Uncategorized
The Jewish Telegraphic Agency’s 10 most-read stories of 2022
(JTA) — From the very beginning of the year, 2022 was anything but easy for American Jews.
The year began with a harrowing crisis at a synagogue in Colleyville, Texas, during which an armed assailant took a rabbi and three of his congregants hostage during Shabbat services.
From there, Jewish communities across the United States weathered book bans that targeted revered Holocaust stories, and more recently, a high-profile spate of antisemitism by one of the world’s biggest pop stars that has inspired antisemitic extremists.
But it wasn’t all bad news. Jews grabbed starring roles in TV and film, on game shows and on TikTok. Through it all, the Jewish Telegraphic Agency tracked each development, from the highest of highs to the lowest of lows — and JTA readers came along for the ride.
Here are our 10 most-read stories of the year.
10. Meet Danielle Finn, the Modern Orthodox high schooler bringing her voice to ‘American Idol’ by Sarah Rosen (Feb. 25)
Danielle Finn, a 17-year-old young Orthodox Jewish woman from Los Angeles, will be featured in the upcoming season of American Idol. (ABC/Eric McCandless)
Los Angeles teen Danielle Finn competed in this year’s season of the popular TV singing competition show “American Idol.” The 17-year-old wore a chai necklace to her audition, telling JTA, “I feel like I’m making a great representation of the Jewish community.”
9. The great ‘Maus’ giveaway is on as bookstores, professors and churches counter Tennessee school board’s ban by Andrew Lapin (Jan. 28)
Art Spiegelman, author of Maus, poses in Paris, March 20, 2012. (Bertrand Langlois/AFP via Getty Images)
When a rural Tennessee school board pulled the celebrated Holocaust graphic novel “Maus” from the district’s curriculum, backlash was swift.
A local comic-book store gave away the book for free to every student in the county, a nearby church held a discussion on its themes and a college professor offered free classes on the book to students in the county. Author Art Spiegelman even Zoomed with locals.
8. Comedian who went viral after having beer thrown at her makes a very Jewish TV debut on ‘Jimmy Kimmel Live’ by Caleb Guedes-Reed (Oct. 25)
Ariel Elias makes her TV debut on “Jimmy Kimmel Live,” Oct. 24, 2022. (Screenshot from YouTube)
Jewish comedian Ariel Elias went viral for her response to a heckler who threw a beer can at her during a stand-up set at a New Jersey comedy club.
Elias’ fame earned her an appearance on “Jimmy Kimmel Live!” — her television debut — where she performed a very Jewish set. “I’m Jewish and from Kentucky,” she said to applause. “That’s an insane origin story.”
7. Kanye West’s vow to ‘go death con 3’ on Jews and his antisemitism controversy, explained by Philissa Cramer and Ron Kampeas (Oct. 12)
Kanye West attends the Givenchy Spring-Summer 2023 fashion show during the Paris Womenswear Fashion Week, Oct. 2, 2022. (Julien de Rosa/AFP via Getty Images)
Perhaps the biggest Jewish narrative of 2022 kicked off in October, when rapper Kanye West, who also goes by Ye, unleashed a series of antisemitic comments on social media, initiating a cascading series of consequences for one of the world’s largest pop stars.
We explained the scandal, and the many responses and subsequent stories that continue to develop. More on West below.
6. Jon Stewart vs. Hannah Einbinder: Jewish comedians weigh in on Dave Chappelle’s ‘SNL’ monologue by Jackie Hajdenberg (Nov. 17)
Jewish comedians Jon Stewart and Hannah Einbinder had opposite reactions to comedian Dave Chappelle’s monologue on ‘Saturday Night Live.’ (Screentshots via YouTube. Image via Getty. Design by Grace Yagel.)
Scandal begets scandal. In the wake of the Kanye West episode, comedian Dave Chappelle hosted “Saturday Night Live,” joking in his monologue about Jews running Hollywood.
Jewish comedian and “Hacks” star Hannah Einbinder said Chappelle’s monologue was “littered with antisemitism,” while fellow Jewish comedian Jon Stewart defended Chappelle.
