Uncategorized
Glace, a new Upper East Side ice cream shop, carries on the Zabar family tradition
(New York Jewish Week) — It’s not every day that a new ice cream parlor opens on the Upper East Side — much less a new, “French-inspired” scoop shop opened by the offspring of one the most famous Jewish families in New York’s culinary scene.
On a sunny Wednesday afternoon, Sasha Zabar launched his latest food venture: Glace, an ice cream parlor that boasts some 20 homemade flavors, including Pistachio White Chocolate and PB&J. He’s the grandson of Lillian and Louis Zabar, who founded the eponymous Upper West Side gourmet grocery and appetizing store in 1934, and the son of Eli Zabar, the Upper East Side restaurateur who has 10 different stores and eateries.
Motivated by the lack of ice cream options in the neighborhood, Sasha Zabar decided to open Glace. (Julia Gergely)
Within minutes of the opening of Glace — the French word for ice cream — a gaggle of high schoolers had already made it their mid-afternoon hangout spot, crowding around bright red outdoor dining tables.
“There’s really nowhere to get ice cream in the neighborhood,” Zabar, 31, told the New York Jewish Week as he scooped cups and cones from behind the counter for the steady trickle of customers. “I grew up here and there used to be a Ciao Bella on 92nd between Madison and Fifth. After that closed in 2010, I’ve always wanted another ice cream store nearby.”
Located at 1266 Madison Ave., Glace occupies the former location of the French gluten-free bakery Noglu, which is also operated by Eli and Sasha. The bakery moved to a larger location just a few doors down at the beginning of 2022.
And though the scoop shop’s small, bright pink storefront with just a few stools for indoor seating is a new, independent venture, Glace stays true to the space’s gluten-free roots: Noglu’s gluten-free brownies and cookies are incorporated into several flavors, and the housemade waffle cones are also gluten-free. Glace offers homemade soft serve, sorbet, sundaes and milkshakes, and liquid toppings like hot fudge and raspberry sauce.
The “Eton Mess,” a $12 sundae that includes vanilla ice cream, strawberry sorbet, strawberry jam, whipped cream and toasted almonds. (Julia Gergely)
“I did all the flavors, I designed the store, it’s my vision being executed with a little bit of Noglu and Eli’s influence. But it’s a separate business,” Zabar said when asked how he feels about carrying on the family tradition. “It feels good, but it’s different in many ways. I want it to be its own thing.”
Then again, Zabar’s desire to strike out on his own also has precedent in the family: His father Eli split from the original Upper West Side Zabar’s business in 1973 when he moved across the park to found gourmet food shop E.A.T. Sasha Zabar and his twin, Oliver, have been involved in their father’s food empire for half a decade, and have already launched a few of the brand’s businesses, including Eli’s Night Shift, a craft beer bar on 79th and Third Ave., and Devon, a Lower East Side restaurant and cocktail bar that closed in 2021.
Zabar noted that many of his 20-some flavors — including Toasted Almond, which is reminiscent of a “gourmet version of Good Humor bar,” Zabar said, and Banoffee, a banana and salted caramel flavor — are inspired by memories from a childhood filled with Jewish celebrations, although he has yet to focus on particularly “Jewish” flavor profiles (like the Chocolate Covered Caramel Matzoh Ice Cream sold at his father’s shop this Passover for $20 a pint). “I am mostly focused on good ingredients and good flavors,” he said.
On opening day — which Zabar referred to as “an early draft” — Zabar had already identified some changes he wanted to make. The ice cream was harder than he intended (a freezer temperature fix) and he wanted to reorganize the toppings — the jars of almonds, pistachios, sprinkles and honeycomb meringue weren’t as obviously displayed as he wanted them to be.
“There are still some things that may change,” he said, adding that he plans to rotate flavors and toppings weekly, depending on what’s in season and what’s popular. “I just want to get it up and running and we’ll see where it goes.”
Zabar scoops a mango sorbet for one of the shop’s first customers. (Julia Gergely)
As for Glace’s customers, none seemed to pick up on Zabar’s perceived missteps. Several Upper East Siders out walking their dogs or taking a stroll excitedly popped their heads in to see what was finally filling the space that had been vacant for a year. While many walked in with promises to come back soon, some purchased cones, others ordered scoops and one chic older woman even tried the “Mac-wich,” a scoop of ice cream sandwiched in between two homemade, gluten-free macarons.
