Uncategorized
They were denied Jewish weddings in the Soviet Union. So these 3 couples just got married again.
BOSTON (JTA) – Veiled brides holding white bouquets; a gold-colored chuppah; the signing of ketubahs, Jewish marriage contracts; lively Jewish music wafting through a social hall as guests danced the hora.
It had all the telltale signs of a traditional Jewish wedding. But the three couples were already married — and had been for a collective total of 125 years.
The event on Wednesday was an opportunity for three Ukraine-born couples to have the Jewish ceremonies they could not have when they first wed, when Jewish practice was forbidden under communism in their country.
“It was my dream for many, many years and dreams come true,” said Elisheva Furman, who first married her husband Fishel in Ukraine 50 years ago.
Held by Shaloh House, a Chabad Lubavitch organization in Boston that serves Jews from the former Soviet Union, the event was also an opportunity for Chabad rabbinical students to practice officiating at Jewish weddings.
Shaloh House launched a rabbinical training institute in 2021, after Rabbi Shlomo Noginski, an educator at the school, was stabbed eight times outside the building in a vicious attack that jolted Boston and especially its Jewish community.
“This wedding ceremony is a victory of love and kindness over oppression and hate,” said Rabbi Dan Rodkin, director of Shaloh House, in a statement. “It is a testament to the strength of the Jewish people and the resilience of these Soviet-born couples, who want to celebrate their union in accordance with their faith and heritage.”
Rodkin himself grew up in Russia. The Chabad movement, which is especially strong in the former Soviet Union, where it was born, has sought to reach Jews from the region whose practices and connection to Judaism were attenuated by living under communism. Shaloh House offers a school, synagogue and community center all focused on Boston’s substantial community of Russian-speaking emigres.
Growing up, despite antisemitic repression, Elisheva and Fishel Furman both said their families maintained a strong Jewish identity and privately observed Jewish holidays. But “it was dangerous” to show their faith in public, said Elisheva, the grandmother of four. So when they got married, they did so only in a civil ceremony.
A couple prepares to step on a glass, a symbol in Jewish weddings, after their Jewish ceremony in Boston, Feb. 7, 2023. (Photo by Igor Klimov)
Their religious ceremony and the two others that took place Wednesday, individualized for each couple, stretched for more than four hours and featured a festive meal and desserts including traditional Ukrainian and Russian foods.
The event took place in the lead-up to the one-year anniversary on Feb. 24, of Russia’s invasion into the couples’ homeland that is under ruthless bombardment that is devastating Ukraine.
Rimma Linkova, who’s been married to Alexander Linkov for 40 years, and one was of the other couples being married, has a cousin still in Ukraine. They talk regularly, she said.
“It’s almost one year of the war and it’s still not ended. It’s very difficult. It’s dying for no reason.” Linkov said.
The third couple was Sofya Hannah and Gedalia Gulnik, who used their Hebrew names.
Yelena Gulnik said she was thrilled to see her parents have a Jewish wedding, something she said her father was initially hesitant to do after so many years of marriage. The mother of three, whose kids attend Shaloh House’s day school, was born in Odessa and came in 1994 with her parents to Boston when she was 12 years old.
“My parents never had a chuppah, they never had a religious ceremony. They were not familiar with many religious Jewish traditions,” Gulnik said. “But it was an amazing opportunity. I don’t think they would have ever done this if Rabbi Rodkin hadn’t offered.”
Being at a wedding for her grandparents is “a little weird since you don’t see it every day,” Yelena’s oldest daughter said. “But it’s certainly exciting.”
Among the attendees were New England Patriots Jewish owner Robert Kraft, and his wife, Dana Blumberg, who themselves were married in November. Kraft, whose Campaign to Fight Antisemitism philanthropy launched in 2019, made a $250,000 donation following the attack on Noginski that helped start the rabbinic program.
New England Patriots owner Robert Kraft dances at a wedding ceremony for Ukrainian couples who did not have Jewish weddings in their native country, Boston, Feb. 7, 2023. Rabbi Shlomo Noginski is on his left. (Photo by Igor Klimov)
“When I saw Rabbi Noginksi getting stabbed in my hometown of Boston, it hurt me,” Kraft told JTA at the wedding.