5. Our breaking news coverage of the Colleyville, Texas, synagogue hostage crisis by Ron Kampeas and Andrew Lapin (Jan. 15)
The chair and the teacup from the Colleyville, Texas, synagogue hostage crisis will be entering the American Jewish history museum in Philadelphia. (Images courtesy of Weitzman National Museum of American Jewish History and Emil Lippe/Getty Images. Photo illustration by Mollie Suss)
On Saturday, Jan. 15, all eyes were on Congregation Beth Israel in Colleyville, Texas, where a gunman took Rabbi Charlie Cytron-Walker and three of his congregants hostage during Shabbat services.
The standoff lasted 12 hours, and all four hostages left unharmed. The assailant was killed. The incident renewed attention to synagogue security, and to questions of how to balance safety and inclusion.
4. Texas school district orders librarians to remove a version of Anne Frank’s diary from shelves by Andrew Lapin (Aug. 16)
“Anne Frank’s Diary: The Graphic Adaptation” (Courtesy Anne Frank Fonds)
Less than 10 miles from Colleyville, the school district in Keller, Texas, made headlines last summer when librarians were ordered to remove an illustrated adaptation of “The Diary of Anne Frank” from their shelves and digital libraries.
“It’s disgusting. It’s devastating. It’s legitimate book banning, there’s no way around it,” Laney Hawes, a parent of four children in the Keller district, told JTA. “I feel bad for the teachers and the librarians.”
3. Emma Saltzberg didn’t expect to win on ‘Jeopardy!’ — but criticism of her Israel activism came as no surprise by Philissa Cramer (Feb. 9)
Emma Saltzberg, a Jewish activist from Brooklyn (by way of Philadelphia), won nearly $60,000 on “Jeopardy!” in February 2022. (Screenshot)
From her years of experience in progressive Jewish groups, including IfNotNow, Emma Saltzberg knew that her appearance on one of the most popular TV shows in the United States would likely generate negative comments from those who believe criticizing the occupation is antisemitic.
“That was priced in to my decision to do something public,” she told JTA shortly after winning $60,000. “I was totally expecting it.” What she hadn’t counted on, she said, was her fellow contestants standing up for her.
2. Michelle Williams, who plays Steven Spielberg’s mother in ‘The Fabelmans,’ says she plans to raise her children Jewish by Philissa Cramer (Nov. 25)
Paul Dano, Steven Spielberg and Michelle Williams attend “The Fabelmans” premiere during the 2022 Toronto International Film Festival, Sept. 10, 2022. (Michael Loccisano/Getty Images)
Actress Michelle Williams isn’t Jewish, but her children will be.
In press coverage of her latest movie, Steven Spielberg’s autobiographical “The Fabelmans,” she said that she and her Jewish husband, director Thomas Kail, are raising their two young children with Judaism and that she is studying the religion herself.
“I can’t teach it to them unless I learn it first,” said Williams, who was raised Christian.
1. The Nazi history of Adidas, the sportswear giant that took weeks to drop Kanye West over antisemitism by Andrew Lapin (Oct. 24)
(Getty Images)
In the fallout over West’s antisemitism, one of the biggest storylines was the rapper’s lucrative relationship with sportswear company Adidas, which itself has a complex history with antisemitism.
Adidas ultimately severed ties with Ye, after weeks of criticism and pressure. With the company in the spotlight, we took a look at its Nazi history — something Adidas has rarely addressed publicly.
From all of us at The Jewish Telegraphic Agency, thank you for reading! We look forward to covering the next chapter of the unfolding Jewish story in 2023. As always, feel free to reach out with tips, questions or feedback, and if you value the journalism we produce, please consider supporting us with a tax-deductible donation.
—
The post The Jewish Telegraphic Agency’s 10 most-read stories of 2022 appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
The ‘Seinfeld’ cast reunites (but not really) to address Israel’s elections
Jerry Seinfeld, Elaine Benes, George Costanza and Cosmo Kramer are weighing in on next week’s Israeli elections.
AI deepfakes of them, that is, who appear in a new, three-minute clip, looking and sounding almost exactly like they did on the classic TV show.
But unlike the torrent of noxious fakes from Prime Minister Benjamin Netanyahu and his allies, this one is a force for good: smart satire that captures the urgency of this moment for Israeli democracy, and the hope and anxiety bubbling up among all those who fear for it, including me.
