Uncategorized
The real Jewish history behind Netflix’s ‘Transatlantic’ and the WWII rescue mission that inspired it
(JTA) — While the United States swung its door shut to most refugees during World War II, a young American in France saved thousands, including some of the 20th century’s defining artists and thinkers — such as Marc Chagall and Hannah Arendt — from the Nazis.
The rescue mission of Varian Fry, which went largely unrecognized during his life, is the subject of Netflix’s new drama “Transatlantic,” launching Friday from “Unorthodox” creator Anna Winger.
Starring Cory Michael Smith as Fry, the seven-episode “Transatlantic” aims to recreate his operation in Marseille after the Nazis defeated France and before the United States entered the war. Winger has injected several imagined romances, war efforts and characters into the fictionalized series, including one posed as Fry’s lover, named Thomas Lovegrove (played by Israeli Amit Rahav). Although Fry’s son has said that he was a “closeted homosexual,” no such person is known to have existed.
Winger believes these inventions will invite Netflix viewers to learn more about the true story.
“The people who lived through these stories are dying out,” she told the Jewish Telegraphic Agency. “My job is to bring this to a wide audience, to people who don’t know anything about it.”
The story behind the series
The real Varian Fry, a 32-year-old journalist and suit-clad Harvard graduate, showed up in Marseille with $3,000 taped to his leg and a list of 200 names in August 1940.
After France surrendered to Germany, Fry was among 200 Americans — including journalists, artists, museum curators, university presidents and Jewish refugees — to create the Emergency Rescue Committee at the Hotel Commodore in New York. This group was concerned with Article 19 in France’s armistice with Germany, which required French authorities to surrender any individuals demanded by the Germans.
The private relief organization drew up frenzied lists of anti-Nazi intellectuals who were trapped in France. With the help of first lady Eleanor Roosevelt, the ERC obtained some emergency visas and sent Fry to lead the rescue efforts in Marseille, a port city in the southern, unoccupied part of France.
What he found there was impossible to manage alone. His mission began in his room at the Hotel Splendide, where long lines of refugees waited in the morning before he woke up and at night after he went to bed. They sometimes walked straight into his bedroom without knocking, Fry wrote in a letter to his wife shortly after he arrived.
Gathering a small devoted staff, including Frenchmen, refugees and American expatriates, Fry moved his office to Rue Grignan and later Boulevard Garibaldi. Outside of Marseille he rented the Villa Air-Bel — colorfully recreated in “Transatlantic” — to house eminent writers and eccentric Surrealist artists waiting for visas.
The group developed legal and illegal branches, with the cover organization offering humanitarian relief while a behind-the-scenes operation flouted the law to help refugees escape. Using Marseille’s lively black market, the staff found hiding places, forged documents and bribed officials. Bil Spira, a Jewish Austrian-born cartoonist, forged passports for the ERC. (He was caught and deported to Auschwitz, but survived.) Resistance fighters Hans and Lisa Fittko devised an escape route to Spain, guiding refugees across the Pyrenees mountains on foot.
By the time he was forced out in October 1941, Fry’s shoestring operation had enabled 2,000 Jewish and other anti-Nazi refugees to flee Europe, including such towering artists as Chagall, Max Ernst and Marcel Duchamp, and intellects such as Arendt, Heinrich Mann and André Breton. It has been estimated that 20,000 refugees made contact with the rescue center in Marseille.
Fry’s illegal efforts made him plenty of enemies from his own country, who accused him of interfering with American neutrality in the war. He angered the state department, officials at the American consulate in Marseille and ERC members in New York. In August 1941, he was arrested by Vichy police and sent back to New York.
Fry died in 1967 at the age of 59. Only a few months earlier, he had received the Croix de Chevalier de la Legion d’Honneur, France’s highest decoration of merit — and the only official recognition in his lifetime. In 1994, he became the first American honored by Yad Vashem, Israel’s Holocaust memorial and history authority, as Righteous Among the Nations.
The Emergency Rescue Committee merged with another relief organization and became the International Rescue Committee in 1942. It is still in operation today and currently led by a Jewish CEO, former British politician David Miliband.
What’s in the show, and why some are against it
Some of Fry’s colleagues are fictionalized in “Transatlantic,” including the Jewish Berliner Albert Hirschman (Lucas Englander), who would become an economist in the United States; the Chicago heiress Mary Jayne Gold (Gillian Jacobs); and the Jewish Austro-Hungarian activist Lisa Fittko (Deleila Piasko). American diplomat Hiram Bigham, who gave Fry crucial help and even hid writer Lion Feuchtwanger in his home, is also a character in the show.
