Uncategorized
For theatergoers at Broadway’s recent spate of Jewish shows, attendance is a form of witness
(JTA) — Jewish stories have had top billing on Broadway this season — and Jewish audiences have been flocking to the theater.
Audiences have lined up to see Tom Stoppard’s “Leopoldstadt,” the multigenerational saga of a Jewish family in Vienna, and the devastating consequences of the Holocaust upon its ranks. They have packed the house for “Parade,” a musical retelling of the infamous antisemitic show trial and subsequent lynching of Leo Frank in Marietta, Georgia, in 1915. And just off Broadway, “The Wanderers” (which closed April 2) invited us into the slowly disintegrating marriage of two secular Jews born to mothers who dramatically left the Satmar sect of ultra-Orthodox Judaism, a show replete with intergenerational trauma and a pervasive sense of ennui.
None of these shows offers a particularly lighthearted evening at the theater. So why have they proven so popular? Critics have penned countless reviews of the three plays, analyzing the quality of the productions, the scripts, scores, performances of principal actors, set and design. But for our new book exploring what audiences learn about Judaism from Jewish cultural arts, my colleague Sharon Avni and I have been interviewing audience members after seeing “Leopoldstadt,” “Parade” and “The Wanderers.” We are interested in turning the spotlight away from the stage and onto the seats: What do audiences make of all this? What do they learn?
Take “Leopoldstadt,” for example, a drama so full of characters that when it left London for its Broadway run the production team added a family tree to the Playbill so that theatergoers could follow along. “Leopoldstadt” offers its audience a whistle-stop introduction to modern European Jewish history. In somewhat pedantic fashion, the family debates issues of the day that include Zionism, art, philosophy, intermarriage and, in a searing final scene, the memory of the Holocaust.
For some of the theatergoers that we interviewed, “Leopoldstadt” was powerful precisely because it packed so much Jewish history into its two-hour run time. It offered a basic literacy course in European Judaism, one they thought everyone needed to learn. Others, however, thought that this primer of Jewish history was really written for novice audiences — perhaps non-Jews, or assimilated Jews with half-remembered Jewish heritage, like Stoppard himself. “I don’t know who this play is for,” one interviewee told us. “But it’s not me. I know all this already.”
Brandon Uranowitz, left, who plays a Holocaust survivor, confronts Arty Froushan as a young writer discovering his Jewish roots, in the Broadway production of Tom Stoppard’s “Leopoldstadt.” (Joan Marcus)
Other interviewees thought the power of “Leopoldstadt” lay not in its history lessons, but in its ability to use the past to illuminate contemporary realities. I spoke at length with a woman who had been struggling with antisemitism at work. Some of her colleagues had been sharing social media posts filled with lazy caricatures of Jews as avaricious capitalists. Upon seeing “Leopoldstadt,” she realized that these vile messages mirrored Nazi rhetoric in the 1930s, convincing her that antisemitism in contemporary America had reached just as dangerous a threshold as beheld European Jews on the eve of the Shoah.
We heard similar sentiments about the prescience of history to alert us to the specter of antisemitism today from audiences who saw “Parade.” Recalling a scene where the cast members wave Confederate flags during the titular parade celebrating Confederate Memorial Day, Jewish audiences recalled feeling especially attuned to Jewish precarity when the theater burst into applause at the end of the musical number. “Why were we clapping Confederate flags?” one of our interviewees said. “I’ve lived in the South, and as a Jew I know that when you see Confederate flags it is not a safe space for us.”
“Parade” dramatizes the popular frenzy that surrounded the trial of Leo Frank, a Yankee as well as a Jew, who was scapegoated for the murder of a young Southern girl. Jewish audience members that we interviewed told us that the play powerfully illustrated how crowds could be manipulated into demonizing minorities, comparing the situation in early 20th century Marietta to the alt-right of today, and the rise of antisemitism in contemporary America.