Researchers at the Open University of Israel’s “Ze Be AI” project have identified thousands of AI-generated posts by Israeli parties and politicians, with Netanyahu’s Likud responsible for more than any other.
For example, Netanyahu posted an AI ad showing Gadi Eisenkot, his chief political rival, shunning a young man resembling Eisenkot’s son Gal, killed in Gaza, to instead embrace Arab leader Mansour Abbas. National Security Minister Itamar Ben-Gvir shared an AI video depicting emaciated Palestinians in what looks like a concentration camp. Finance Minister Bezalel Smotrich’s party circulated AI scenes of Israel’s Supreme Court president and attorney general being dragged through burning streets.
These videos put real people in scenes that never happened. They depict violence and turbocharge hatred against Arab citizens of Israel and Palestinians in the West Bank and Gaza. They are designed to mislead and incite, many times with no disclosure to viewers that what they are watching is fake.
The Seinfeld clip is different.
In it, Jerry, Elaine, George and Kramer sit around their diner booth discussing Elaine’s latest boyfriend — who happens to be a big fan of Bibi.
“Elaine, you can’t rule a guy out just because he’s pro-corruption, the establishment of a messianic dictatorship, and dismantling the only Jewish state in the world,” says Kramer.
When Elaine balks at voting, Jerry tries reverse psychology: “Don’t vote, Elaine. Fine by me. But later, when the dictatorship starts, don’t come crying to us.”
The group rattles off the complaints they predict are imminent. Some are absurd: “Why can I only ride on a kosher bike?” Others describe what Israel is already becoming: “Why can’t I say what I think?” “Why is everyone relocating? Why are there no doctors?”
Elaine relents — “I’ll vote, you nudniks” — but when Jerry mentions the date of the elections, it turns out Elaine won’t be in the country. She’ll be in Berlin, at a conference.
The topic? The collapse of Western democracies.
All of this is classic Seinfeld: Kramer’s grandiose pronouncements, the petty grievances, the ironic twist with the Berlin conference.
Yes, it’s a deepfake of beloved characters. The lack of an AI label for the entire duration of the clip may violate Israeli election rules. A caption toward the end implores Israelis, “You Have a Country to Save. Move Your Tuches. Go Vote,” but omits the creator. More transparency would have been better.
But no one watching is meant to think Kramer has views on Israeli coalition politics. These are characters from a decades-old show talking about Israeli elections today. It includes an explicit note that it’s satire. And whereas the Israeli right’s videos depict things that didn’t happen, the references in the clip to crackdowns on speech and mass emigration are all verifiable.
Though no creator for the Seinfeld video is formally listed, it resembles the work of Hagai Lapid, a Tel Aviv–based director and comedy writer who previously spent 14 years at Keshet 12, Israel’s most-watched TV channel, and co-created a string of mockumentaries and wrote for the satirical puppet show Chartzufim. At least one Facebook post credits Lapid as the Seinfeld clip’s creator. Lapid recently posted a viral AI deepfake of British actor Gary Oldman, in character as Jackson Lamb from Apple TV’s Slow Horses, urging Israelis to vote.
Both the Slow Horses video and the Seinfeld clip feel different from AI slop flooding the web because the scripts are well-written and use levity as a lead-in to more serious claims and demands. They can flit across WhatsApp groups and social media in a way that no stern warning about authoritarianism can.
The entire election may hinge on a few votes. Tens of thousands of Israeli expats are planning to fly back to head to the polls. As they prepare to travel to Israel, friends who live there are planning moves abroad should the election leave the far right in power. The Seinfeld clip is aimed at all of these voters.
Seinfeld has been famously described as a “show about nothing,” less a verdict on its quality and more a nod to the way the show finds depth in the mundane. Larry David, Seinfeld’s co-creator, had a core rule : “No hugging, no learning.” Seinfeld’s characters were written to be self-interested, oblivious to the impact they have on the world around them.
This clip violates that rule. It is a call to action, delivered with the best of Jewish gallows humor, the kind that laughs as it sees the axe that may fall, but contains a seed of hope that things may just yet go the other way. Towards the end, a fictional Jerry breaks the fourth wall to plead with the audience:
“What you just saw was satire. Obviously, we don’t vote in Israeli elections. But you Israelis, if you don’t want to turn into a Jewish version of Iran, or collapse and vanish like Nokia or Crocs, all you have to do is move your tuches off your couch and go vote.”
