Uncategorized
Harry Belafonte, singer and civil rights activist who popularized ‘Hava Nagila’ in the US, dies at 96
(New York Jewish Week) — Barrier-smashing singer, actor and civil rights activist Harry Belafonte, who once boasted of being “the most popular Jew in America” because of his rendition of a Hebrew classic, died Tuesday at his longtime Upper West Side home. He was 96.
The New York City native was the one of the first Black artists to achieve widespread commercial success in the United States, and while he was raised Catholic, his life frequently dovetailed with Jewish causes, values and people. Among Belafonte’s many Jewish connections — which included brokering a meeting between Nelson Mandela and Jewish leaders in 1989 — was his marriage to his Jewish second wife, dancer Julie Robinson. The couple, who were married from 1958 to 2004, raised two children, Gina and David.
In 2011, Belafonte revealed in his autobiography, “My Song: A Memoir” that his paternal grandfather was Jewish. Belafonte’s parents were both Jamaican immigrants: his mother, Melvine, was the child of a white mother from Scotland and a Black father, and his father, Harold George Bellanfanti, who later changed the family name, was the son of a Black mother and white Dutch-Jewish father. In his book, Belafonte describes his paternal grandfather, whom he never met, as “a white Dutch Jew who drifted over to the islands after chasing gold and diamonds, with no luck at all.”
Belafonte was born Harold George Bellanfanti Jr., in Harlem on March 1, 1927. His father was largely absent during his childhood; his mother, who struggled with finding work, forged a relationship with a Jewish tailor who taught her how to mend garments. “That tailor gave me my first sense of kinship with Jews, which would deepen over time,” Belfonte wrote in his memoir. He spent a portion of his childhood with his grandmother in Jamaica, but he returned to New York to attend George Washington High School in Washington Heights — where Alan Greenspan and Henry Kissinger were also educated — before dropping out.
Following a stint in the U.S. Navy during World War II, Belafonte was bitten by the acting bug when, working as a janitor’s assistant, he was given a pair of tickets to the American Negro Theater as a gift. “It was there that the universe opened for me,” he told NPR in 2011. “I decided with any device I could possibly find, I wanted to stay in this place. What I had discovered in the theater was power: power to influence, power to know of others and know of other things.”
In the late 1940s, Belafonte enrolled in acting classes, where he met his lifelong friend Sidney Poitier. The impoverished pair would often share a single theater ticket, trading places at intermission. He also befriended Jewish actor Tony Curtis, writing in his memoir: “He lived in the Bronx with his family; why live downtown, he’d say, when he could live uptown for free? And who cared if they still greeted him up there as Bernie Schwartz?”
He and Curtis frequently went to parties together, he wrote, sometimes with the actress Elaine Stritch, “who swore more colorfully than any sailor I’d known,” and “the blunt Jewish comic” Bea Arthur, “who’d start matching wits with Elaine until the two of them had everyone in uncontrollable laughter.”
To pay for acting classes, Belafonte began dabbling in singing at nightclubs, and it was there that a true superstar was born. One of Belafonte’s early successes were his performances of the Hebrew dance hit “Hava Nagila” at the classic downtown folk club the Village Vanguard. His rendition, Belafonte joked to The New York Times in 2017, made him “the most popular Jew in America.”
In that same interview, Belafonte recalled the tough uptown streets of his childhood, and how he was drawn to the fast money his uncle’s number-running business earned. “Everybody in that world were role models in how to survive, how to be tough, how to get through the city, how to con, the daily encounters,” he said. “But my mother saw to it that unless I wanted to live life absent of testicles, she wasn’t going to have me follow her brother Lenny. Somewhere in there is a Sholem Aleichem — a rich story to be told of the lore of that time.”
With his 1953 breakthrough album, “Calypso” — which included his most iconic work, “The Banana Boat Song” — Belafonte “almost single-handedly ignited a craze for Caribbean music,” according to The New York Times’ obituary. “Calypso” climbed to the top of the Billboard album chart shortly after its release and stayed there for 31 weeks; it is reported to be the first album by a solo artist to sell more than a million copies. By 1959 he was the most highly-paid Black performer in history, according to the Times.
Known around the world as the “King of Calypso,” Belafonte recorded and performed a wide range of global and folk classics throughout his wide-ranging musical career — Jewish standards among them. In 1959, he performed “Hine Ma Tov” in England, with what appears to be an Israeli military choir; his 1963 album, “Streets I Have Walked,” includes a rendition of “Erev Shel Shoshanim” (“Evening of Roses”), a popular Jewish wedding song.
