It marks the first major disclosure of intelligence information tying the group directly to the Quds Force, the overseas arm of the Iranian regime’s Islamic Revolutionary Guard Corps, and includes multiple photographs of al-Saadi meeting in person with IRGC leaders.

Attacks that al-Saadi organized include 18 in Europe that Harakat Ashab al-Yamin al-Islamiya publicly claimed, as well as the stabbing of two Jews in London last month, the complaint alleges. He also organized multiple attacks in Canada that were carried out and plotted others that did not take place, the complaint alleged.

Al-Saadi is charged with six crimes, including conspiracy to provide support for acts of terror and conspiracy to provide support for a foreign terrorist organization. (The Trump administration declared the IRGC a terrorist organization in 2019.) He did not speak during his first court appearance on Friday, according to The New York Times, which reported that his attorney called him “a political prisoner and prisoner of war.”

“As alleged in the complaint, Al-Saadi directed and urged others to attack U.S. and Israeli interests and to kill Americans and Jews in the U.S. and abroad, and in doing so advance the terrorist goals of Kata’ib Hizballah and Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps,” Acting Attorney General Todd Blanche said in a statement on Friday. “These charges show American law enforcement will never let such evil go unchecked and will use all tools to disrupt and dismantle foreign terrorist organizations and their leaders.”

The incidents targeting Jews came amid warnings that Iran, which has a long record of organizing terror attacks abroad, would retaliate against the United States, Israel and Jews around the world.

The complaint, reflecting a sworn affidavit from Kathryn McDonald, an FBI special agent, says al-Saadi offered to pay online contacts $10,000 to stage attacks on U.S. Jewish targets.

According to the criminal complaint, al-Saadi sent a $3,000 down payment in cryptocurrency to an agent who was posing as someone willing to stage attacks on Jewish targets in New York, Los Angeles and Scottsdale, Arizona, in April.

Al-Saadi allegedly told the agent that “things are working for us here” in Europe but that he was looking for more assistance in the United States and Canada. He shared a picture of what the complaint says is a “prominent Jewish synagogue” in New York and said he had selected it as a target because it supported “the right for Israel to exist.” The agent initially agreed to stage an attack but stopped communicating with al-Saadi after sending a picture showing that the synagogue was guarded by police officers.

The Community Security Initiative, a group coordinating security for Jews in New York, sent a “community security bulletin” on Friday after al-Saadi appeared in federal court in Manhattan, saying that the arrest did not come as a surprise.

“CSI has been in contact with FBI’s Joint Terrorism Task Force in New York since April 2026 regarding this plot, and they have been keeping us apprised as events have evolved,” CEO Mitchell Silber said in the bulletin. He added, “At this time, we are not at liberty to disclose the targeted location.”

Kataib Hezbollah is the group that abducted and held a Russian-Israeli Princeton University researcher, Elizabeth Tsurkov, for more than two years until September. Following the revelation of al-Saadi’s arrest, she praised the FBI agents who worked the case, including one who also investigated her kidnapping.

“This ginger angel kept doggedly working my case because she knew I needed her and she knew that solving the case would help US national security interests. Indeed, owing to the incredible stupidity of my torturers, they provided me with a plethora of information about their operations, which I happily provided to the FBI after my release,” Tsurkov tweeted. “The American people are lucky to have such dedicated agents helping to keep them safe.”

This article originally appeared on JTA.org.

The post Feds charge man with organizing synagogue attacks in Europe and NYC on behalf of Iran appeared first on The Forward.

דאָס איז איינער פֿון אַ סעריע קורצע אַרטיקלען אָנגעשריבן אױף אַ רעלאַטיװ גרינגן ייִדיש און געצילעװעט אױף סטודענטן. די מחברטע איז אַלײן אַ ייִדיש־סטודענטקע. דאָ קען מען לײענען די פֿריִערדיקע אַרטיקלען אין דער סעריע.