The post The ‘Seinfeld’ cast reunites (but not really) to address Israel’s elections appeared first on The Forward.
Uncategorized
The latest issue of the Hasidic magazine ‘Chvalyes’ discusses psychedelic drugs
ערגעץ װוּ אױף דער ייִדישער װעלט, אָדער דער ייִדיש־װעלט, דאַרף זיך געפֿינען אַ פֿאָרשער װאָס זאָל זיך אָפּגעבן מיט דער נײַער געשיכטע פֿון דער חסידישער ליטעראַטור, בפֿרט מיט אירע עליות און ירידות, די פּערזענלעכקײטן און אַנשטאַלטן.
אַ נײַע און פֿאַרכאַפּנדיקע חסידישע אױסגאַבע איז תּמיד אַ סיבה זיך צו אַנגזאַזשירן מיט דער דאָזיקער געשיכטע, צו פֿאַרשטײן פֿאַר װאָס ס׳איז כּדאַי דאָס צו לײענען מיט קאָפּ.
טאַקע דערפֿאַר וועל איך הײַנט שרײַבן וועגן „כוואַליעס“ — אַ נײַעם זשורנאַל, וואָס איך האָב הײַיאָר מיטגענומען אין שיל אַרײַן װי לײענװאַרג בעת די לאַנגע יום־טובֿ־דרשות.
ס׳איז פֿאַראַן אַזאַ סטערעאָטיפּ בײַ ייִדישיסטן (און מיט דעם בין איך אױסן נישט־חסידישע ייִדיש־רעדערס און ליבהאָבערס פֿון ייִדיש), אַז חסידיש ייִדיש האָט נאָר צו טאָן מיט גאָר פֿרומע זאַכן, נאָר טעמעס װאָס גוטע פֿרומע לײַט װאָלטן אָנגענומען.
ס׳איז אָבער נישט אַזױ. דורך די אַלע גילגולים פֿון דער אַמעריקאַנער חסידישער ליטעראַטור — זאָל זײַן בלאָגס, װעבזײַטלעך (צום בײַשפּיל „אײַװעלט“ אָדער דער שױן אונטערגעגאַנגענער „קאַװע־שטיבעל“), אָדער אין אַ רײ קורציאָריקע אָבער דאָך לעבעדיקע זשורנאַלן — איז דער אינטערעסאַנטסטער אינהאַלט, לױט מײַן מיינונג, נישט די עסײען װעגן דער חסידישער געשיכטע, אָדער מעשׂיות פֿון צדיקים און רביים, נאָר דװקא די גבֿית־עדותן פֿון טאָגטעגלעכע קאָנפֿליקטן.
געװען אַ מאָל „װעקער“ (דאָרט האָב איך אָפּגעדרוקט אַ פּאָר שטיקלעך, װאָס דאָס איז אַלײן אַ סימן פֿון אָפֿנקײט — װי אָפֿט לײענען די ייִדישיסטן און די חסידים אײנער דעם צװײטן?), און דערנאָך איז מען אַריבער אױף אַ נײַער פּובליקאַציע, „כװאַליעס“.
סײַ „װעקער“ סײַ „קאַװע שטיבעל“ זײַנען צום באַדויערן מער נישטאָ — דאַכט זיך, מער צוליב פֿינאַנציעלע װי אידעאָלאָגישע סיבות. אַ דאַנק דער מי, און מסתּמא דעם כּוח־הגעלטשאַפֿונג פֿון דער רעדאַקציע, האָט מען אָבער שױן אַרױסגעגעבן העכער אַ טוץ נומערן פֿון „כװאַליעס,“ װאָס איך דערלױב זיך צו זאָגן איז פּראָסט־פּשוט אַ גילגול פֿון „דער װעקער.“
דער נײַער נומער איז אָבער באַזונדערש רײַך און כּדאַי אָנצוקוקן צוליב דעם פֿענצטערל, װאָס ער עפֿנט אױף אין דער חסידישער װעלט אַרײַן. און דװקא אַ פֿענצטערל װאָס װײַזט די טײלן פֿון דער געזעלשאַפֿט װאָס אַ סך װילן, זײ זאָלן בלײַבן באַהאַלטן. װי די רעדאַקציע „כװאַליעס“ באַשרײַבט זײער צײַטשריפֿט, דינט זי ווי אַ פּלאַטפֿאָרמע פֿאַר מאַטעריאַלן „װאָס האָבן נישט קײן געהעריגן פּלאַץ אין די אַלגעמײנע אױסגאַבעס אױף די פּאָליצעס פֿון די הײמישע געשעפֿטן.“
ספּעציעל טשיקאַװע איז די טעמע װאָס פֿאַרנעמט דעם אױבן־אָן פֿון דער איצטיקער פֿילפֿאַרביקער הילע: „סײַקעדעליקס,“ דאָס הײסט, דער באַנוץ פֿון פּסיכעדעלישע סובסאַנצן אין די היימישע קרײַזן און זײער װירקונג אױפֿן יחיד און כּלל.