What we ultimately discovered, however, was that audience perceptions of the Jewish themes and characters in these productions were as varied as audiences themselves. Inevitably, they tell us more about the individual than the performance. Yet the fact that American Jews have flocked to these three shows — a secular pilgrimage of sorts — also illustrates the power and the peril of public Jewish storytelling. For audience members at “Leopoldstadt” and “Parade,” especially, attending these performances was not merely an entertaining evening at the theater. It was a form of witnessing. There was very little to be surprised by in these plays, after all. The inevitable happens: The Holocaust destroys Jewish life in Europe, Leo Frank is convicted and lynched. Jewish audiences know to expect this. They know there will be no happy ending. In the secular cultural equivalent to saying Kaddish for the dead, Jewish audiences perform their respect to Jewish memory by showing up, and by paying hundreds of dollars for the good seats.
The peril of these performances, however, is that audiences learn little about antisemitism in reality. The victims of the Nazis and the Southern Jews of Marietta would tell us that they could never have predicted what was to happen. Yet in “Parade” and “Leopoldstadt” audiences are asked to grapple with the naivete of characters who believe that everything will be all right, even as audiences themselves know that it will not. By learning Jewish history on Broadway, audiences are paradoxically able to distance themselves from it, simply by knowing too much.
In the final scene of “Leopoldstadt,” Leo, the character loosely based on Stoppard himself, is berated by a long-lost relative for his ignorance of his family’s story. “You live as if without history,” the relative tells Leo. “As if you throw no shadow behind you.” Audiences, at that moment, are invited to pat themselves on the back for coming to see the show, and for choosing to acknowledge the shadows of their own Jewish histories. The cold hard reality, however, is that a shadow can only ever be a fuzzy outline of the truth.
—
The post For theatergoers at Broadway’s recent spate of Jewish shows, attendance is a form of witness appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
The ‘Seinfeld’ cast reunites (but not really) to address Israel’s elections
Jerry Seinfeld, Elaine Benes, George Costanza and Cosmo Kramer are weighing in on next week’s Israeli elections.
AI deepfakes of them, that is, who appear in a new, three-minute clip, looking and sounding almost exactly like they did on the classic TV show.
But unlike the torrent of noxious fakes from Prime Minister Benjamin Netanyahu and his allies, this one is a force for good: smart satire that captures the urgency of this moment for Israeli democracy, and the hope and anxiety bubbling up among all those who fear for it, including me.
Researchers at the Open University of Israel’s “Ze Be AI” project have identified thousands of AI-generated posts by Israeli parties and politicians, with Netanyahu’s Likud responsible for more than any other.
For example, Netanyahu posted an AI ad showing Gadi Eisenkot, his chief political rival, shunning a young man resembling Eisenkot’s son Gal, killed in Gaza, to instead embrace Arab leader Mansour Abbas. National Security Minister Itamar Ben-Gvir shared an AI video depicting emaciated Palestinians in what looks like a concentration camp. Finance Minister Bezalel Smotrich’s party circulated AI scenes of Israel’s Supreme Court president and attorney general being dragged through burning streets.
These videos put real people in scenes that never happened. They depict violence and turbocharge hatred against Arab citizens of Israel and Palestinians in the West Bank and Gaza. They are designed to mislead and incite, many times with no disclosure to viewers that what they are watching is fake.
The Seinfeld clip is different.
In it, Jerry, Elaine, George and Kramer sit around their diner booth discussing Elaine’s latest boyfriend — who happens to be a big fan of Bibi.
“Elaine, you can’t rule a guy out just because he’s pro-corruption, the establishment of a messianic dictatorship, and dismantling the only Jewish state in the world,” says Kramer.
When Elaine balks at voting, Jerry tries reverse psychology: “Don’t vote, Elaine. Fine by me. But later, when the dictatorship starts, don’t come crying to us.”
The group rattles off the complaints they predict are imminent. Some are absurd: “Why can I only ride on a kosher bike?” Others describe what Israel is already becoming: “Why can’t I say what I think?” “Why is everyone relocating? Why are there no doctors?”