Throughout the seven episodes, rescue missions swirl around a series of fictional love affairs. In addition to Fry’s relationship, a triangle unfolds between Hirschman, Gold and the fictional American Consul Graham Patterson. (There is no evidence that Gold romanced either with her comrade or with any American consul in Marseille.) Lisa Fittko has an affair with the fictional character Paul Kandjo, who organizes armed resistance to Vichy.
Gillian Jacobs as heiress Mary Jayne Gold. (Anika Molnar/Netflix)
Several wartime plot points are also invented, including a prison break at Camp de Mille and Gold’s collaboration with British intelligence.
The degree of fictionalization has angered some people close to the real history. Pierre Sauvage, president of the Varian Fry Institute, called the show’s trailer “shocking.” Born in 1944, Sauvage survived the end of the Holocaust in the French village of Le Chambon-sur-Lignon, although his Jewish parents were turned down by Fry’s overwhelmed committee. He became close friends with some of Fry’s fellow rescuers in their later years, including the late Gold, Hirschman and Fittko.
“Are there any red lines?” he said. “Can one fictionalize at will, with no concern for the reality of the story, for the false impression that people will get — and for the way it affects the private lives of the families of people portrayed?”
Sheila Isenberg, who documented Fry’s operation in her book “A Hero of Our Own,” has described the series as a “travesty.” Thomas Fischer Weiss, a child survivor who attempted Fry’s escape route through the Pyrenees at 5 years old, also said the historical events needed no embellishment.
“I think you should tell it straight,” he told the JTA.
The legacy of the ‘troublemakers’
Sauvage believes that if Fry and his associates were alive today, they would like to be remembered for their convictions.
“These were people who were sort of in your face,” he said. “People who knew clearly what they felt and expressed it. They would often describe themselves as troublemakers. Mary Jayne [Gold] said about Varian that he was an ‘ornery cuss’ — it took orneriness to stick to your guns.”
That orneriness was critical at a time when many Americans were apathetic to the plight of European Jews — a 1938 poll in Fortune magazine found that fewer than 5% believed the United States should raise its immigration quotas for refugees. By the summer of 1941, it was too late to open the doors. The German policy of expelling Jews had changed into extermination.
According to Sauvage, America’s refusal to accept more refugees had something to do with that shift.
“The Nazis could legitimately come to the conclusion that the world wouldn’t do anything about the murders and wouldn’t really care all that much,” he said. “What the Varian Fry mission symbolizes is people who cared.”
Varian Fry with Miriam Davenport in the first offices of the Centre Américain de Secours in Marseille in 1940. Davenport, a friend of Mary Jayne Gold, also worked in the rescue effort but is omitted from “Transatlantic.” (Varian Fry Institute)
After their year in Marseille, the rescuers settled into more ordinary lives. Hirschman became an economist with appointments at Yale, Columbia and Harvard. Lisa Fittko ended up in Chicago, where she worked hard in import-export, translation and clerical jobs to earn money, eventually joining protests against the Vietnam War. Gold divided her time between New York City and a villa on the French Riviera.
They all remembered the rescue mission as their finest hour. Speaking with Sauvage, Gold called that year “the only one in her life that really mattered.”
A refugee story for troubled times
Fry’s rescue mission inspired Julie Orringer to write “The Flight Portfolio,” a 2019 novel that became the basis for “Transatlantic.” Orringer was captivated by the image of a young man arriving in Marseille, idealistic and unprepared for the depth of anguish he would find.
“The task was way too big,” she told the JTA. “He realized quite early on that he was going to ask for help, that he was going to have to turn to others who had deeper experience. And in collecting this group of incredible individuals around him, he assembled a kind of collective mind that really could make a difference under the very difficult circumstances that he faced.”
She believed that Fry left an example for the inexperienced. “If you‘re the kind of person who wants to take action on behalf of refugees, but doesn’t know how to do it, ask for help,” she said.
Winger, a Jewish Massachusetts native who has lived in Berlin for two decades, conceived of making a series about Fry in 2015. Germany saw an influx of more than a million migrants that year, most of them fleeing Syria’s horrific civil war. She optioned Orringer’s book in 2020.
“I thought a lot about the fact that people like us — artists, Jews, both — had to leave Berlin as refugees, but now there were so many people coming to Berlin as refugees,” said Winger.
Then, just as she started filming “Transatlantic” on location in Marseille, a new war broke out in Europe.
“The war in Ukraine started three days into the production and there was a whole other wave of refugees coming to Berlin,” she said. “Suddenly we were making it in another refugee crisis.”