“This hit close to home, which was shocking to me,” he elaborated in an email response to a question. “It’s an important reminder that antisemitism and hate happens everywhere, even in a community like ours.”
“Since the attack, I have been moved by how Rabbi Noginski has used this horrible incident as an opportunity to raise awareness of the prevalence of antisemitism and the need to stand up to all acts of hatred,” Kraft wrote. “He is a real hero, who not only saved lives that day, but continues to use his experience to educate others.”
Noginski’s personal story has struck a chord for many. As a young man growing up in St. Petersburg, he and his mother experienced antisemitism, eventually leading them to move to Israel. He and his wife, who at the time of the attack had only recently arrived in Boston, have 12 children.
He has added his voice beyond Boston, speaking in Hebrew at a Washington D.C. rally on antisemitism in July 2021, less than two weeks after the attack. His alleged attacker was arrested but has not yet been tried.
But while the attack was in the background at the wedding event, it was not the main focus as the families celebrated together.
“The wedding has enormous meaning,” said Dmitry Linkov about his parents’ ceremony.
He was 5 when his family left Kyiv and settled in Boston. They lived secular lives when he and his younger sister was growing up, he said, but he and his wife, active in Chabad in Chestnut Hill, now embrace more religious practice and observe Shabbat and keep a kosher home.
“What my parents have done tonight will be passed on for generations. It’s a blessing for our future generations,” Dmitry Linkov told JTA.
He hopes the Jewish wedding ceremony inspires other Jews from the former Soviet Union who fled persecution.
“They are celebrating for a nation,” he said. “It’s pretty amazing.”
Mazels: Tell Us About Your Life Milestones
Have you or a loved one celebrated a Jewish life-cycle event recently? We’re thinking bar/bat mitzvahs, weddings, conversions, and so on. We want to hear about them!
Share some details with us below, and we may reach out for more information.
By filling this out, you acknowledge you agree to JTA’s Privacy Policy: jta.org/privacy-policy
What type of milestone are you sharing?(Required)
—
The post They were denied Jewish weddings in the Soviet Union. So these 3 couples just got married again. appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Democratic leader says GOP-led Congress boosted ICE funding while Jewish security is underfunded
House Democratic Leader Hakeem Jeffries used a Jewish gathering in New York on Sunday to spotlight what he described as an imbalance in federal priorities, building on outrage over the Trump administration’s violent crackdown in Minneapolis that resulted in two fatal shootings.
Jeffries criticized the Republican-controlled Congress for boosting immigration enforcement funding by billions while, he said, security funding for Jewish institutions continues to lag amid rising antisemitic threats. He said that in the One Big Beautiful Bill Act, which passed last July and included cuts to Medicaid, the Department of Homeland Security received an additional $191 billion, including $75 billion for ICE.
“If that can happen, then the least that we can do is ensure that this vital security grant program is funded by hundreds of millions of dollars more to keep the Jewish community and every other community safe,” Jeffries said.
The Nonprofit Security Grant Program, established by Congress in 2005 and administered by FEMA under the Department of Homeland Security, provides funding to nonprofits, including houses of worship, to strengthen security against potential attacks. Congress began significantly increasing funding in 2018 after a wave of synagogue attacks nationwide, bringing the program to $270 million today.
Major Jewish organizations are pushing to raise funding to $500 million amid rising antisemitic threats. Last year, the Trump administration briefly froze the program as part of broader agency cuts, and some groups have been reluctant to apply because applicants must affirm cooperation with federal immigration enforcement.
Jeffries said House Democrats strongly support an increase to $500 million annually to meet escalating security needs. “It’s got to be an American issue, because that is what combating antisemitism should be all about,” he said.
The breakfast, previously held at the offices of the UJA-Federation of New York, was held this year for the first time in the events hall at Park East Synagogue, which was the site of a pro-Palestinian protest last year that featured antisemitic slogans and posters.