“I have a lot of thoughts,” said Lily, a ninth grader from a nearby high school, who stopped by to try out a mango sorbet in a waffle cone. “I’m scared to go to Noglu because it’s so expensive; I don’t even want to ask for water. I’m glad there is somewhere else to go and I love the flavors.”
(For what it’s worth, a gluten-free croissant at Noglu will set you back $10.50. A small scoop at Glace costs $7 — the cones are an additional $3.)
Her friend Lauren, who is gluten-free, opted for a chocolate cone, telling the New York Jewish Week that Glace’s opening “is really special to me.”
“I love the aesthetic, the flavors are amazing, I haven’t had a cone in five years because I can never find a gluten-free one,” she said. “It shouldn’t be three extra dollars, but at the same time I’m willing to pay for it. It’s really good.”
The pair couldn’t talk long — they were rushing to finish their ice cream cones before they melted in the sunshine. Plus, their next class began in three minutes.
—
The post Glace, a new Upper East Side ice cream shop, carries on the Zabar family tradition appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
The PA Just Made More ‘Pay-for-Slay’ Payments; Here’s How the US and EU Could Stop It
The opening of a hall that the Palestinian Authority named for a terrorist who killed 125 people. Photo: Palestinian Media Watch.
Palestinian Media Watch (PMW) reported yesterday that the Palestinian Authority (PA) is continuing its Pay-for-Slay payments outside the PA areas, beyond US and EU donor oversight.
Families in Jordan and Syria confirmed the salaries were paid earlier this week. Yesterday, families in Lebanon also reported receiving their Pay-for-Slay payments. Families in Egypt were told to expect the payments, “Thursday or the beginning of next week.”
So, how is the PA keeping these monthly terror salaries flowing without triggering EU and US scrutiny?
The PA’s own budget exposed the foreign Pay-for-Slay payments
The PA’s 2017 budget book included a breakdown of how many “Martyrs and wounded” families receive monthly allowances — both inside and outside PA-controlled areas. (The PA has not published the figures about the number of Martyr family recipients since 2017.)
Although the file is no longer available online, PMW downloaded it at the time.
The relevant section on page 622 states:
13,500 families of Martyrs and wounded received monthly allowances. The Institution [for Care of the Families of the Martyrs and the Wounded] pays monthly allowances to the families of the Martyrs and the wounded through the institution’s branches abroad.
The budget continues:
21,500 families of martyrs and wounded inside the homeland (the PA areas and Israel) received allowances. Providing financial allowances to the families of the Martyrs and the wounded inside the homeland through the institution’s branches.
This was the PA admitting — in its budget — that it maintained an organized foreign-branch system to pay 13,500 terror “allowances” outside the “homeland.”
The minimum foreign Pay-for-Slay total: NIS 18.9 million per month
Under PA regulations, the minimum monthly payment to “Martyrs’ families” is 1,400 shekels.
The 2017 figure for overseas recipients:
- 13,500 families × 1,400 shekels = 18,900,000 shekels per month
This figure of 18.9 million is clearly a minimum for 2026:
- Payments rise based on family status (+400 shekels for a wife and +60 shekels for each child). For simplicity, PMW has ignored the extras.
- The number of eligible “Martyrs” families has certainly increased since 2017.
- PMW did not calculate the exiled Palestinian released terrorist prisoners who have continued to receive monthly payments.
The method: The PA hides foreign payments under the PLO heading
This money avoids EU and US donor scrutiny because the PA does not pay terrorists’ families outside the country through the PA’s local Commission of Prisoners. Instead, the PA routes payments through the PLO, where donors are not demanding transparency.
Donors scrutinize PA payments; donors do not scrutinize PLO payments. The PA exploits that gap.
Looking at the PA transfers to the PLO in 2025 confirms PMW’s analysis.
In 2025, the PA reported transferring to the PLO 269,434,600 shekels, averaging 22.5 million shekels per month, listed as “transfer expenses” — the budget category used to describe the terrorist payments.