Russia’s invasion of Ukraine hit close to the show, whose cast and crew hail from across the continent. Winger’s cinematographer is married to a Ukrainian woman. In Berlin, she saw thousands of refugees crowding into the central train station, some without shoes, food or plans for shelter.
“I think it gave us all a strong sense of purpose,” said Winger.
—
The post The real Jewish history behind Netflix’s ‘Transatlantic’ and the WWII rescue mission that inspired it appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Art by women portraying their experiences in the concentration camps
דאָס איז איינער פֿון אַ סעריע קורצע אַרטיקלען אָנגעשריבן אױף אַ רעלאַטיװ גרינגן ייִדיש און געצילעװעט אױף סטודענטן. די מחברטע איז אַלײן אַ ייִדיש־סטודענטקע. דאָ קען מען לײענען די פֿריִערדיקע אַרטיקלען אין דער סעריע.
צענדליקער יאָרן אײדער דער קאַרטוניסט אַרט שפּיגלמאַן האָט פּובליקירט „מאַוס“ האָבן עטלעכע ייִדישע פֿרױען — מערסטנס לעבן געבליבענע פֿון די נאַציסטישע קאָנצענטראַציע־לאַגערן — געשאַפֿן אַלבאָמען בילדער וואָס זיי האָבן געצייכנט אָדער געמאָלט װעגן די אײגענע גרױליקע איבערלעבונגען.
אַ נײַע אױסשטעלונג אין בראַנדײַס־אוניװערסיטעט, „װער װעט צײכענען אונדזער געשיכטע׃ װײַבערשע װיזועלע דערצײלונגען פֿונעם חורבן, 1949-1944“, פּרעזענטירט צען פֿון די דאָזיקע בילדער־ביכלעך. דאָס ערשטע האָט געשאַפֿן אַ קינסטלערין װאָס איז אַנטלאָפֿן קײן ארץ־ישׂראל בעת דער מלחמה. זי האָט באַזירט אירע װערק אױף די אַכזריות־באַריכטן װאָס זענען אָנגעקומען אינעם ייִשובֿ. די אַנדערע אַלבאָמען זענען געמאַכט געװאָרן באַלד נאָכן חורבן — אַ מאָל בעת די װאָכן און חדשים נאָך דער קינסטלערינס באַפֿרײַונג.
די אױסשטעלונג, געשטיצט פֿונעם הדסה־בראַנדײַס-אינסטיטוט, איז די ערשטע װאָס באַװײַזט אַ גרופּע װײַבערשע חורבן־אַלבאָמען צוזאַמען. עטלעכע פֿון זײ זענען קײן מאָל פֿריִער נישט אױסגעשטעלט געװאָרן.
לעצטנס האָב איך באַזוכט די גאַלעריע און געשמועסט מיט דער אױסשטעלונגס קוראַטאָרשע רייטשל פּערי, װאָס איז אַ קונסט-היסטאָריקערין און פּראָפֿעסאָרשע פֿון חורבן־לימודים אין חיפֿהר אוניװערסיטעט. זי האָט מיר דערקלערט אַז די פֿרױען װאָס האָבן געשאַפֿן די בילדער־ביכלעך זענען זײער אַ פֿאַרשײדנאַרטיקע גרופּע. זײ זענען געבױרן געװאָרן אין פּױלן, אונגערן און דײַטשלאַנד אין כּלערלײ סאָציאַלע, עקאָנאָמישע און רעליגיעזע באַדינגונגען. אַ פּנים האָבן זײ זיך קײן מאָל נישט געטראָפֿן, און האָבן געמאַכט די אַלבאָמען אומאָפּהענגיק איינע פֿון דער צווייטער.
עטלעכע פֿון די פֿרױען זענען שױן פֿאַר דער מלחמה געװען פּראָפֿעסיאָנעלע קינסטלערינס. אַנדערע זענען געװען יונגע קונסט־סטודענטקעס װעמענס אױסשולונג איז איבערגעריסן געװאָרן פֿון דער דעפּאָרטירונג. אַ טייל האָבן אַנטדעקט אַ טאַלאַנט צו צײכענען אָדער מאָלן אין די געטאָס און לאַגערן — װוּ צוליב דער סיסטעם פֿון שקלאַפֿן־אַרבעט איז אַזאַ פֿעיִקײט אַ מאָל געקומען די נאַציס צו ניץ. דאָס מאַכן קונסט איז געװאָרן אַ קיום־סטראַטעגיע.