Sunday’s program also included remarks from Senate Minority Leader Chuck Schumer, who told the audience that his support for Jewish security funding will only continue growing under his leadership, calling it his “baby.”
“As long as I’m in the Senate, this program will continue to grow from strength to strength, and we won’t let anyone attack it or undo it,” Schumer said.
Rep. Jerry Nadler, the co-chair of the Congressional Jewish Caucus who is retiring at the end of the year after 36 years in the House, also spoke at the event. Nadler, like several other Democrats in recent months, compared the actions of ICE agents to the Gestapo, Nazi Germany’s secret police. The comparison has drawn sharp criticism from Democrats, Republicans and Jewish leaders.
Support for Israel aid
Both Schumer and Jeffries vowed in their remarks to continue supporting U.S. military assistance to Israel, amid increasing calls within the party for sharper opposition to Israel. Polls show that Democratic voters are increasingly sympathetic to Palestinians. In July, a record 27 Senate Democrats, a majority of the caucus, supported a pair of resolutions calling for the blocking of weapons transfers to Israel.
“I think it’s the humane thing to do to ensure that Israel has a right to exist as a Jewish and democratic state and eternal homeland for the Jewish people,” Jeffries said. The House Minority Leader, who has cultivated close ties with Jewish leaders since his election in 2012, noted that he has visited Israel nine times. He recalled that on his recent trip, Israel’s ambassador to the U.S., Yechiel Leiter, joked that it might be time for Democrats to buy property in Jerusalem.
Schumer, the nation’s highest-ranking Jewish elected official, has seen his popularity decline and has faced calls to step down from his role as leader. On Sunday, he pledged that he “will always fight to give Israel what it needs to protect itself from the many who want to wipe Israel off the face of the map.”
The post Democratic leader says GOP-led Congress boosted ICE funding while Jewish security is underfunded appeared first on The Forward.
Uncategorized
Antisemitism speech sparks pushback from Jewish conservatives
(JTA) — When Orit Arfa read political theorist Yoram Hazony’s recent comments on antisemitism on the American right, she decided that her past admiration for him no longer justified staying silent about what she sees as a moral failure.
Arfa, who served until last month as a spokesperson for Hazony, responded Thursday with a deeply personal essay in Tablet magazine titled “Yoram Hazony’s 15 Minutes.” She wrote about her departure after four years from the Edmund Burke Foundation, the organization Hazony founded that is an institutional hub of the national conservatism movement. In her essay, she accused Hazony of erasing work she and others did under his leadership and of publicly faulting Jewish institutions for failures she says he knowingly helped create.
“I have known and admired Yoram for many years,” Arfa wrote, praising his scholarship and describing his 2015 book on the Book of Esther as one of the most influential works in her intellectual life. “It’s with a heavy heart, then, that I feel compelled to set the record straight.”
An Israeli conservative intellectual, Hazony is one of the architects of national conservatism, arguing for a politics grounded in nationalism, religion and tradition. His ideas have gained influence among Republican politicians, donors and movement strategists, particularly within the wing of the party associated with figures like Vice President JD Vance.
Hazony’s influence has placed him at the center of a growing dispute on the Jewish right, as the movement he helped shape confronts allegations of antisemitism in its orbit. Hazony has declined requests for an interview from the Jewish Telegraphic Agency in recent months.
Because of Hazony’s prominence, Arfa’s break with him has resonated well beyond their personal history, highlighting a broader debate among Jewish conservatives over how to confront antisemitism when it comes not from political opponents, but from figures embedded in the American right.
That debate was thrust into the open after Hazony’s keynote speech earlier this week at the Second International Conference on Combating Antisemitism in Jerusalem, where he forcefully condemned antisemitic rhetoric aired on the program of conservative media figure Tucker Carlson. Hazony described Carlson’s show as a “circus of aggressive anti-Jewish propaganda,” listing familiar antisemitic tropes aired by guests.
“These aren’t normal political messages, disagreeing with other members of the Trump coalition on legitimate policy issues,” Hazony said. “They’re abusive, wild slanders, and their repeated appearance on Tucker’s show has persuaded almost every Jew I know that the program’s purpose is to drive Jews—along with tens of millions of Zionist Christians—out of the Trump coalition and out of the Republican party.”