That number aligns cleanly with what the PA already documented in 2017:
- Foreign terror payments in 2017 were NIS 18.9 million/month (minimum)
- A 2025 monthly transfer average of NIS 22.5 million/month to cover these “transfer expenses” reflects an expected increase over eight years
Case study: Ahlam Tamimi — paid in Jordan, protected from scrutiny
This month, Ahlam Tamimi should have received 6,000 shekels, bringing her total PA salary since arrest to 1,158,800 shekels.
Tamimi is one of the most notorious freed terrorists. She orchestrated the Sbarro restaurant bombing, in which 15 people — including 8 children — were murdered. Two victims were US citizens. After being released in the Gilad Shalit deal, Tamimi was exiled to Jordan.
According to PA law, released prisoners continue receiving monthly salaries. Tamimi has therefore continued receiving her PA salary while living outside PA areas. As a celebrated PA figure, there is no reason her payment would have stopped, meaning she certainly would have received her salary this week with the thousands of other Jordanian Pay-for-Slay recipients.
If the US and EU want to seriously eliminate Pay-for-Slay, they must stop ignoring PA transfers to the PLO.
PMW recommends that the US and EU demand full disclosure of the recipients of “transfer expenses” in the PLO’s budget, including the names and countries of where the PA is paying terrorists and their families beyond donor oversight.
As long as the donors turn the other way and ignore the foreign payments, even the PA “reform” of Pay-for-Slay will remain a sham, and Pay-for-Slay will continue, on schedule, every month.
The author is the Founder and Director of Palestinian Media Watch, where a version of this article first appeared.
Uncategorized
Chabad attack suspect had previously sought ‘spiritual guidance’ from rabbi
The 36-year-old man arrested after repeatedly crashing into the entrance of the Chabad-Lubavitch world headquarters in Brooklyn on Wednesday night has a history of engaging with Chabad.
Rabbi Levi Azimov, who leads Chabad of South Brunswick in New Jersey, said the suspect, who has not yet been identified by police, attended a Purim service at Chabad in March of last year. He visited there twice more, seeking spiritual guidance, Azimov told the Forward.
“I was able to talk to him for a few minutes and see that he’s not exactly stable,” Azimov said.
Video confirmed by eyewitnesses shows the suspect repeatedly ramming his grey Honda sedan into the doors at 770 Eastern Parkway in the Crown Heights neighborhood, the main headquarters of the Chabad movement and one of the most recognized Jewish buildings in the world.
The video shows the driver yelling at bystanders to move out of the way before he drove down a ramp leading to the doors.
Video from Daniel David Yeroshalmi via Storyful:
Police arrived at the scene around 8:45 p.m. and arrested the individual. There were no reported injuries. A bomb squad conducted a sweep of the vehicle and found no explosive devices, police said.
According to Chabad spokesperson Yaacov Behrman, the suspect had arrived at 770 Eastern Parkway earlier in the night and removed two metal bollards that block cars from going down the driveway toward the building.
The incident took place on the 75th anniversary of the date that Rabbi Menachem Mendel Schneerson became the leader of the Lubavitch movement. Thousands were gathered Wednesday night at the movement’s headquarters — Schneerson’s former home.
Rabbi Motti Seligson, a spokesperson for the movement, said on X that the ramming “seems intentional, but the motivations are unclear.” The evening’s festivities would carry on elsewhere undeterred, he said. Rabbi Mordechai Lightstone, Chabad’s social media director, said in a post on X that the attack did not appear to be antisemitic.
The attack follows a rash of antisemitic incidents across the city. On Tuesday, a rabbi was punched in Forest Hills, Queens, and last week, a playground frequented by Orthodox families in the Borough Park neighborhood in Brooklyn was graffitied with swastikas two days in a row. In both incidents, the suspects have been arrested. Antisemitic incidents accounted for 57% of reported hate crimes in New York City in 2025.
The incident is being investigated as a hate crime, said Police Commissioner Jessica Tisch.
Additional reporting by Jacob Kornbluh and Louis Keene.
The post Chabad attack suspect had previously sought ‘spiritual guidance’ from rabbi appeared first on The Forward.