הײַיאָר צום דריטן מאָל לאָזט זיך ייִדיש באַמערקן בײַ דער באַרימטער אױסשטעלונג אין ווענעציע, איטאַליע — „װענעציער ביענאַלײ“, װאָס האָט זיך אָנגעהויבן דעם 9סטן מײַ און װעט זיך ענדיקן דעם 22סטן נאָװעמבער. ייִדיש שפּילט נישט קײן אָפֿיציעלע ראָלע אין דער אױסשטעלונג, און דאָס איז טאַקע דער עיקר. די אױסשטעלונג ווערט אָרגאַניזירט לויט לענדער, און אַװדאי איז ייִדיש קײן מאָל נישט געװען די הויפּטשפּראַך פֿון קײן לאַנד.

ייִדיש מאַכט אַ רושם בײַם ביענאַלײ אַ דאַנק דעם „ייִדישלאַנד פּאַװיליאָן“, װאָס איז אױסגעטראַכט געװאָרן אין 2022 פֿון דער קוראַטאָרשע מאַריע װײַץ און דעם קינסטלער יעװגעני פֿיקס. דער „פּאַװיליאָן“ איז אַ סעריע אױסשטעלונגען און אױפֿטריטן װאָס קומען פֿאָר אין עטלעכע ערטער איבער װענעציע, אַרום די ראַנדן פֿון דער אָפֿיציעלער ביענאַלײ.

דאָס װאָרט „פּאַװיליאָן“ אין „ייִדישלאַנד פּאַװיליאָן“ איז אַן איראָנישער קאָמענטאַר אױף די פֿיזישע פּאַװיליאָנען װאָס דער ביענאַלײ גיט צו 100 לענדער אין 2026, כּדי אױסצושטעלן אַ גאַמע קונסטװערק. אין קאָנטראַסט איז דער ייִדישלאַנד פּאַװיליאָן „געבױט“ אין גאַנצן פֿון אידעען.

אין זומער 2025 האָב איך אינטערװיויִרט װײַץ און פֿיקס װעגן דעם ייִדישלאַנד פּאַװיליאָן, װאָס איז דעמאָלט בײַגעװען בײַם ביענאַלײ. אין אונדזער אינטערװיו האָבן װײַץ און פֿיקס דערקלערט די צילן פֿונעם פּאַװיליאָן: בקיצור װילן זײ זײַן אין סתּירה מיטן ביענאַלײס טראָפּ אױף לענדער און נאַציאָנאַליזם, װאָס שליסט אױס די ייִדישע קולטור און אַנדערע מינאָריטעט־קולטורן װאָס זענען באַזירט אױף שפּראַכן.

װײַץ און פֿיקס, און די קינסטלער װאָס אַרבעטן מיט זײ, זאָגן אױך אָפּ די באַגריפֿן װאָס באַגלײטן אַ פֿאָקוס אױף לענדער. אַנשטאָט גרענעצן, פֿאַראינטערעסירן זײ זיך מיטן קולטורעלן קאָנטאַקט און צונױפֿשמעלץ. דערמיט שפּיגלען זײ אָפּ די דערפֿאַרונגען פֿון דורות ייִדיש־רעדערס, װאָס האָבן אָפֿט געװױנט װי דרױסנדיקע אין דער גלאָבאַלער סיסטעם פֿון לענדער. די קולטור װאָס די דאָזיקע ייִדיש־רעדערס האָבן געשאַפֿן, ספּעציעל אינעם ערשטן העלפֿט פֿונעם 20סטן יאָרהונדערט, איז געװען טיף פֿאַרװאָרצלט אין ייִדישע טראַדיציעס — אָבער אױך היבריד און צופּאַסיק. זי האָט בכּיוון אַרײַנגעמישט השפּעות פֿון פֿאַרשײדענע שפּראַכן, אידענטיטעטן און קולטורעלע באַװעגונגען.

אָט דער דאָזיקער גײַסט פֿון אָפֿנקײט און צופּאַסיקײט — פֿון די מעגלעכקײטן פֿון פֿליסיקע גרענעצן — האָט אינספּירירט די ייִדישלאַנד־פּאַװיליאָנען פֿון 2022 און 2025, און נאָך אַ מאָל אין 2026.