At the same time, Hazony argued that Jewish and Christian Zionist activists had failed to persuade Republican leaders to distance themselves from Carlson — not because Carlson was too powerful, but because critics had not presented their case professionally. He mocked the absence of a concise, evidence-based “15-minute explainer video” that could persuade conservatives unfamiliar with Carlson’s program, calling this a sign of “extreme incompetence” by what he labeled the “antisemitism-industrial complex.”
That claim became the focal point of Arfa’s response.
“The truth, as Yoram well knows, is that there is such a video,” she wrote. According to Arfa, she and other Edmund Burke Foundation staff members worked with Hazony to produce exactly such an explainer — a 14-minute, 57-second compilation of examples of antisemitic rhetoric aired on Carlson’s program.
Hazony, she said, chose not to make it public.
“He kept it unlisted in an obscure account,” Arfa wrote, adding that she was “flabbergasted” to hear Hazony publicly insist no such work existed. “It saddens me that he would diminish the work of his dedicated employees by erasing our efforts.”
A spokesperson for Hazony did not immediately respond to a request for comment.
The dispute over Hazony’s speech has become a proxy for a larger argument about responsibility and strategy. Hazony is urging Jews to focus on building alliances with what he describes as the dominant nationalist wing of the Republican Party, arguing that moralistic confrontations risk alienating potential allies and entrenching antisemitism.
“What would you find if you actually invested the time and effort, and opened those doors?” Hazony said in his speech. “Mostly, you’d discover that nationalist Republicans are not anti-Semites. That they are strongly committed to having Jews in their coalition. That they would like to have closer relations with the Jewish community. That many of them see Israel as an inspiration and wish America were more like Israel. In short, you’d discover that most of them are potential friends and allies.”
Critics counter that this approach shifts responsibility away from political leaders who tolerate antisemitism. Several commentators on the right have argued that treating antisemitism as a communications problem, rather than a moral red line, risks normalizing it.
Tablet, where Arfa’s essay was published, issued an unusually scathing response on social media, accusing Hazony of effectively blaming Jews for their own marginalization.
In a post on X directly responding to a Hazony, Tablet wrote, “Tucker Carlson could goose-step down Pennsylvania Avenue butt-naked with a swastika carved into his forehead and it would be the fault of ‘the anti-semitism industrial complex’ for not making the case ‘clear enough’ to ‘Republican nationalists.’”
Tablet’s post added, “The fault doesn’t lie with the Jews for being targeted by political arsonists. It lies with those people themselves, and with those who have given them political and intellectual cover, yourself included.”
The post went on to accuse Hazony of importing European-style ethnonationalist ideas into an American context defined by constitutional liberalism and religious pluralism, warning that such thinking risked alienating both Jews and the broader electorate.
Others focused less on ideology than on political accountability. Max Abrahms, a political scientist who studies extremism and political violence, argued that Hazony’s framing functioned as a defense of powerful allies who have declined to distance themselves from Carlson.“I interpret this as a defense for your political allies, especially J.D. Vance and Kevin Roberts who won’t ditch Tucker,” Abrahms wrote.
A broader critique came from Saul Sadka, a conservative writer and analyst, who accused Hazony of minimizing antisemitism in service of what he considered a marginal political project. Writing on X, Sadka argued that Hazony mischaracterized the Republican Party, overstated the influence of nationalist conservatives, and pressured Jews to align themselves with forces that, he said, are both electorally weak and tolerant of antisemitic rhetoric.
For her part, Arfa,wrote in Tablet that she’d prefer to stay out of the conversation now that’s stopped working for Hazony. Her focus is on studying to become a rabbi at the Abraham Geiger College in Potsdam, Germany, a seminary affiliated with Reform and liberal Judaism.
The post Antisemitism speech sparks pushback from Jewish conservatives appeared first on The Forward.