Uncategorized
Shiri Shapira’s Yiddish stories reflect the anxieties of millennials
שירי שאַפּיראַס ליטעראַרישע שאַפֿונג איז שױן באַקאַנט די לײענערס פֿון „פֿאָרװערטס“. די העלדן פֿון אירע דערצײלונגען, װאָס זײַנען אַרײַן אינעם בוך „די צוקונפֿט“, זײַנען ישׂראלדיקע מענער און פֿרױען פֿון אַ גאַנץ יאָר, די מחברטע בתוכם. זײערע דאגות זײַנען װעגן פּרנסה, משפּחה, געזונט און וכּדומה. אָבער הינטער אָט דעם טאָג־טעגלעכן שטײגער שטעקט אַ נײַע פּערזענלעכע דערפֿאַרונג, װאָס אַנטפּלעקט זיך אין אַ קריטישן מאָמענט און עפֿנט אָפֿט מאָל אַ נײַע תּקופֿה אין זײער לעבן.
בײַם 13־יאָריקן מײדל אין דער דערצײלונג „די צוקונפֿט“, װאָס עפֿנט דאָס בוך, האָט זיך די נײַע תּקופֿה אָנגעהױבן אין 2001. די טעראָר־אַטאַקע אױף ניו־יאָרק האָט זיך צונױפֿגעפֿאַלן מיט אַ טעראָר־אָנפֿאַל אין איר שטאָט:
„אין יאָר 2001 איז געקומען דער ערשטער טעראָר־אָנפֿאַל אין אונדזער שטאָט. די השפּעות אויפֿן טאָג־טעגלעכן לעבן זענען געווען גרויס. מע האָט אָנגעפֿירט אָנסופֿיקע שמועסקרײַזן צום אָנדענק פֿון איין קרבן פֿון אונדזער שול, וועמען איך האָב ניט געקענט; יעדן פֿרימאָרגן האָב איך געדאַרפֿט קוקן אויף זײַן שמייכלענדיק, פּרישטשעוואַטע פּנים אויפֿן בילד, וואָס מע האָט געהאַט פֿאַרגרעסערט און אויפֿגעהאָנגען לעבן דעם שולטויער.“
אַזױ האָט דאָס יאָר 2001 אַרײַנגעבראַכט די „טעראָר־אָנפֿאַלן פֿון דער צוקונפֿט […] הױך ביז אין הימל אַרײַן, גלאַנציקע, זילבערנע“, װאָס זײַנען געװאָרן אַ באַשטאַנדטײל פֿון דער נײַער טאָג־טעגלעכקײט אי פֿאַר שאַפּיראַ אי פֿאַר מדינת־ישׂראל אי פֿאַר דער גאַנצער װעלט.
דאָס װאָרט „צוקונפֿט“ איז סײַ דער טיטל פֿונעם גאַנצן בוך און סײַ דאָס קעפּל פֿון דער ערשטער און דער לעצטער דערצײלונג. דער דאָזיקער באַגריף דינט װי אַ שליסל צו שאַפּיראַס שאַפֿונג. בײַ דער מחברטע און אירע העלדן איז די צוקונפֿט געפֿערלעך און אומזיכער. אַזאַ מין געפֿיל שפּיגלט אָפּ די אַלגעמײנע שטימונג פֿונעם „מילעניאַל“ דור (געבױרן צװישן די 1980ער און 1990ער יאָרן), צו װעלכן זי געהערט.
„די צוקונפֿט“ איז אױך דער נאָמען פֿון אײנער פֿון די װיכטיקסטע ייִדישע צײַטשריפֿטן, װאָס איז פּובליקירט געװאָרן אין ניו־יאָרק צװישן די יאָרן 1892 און 2010. אין אַ קאַפּיטל זכרונות דערצײלט שאַפּיראַ װעגן דעם, װי זי האָט קאַטאַלאָגירט אַרטיקלען פֿונעם דאָזיקן זשורנאַל פֿאַרן ייִדישן ביבליאָגראַפֿישן פּראָיעקט אינעם העברעיִשן אוניװערסיטעט אין ירושלים. אַזױ בױט זי אַ טעמאַטישע בריק צו ייִדיש, װאָס פֿאַרנעמט אַ חשובֿן טײל פֿון איר לעבן.