Belafonte’s greatest passion, however, was neither acting nor singing — it was civil rights activism. There, too, he worked closely with many Jewish activists, as part of the historic Black-Jewish civil rights alliance of the 1950s and 1960s. But, as he recalled in his memoir, it was racism delivered by a Jewish TV executive that first inspired him to take on racial segregation in the United States.
The executive, a Jew from Montreal named Charles Revson, asked Belafonte to stop hosting white dancers on his performance show, citing the preferences of Southern viewers. Belafonte said he rejected the instruction and let Revson cancel the show. He realized, he wrote, that TV could only reflect societal attitudes, not change them. “To change the culture you had to change the country,” he concluded.
Through his civil rights activism, Bellafonte befriended Martin Luther King Jr. in 1956; the pair remained close until King’s assassination in 1968. “My apartment was a retreat for him,” Belafonte told NPR of King and his 21-room apartment in 2008. “He had his own entrance, his own kitchen. The home became, for him, a place where he could think and reside, take his shoes off, have his collar open and be him.”
Belafonte helped provide the seed money to launch the Student Nonviolent Coordinating Committee, and he was one of the lead fundraisers for that organization and King’s Southern Christian Leadership Conference. He was “deeply involved” in the 1963 March on Washington and helped fund the Freedom Rides.
Belafonte’s commitment to social justice endured throughout his long life and career. In the 1980s, he helped organize the Live Aid concert, and he served as UNICEF’s goodwill ambassador after Jewish entertainer Danny Kaye pioneered the role. He was also a co-chairman of the Women’s March on Washington in January 2017, along with Gloria Steinem, though ill health kept him from attending.
Though primarily famous for his singing, Belafonte continued to make movies throughout his career; in 1970 he produced and co-starred in “The Angel Levine” alongside the original “Fiddler on the Roof” star Zero Mostel. Based on a story by Bernard Malamud, Belafonte starred as the titular Jewish angel. (The “project had a sociopolitical edge,” the Times noted, as the entertainer’s Harry Belafonte Enterprises hired 15 Black and Hispanic apprentices to work on the film’s crew.)
The cause of Belafonte’s death was congestive heart failure. He is survived by his two children with Robinson; the two children he had with his first wife Marguerite Byrd, Adrienne Biesemeyer and Shari Belafonte; and eight grandchildren. After divorcing Robinson in 2004, he married photographer Pamela Frank in 2008; Frank also survives him, along with stepchildren Sarah Frank and Lindsey Frank and three step-grandchildren.
“There’s just so much left that’s in my basket of possibilities,” Belafonte told The New York Times ahead of his 90th birthday in 2017. “I’m not as young as I feel, or as young as I would consider myself to be. The 90 figure is a blur. But I do know that if there’s anything left for me to do, I had best hurry up and do it, because time is not an ally.”
—
The post Harry Belafonte, singer and civil rights activist who popularized ‘Hava Nagila’ in the US, dies at 96 appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
New voices in Yiddish: A prose and poetry contest
לכּבֿוד דעם 85סטן יאָר זינט מע האָט פֿאַרלייגט דעם ייִדישן זשורנאַל „אױפֿן שװעל“, וועט די אָרגאַניזאַציע וואָס שטיצט דעם זשורנאַל, די „ייִדיש־ליגע“, דורכפֿירן אַ קאָנקורס פֿון נײַע ייִדיש־שפּראַכיקע לידער און פּראָזע.
אַ זשורי פֿון אָפּגעקליבענע מומחים וועט אָפּשאַצן די אַרבעטן, און די דרײַ בעסטע פֿון ביידע קאַטעגאָריעס וועלן באַלוינט ווערן מיט געלטפּרעמיעס.
די פּראָזע־שאַפֿונגען קענען זײַן ביז 2,500 װערטער, און אַלע אַרײַנגעשיקטע מאַטעריאַלן מוזן זײַן נאָך נישט קיין געדרוקטע. דער טערמין אַרײַנצושיקן די שריפֿטן איז דער 31סטער אָקטאָבער 2026.
די געווינער-ווערק, און בכלל אַן אָפּקלײַב פֿון די אַרײַנגעשיקטע שאַפֿונגען, וועט מען אויך דרוקן אין דעם יובֿל-נומער. „זאָלן אונדזערע לייענערס געניסן פֿון נײַע ליטעראַרישע שאַפֿונגען אויף מאַמע-לשון!“ האָט די שעף־רעדאַקטאָרין פֿון „אויפֿן שוועל“, מרים טרין, געזאָגט.
די שריפֿטן שיקן מען דורך בליצפּאָסט צו info@leagueforyiddish.org.