פֿון איצט ביזן 16טן סעפּטעמבער װעט דער ייִדיש־פּאַװיליאָן אױסשטעלן „די װערטער װאָס פּאַסן זיך צו מײַן מױל“. ער געפֿינט זיך אין דרײַ ערטער אַרום װענעציע, אַרײַננעמדיק אין דער אַלטער ייִדישער געטאָ. זי באַשטײט פֿון פֿיר טײלן, װאָס פֿאַרנעמען זיך אַלע מיט דער „איבערזעצונג“, סײַ צװישן שפּראַכן סײַ צװישן קולטורן און קאָנטעקסטן:

• „איך בין נישט מסכּים“, פֿון אַרנדט בעק. דער פּראָיעקט פֿאָרשט אױס, דורך צײכענונגען און קאָלאַזש־פּאָסטקאַרטלעך, דאָס לעבן פֿון דער ייִדיש־רעדנדיקער אַנאַרכיסטקע מילי װיטקאָפּ (1877־1955), װאָס איז געבױרן געװאָרן אין אוקראַיִנע און האָט געאַרבעט מערסטנס אין לאָנדאָן. בעק באַזינגט אױף ייִדיש און אַנדערע שפּראַכן װיטקאָפּס איבערגעגעבנקײט צו אַרבעטער־ און מענטשנרעכט.

• „לידער פֿאַר טײַכן“, פֿון ליליאַנאַ פֿאַרבער. דאָס קונסטװערק איז באַזירט אױף ייִדישע לידער װעגן טײַכן, װאָס שטאַמען פֿון יזכּור־ביכער — די בענד געשאַפֿן נאָכן חורבן צו פֿאַראײביקן דעם אָנדענק פֿון די פֿאַרטיליקטע ייִדישע שטעט און שטעטלעך. אין אַ סעריע גראַפֿישע װערק האָט פֿאַרבער אַראַנזשירט די װערטער פֿון יעדן ליד כּדי נאָכצופֿאָלגן די קאָנטורן פֿונעם טײַך, װאָס דאָס ליד באַשרײַבט.

• ליולינקע, מײַן פֿײגעלע, פֿון מאַשאַ שפּרײַזער. דער פּראָיעקט באַשטײט פֿון פֿאַרשײדענע אַלטע שטוב־טעקסטילן אַזױ װי ציכלעך און טיכלעך, מיט װערטער פֿון ייִדישע לידער געמאָלט אױף זײ. די טעקסטילן האָט מען פֿריִער געצירעװעט. מסתּמא האָבן דאָס פֿרױען געטאָן. דער טיטל פֿונעם װערק פֿאַררופֿט זיך אױף אַ ייִדיש װיגליד. בײַנאַנד מיט די טעקסטילן געפֿינען זיך בײַשפּילן פֿון װענעציער שפּיצן (דאָס שאַפֿן פּרעכטיקע שפּיצן איז אַ שטאָט־טראַדיציע). צוזאַמען דערמאָנען די אָביעקטן אין װײַבערשער אַרבעט, און אין װײַבערשע לעבנס און מעשׂיות.

• „אַלטמאָדיש“, פֿון לײלאַ אַבדעלראַזאַק. די דאָזיקע װידעאָ־קונסט פֿאַרנעמט זיך מיט דער צוקונפֿט פֿון אַראַביש אין פּאַלעסטינע און ישׂראל. יעװגעני פֿיקס האָט דערקלערט׃ „פֿילשפּראַכיקײט איז געװען כאַראַקטעריסטיש פֿאַרן ייִדישן לעבן אין מיזרח־אײראָפּע, װוּ אַ סך געבױרענע ייִדיש־רעדערס האָבן פֿליסיק גערעדט אַנדערע שפּראַכן. אַבדעלראַזאַק װױנט אױך צװישן שפּראַכן — אַראַביש, העברעיִש און ענגליש — װאָס זענען אַלע אַ טײל פֿון איר פֿילזײַטיקער אידענטיטעט. איר קונסט פֿאָרשט אױס װי אַזױ די פּאָליטיק פֿון שפּראַך אין אַ פֿאַרשײדנאַרטיקער קולטור.“