Elaine relents — “I’ll vote, you nudniks” — but when Jerry mentions the date of the elections, it turns out Elaine won’t be in the country. She’ll be in Berlin, at a conference.
The topic? The collapse of Western democracies.
All of this is classic Seinfeld: Kramer’s grandiose pronouncements, the petty grievances, the ironic twist with the Berlin conference.
Yes, it’s a deepfake of beloved characters. The lack of an AI label for the entire duration of the clip may violate Israeli election rules. A caption toward the end implores Israelis, “You Have a Country to Save. Move Your Tuches. Go Vote,” but omits the creator. More transparency would have been better.
But no one watching is meant to think Kramer has views on Israeli coalition politics. These are characters from a decades-old show talking about Israeli elections today. It includes an explicit note that it’s satire. And whereas the Israeli right’s videos depict things that didn’t happen, the references in the clip to crackdowns on speech and mass emigration are all verifiable.
Though no creator for the Seinfeld video is formally listed, it resembles the work of Hagai Lapid, a Tel Aviv–based director and comedy writer who previously spent 14 years at Keshet 12, Israel’s most-watched TV channel, and co-created a string of mockumentaries and wrote for the satirical puppet show Chartzufim. At least one Facebook post credits Lapid as the Seinfeld clip’s creator. Lapid recently posted a viral AI deepfake of British actor Gary Oldman, in character as Jackson Lamb from Apple TV’s Slow Horses, urging Israelis to vote.
Both the Slow Horses video and the Seinfeld clip feel different from AI slop flooding the web because the scripts are well-written and use levity as a lead-in to more serious claims and demands. They can flit across WhatsApp groups and social media in a way that no stern warning about authoritarianism can.
The entire election may hinge on a few votes. Tens of thousands of Israeli expats are planning to fly back to head to the polls. As they prepare to travel to Israel, friends who live there are planning moves abroad should the election leave the far right in power. The Seinfeld clip is aimed at all of these voters.
Seinfeld has been famously described as a “show about nothing,” less a verdict on its quality and more a nod to the way the show finds depth in the mundane. Larry David, Seinfeld’s co-creator, had a core rule : “No hugging, no learning.” Seinfeld’s characters were written to be self-interested, oblivious to the impact they have on the world around them.
This clip violates that rule. It is a call to action, delivered with the best of Jewish gallows humor, the kind that laughs as it sees the axe that may fall, but contains a seed of hope that things may just yet go the other way. Towards the end, a fictional Jerry breaks the fourth wall to plead with the audience:
“What you just saw was satire. Obviously, we don’t vote in Israeli elections. But you Israelis, if you don’t want to turn into a Jewish version of Iran, or collapse and vanish like Nokia or Crocs, all you have to do is move your tuches off your couch and go vote.”
The post The ‘Seinfeld’ cast reunites (but not really) to address Israel’s elections appeared first on The Forward.
Uncategorized
The latest issue of the Hasidic magazine ‘Chvalyes’ discusses psychedelic drugs
ערגעץ װוּ אױף דער ייִדישער װעלט, אָדער דער ייִדיש־װעלט, דאַרף זיך געפֿינען אַ פֿאָרשער װאָס זאָל זיך אָפּגעבן מיט דער נײַער געשיכטע פֿון דער חסידישער ליטעראַטור, בפֿרט מיט אירע עליות און ירידות, די פּערזענלעכקײטן און אַנשטאַלטן.
אַ נײַע און פֿאַרכאַפּנדיקע חסידישע אױסגאַבע איז תּמיד אַ סיבה זיך צו אַנגזאַזשירן מיט דער דאָזיקער געשיכטע, צו פֿאַרשטײן פֿאַר װאָס ס׳איז כּדאַי דאָס צו לײענען מיט קאָפּ.