The post New voices in Yiddish: A prose and poetry contest appeared first on The Forward.
Uncategorized
Jewish languages meet in Birobidzhan
אויף אַן אינטערנאַציאָנאַלן ייִדישן קולטור־פֿעסטיוואַל לעצטנס אין ביראָבידזשאַן האָט מיך, ווי אַ ייִדישיסט, באַזונדערס פֿאַרחידושט די אינערלעכע ייִדישע פֿיל־שפּראַכיקייט.
דער „אינטערנאַציאָנאַלער פֿעסטיוואַל פֿון ייִדישער קולטור און קונסט“ איז פֿאָרגעקומען פֿונעם 6טן ביזן 9טן סעפּטעמבער.
מיט איינעם פֿון די געסט, הרבֿ עובֿדיה איסאַקאָוו, האָב איך לאַנג געשמועסט וועגן זײַן אייגענער ייִדישער שפּראַך — דזשוהורי, אַ שפּראַך ענלעך אויף פּערסיש. מיט אַנדערע געסט, דרײַ טוניסער ייִדן, וואָס וווינען אין ישׂראל, האָבן מיר גערעדט וועגן זייער מאַמע־לשון, אַ ייִדישן מין אַראַביש. דערצו האָט אַ זינגער און כּלל־טוער, אליעזר (איגאָר) דאַבאַקאַראָו, מיר געזאָגט אַז ער איז אויפֿגעוואַקסן אין סאַמאַרקאַנד, אוזבעקיסטאַן, רעדנדיק אויף בוכאָרי — פּערסיש מיט אַ ייִדישן טעם.
אויף עטלעכע אונטערנעמונגען האָט מען אויך געזונגען לידער אויף העברעיִש. בעת דער שבתדיקער סעודה (כ׳בין אָנגעקומען מיט עטלעכע אַנדערע געסט פֿון פֿריִער, ערבֿ־שבת) האָבן מיר אַרומגערעדט די קשיא, צי איז לשון־קודש אָדער דער מאָדערנער העברעיִש באמת אַ ייִדישע שפּראַך? דער ביראָבידזשאַנער הויפּט־רבֿ אפֿרים קאָלפּאַק, אַ ליובאַוויטשער חסיד, האַלט, אַז נישט. לשון־קודש איז, לויט אים, די געטלעכע שפּראַך, דורך וועלכן דער רבונו־של־עולם האָט באַשאַפֿן די וועלט איידער דער ערשטער ייִד, אַבֿרהם אָבֿינו, איז געבוירן געוואָרן. אַזוי איז די מעשׂה לויט דער ייִדישער מסורה.
די עכטע ייִדישע שפּראַך, אויף וועלכער ייִדן האָבן גערעדט טאָג און נאַכט במשך פֿון דור צו דור, די שפּראַך פֿון די גרעסטע צדיקים און קדושים, איז דווקא ייִדיש. איך בין מסכּים דערמיט, נאָר, פֿאַרשטייט זיך, אַ סך מענטשן האַלטן אַנדערש.
דער ערשטער פֿעסטיוואַל פֿון דעם מין איז אָרגאַניזירט געוואָרן נאָך אין דער סאָוועטישער תּקופֿה, אין 1989; דערנאָך, מיט איבעררײַסן — יעדע צוויי יאָר. דער 13טער אינטערנאַציאָנאַלער פֿעסטיוואַל פֿון ייִדישער קולטור און קונסט איז פֿאָרגעקומען אין 2017. זינט דעמאָלט און ביז איצט האָט מען אים, צוליב פֿאַרשיידענע שוועריקייטן, נישט געקאָנט אָרגאַניזירן.
להיפּוך, האָט די איצטיקע אונטערנעמונג געשטעלט דעם טראָפּ אויף ייִדן אַרום דער וועלט בכלל, אויף פֿאַרשיידענע ייִדישע עדות, לאַוו־דווקא ייִדיש־רעדנדיקע אַשכּנזים. די אויסלענדישע געסט זענען געקומען פֿון ווײַסרוסלאַנד, מדינת־ישׂראל און כינע. ווי געזאָגט, זענען דרײַ פֿון די ישׂראלדיקע באַטייליקטע געבוירן געוואָרן אין טוניס. דערפֿאַר קאָן מען זאָגן, אַז צפֿון־אַפֿריקע איז אויך געווען פֿאָרגעשטעלט.