פּערי האָט מיר אױך דערקלערט אַז ס׳רובֿ פֿון די װײַבערשע בילדער־אַלבאָמען זענען נישט לאַנג נאָך דער מלחמה פֿאַרגעסן געװאָרן. אַ פּאָר פֿון די פֿרױען האָבן אױסגעשטעלט זײערע ביכעלעך נאָך דער באַפֿרײַונג, אַ מאָל אין קונסט־אױסשטעלונגען אָרגאַניזירט פֿון לעבן געבליבענע אין די לאַגערן װוּ זײ זענען אַ מאָל געװען אַרעסטאַנטן. ס׳רובֿ אַלבאָמען זענען אָבער פֿאַרשװוּנדן געװאָרן אין אַרכיװן, װוּ מען האָט זײ קנאַפּ אױסקאַטאַלאָגירט — למשל אָן דעם נאָמען פֿון דער שאַפֿערין. (לױט פּערין איז אַזאַ טענדענץ אַ מאָל אַ סימן פֿון אומדרך־ארץ צו פֿרױענס װערק.) אַנדערע אַלבאָמען זענען געבליבן בײַ דער קינסטערלינס יורשים.
אַ װיכטיקער אױסנעם איז „אױשװיצער טױט־לאַגער“, געמאַכט פֿון זאָפֿיאַ ראָזענשטראַוך (1996-1920) אין 1945. דער דאָזיקער אַלבאָם — װאָס איז איבער 30 פֿוס די לענג און צעעפֿנט זיך װי אַן „אַקאָרדיאָן“ — איז געװען איינע פֿון די ראַיות אינעם פּראָצעס פֿון אַדאָלף אײַכמאַן אין 1961. אױף דער װאַנט אין דער אױסשטעלונג קען מען זען אַ װידעאָ פֿונעם פּראָצעס, װוּ אַ פֿרױ באַשטעטיקט דעם אמת פֿון די אילוסטרירטע סצענעס. ראָזענשטראַוכס אַלבאָם געהערט הײַנט „יד־ושם“ און איז גוט באַקאַנט אין ישׂראל.
פּערי האָט אַנטדעקט די פֿאַרגעסענע װײַבערשע אַלבאָמען צופֿעליק, װען זי האָט זיך אָנגעשטױסן אין אײנער פֿון זײ אין אַן אַרכיװ. „שוין 20 יאָר וואָס איך פֿאָרש די װיזועלע קולטור פֿונעם חורבן, און ביז דעמאָלט האָב איך נישט געװוּסט אַז אַזעלכע אוצרות עקסיסטירן אין די אַרכיװן“, האָט זי געזאָגט. דאָס געפֿינען מער איז געװאָרן אַ שליחות. „איך האָב זײ אַרומגעזוכט אין ניו־יאָרק, ישׂראל, פּױלן, אונגערן, דײַטשלאַנד און אַנדערש װוּ. אַ מאָל האָבן די יורשים מיר געהאָלפֿן אָדער מיר אַפֿילו געשאָנקען מאַטעריאַלן, װאָס זענען געװען בײַ זײערע משפּחות.“
אָט זענען אַ פּאָר בײַשפּילן פֿון דער אױסשטעלונג. מען דאַרף אָבער האַלטן אין זינען אַז די דאָזיקע אינדיװידועלע בילדער זענען טײלן פֿון אַלבאָמען װאָס דערצײלן אָפֿט כּסדרדיקע מעשׂיות׃
— „אױסרוף־שטראָף׃ אױשװיץ“ פֿון ראָזענשטראַוכס פֿריִער־דערמאָנטן אַלבאָם (װאָס מען זעט אין בראַנדײַס אין אַ גוטער פֿאַקסימילע צוליב דער דעליקאַטקײט פֿונעם אָריגינעל). פֿילצאָליקע אָפּגעצערטע פֿרױען קניִען אינעם רעגן פֿאַר אַ קאַזאַרמע מיט די הענט אין דער לופֿט, בעת מען רופֿט אױס זײערע נעמען. אַ הויכער, גראָבער נאַציסטישער אָפֿיציר גיט אַ פֿרױ אַ בריקע אין די ריפּן. אױבן איז אַ באַשרײַבונג פֿון דער סצענע אױף פּױליש.
— אַ בילד פֿונעם אַלבאָם „1945-1939“, געשאַפֿן פֿון רעגינע ליכטער־ליראָן (1995-1920) אין 1945 אין אַ די־פּי לאַגער אין איטאַליע. דאָ זעט מען נאַקעטע פֿרױען און מײדלעך װאָס קלאַמערן זיך אײנע אין דער צװײטער אױפֿן ראַנד פֿון אַ מאַסן־קבֿר בײַ נאַכט. זײ זענען אַרומגערינגלט פֿון נאַציס מיט ביקסן װאָס װעלן זײ באַלד אױסשיסן. אױף רעכטס ברענט אַ גרױסע שׂרפֿה װאָס האַלט די קרבנות נאָענט צום קבֿר.