לכתּחילה האָט זי געהאָפֿט, אַז זי װעט קענען לײענען די צײַטשריפֿט און „זיך לערנען אָן אַ שיעור וועגן ייִדישער געשיכטע.“ אָבער אַנשטאָט דעם האָט זי געלײענט די טאָגלעכע נײַעס װעגן טעראָריסטישע אָנפֿאַלן אין ישׂראל בעת דער אַזױ־גערופֿענער „יחידים־אינטיפֿאַדע“. די ישׂראלדיקע הײַנטצײַטיקײט מאַכט בטל דעם שײנעם צוקונפֿט־חלום פֿון די אַמאָליקע ייִדישע סאָציאַליסטן: „ווער רעדט נאָך וועגן עפּעס אַ צוקונפֿט? די צוקונפֿט איז שוין אַ געוועזענע זאַך.“
שירי שאַפּיראַ פֿאַרמאָגט אַ שאַרפֿן חוש פֿאַר צײַט און הײַנטצײַטיקײט. די צײַט אין אירע מעשׂיות פֿליסט כּסדר מאָנאָטאָן אָבער צומאָל ברענגט זי אַרײַן בײַטן אינעם לעבן פֿון יחידים און פֿונעם כּלל. די סתּירה צװישן דעם גלײַכמעסיקן צײַטגאַנג און דעם פּלוצעמדיקן צײַטבראָך פֿילט מען ספּעציעל שאַרף אין ישׂראל. יעדער טאָג טראָגט אין זיך אַ פּאָטענציעלע סכּנה.
װי אַזױ קען אַ פּשוטער בשׂר־ודם זיך געבן אַן עצה אין דעם הײַנטיקן פּאָליטישן װירװאַר? װאָס איז טאַקע די נאַטור פֿון דער צײַט?
שאַפּיראַ דערמאָנט זיך: „מיידלווײַז האָב איך געהאַט אַ רושם, אַז פֿאַר דער פֿאַרגאַנגענהייט בין איך אָנגעקומען צו שפּעט, און אַז פֿאַר דער צוקונפֿט טויג ניט קיין מענטש, וועמענס פֿאַרגאַנגענהייט איז אים פֿאַרווערט.“ אַ סבֿרא, אַזאַ מין קשיות האָבן זי געשטױסן צו שטודירן פֿילאָסאָפֿיע אינעם אוניװערסיטעט.
דער פֿילאָסאָפֿישער יסוד איז װיכטיק פֿאַרן פֿאַרשטײן שאַפּיראַס ליטעראַרישער שאַפֿונג. אָבער װי אַ געניטע שרײַבערין קען זי קונציק אַרײַנפֿלעכטן די פֿילאָסאָפֿישע חקירות אינעם נאַראַטיװן לײַװנט פֿון אירע דערצײלונגען.
שאַפּיראַס העלדן לעבן אין ישׂראל און רעדן העברעיִש. לרובֿ קענען זײ ניט קײן ייִדיש. זי אַלײן איז אַ העברעיִשע שרײַבערין װאָס האָט איבערגעזעצט אַ היפּשע צאָל ליטעראַרישע װערק פֿון דײַטשיש אױף העברעיִש. איז אױף װאָס דאַרף מען ייִדיש? אַן ענטפֿער אױף אַזאַ פֿראַגע לאָזט זיך געפֿינען אין אירע דערצײלונגען.
דאָס עלטערע פּאָרפֿאָלק בני און דליה, אין דער דערצײלונג „ערדציטערניש“, האָט איבערגעלעבט אַן ערדציטערניש אין ירושלים. זײער מאָדערנע דירה איז ניט געשעדיקט געװאָרן, אָבער אַ סך געבײַדעס אינעם פּאַלעסטינער פּליטים־לאַגער שואַפֿאַט אינעם מזרחדיקן טײל פֿון דער שטאָט זײַנען יאָ חרובֿ געװאָרן און אַרום 700 מענטשן זײַנען אומגעקומען. זײער אַראַבישע אױפֿראַמערין איז פֿאַרפֿאַלן געװאָרן און קײנער װײסט ניט, װאָס עס איז מיט איר געשען.
בײַ דעם פּאָרפֿאָלק גייט דאָס לעבן װײַטער װי פֿריִער. זײ האָבן אין גיכן פֿאַרגעסן אָן דער אױפֿראַמערין, בפֿרט אַז זײ האָבן אַפֿילו ניט געװוּסט, װי אַזױ מען זאָל אַרױסרעדן איר נאָמען. ייִדן און אַראַבער זײַנען תּושבֿים פֿון דער אײגענער שטאָט אָבער באַװױנען פֿאַרשײדענע װעלטן.