זיכער, װי אַ דאָקטער און אַ מענטש װאָס איז מער װײניקער באַקאַנט מיט דער הױפּטשטראָמיקער גױיִשער אַמעריקאַנער קולטור, האָב איך געװוּסט אַז די דאָזיקע בשׂמים, צום בײַשפּיל אײַאַהואַסקאַ, קעטאַמין, פּסילאָסײַבין, און אַזױ װײַטער, זײַנען געשטיגן אין פּאָפּולעריטעט. נאָר אַז זײ האָבן אױך אַרײַנגעדרונגען אין בתּי־מדרשים, בײַ רבישע משפּחות און גבֿירישע בעלי־בתּים, װי אױך פּאָרפֿעלקער און סתּם חסידים מיט כּלערלײ פֿאַרלאַנגען און פּראָבלעמען – דאָס האָב איך נישט געװוּסט.
אין דעם עפֿענונג־אַרטיקל װאָס דינט װי אַן אַרײַנפֿיר אין דער טעמע, װערט קלאָר װי פֿאַרשפּרייט ס׳איז שױן געװאָרן די דאָזיקע „סחורה.“ „װער האָט מעדיצין?“ פֿרעגט אײנעם בײַ א שבת־טיש. אַ צװײטער זאָגט אַז ער האָט קעטאַמין, נאָר דער װאָס האָט געבעטן די „מעדיצין,“ באַשרײַבט װײַטער דער מחבר פֿון אַרטיקל, „שטעלט קלאָר אַז ער זוכט דװקא שװעמלעך. עס נעמט נאָך אַ סעקונדע ביז אַ צװײטע ברענגט אַפֿיר די געװוּנטשענע ׳מעדיצין׳, װאָס װערט געגעסן בײַם שבת טיש װי דער אַפֿיקומן בײַם סדר.“
װי אַזױ איז מען געקומען צו דעם? מע פּרוּװט באַקענען דעם לײענער אױף אײן פֿוס מיט דער געשיכטע פֿון פּסיכעדעלקס. עס װערט ברײט באַהאַנדלט די אַמעריקאַנער געשיכטע פֿון דער יוגנט-קולטור בשעת די 1960ער יאָרן און אירע פֿאַרבינדונגען מיט פֿאַרשײדענע סובסטאַנצן װאָס „ענדערן“ דעם מוח, װי אױך מעגלעכע פּאַראַלעלן צװישן יענער היפּי־װעלט פֿון געזעלשאַפֿטלעכן אױפֿברױז און דער הײַנטיקער װעלט פֿון כעמיש־נײַגעריקע חסידים.
נישט דאָס װערט דערזאָגט, נאָר די דאָזיקע װעלט איז אױך אין מיטן פֿון אַ רײ לאַנג־טערמיניקע און טיף־גרײכיקע בײַטענישן, און דער דאָזיקער סובסטאַנצן־באַנוץ איז זיכער טײלװײַז געװירקט דערפֿון. אײן קעפּל אין דעם אַרטיקל פֿון דער געשיכטע פֿון פּסיכעדעליקס שטעלט אַפֿילו די פֿראַגע, „צי זעכציג־ט זיך יעצט אין דער הײמישער װעלט?“ דאָס הײסט, צי זײַנען הײַנטיקע הסידים געװירקט פֿון יענע פֿאַרטשאַדעטע יאָרן פֿון דער אַמעריקאַנער יוגנט אין די 1960ער?