Uncategorized
What’s missing in our Jewish high schools
ווען איך בין געווען אַ קינד אין די 1960ער און 70ער יאָרן זענען געווען גאָר ווייניק טאָגשולן פֿאַר ייִדישע קינדער. האָבן ס׳רובֿ משפּחות געשיקט די קינדער אין די עפֿנטלעכע שולן, און ווי אַ צוגאָב — אין אַ תּלמוד־תּורה אָדער ייִדישער נאָכמיטאָג־שול צו קריגן אַ ביסל ייִדישע בילדונג.
הײַנט זענען אָבער דאָ אַ סך ייִדישע טאָגשולן, פֿון פּראָגרעסיווע ביז חרדישע. אין דעם אַרטיקל וועל איך זיך קאָנצעטרירן אויף די מאָדערן־אָרטאָדאָקסישע מיטלשולן, כאָטש מע וואָלט עס געקענט אויך ווענדן אויף אַלע שולן וואָס שטרעבן אײַנצופֿלאַנצן אין די תּלמידים אַ טיפֿע פֿאַרבינדונג מיט זייערע ייִדישע וואָרצלען.
אין 2013 האָט דער „פּיו‟־פֿאָרום פּובליקירט די רעזולטאַטן פֿון אַן אַרומנעמיקער שטודיע וועגן די אַמעריקאַנער ייִדן, וואָס האָט באַוויזן, שוואַרץ אויף ווײַס, עטלעכע בפֿירושע טענדענצן אין דער אַמעריקאַנער ייִדישער קהילה. איינס פֿון די געפֿינסן איז געווען דער ממשותדיקער וווּקס פֿון דער אָרטאָדאָקסישער באַפֿעלקערונג, בפֿרט אין ניו־יאָרק און ניו־דזשערזי.
איין סיבה פֿאַרן וווּקס, האָבן די פֿאָרשער משער געווען, איז ווײַל 48% אָרטאָדאָקסישע ייִדן האָבן פֿיר אָדער מער קינדער, בעת בלויז 9% אַנדערע ייִדישע עלטערן האָבן גרויסע משפּחות. אַ צווייטע סיבה: 98% אָרטאָדאָקסישע ייִדן האָבן אַ ייִדישן מאַן אָדער פֿרוי, בעת בײַ די קאָנסערוואַטיווע ייִדן האָבן 73% אַ ייִדישן זיווג, און בײַ רעפֿאָרם־ייִדן — 50%. אַ קינד וואָס ווערט דערצויגן בײַ צוויי ייִדישע עלטערן וועט געוויינטלעך זיך גיכער אידענטפֿיצירן ווי אַ ייִד איידער איינס בײַ וועמען איינער פֿון די עלטערן איז נישט קיין ייִד.
דער פּועל־יוצא פֿון דעם אַלץ איז אַז די ייִדישע טאָגשולן און מיטלשולן, בפֿרט די אָרטאָדאָקסישע, האָבן הײַנט מער תּלמידים ווי זיי האָבן ווען אַ מאָל געהאַט. עלטערן פֿון די פֿרומע שולן האָפֿן אַז דורכן שיקן די קינדער אַהין וועלן זייערע קינדער קריגן אַ געראָטענע ייִדישע בילדונג און במילא פֿאַרבלײַבן פֿרומע ייִדישע קינדער.
נישט תּמיד אַרבעט זיך עס אָבער אויס אַזוי. הינטער די קוליסן שושקען זיך די עלטערן, לערער און שול־דירעקטאָרן — גיכער בײַ די מאָדערן־אָרטאָדאָקסישע מיטלשולן איידער בײַ די חרדישע — וועגן אַן אָנגעווייטיקטן ענין: נישט געקוקט אויף זייערע גרעסטע באַמיִונגען, גייען געוויסע גראַדואַנטן פֿון די מיטלשולן „אַראָפּ פֿון דרך‟; דאָס הייסט — זיי היטן מער נישט קיין פֿרום לעבן.