— „מוטער“ פֿון „זײ האָבן נישט דערלעבט צו זען…“, פּובליקירט פֿון לובאַ קרוגמאַן גורדוס אין 1949. דאָס בילד פֿון אַ מטורפֿדיקער פֿרױ װאָס פּרוּװט אומזיסט צו באַשיצן איר יונג קינד רעפּרעזענטירט אַ סך ענלעכע אילוסטראַציעס אין די װײַבערשע אַלבאָמען. די אָפּזונדערונג פֿון זײערע קינדער און די אוממעגלעכקײט זײ צו ראַטעװען איז בײַ די מאַמעס אַװדאי געװען אַן אומדערטרעגלעכע טראַוומע.
— „אַ קלײנע שפּיל“ פֿון „דעפּאָרטירונג“, געמאַכט פֿון עדיט באַן קיש אַרום 1950, אָבער באַזירט אױף פֿריִערדיקע נוסחאָות (אײן נוסח איז געשאַפֿן געװאָרן אין ראַװנסברוק לאַגער און איז חרובֿ געוואָרן). צװײ נאַציסטישע היטערינס לאַכן אַ סאַדיסטישן געלעכטער בעת זײ װאַרפֿן קאַלט װאַסער איבער אַ נאַקעטער, סקעלעטישער פֿרױ. זי שטײט פֿאַר אַן אָפֿענעם פֿענצטער מיט אַ שנײיִקן פֿעלד אין הינטערגרונט. זי פּרוּװט זיך צו באַהיטן פֿון קעלט און פֿון זייער זילזול מיט די מאָגערע הענט.
פּערי האָט מיך דערמאָנט אַז נישט געקוקט אױף די שױדערלעכע בילדער זענען די אַלבאָמען אױך בײַשפּילן פֿון װײַבערשער פֿעסטקײט און אַלײן־באַשטימונג. „דער נאָמען פֿון דער אױסשטעלונג, ׳װער װעט אױסצײכענען אונדזער געשיכטע?׳ איז אַ פֿראַגע װאָס די קינסטלערינס ענטפֿערן אַלײן. זײ האָבן שאַפֿעריש רעאַגירט אױף זייער פּערזענלעכער און קאָלעקטיװער טראַװמע. דורך זײערע בילדער רעדן זײ אין נאָמען פֿון אַלע ייִדישע פֿרױען װאָס האָבן דורכגעמאַכט אַזעלכע גרױלן.“
The post Art by women portraying their experiences in the concentration camps appeared first on The Forward.
Uncategorized
Swiss broadcaster removes footage of host criticizing Israeli bobsled team during its first Milan runs
(JTA) — A Swiss sportscaster spent the 57 seconds of the Israeli bobsled team’s first run in Milan denouncing Israel and the team’s captain, drawing criticism from U.S. Ambassador to Israel Mike Huckabee and casting a shadow over the historic outing.
The team came in last in its first efforts in the Winter Olympics, finishing 26th of 26 teams in two two-men heats on Monday. A third heat is scheduled for Monday afternoon, while the four-man event takes place next weekend.
It has been a disappointing showing so far for the team, which is making its first appearance in the Olympics following a years-long journey propelled by A.J. Edelman, an American observant Jew who has sought to do for Israel’s winter sports profile what the unlikely Cool Runnings bobsled team did for Jamaica in the 1990s.
The Swiss sportscaster, Sebastian Renna, used the run to detail allegations against Edelman, whom he referred to as “a first-time Olympian and self-described ‘Zionist to the core’ who has posted several messages on social media in support of the genocide in Gaza.” He listed comments allegedly made by Edelman and questioned why he should be allowed to compete given the International Olympic Committee’s rules barring athletes from making political statements.
Commentator Stefan Renna on Swiss public broadcaster RTS sparked controversy during Israeli captain AJ Edelman’s second bobsleigh run at the 2026 Winter Olympics in Milan-Cortina, bringing up Edelman’s past social media posts supporting Israel’s genocide in Gaza, including one… pic.twitter.com/TenlLtbRiw
— Drop Site (@DropSiteNews) February 17, 2026
The Swiss national broadcaster, RTS, issued a statement about the footage, which it removed from its website, on Tuesday. “Our journalist wanted to question the IOC’s policy regarding the athlete’s statements,” it said. “However, such information, while factual, is inappropriate for sports commentary due to its length. Therefore, we removed the segment from our website last night.”