שטעקט אפֿשר דער גרעסטער חידוש אין דעם, װי אַזױ די שרײַבערס פֿון די אַרטיקלען אױף דער דאָזיקער טעמע טרעטן אַרױס צו זאָגן אַז דעם נושׂא באַהאַנדלט מען אין דעם נומער װײַל די אָנפֿירערס פֿון זײער קהילה גיבן זיך נישט אָפּ דערמיט. מוטיק, נאָר אױך אונטער פּסעװדאָנימען….און אַרױסברענגען די דאָזיקע פֿראַגעס װיל מען אױף אַ געמאָסטענעם, נישט קאָנטראָװערסיעלן אופֿן. װי עס זאָגן די רעדאַקטאָרן, „מיר זענען נישט דאָ צו טױשן קײנעם אָדער צו שטופּן אַגענדעס.“
דער רעשט פֿון דעם פֿעטן נומער איז אָבער אױך װיכטיק. עס נעמט אַרײַן אַן אַרטיקל פֿון אַ חסידיתטע מיטן פּסעוודאָנים „אשת חבֿר“, אונטערן טיטל „אַ פֿעמיניסטקע װאַקסט אין ברוקלין“. די פֿרוי גײט אַדורך אַ קריזיס פֿון אמונה װאָס װערט באַאײַנפֿלוסט אָבער נישט געלײזט פֿון די װערק פֿון מאָדערן־פֿרומע ייִדישע פֿרױען, װאָס האָבן קריטיקרט אױף אַן ענלעכן אופֿן די ייִדישע פּאַטריאַרכיע.
„איך האָב טועם געװען דעם סאָרט אָפֿענעם דזשודאַיִזם,“ שרײַבט „אשת חבֿר“, „און נישט געטראָפֿן דאָרט אידישקײט. מײַן באַשעפֿער האָט אַ חסידישן אַקצענט.“ לסוף באַשליסט זי, אז אפֿשר מוז זי אַלײן אָנשרײַבן אַ בוך װעגן אירע קאָנפֿליקטן. „אױב איז דאָ אַ בוך װאָס דו װילסט לײענען אָבער עס איז נאָכנישט געשריבן געװאָרן, דאַן מוזטו עס אַלײן שרײַבן.“
אַ לענגערע עסײ, ממש אַ מאַמר, פֿון באַװוּסטן שרײַבער קטלא קניא גיט זיך אָפּ מיט דער טעמע פֿון ייִדישן חינוך — נאָך אַ בײַשפּיל פֿון אַ טיפֿזיניקער און שאַרפֿער קריטיק װאָס צילט דװקא אױף די סאַמע יסודות פֿון חסידישן לעבן־שטייגער. דער מחבר פּרוּװט האַלטן דעם באַלאַנס צװישן מוטיקן דעם בחור צו װעמען ער שרײַבט, און אים „טראָסטן“ (װי עס זאָגן די חסידים) אַלײן צו געפֿינען זײַן װעג אין לעבן. „דאָרט איז דיר איצט באַשערט צו זײַן און װען די צײַט װעט קומען װעסטו דאַרפֿן מוזן אַלײן אַרױסקריכן און אױסװאַקסן.“
(אין 2018 האָט קטלא קניא אַרױסגעגעבן אַ גאַנץ בוך וועגן דער דאָזיקער טעמע.דער עסײ אין „כװאַליעס“ איז אַנדערש, געוואָנדן צו אַ יונגן בחור אין ערשטן פּערזאָן, און פֿאָרט איז דאָס אַ באַװײַז, אַז די פֿאַרמאַכטקײט פֿון חינוך איז פֿאַרבליבן אַן אַקטועלע טעמע, װאָס שטערט דעם שרײַבער.)