טאַקע דערפֿאַר וועל איך הײַנט שרײַבן וועגן „כוואַליעס“ — אַ נײַעם זשורנאַל, וואָס איך האָב הײַיאָר מיטגענומען אין שיל אַרײַן װי לײענװאַרג בעת די לאַנגע יום־טובֿ־דרשות.
ס׳איז פֿאַראַן אַזאַ סטערעאָטיפּ בײַ ייִדישיסטן (און מיט דעם בין איך אױסן נישט־חסידישע ייִדיש־רעדערס און ליבהאָבערס פֿון ייִדיש), אַז חסידיש ייִדיש האָט נאָר צו טאָן מיט גאָר פֿרומע זאַכן, נאָר טעמעס װאָס גוטע פֿרומע לײַט װאָלטן אָנגענומען.
ס׳איז אָבער נישט אַזױ. דורך די אַלע גילגולים פֿון דער אַמעריקאַנער חסידישער ליטעראַטור — זאָל זײַן בלאָגס, װעבזײַטלעך (צום בײַשפּיל „אײַװעלט“ אָדער דער שױן אונטערגעגאַנגענער „קאַװע־שטיבעל“), אָדער אין אַ רײ קורציאָריקע אָבער דאָך לעבעדיקע זשורנאַלן — איז דער אינטערעסאַנטסטער אינהאַלט, לױט מײַן מיינונג, נישט די עסײען װעגן דער חסידישער געשיכטע, אָדער מעשׂיות פֿון צדיקים און רביים, נאָר דװקא די גבֿית־עדותן פֿון טאָגטעגלעכע קאָנפֿליקטן.
געװען אַ מאָל „װעקער“ (דאָרט האָב איך אָפּגעדרוקט אַ פּאָר שטיקלעך, װאָס דאָס איז אַלײן אַ סימן פֿון אָפֿנקײט — װי אָפֿט לײענען די ייִדישיסטן און די חסידים אײנער דעם צװײטן?), און דערנאָך איז מען אַריבער אױף אַ נײַער פּובליקאַציע, „כװאַליעס“.
סײַ „װעקער“ סײַ „קאַװע שטיבעל“ זײַנען צום באַדויערן מער נישטאָ — דאַכט זיך, מער צוליב פֿינאַנציעלע װי אידעאָלאָגישע סיבות. אַ דאַנק דער מי, און מסתּמא דעם כּוח־הגעלטשאַפֿונג פֿון דער רעדאַקציע, האָט מען אָבער שױן אַרױסגעגעבן העכער אַ טוץ נומערן פֿון „כװאַליעס,“ װאָס איך דערלױב זיך צו זאָגן איז פּראָסט־פּשוט אַ גילגול פֿון „דער װעקער.“
דער נײַער נומער איז אָבער באַזונדערש רײַך און כּדאַי אָנצוקוקן צוליב דעם פֿענצטערל, װאָס ער עפֿנט אױף אין דער חסידישער װעלט אַרײַן. און דװקא אַ פֿענצטערל װאָס װײַזט די טײלן פֿון דער געזעלשאַפֿט װאָס אַ סך װילן, זײ זאָלן בלײַבן באַהאַלטן. װי די רעדאַקציע „כװאַליעס“ באַשרײַבט זײער צײַטשריפֿט, דינט זי ווי אַ פּלאַטפֿאָרמע פֿאַר מאַטעריאַלן „װאָס האָבן נישט קײן געהעריגן פּלאַץ אין די אַלגעמײנע אױסגאַבעס אױף די פּאָליצעס פֿון די הײמישע געשעפֿטן.“
ספּעציעל טשיקאַװע איז די טעמע װאָס פֿאַרנעמט דעם אױבן־אָן פֿון דער איצטיקער פֿילפֿאַרביקער הילע: „סײַקעדעליקס,“ דאָס הײסט, דער באַנוץ פֿון פּסיכעדעלישע סובסאַנצן אין די היימישע קרײַזן און זײער װירקונג אױפֿן יחיד און כּלל.