The clip had drawn praise from critics of Israel and excoriating comments from its defenders. “Beyond disgusting that the Jew-hating Swiss ‘sportscaster’ spewed bigotry & bile at @Israel Olympic Bobsled team & its captain @realajedelman as they competed,” Huckabee tweeted.
Edelman, who posts frequently on social media in support of Israel and against antisemitism, did not dispute any of Renna’s allegations but rejected their thrust.
“I am aware of the diatribe the commentator directed towards the Israeli Bobsled Team on the Swiss Olympics broadcast today,” he tweeted on Monday. “I can’t help but notice the contrast: Shul Runnings is a team of 6 proud Israelis who’ve made it to the Olympic stage. No coach with us. No big program. Just a dream, grit, and unyielding pride in who we represent. Working together towards an incredible goal and crushing it. Because that’s what Israelis do. I don’t think it’s possible to witness that and give any credence to the commentary.”
On Tuesday morning, Edelman was sanguine as he prepared to take the ice again.
“Today I take the final 2man run of my career, with the Shul Runnings team that is making history,” he tweeted on Tuesday morning from Milan. “What an honor it is to wear this flag. What a blessing to be one of our people. Anyone can say anything about us, but you know what? They can only say it because we’re here. Because Israel makes the impossible possible. Victors, never victims.”
The post Swiss broadcaster removes footage of host criticizing Israeli bobsled team during its first Milan runs appeared first on The Forward.
Uncategorized
Was playwright Avrom Goldfaden a Zionist?
זינט די סאַמע ערשטע יאָרן פֿון דער ציוניסטישער באַװעגונג איז דער טעאַטער געװען אַ װיכטיקער מיטל פֿאַרן פֿאַרשפּרײטן אירע אידעען. מען האָט פֿאָרגעשטעלט אױף דער בינע סײַ די ייִדישע פּראָבלעמען — אַזעלכע װי אַנטיסעמיטיזם, דלות, שלעכטע מידות — סײַ די לײזונג: אַ ייִדישע מדינה. צװישן די דראַמאַטורגן זײַנען געװען די אָבֿות פֿונעם פּאָליטישן ציוניזם, אַזעלכע װי טעאָדאָר הערצל און מאַקס נאָרדױ.
אַבֿרהם גאָלדפֿאַדן (1840־1908), דער „פֿאָטער פֿונעם ייִדישן טעאַטער“, איז ניט געװען קײן פּאָליטישער דענקער. בײַ אים איז דער טעאַטער געװען אַן אָרט, װוּ אַ ייִד „זאָל האָבן װוּהין צו אַנטלױפֿן אױף עטלעכע שטונדן פֿון זײַנע ביטערע דאגות, װאָס פֿאַרפֿאָלגן אים אַ גאַנצן טאָג.“ דערפֿאַר, זאָגט ער װײַטער, „איז געװען שטענדיק מײַן פּלאַן צו פֿאַרפֿאַסן נאָר קאָמישעס מיט געזאַנג און טאַנץ, װאָס ס׳הײסט אָפּערעטע.“
אָבער אין דער אמתן זײַנען װײַט ניט אַלע פּיעסעס זײַנע געװען קאָמיש און לײַכטזיניק. װי עס באַװײַזט די דײַטשישע פֿאָרשערין מעלאַניע דאָריס ליקאַס (אוניװערסיטעט פֿון געטינגען) אין איר בוך „דער ייִדישער טעאַטער צװישן ציוניזם און ייִדישער אַסימילאַציע אַרום 1900“, איז דער ייִדישער טעאַטער געװען „אַ שפּיגל פֿון יענער צײַט“. אין זײַנע דראַמאַטישע װערק האָט גאָלדפֿאַדן באַהאַנדלט די װיכטיקסטע סאָציאַלע און פּאָליטישע פּראָבלעמען פֿון ייִדישן קיום אױפֿן שװעל פֿונעם צװאַנציקסטן יאָרהונדערט.
כּדי צו אַנטפּלעקן געזעלשאַפֿטלעכע און פּאָליטישע טענדענצן אין גאָלדפֿאַדנס שאַפֿונג מאַכט לוקאַס אַ פּרטימדיקן אַנאַליז פֿון די טעקסטן. זי באַטראַכט ניט נאָר די באַקאַנטע װערק װי „שולמית“, „בר־כּוכבא“ און „משיחס צײַטן“, נאָר אױך דאָס לעצטע װערק זײַנס, „בן עמי“ (1906), װאָס איז אױפֿגעפֿירט געװאָרן אין ניו־יאָרק. דער טעקסט איז קײן מאָל ניט געדרוקט געװאָרן אָבער אַ כּתבֿ־יד האָט זיך אָפּגעהיט אין ייִװאָ.