ווען איך רעד וועגן דעם ענין מיט נישט־רעליגיעזע מענטשן, סײַ ייִדן סײַ נישט־ייִדן, וועלן זיי אָפֿט קוועטשן מיט די אַקסלען און זאָגן: „וואָס איז דאָ דער חידוש? מיר וווינען אין אַ פֿרײַער געזעלשאַפֿט, וווּ קינדער קענען אויסקלײַבן זייער אייגענעם לעבן־שטייגער. אויב דאָס קינד איז צופֿרידן מיטן לעבן וואָס ער האָט פֿאַר זיך אויסגעקליבן, דאַרפֿן די עלטערן אויך זײַן צופֿרידן.‟
ענטפֿער איך זיי, אַז ווען עלטערן גלייבן שטאַרק אין אַ געוויסער אידעאָלאָגיע, איז נאַטירלעך אַז זיי וועלן אַנטוישט ווערן אויב זייער קינד וואַרפֿן עס אָפּ. אַ מאַמע וואָס איז, למשל, זייער איבערגעגעבן צו געוויסע פּראָגרעסיווע אידעאַלן, וואָס מאַרשירט מיט אירע פֿרײַנד אויף פּאָליטישע דעמאָנסטראַציעס און ברענגט אַפֿילו מיט איר קינד — וועט זיכער אַנטוישט ווערן אויב דאָס קינד שליסט זיך שפּעטער אָן אין דער רעפּובליקאַנער פּאַרטיי. בײַ איר וואָלט דאָס אויך געהייסן אַז ער איז „אַראָפּ פֿון דרך‟.
די סיבות פֿאַר וואָס אַ קינד פֿון אַ פֿרומער היים וואָלט פֿאַרלאָזט אַזאַ לעבן־שטייגער זענען אָפֿט זייער קאָמפּליצירטע און אַ רעזולטאַט פֿון עטלעכע פֿאַקטאָרן. דורך מײַנע אייגענע שמועסן מיט מיטלשול־גראַדואַנטן האָב איך אַנטדעקט פֿיר מעגלעכע סיבות דערפֿאַר:
- נאָכן גראַדויִרן, פֿאָרט דער סטודענט אַוועק שטודירן אין אַ סעקולערן קאָלעדזש און דאָרט דערפֿילט ער אַז דאָס רעליגיעזע לעבן האַלט אים אָפּ פֿון זיך אויסלעבן ווי אַ פֿרײַער פֿויגל (ענלעך צום ייִנגל וואָס באַשרײַבט די דערשטיקנדיקע ליבשאַפֿט פֿון דער מאַמען אין איציק מאַנגערס ליד, „אויפֿן וועג שטייט אַ בוים‟).
- ער אָדער זי גלייבט נישט אין גאָט און זעט דערפֿאַר נישט קיין זינען אין היטן די מיצוות.
- ער אָדער זי האָט געליטן פֿון אַן אומגליקלעך משפּחה־לעבן און האָט דערפֿאַר נעגאַטיווע אַסאָציאַציעס מיט דער משפּחה, אַרײַנגערעכנט איר פֿרומקייט,
- ער אָדער זי איז „גיי‟ (האָט ליב דעם זעלבן מין) און פֿילט זיך אַרויסגעשלאָסן פֿונעם פֿרומען ציבור צוליב דער תּורהס פֿאַרווערן אַזוינע באַציִונגען.
שטעלט זיך די פֿראַגע: איז דאָ עפּעס וואָס די מיטלשולן וואָלטן געקענט טאָן פֿאַר יענע תּלמידים איידער זיי פֿאַרלאָזן דאָס רעליגיעזע לעבן? אויב מע האָט שוין אויסגעפּרוּווט אַלע קירובֿ־מיטלען און עס העלפֿט ווײַטער נישט, זאָל מען זיך פּשוט אונטערגעבן? איך האַלט אַז ניין. יעדעס קינד וואָס גראַדויִרט פֿון אַ ייִדישער מיטלשול, וואָלט געדאַרפֿט אַרויסקומען ווי אַ שטאָלצער ייִד, אַפֿילו אויב ער דריקט עס אויס אויף אַ נישט־רעליגיעזן אופֿן. און טאַקע דערפֿאַר דאַרפֿן די שולן אַנטוויקלען די ייִדישע אידענטיטעט פֿון די תּלמידים נישט בלויז אינעם רעליגיעזן זינען אָבער אויך אינעם נאַציאָנאַל־קולטורעלן.