זיכער, װי אַ דאָקטער און אַ מענטש װאָס איז מער װײניקער באַקאַנט מיט דער הױפּטשטראָמיקער גױיִשער אַמעריקאַנער קולטור, האָב איך געװוּסט אַז די דאָזיקע בשׂמים, צום בײַשפּיל אײַאַהואַסקאַ, קעטאַמין, פּסילאָסײַבין, און אַזױ װײַטער, זײַנען געשטיגן אין פּאָפּולעריטעט. נאָר אַז זײ האָבן אױך אַרײַנגעדרונגען אין בתּי־מדרשים, בײַ רבישע משפּחות און גבֿירישע בעלי־בתּים, װי אױך פּאָרפֿעלקער און סתּם חסידים מיט כּלערלײ פֿאַרלאַנגען און פּראָבלעמען – דאָס האָב איך נישט געװוּסט.
אין דעם עפֿענונג־אַרטיקל װאָס דינט װי אַן אַרײַנפֿיר אין דער טעמע, װערט קלאָר װי פֿאַרשפּרייט ס׳איז שױן געװאָרן די דאָזיקע „סחורה.“ „װער האָט מעדיצין?“ פֿרעגט אײנעם בײַ א שבת־טיש. אַ צװײטער זאָגט אַז ער האָט קעטאַמין, נאָר דער װאָס האָט געבעטן די „מעדיצין,“ באַשרײַבט װײַטער דער מחבר פֿון אַרטיקל, „שטעלט קלאָר אַז ער זוכט דװקא שװעמלעך. עס נעמט נאָך אַ סעקונדע ביז אַ צװײטע ברענגט אַפֿיר די געװוּנטשענע ׳מעדיצין׳, װאָס װערט געגעסן בײַם שבת טיש װי דער אַפֿיקומן בײַם סדר.“
װי אַזױ איז מען געקומען צו דעם? מע פּרוּװט באַקענען דעם לײענער אױף אײן פֿוס מיט דער געשיכטע פֿון פּסיכעדעלקס. עס װערט ברײט באַהאַנדלט די אַמעריקאַנער געשיכטע פֿון דער יוגנט-קולטור בשעת די 1960ער יאָרן און אירע פֿאַרבינדונגען מיט פֿאַרשײדענע סובסטאַנצן װאָס „ענדערן“ דעם מוח, װי אױך מעגלעכע פּאַראַלעלן צװישן יענער היפּי־װעלט פֿון געזעלשאַפֿטלעכן אױפֿברױז און דער הײַנטיקער װעלט פֿון כעמיש־נײַגעריקע חסידים.
נישט דאָס װערט דערזאָגט, נאָר די דאָזיקע װעלט איז אױך אין מיטן פֿון אַ רײ לאַנג־טערמיניקע און טיף־גרײכיקע בײַטענישן, און דער דאָזיקער סובסטאַנצן־באַנוץ איז זיכער טײלװײַז געװירקט דערפֿון. אײן קעפּל אין דעם אַרטיקל פֿון דער געשיכטע פֿון פּסיכעדעליקס שטעלט אַפֿילו די פֿראַגע, „צי זעכציג־ט זיך יעצט אין דער הײמישער װעלט?“ דאָס הײסט, צי זײַנען הײַנטיקע הסידים געװירקט פֿון יענע פֿאַרטשאַדעטע יאָרן פֿון דער אַמעריקאַנער יוגנט אין די 1960ער?