גאָלדפֿאַדן האָט באַשריבן „בן עמי“ װי אַ „נאַציאָנאַל־פּאַטריאָטישע מוזיקאַלישע דראַמע“, װאָס איז „ספּעציעל געשריבן געװאָרן פֿאַר מײַן ייִדישן פֿאָלק“. די פּיעסע ברענגט צונױף די פּראָבלעמען פֿון יענער צײַט: רעװאָלוציע און פּאָגראָמען אין רוסלאַנד, אַסימילאַציע, שמד, עקאָנאָמישע סתּירות. זײ װערן פֿאָרגעשטעלט דורך ליבע־באַציִונגען, משפּחה־קאָנפֿליקטן און פּאָליטישע װיכּוחים.
װי עס איז טיפּיש פֿאַר גאָלדפֿאַדן, װערן רעאַליסטישע געשעענישן געמישט מיט ראָמאַנטישע פֿאַנטאַזיעס: אַ גוטהאַרציקער קריסטלעכער באַראָן, װאָס האָט געראַטעװעט אַ ייִדיש מײדל רחלע פֿון אַ פּאָגראָם, האָט זיך אַנטפּלעקט װי אַ געהײמער ייִד. דער סוף איז גוט, דער באַראָן האָט חתונה מיט רחלען, און די אַסימילירטע העלדן טוען תּשובֿה.
דער תּמצית פֿון דער פּיעסע װערט אױסגעדריקט אַלעגאָריש אין אַ ליד אינעם פּראָלאָג. אַן אַלמנה זיצט „בײַ דער כּותל־מערבֿי אין גאַנץ טיפֿן טרױער“ װעגן דעם ביטערן מצבֿ פֿונעם ייִדישן פֿאָלק. זי װערט געטרײסט דורכן כאָר, װאָס זאָגט צו, אַז אָט־אָט, וועלן די קינדער אירע „אַלע צוזאַמען /קומען צו דער מאַמען / זי זען אין אַמאָלעדיקער פּראַכט.“ אַזױ, האַלט לוקאַס, מאַכט גאָלדפֿאַדן קלאָר די אידעע פֿון זײַן דראַמע: ייִדן װעלן זיך אומקערן קײן ארץ־ישׂראל און אױפֿבױען דעם נײַעם בית־המקדש.
די געשטאַלט פֿון דער אַלמנה בת ציון, װאָס זיצט „אין דעם בית־המקדש / אין אַ װינקל חדר“ געפֿינט מען שױן אין „שולמית“ אינעם באַרימטן ליד „ראָזשינקעס מיט מאַנדלען“. דאָרט איז דאָס אַן אַלעגאָריע פֿונעם ייִדישן פֿאָלק װאָס בענקט נאָך זײער הײמלאַנד. אין „בן עמי“ איז דאָס פֿאָלק שױן גרײט אַראָפּצוברענגען די גאולה.
עס איז טשיקאַװע צו לײענען װי גאָלדפֿאַדנס אַ פּערסאָנאַזש אין דער פּיעסע האָט זיך פֿאָרגעשטעלט דאָס אומקערן פֿון ייִדן אין ארץ־ישׂראל. דאָס װעט פֿאָרקומען „דורך רעװאָלוציאָן אין אַ גינסטיקער צײַט און געלעגנהײט“. די דאָזיקע רעװאָלוציע דאַרף זיך אָנהײבן אין דער טערקישער אימפּעריע, „װען די טערקישע געבילדעטע יוגנט װעלן זיך רעװאָלטירן אַראָפּצוּװאַרפֿן פֿון זיך דעם דעספּאָטישן יאָך“.
דעמאָלט װעט די ייִדישע יוגנט אין ארץ־ישׂראל „אױך קענען אױפֿהײבן די פֿרײַהײט־פֿאָן און מיט װאָפֿן אין די הענט אַרױספֿאָדערן זײער גערעכטלעכע הײמאַט [היימלאַנד].“ די ייִדן אין אַנדערע לענדער דאַרפֿן דערבײַ „בלײַבן טרױ זײערע רעגירונגען“, אָבער „שטײן פֿאַרטיק בײַם ערשטן סיגנאַל פֿון דאָרטן זיך אָפּרופֿן מיט מאַטעריעלער און פֿיזישער הילף, זײ צו שיקן געלט און אײגענע סטראַטעגיקער, װאָס האָבן גענאָסן זײער בילדונג אין ציװיליזירטע לענדער און דאַן — איז דער זיג געװוּנען.“ װי אין אַנדערע ציוניסטישע פּראָיעקטן פֿון יענער צײַט, װערט די אַראַבישע באַפֿעלקערונג ניט דערמאָנט.