יעדן אָװנט עסן בני און דליה װעטשערע, קוקן אַ טעלעװיזיע־פּראָגראַם און כאַפּן בעת־מעשׂה אַ דרעמל. אָבער עפּעס נײַס קומט טאַקע פֿאָר אין זײער לעבן. זײ פֿאַרשרײַבן זיך אױף ייִדיש־קורסן. כאָטש זײ געדענקען כּמעט גאָרנישט פֿון ייִדיש, װאָס זײערע עלטערן האָבן אַ מאָל גערעדט האָפֿן, אַז „זיי וועלן זיך לערנען כאָטש עפּעס, איידער סע קומט דאָס קומעדיקע ערדציטערניש.“
דאָס ערדציטערניש דינט װי אַ מעטאַפֿאָר פֿאַר דראַמאַטישע און טראַגישע געשעענישן, װאָס טרעפֿן זיך אין ישׂראל. אַזוינע אומגליקן רײַסן איבער דעם מאָנאָטאָנעם צײַטגאַנג אָבער אין גיכן גײט דאָס לעבן װײַטער װי פֿריִער. און אין די דאָזיקע מאָמענטן קומט ייִדיש אַרײַן װי אַ מין געשפּענסט פֿון דער ייִדישער געשיכטע, בײַ װעמען מען קען אָנלערנען „כאָטש עפּעס“ פֿאַרן קומעדיקן איבערבראָך.
שאַפּיראַ דערמאָנט זיך װעגן אַ געפֿיל, װאָס האָט זי מײדלװײַז באַאומרויִקט: „איך בין געווען גאָר יונג און האָב געמיינט, אַז אַלע מענטשן אַחוץ מיר געבן זיך אַן עצה אין אַלע פֿאַלן, אַז אַלע זענען גוט פֿאַרוואָרצלט אין זייער לעבן, און נאָר איך שוועב אין דער לופֿטן, ניט וויסנדיק וווּ זיך אַהינצוטאָן.“ און דװקא ייִדיש שאַפֿט אַ מין גײַסטיקן מקום־מלקט װוּ מען קען „זיך אַהינטאָן“ און געפֿינען היסטאָרישע װאָרצלען.
צומאָל װערט שאַפּיראָס טאָן ביטער־איראָניש, בפֿרט װען ס׳גײט װעגן דעם לײדיקן גורל פֿונעם שרײַבער אין דער הײַנטיקער געזעלשאַפֿט. די העלדין פֿון דער דערציילונג „זעלבסטפּאָרטרעט װי אַ העברעיִשע שרײַבערין“ חלומט װעגן אַן אידעאַלן לײענער:
„ער קומט צום אָוונט לכּבֿוד מײַן ערשט בוך, מײַן דעביוט. […] דאָ זיצט אַ מאַן, שיין ווי די וועלט, און הערט זיך צו צו מײַן פּלאַפּלערײַ וועגן דער שווערער,
אויסגעצויגענער אַרבעט אויפֿן טעקסט, אַפּלאָדירט ענערגיש, ווען די מוזיקערס ענדיקן זייער טייל.“
דער מאַן האָט צװײ מאָל איבערגעלײענעט איר בוך און האָט טיף פֿאַרשטאַנען איר נשמה. זײער באַגעגעניש ענדיקט זיך אין בעט: „דערגרייכנדיק צום שפּיץ, לאָזט ער אַרויס אַ זיסן זיפֿץ, אַ זאַטן געזאַנג, ווי אַן ענטוזיאַסטישע, שאַרפֿזיניקע רעצענזיע.“
שאַפּיראַס דערצײלונגען זײַנען פֿײַנע מוסטערן פֿון דער עכטער ערנסטער ליטעראַטור, װאָס זוכט ענטפֿערס אױף די הײסע פֿראַגן פֿונעם מענטשלעכן קיום. זײ שפּיגלען אָפּ די איצטיקע צײַט װי אַ פֿליסיקער מאָמענט פֿונעם גרױסן היסטאָרישן איבערבראָך.
The post Shiri Shapira’s Yiddish stories reflect the anxieties of millennials appeared first on The Forward.