דעם 16טן יולי װעט זיך עפֿענען „נבטעלע“ פֿון אַנאַ קאַמײַשאַן. בײַ דער דאָזיקער דרױסנדיקער אינסטאַלירונג (װאָס װערט פּרעזענטירט צוזאַמען מיטן ייִדישן מוזײ אין מאָנטרעאָל) װעט מען אױפֿהײבן אין דער לופֿט אַ גרױסן מאָדעל פֿון אַ הילצערנער שיל פֿון מיזרח־אײראָפּע. דער מאָדעל איז פֿול מיט העליום, און נאָר אַ דאַנק שטריק שװעבט ער נישט אַװעק. די שיל אינעם מאָדעל זיצט אױף אַ באַזע פֿון ריזיקע פֿעלדזן. אין דער שיל שײַנט אַ ליכט װאָס גײט קײן מאָל נישט אױס.

דער טיטל „נבטעלע“ שטאַמט פֿון אַ סלאַװיש װאָרט װאָס דערמאָנט אין סכּנה אָדער באַאומרויִקן זיך. ער פֿאַררופֿט זיך אױך אױף תּנכיש העברעיִש, װוּ „נבט“ מײנט „נאָענט אָנקוקן“.  אַ „נבטעלע“, מיטן ייִדישן דימינוטיװ „-עלע“, איז עפּעס װײכער װי בײדע װערטער — אָבער אױך צװײטײַטשיק.

אין „נבטעלע“ זעט מען אַ סך סתּירות, אַזױ װי דעם קאָנטראַסט צװישן דעם װאָג פֿון אַ בנין װאָס זיצט אױף פֿעלדזן, און דער אָנװאָגיקײט פֿונעם מאָדעל אַלײן; און אױך צװישן דעם צער צוליב דער פֿאַרטיליקונג פֿון אַלע הילצערנע שילן פֿון די נאַציס, און דער האָפֿענונג סימבאָליזירט פֿונעם אײביקן ליכט אין דער שיל. צי איז די שיל אַרױסגעריסן געװאָרן פֿון דער אַלטער הײם, אָדער טראָגט זי די הײם מיט איר?

מען דאַרף אױך דערמאָנען אַ טײל פֿונעם ייִדישלאַנד־פּאַװיליאָן װאָס האָט זיך שױן געענדיקט. בעת די ערשטע טעג פֿונעם ביענאַלײ האָט עליאַנאַ פּליסקין דזשײקאָבס אױסגעפֿירט אין עפֿנטלעכע ערטער אַרום װענעציע איר „טאַנצן צװישן נאַ און נאַד“. זי האָט געאַנצט און געזונגען ייִדישע לידער װעגן װאָגלעניש און גלות — טײלװײַז אױפֿן אָריגינעל ייִדיש און טײלװײַז איבערגעזעצט אױף אַנדערע שפּראַכן.

דאָס פּרעזענטירן דעם ייִדישלאַנד פּאַװיליאָן בײַ דער װענעציער ביענאַלײ איז גאָר אַ כּדאַייִקע אונטערנעמונג, װאָס ציט דעם אױפֿמערק אױף ייִדיש און ייִדישער קולטור בעת זײער אַ װיכטיקער אינטערנאַציאָנאַלער אױסשטעלונג. דער ייִדישלאַנד פּאַװיליאָן איז אָבער אױך טײַער. אַלע צושטײַערס זענען קריטיש, סײַ הײַיאָר סײַ פֿאַר דער צוקונפֿט. אױב איר קענט העלפֿן מיט אַ צושטײַער קענט איר קװעטשן דאָ.

The post A floating wooden synagogue at the 2026 Venice Biennale appeared first on The Forward.