אַרױסהײבן דאַרף מען אױך אַ ליד װאָס באַשרײַבט אַ פּרטימדיק, און זײער מענטשיש, בילד פֿון דעם רבונו של עולם אַלײן. דער דאָזיקער כּבֿיכול איז „אינספּײַערד“ (אינספּירירט), זאָגט דער פּאָעט, „בײַ משה רבני, אָבאַמאַ, און דשאַן נאַש.“ ער „שמײכלט מיסטעריעז, מאָנאַ ליזאַ.“ כאָטש ער איז אוניװערסאַל, האָט ער דאָך אַ „סאָפֿט ספּאָט פֿאַר זײַן אידיש פֿאָלק.“ פֿירט אױס דער דיכטער, „שמע ישׂראל – דער װאָן ענד אָנלי, ה׳ אחד!“
צװײ באַמערקונגען פּאַסן דאָ װי אַן אױספֿיר. ראשית-כּל, אַז מע האָט געשאַפֿן די נײיטיקע געלטגעבערס פֿאַר אַזאַ נומער איז אַלײן אַ סימן אַז אַן אױסגאַבע פֿאַר אמתער ליטעראַטור, װאָס מע פֿלעגט רופֿן אין אונדזער קרײַזן אַ „ליטעראַרישע געזעלשאַפֿטלעכע צײַטשריפֿט“ איז יאָ פֿאַראַן, זײַט בײַ זײַט מיט די גאָר פֿרומע אָפֿיצעלע אָרגאַנען, שבת־בלעטער, און הײמזשורנאַלן. (מסתּמא נעמען יענע אַרײַן אױך גוטע ליטעראַטור; איך בין פּשוט װײניק באַקאַנט מיט זײ.)
און לסוף, דאַרף איך מודה זײַן אַז ס׳איז אַ מחיה צו לײענען אַ זשורנאַל פֿון ייִדן, װאָס איז נישט 100% אָפּגעגעבן ישׂראל אָדער פּאַלעסטינע. זײַט װיסן אַז יענע טעמע איז מיר לעבנס־װיכטיק, און פֿאָרט, װערט אָפֿט מאָל אױסגעשעפּט יעדן ביסל שאַפֿערישער כּוח פֿון דער דאָזיקער הײסער טעמע.
דעם דאָזיקן זשורנאַל און זײַנע שרײַבערס פֿעלט נישט קײן כּוח, דאַכט זיך. איך קוק אַרױס צו לײענען די קומעדיקע נומערן.
The post The latest issue of the Hasidic magazine ‘Chvalyes’ discusses psychedelic drugs appeared first on The Forward.
Uncategorized
Watch: The cattle farmer building a synagogue in a cornfield
For the past year and a half, we’ve followed Nik Jakobs, a third-generation cattle farmer in Sterling, Illinois, who is building a synagogue in a two-acre cornfield. Alongside it, he is also building a museum of tolerance.
Our coverage began when Nik traveled 600 miles to rescue the ark, bimah and stained glass from a closing congregation in Pennsylvania. After we published our first story about the unlikely journey, additional synagogues began donating their own sacred objects, each from a community that could no longer keep them.
Nik, 41, is the grandson of Holocaust survivors, and the museum is his way of teaching the tolerance that saved his family. His grandmother, Edith, was 11 in 1942 when a Lutheran farmer named Willem Drenth offered the family’s home as a hiding place. She was one of 13 Jews who lived in that single room for two years and eight months, with no electricity and no running water. About a hundred villagers knew about the Jews in hiding. No one said a word.
While in hiding, Edith kept busy by learning to knit. She embroidered a cloth, which survived and will now cover the Torah in Nik’s new synagogue.
This spring, Nik and his family traveled to the Netherlands, where the village staged a play about the family in hiding and the Drenths. They watched actors portray their ancestors, and the Christians who kept their family alive.
Edith died this month at 95. Her voice, trained to a whisper in hiding, never regained its full volume. Her story did.
That story is now drawing others in. The Anne Frank House donates one sapling a year, grown from the chestnut tree Anne saw from her attic hiding place. It has chosen the Illinois synagogue and museum to plant its next one. After visiting Anne’s house with his four daughters, Nik put it this way: “Anne’s story ends. My grandmother’s didn’t.”
Nik and his family broke ground on the sanctuary this spring, on land beside a Lutheran church — the same faith as the farmer who saved his family.
If all goes as planned, the doors open in late 2027. They hope the first service will be the bat mitzvah of Nik’s oldest daughter, Taylor. The pews will hold the congregants of the closing synagogues whose ark, Torah and windows helped build the room, there to see their old homes live again.
Catch up on all of our stories about Nik Jakobs.
The post Watch: The cattle farmer building a synagogue in a cornfield appeared first on The Forward.