שטעקט אפֿשר דער גרעסטער חידוש אין דעם, װי אַזױ די שרײַבערס פֿון די אַרטיקלען אױף דער דאָזיקער טעמע טרעטן אַרױס צו זאָגן אַז דעם נושׂא באַהאַנדלט מען אין דעם נומער װײַל די אָנפֿירערס פֿון זײער קהילה גיבן זיך נישט אָפּ דערמיט. מוטיק, נאָר אױך אונטער פּסעװדאָנימען….און אַרױסברענגען די דאָזיקע פֿראַגעס װיל מען אױף אַ געמאָסטענעם, נישט קאָנטראָװערסיעלן אופֿן. װי עס זאָגן די רעדאַקטאָרן, „מיר זענען נישט דאָ צו טױשן קײנעם אָדער צו שטופּן אַגענדעס.“
דער רעשט פֿון דעם פֿעטן נומער איז אָבער אױך װיכטיק. עס נעמט אַרײַן אַן אַרטיקל פֿון אַ חסידיתטע מיטן פּסעוודאָנים „אשת חבֿר“, אונטערן טיטל „אַ פֿעמיניסטקע װאַקסט אין ברוקלין“. די פֿרוי גײט אַדורך אַ קריזיס פֿון אמונה װאָס װערט באַאײַנפֿלוסט אָבער נישט געלײזט פֿון די װערק פֿון מאָדערן־פֿרומע ייִדישע פֿרױען, װאָס האָבן קריטיקרט אױף אַן ענלעכן אופֿן די ייִדישע פּאַטריאַרכיע.
„איך האָב טועם געװען דעם סאָרט אָפֿענעם דזשודאַיִזם,“ שרײַבט „אשת חבֿר“, „און נישט געטראָפֿן דאָרט אידישקײט. מײַן באַשעפֿער האָט אַ חסידישן אַקצענט.“ לסוף באַשליסט זי, אז אפֿשר מוז זי אַלײן אָנשרײַבן אַ בוך װעגן אירע קאָנפֿליקטן. „אױב איז דאָ אַ בוך װאָס דו װילסט לײענען אָבער עס איז נאָכנישט געשריבן געװאָרן, דאַן מוזטו עס אַלײן שרײַבן.“
אַ לענגערע עסײ, ממש אַ מאַמר, פֿון באַװוּסטן שרײַבער קטלא קניא גיט זיך אָפּ מיט דער טעמע פֿון ייִדישן חינוך — נאָך אַ בײַשפּיל פֿון אַ טיפֿזיניקער און שאַרפֿער קריטיק װאָס צילט דװקא אױף די סאַמע יסודות פֿון חסידישן לעבן־שטייגער. דער מחבר פּרוּװט האַלטן דעם באַלאַנס צװישן מוטיקן דעם בחור צו װעמען ער שרײַבט, און אים „טראָסטן“ (װי עס זאָגן די חסידים) אַלײן צו געפֿינען זײַן װעג אין לעבן. „דאָרט איז דיר איצט באַשערט צו זײַן און װען די צײַט װעט קומען װעסטו דאַרפֿן מוזן אַלײן אַרױסקריכן און אױסװאַקסן.“
(אין 2018 האָט קטלא קניא אַרױסגעגעבן אַ גאַנץ בוך וועגן דער דאָזיקער טעמע.דער עסײ אין „כװאַליעס“ איז אַנדערש, געוואָנדן צו אַ יונגן בחור אין ערשטן פּערזאָן, און פֿאָרט איז דאָס אַ באַװײַז, אַז די פֿאַרמאַכטקײט פֿון חינוך איז פֿאַרבליבן אַן אַקטועלע טעמע, װאָס שטערט דעם שרײַבער.)