איין אופֿן, וואָס ס׳רובֿ טאָגשולן טוען שוין, איז דורכן פֿאַרשטאַרקן די קינדערס אידענטיפֿיקאַציע מיט מדינת־ישׂראל. דאָס העלפֿט אויב דער בחור אָדער מיידל וועט שפּעטער טאַקע עולה זײַן. אין דער אמתן אָבער וועלן ס׳רובֿ תּלמידים זיך נישט באַזעצן אין ישׂראל, אַזוי אַז דאָס אַליין איז נישט קיין לייזונג.
וואָס מע דאַרף יאָ טאָן איז לערנען דעם תּלמיד די פֿילפֿאַרביקייט פֿון זײַן ייִדישן אָפּשטאַם, וואָס בײַ ס׳רובֿ ייִדן אין אַמעריקע איז דאָס אַ מזרח־אייראָפּעיִשער. אַחוץ די געוויינטלעכע ייִדישע לימודים ווי חומש, נבֿיאים און גמרא, דאַרף מען אויך אײַנפֿירן קורסן וואָס באַקענען די קינדער מיט דער רײַכקייט פֿון דער ייִדישער קולטור. ווען דער תּלמיד וועט זיך דערוויסן אַז ייִדישקייט נעמט אַרײַן נישט בלויז רעליגיע אָבער אויך די ייִדישע שפּראַך (ווײַל העברעיִש וועלן זיי זיך שוין במילא אויסלערנען), די געשיכטע, מאכלים און מוזיק פֿון אַמאָליקן ייִדישלאַנד, גיט עס אים אַ בעסערן פֿאַרשטאַנד פֿון וואָס עס הייסט צו זײַן אַ ייִד.
אַ צאָל מיטלשולן טוען דאָס שוין, אָבער בלויז אויפֿן שפּיץ מעסער. אינעם ענגליש־קלאַס, למשל, וועט דער לערער הייסן די תּלמידים לייענען אַן איבערזעצונג פֿון אַ באַשעוויס־דערציילונג. ליטעראַטור איז אָבער בלויז איין אַספּעקט פֿון קולטור. כּדי באמת אײַנצופֿלאַנצן אַן אינטערעס און ליבשאַפֿט צום עטניש־קולטורעלן אַספּעקט פֿון ייִדישקייט דאַרף מען אײַנפֿירן קורסן פֿון פֿאַרשיידענע מינים. למשל:
- אַ קלאַס וועגן דער געשיכטע פֿון די ייִדן אין מיזרח־אייראָפּע — און נישט בלויז וועגן דער ציוניסטישער באַוועגונג און דעם חורבן (דאָס לערנט מען שוין), נאָר וועגן די גרויסע אויפֿטוען במשך פֿון דער טויזנט־יאָריקער געשיכטע פֿון די ייִדן אין מיזרח־אייראָפּע: דער געבורט פֿון דער חסידישער באַוועגונג, די צעבליִונג פֿון דער ייִדישער און העברעיִשער ליטעראַטור, דער פּאָליטישער אַקטיוויזם פֿון די מזרח־אייראָפּעיִשע בונדיסטן, ציוניסטן און ייִדישיסטן, און ווי די ייִדן האָבן מיטגעבראַכט אָט די קולטור־ירושה קיין אַמעריקע.
- אַ קורס וועגן ייִדישן קינאָ, וווּ די קינדער קוקן אויף קלאַסישע ייִדישע פֿילמען ווי „דער דיבוק‟, „טבֿיה‟ און „ייִדל מיטן פֿידל‟ און דיסקוטירן סײַ דעם קולטור־היסטאָרישן קאָנטעקסט, סײַ די קונסט פֿונעם פֿילם.