להיפּוך צו גאָלדפֿאַדן, האָבן די דײַטשיש־שפּראַכיקע ציוניסטישע מחברים טעאָדאָר הערצל און מאַקס נאָרדױ ניט קײן אינטערעס צו ארץ־ישׂראל. זײער דאגה איז דער אַנטיסעמיטיזם, װאָס לאָזט ייִדן ניט אינטעגרירן זיך אין דער מאָדערנער געזעלשאַפֿט אין דײַטשלאַנד און עסטרײַך. דער קאָנפֿליקט צװישן ייִדן און קריסטן אין הערצלס דראַמע „דאָס נײַע געטאָ“ (1895) שפּילט זיך אַרום עקאָנאָמישע און סאָציאַלע ענינים.
הערצל װײַזט, אַז אַפֿילו װען ייִדישע געשעפֿטסלײַט באַמיִען זיך צו פֿאַרבעסערן די עקאָנאָמישע לאַגע פֿון קריסטלעכע אַרבעטער, װערן זײ סײַ װי ניט באַהאַנדלט װי גלײַכע מיט די קריסטן. ניט געקוקט אױף דער קולטורעלע אַסימילאַציע און דעם עקאָנאָמישן דערפֿאָלג געפֿינט זיך די ייִדישע בורזשואַזיע אין אַ נײַעם געטאָ מחוץ דער קריסטלעכער געזעלשאַפֿט. סימבאָליש װערט דאָס פֿאָרגעשטעלט דורך אַ דועל, אין װעלכן אַ ייִד װערט פֿאַרװוּנדעט דורך אַ קריסט.
אַן ענלעכע פּראָבלעם װערט פֿאָרגעשטעלט אין נאָרדױס דראַמע „דאָקטער קאָן“ (1899). דער העלד איז אַ באַגאַבטער מאַטעמאַטיקער, װאָס װיל באַקומען אַ פּראָפֿעסאָר־שטעלע כּדי צו מעגן חתונה האָבן מיט אַ פֿרױ פֿון אַ פֿאַרמעגלעכער קריסטלעכער משפּחה.
אָבער די אַנטיסעמיטישע אַדמיניסטראַציע פֿונעם אוניװערסיטעט גיט אים ניט קײן שטעלע, און די משפּחה װיל אים ניט האָבן פֿאַר אַן אײדעם. װי אין הערצלס פּיעסע פֿירט דער קאָנפֿליקט צו אַ דועל, דאָס מאָל צװישן קאָן און דער פֿרױס ברודער. קאָן װערט שװער פֿאַרװוּנדעט און שטאַרבט.
הערצל און נאָרדױ זײַנען בײדע געװען די פֿירנדיקע ציוניסטישע פּאָליטיקער פֿון יענער צײַט, אָבער אין זײערע דראַמאַטישע װערק איז ניטאָ קײן שפּור פֿון אַ פּלאַן צו האָבן אַ ייִדישע מלוכה, שױן אָפּגערעדט פֿון װידער אױפֿבױען דעם בית־המקדש. אין זײערע פּיעסעס האָבן די מאָראַלישע קאָנפֿליקט און סאָציאַלע פּראָבלעמען פֿון ייִדן אין דער קריסטלעכער געזעלשאַפֿט ניט קײן לײזונג.
לוקאַסעס פּרטימדיקער פֿאַרגלײַכיקער אַנאַליז אַנטפּלעקט דעם װיכטיקסטן חילוק צװישן גאָלדפֿאַדן און די דײַטשיש־שפּראַכיקע מחברים. גאָלדפֿאַדן האָט זיך געװענדט צו דעם ייִדישן עולם און געקענט קונציק צופּאַסן ערנסטע פּאָליטישע טעמעס צום לײַכטן סטיל פֿון זײַן באַליבטן זשאַנער פֿון אָפּערעטע. הערצל און נאָרדױ האָבן געשריבן פֿאַרן ברײטערן דײַטשישן עולם, װאָס האָט ניט געהאַט קײן אינטערעס צו דער ציוניסטישער פּאָליטיק. די פּראָבלעם פֿון זײערע העלדן איז געװען אַנטיסעמיטיזם, ניט דאָס אױפֿבױען אַ ייִדישע מלוכה.
The post Was playwright Avrom Goldfaden a Zionist? appeared first on The Forward.