אַרױסהײבן דאַרף מען אױך אַ ליד װאָס באַשרײַבט אַ פּרטימדיק, און זײער מענטשיש, בילד פֿון דעם רבונו של עולם אַלײן. דער דאָזיקער כּבֿיכול איז „אינספּײַערד“ (אינספּירירט), זאָגט דער פּאָעט, „בײַ משה רבני, אָבאַמאַ, און דשאַן נאַש.“ ער „שמײכלט מיסטעריעז, מאָנאַ ליזאַ.“ כאָטש ער איז אוניװערסאַל, האָט ער דאָך אַ „סאָפֿט ספּאָט פֿאַר זײַן אידיש פֿאָלק.“ פֿירט אױס דער דיכטער, „שמע ישׂראל – דער װאָן ענד אָנלי, ה׳ אחד!“
צװײ באַמערקונגען פּאַסן דאָ װי אַן אױספֿיר. ראשית-כּל, אַז מע האָט געשאַפֿן די נײיטיקע געלטגעבערס פֿאַר אַזאַ נומער איז אַלײן אַ סימן אַז אַן אױסגאַבע פֿאַר אמתער ליטעראַטור, װאָס מע פֿלעגט רופֿן אין אונדזער קרײַזן אַ „ליטעראַרישע געזעלשאַפֿטלעכע צײַטשריפֿט“ איז יאָ פֿאַראַן, זײַט בײַ זײַט מיט די גאָר פֿרומע אָפֿיצעלע אָרגאַנען, שבת־בלעטער, און הײמזשורנאַלן. (מסתּמא נעמען יענע אַרײַן אױך גוטע ליטעראַטור; איך בין פּשוט װײניק באַקאַנט מיט זײ.)
און לסוף, דאַרף איך מודה זײַן אַז ס׳איז אַ מחיה צו לײענען אַ זשורנאַל פֿון ייִדן, װאָס איז נישט 100% אָפּגעגעבן ישׂראל אָדער פּאַלעסטינע. זײַט װיסן אַז יענע טעמע איז מיר לעבנס־װיכטיק, און פֿאָרט, װערט אָפֿט מאָל אױסגעשעפּט יעדן ביסל שאַפֿערישער כּוח פֿון דער דאָזיקער הײסער טעמע.
דעם דאָזיקן זשורנאַל און זײַנע שרײַבערס פֿעלט נישט קײן כּוח, דאַכט זיך. איך קוק אַרױס צו לײענען די קומעדיקע נומערן.
The post The latest issue of the Hasidic magazine ‘Chvalyes’ discusses psychedelic drugs appeared first on The Forward.
Uncategorized
Watch: The cattle farmer building a synagogue in a cornfield
For the past year and a half, we’ve followed Nik Jakobs, a third-generation cattle farmer in Sterling, Illinois, who is building a synagogue in a two-acre cornfield. Alongside it, he is also building a museum of tolerance.
Our coverage began when Nik traveled 600 miles to rescue the ark, bimah and stained glass from a closing congregation in Pennsylvania. After we published our first story about the unlikely journey, additional synagogues began donating their own sacred objects, each from a community that could no longer keep them.
Nik, 41, is the grandson of Holocaust survivors, and the museum is his way of teaching the tolerance that saved his family. His grandmother, Edith, was 11 in 1942 when a Lutheran farmer named Willem Drenth offered the family’s home as a hiding place. She was one of 13 Jews who lived in that single room for two years and eight months, with no electricity and no running water. About a hundred villagers knew about the Jews in hiding. No one said a word.
While in hiding, Edith kept busy by learning to knit. She embroidered a cloth, which survived and will now cover the Torah in Nik’s new synagogue.
This spring, Nik and his family traveled to the Netherlands, where the village staged a play about the family in hiding and the Drenths. They watched actors portray their ancestors, and the Christians who kept their family alive.
Edith died this month at 95. Her voice, trained to a whisper in hiding, never regained its full volume. Her story did.
That story is now drawing others in. The Anne Frank House donates one sapling a year, grown from the chestnut tree Anne saw from her attic hiding place. It has chosen the Illinois synagogue and museum to plant its next one. After visiting Anne’s house with his four daughters, Nik put it this way: “Anne’s story ends. My grandmother’s didn’t.”
Nik and his family broke ground on the sanctuary this spring, on land beside a Lutheran church — the same faith as the farmer who saved his family.
If all goes as planned, the doors open in late 2027. They hope the first service will be the bat mitzvah of Nik’s oldest daughter, Taylor. The pews will hold the congregants of the closing synagogues whose ark, Torah and windows helped build the room, there to see their old homes live again.
Catch up on all of our stories about Nik Jakobs.
The post Watch: The cattle farmer building a synagogue in a cornfield appeared first on The Forward.