- אַ קלאַס פֿון קלעזמער־מוזיק, און אַפֿילו אַ וואַרשטאַט וווּ די קינדער ברענגען זייערע אינסטרומענטן און לערנען זיך ווי אַליין צו שפּילן די אַלטע ייִדישע מעלאָדיעס (אָדער אַ קלאַס פֿון פֿאַרשידענע מינים ייִדישן פֿאָלקסמוזיק, אַרײַנגערעכנט די ספֿרדישע און תּימנער טראַדיציעס).
- אַ קאָכקלאַס וווּ די קינדער לערנען זיך אויס ווי צוצוגרייטן היימישע מזרח־אייראָפּעיִשע מאכלים ווי בלינצעס, קניידלעך און ראָגעלעך.
- ייִדיש־לעקציעס, ניצנדיק דעם אויסערגעוויינטלעכן קאָמפּיוטער־קורס, „ייִדיש פּאַפּ‟ וווּ קינדער לערנען זיך די שפּראַך דורך קוקן אויף די חנעוודיקע ייִדישע קאַרטונס פֿון נאָמי מיט איר ראָבאָט מאָבי— און וואָס איז, אַגבֿ, פֿרײַ פֿון אָפּצאָל.
געוויסע לערער און פּרינציפּאַלן וועלן טענהן, אַז צוליב דעם שוין געפּאַקטן לערנטאָג פֿון אַ ייִדישער מיטלשול (בפֿרט צוליב די אַוואַנסירטע סעקולערע לימודים וואָס די עלטערן פֿאָדערן כּדי זייערע קינדער זאָלן קענען אַרײַן אין די בעסטע אוניווערסיטעטן), איז פּשוט נישטאָ קיין צײַט צוצוגעבן אַזוינע קורסן. דאָס איז אָבער אַ תּירוץ פֿאַר די בענטשליכט. יעדער ווייסט אַז דאָס לערנען אַוואַנסירטע גמרא, למשל, איז נישט פֿאַר אַלעמען. אין דער זעלבער צײַט פֿונעם גמרא־קלאַס קען מען גיבן איינעם אָדער מער פֿון די קולטורקלאַסן ווי אַ ברירה.
דערצו קען מען אָפּהאַלטן די קלאַסן נאָך די געוויינטלעכע שול־שעהען. פּונקט ווי די מער אַטלעטישע תּלמידים גייען טרענירן אויף ספּאָרטמאַטשן, זאָלן תּלמידים מיט אַן אינטערעס צו קולטור זיך דערוויסן וועגן דער פֿילפֿאַרביקער קולטור־ירושה פֿונעם ייִדישן פֿאָלק און אַפֿילו גיין אויף שײַכותדיקע עקסקורסיעס צוזאַמען. די סטודענטן וואָס וווינען אין דער ניו־יאָרקער געגנט קענען, למשל, פֿאָרן צוזאַמען אין ייִדישן טעאַטער.
בקיצור, ווען מע פֿלאַנצט אײַן בײַ קינדער אַ ליבשאַפֿט צו זייער עטניש־קולטורעלן אָפּשטאַם, גיט עס זיי אַ געלעגנהייט צו בלײַבן שטאָלצע, גוט־אינפֿאָרמירטע ייִדן. נאָכן גראַדויִרן וועלן זיי קענען אויסדריקן זייער ייִדישע אידענטיטעט נישט בלויז דורך גיין אין שיל שבת און יום־טובֿ, נאָר דורכן ווײַטער זיך לערנען ייִדיש, זיך פֿאַרנעמען מיט אַקאַדעמישע פֿאָרשונגען פֿאַרבונדן מיט דער ייִדישער געשיכטע אָדער ליטעראַטור און גיין אויף ייִדישע קאָנצערטן, פֿעסטיוואַלן און קאָנפֿערענצן. דערבײַ וועלן אויך יענע קינדער, וואָס פֿאַרלאָזן דאָס רעליגיעזע לעבן, ווײַטער אָנהאַלטן אַ שטאַרקע פֿאַרבינדונג מיט ייִדן און ייִדישקייט און במילא וועלן זיי, כאָטש אינעם קולטורעלן זינען, קיין מאָל נישט אַראָפּ פֿון דרך.
The post What’s missing in our Jewish high schools appeared first on The Forward.