בסך־הכּל האָט מען דורכגעפֿירט 160 אונטערנעמונגען, על־פּי רובֿ גאַנץ קליינע, און עטלעכע גרויס־מאַסשטאַביקע. צוליב דעם גוטן וואַרעמען וועטער, איז דער אומזיסטער שלוס־קאָנצערט, וווּ ס׳איז אַרויסגעטראָטן דער באַקאַנטער מאָסקווער כאָר בראָש מיט מיכאַיִל טורעצקי, פֿאָרגעקומען אין דרויסן, אויף אַ פּלאַץ לעבן דעם ברעג פֿונעם טײַך ביראַ.
אומגעוויינטלעך איז געווען דאָס פֿאַרזוכן די גרעסטע חלה אין דער וועלט — איבער 12 מעטער (40 פֿוס) די לענג — וואָס די אָרטיקע קולינאַרן האָבן קונציק אויסגעבאַקן אונטער דער השגחה פֿון הרבֿ קאָלפּאַק. צווישן קליינע און פּשוטע אונטערנעמונגען איז געווען אַ וואַרשטאַט ווי צו שרײַבן די ייִדישע אותיות. די הויפּט־רעדאַקטאָרין פֿון „ביראָבידזשאַנער שטערן‟, יעלענע סאַראַשעווסקאַיאַ, האָט מיך געבעטן איר מיטצוהעלפֿן. זי האָט צוגעטראַכט אַ ספּעציעלן פּלאַסטיק־טראַפֿאַרעט (שטענצל־אותיות) מיטן ייִדיש אַלף־בית, טאַקע לויט די ייִוואָ־תּקנות: מיט אַ קמף אונטערן אַלף, צוויי יודן מיט אַ פּתח אאַז״וו), וואָס דערמעגלעכט אָפּצוצייכענען יעדן אות אויף אַ גרינגן אופֿן. זענען מיר געזעסן אין דרויסן מיט אַ טישל און געוויזן יעדן נײַגעריקן פֿאַרבײַגייער, ווי אַזוי עס שרײַבן זיך אויף ייִדיש זייערע נעמען צי אַנדערע פֿראַזעס.
די אַטמאָספֿער איז געווען אַ לוסטיקע און אומפֿאָרמעלע. עטלעכע געסט האָט פֿאַרחידושט די אַלטע סאָוועטישע אַוואַנגאַרד־אַרכיטעקטור, וועלכער ס׳איז טאַקע געווידמעט אַ נײַ בוך, וואָס מע האָט אויך פּרעזענטירט אויפֿן פֿעסטיוואַל. אין דער זעלבער צײַט, איז אין דער שטאָט פֿאָרגעקומען אַ באַשיידענע פּאַראַלעלע אונטערנעמונג: דער פֿעסיטיוואַל פֿון ייִדישע באָבעס — מיט אויסשטעלונגען, פֿאַרמעסטן, קאָנצערטן, אַ יריד פֿון היימגעמאַכטע קליידער און אַנדערע חפֿצים.
וואָס שייך דער שפּראַך בוכאָרי, באַטראַכטן אַ סך בוכאַרישע ייִדן אין קווינס דאָס לשון ווי אַ באַזונדערע שפּראַך. במשך פֿון אַ סך יאָרן האָט מיטן פֿאָרווערטס מיטגעאַרבעט דער בוכאַרישער פֿאָטאָגראַף אַרקאַדי יאַגודאַיעוו, מיט וועלכן איך פֿלעג שמועסן וועגן זײַן מאַמע־לשון. בעצם איז זי סתּם פּערסיש, אָבער מיט אַ צאָל ספּעציפֿיש ייִדישע עלעמענטן.
אַן אַנדער מעשׂה איז דזשוהורי — די שפּראַך פֿון די קאַווקאַזישע באַרג־ייִדן, וואָס האָט אַן אָפֿיציעלן סטאַטוס אין דאַגעסטאַן, איינער פֿון די רוסלענדישע דרומדיקער ראַיאָנען. אָפֿיציעל הייסט ער טאַטיש, ווײַל לויט דער סאָוועטישער טערמינאָלאָגיע איז ער ענלעך אויפֿן מוסולמענישן לשון טאַטיש. דער חילוק צווישן דזשוהורי (וואָס מיינט „ייִדיש‟) און טאַטיש איז אָבער ממשותדיק, הגם נישט אַזוי גרויס, ווי צווישן ייִדיש און דײַטשיש. דאָס איז טאַקע אַ באַזונדער לשון מיט אַן אייגענער ליטעראַטור.
אין דער שטאָט דערבענט, פֿון וואַנען עס איז אָנגעקומען קיין ביראָבידזשאַן הרבֿ עובֿדיה איסאַקאָוו, גייט אַרויס די צוויי־שפּראַכיקע דזשהורי־רוסישע צײַטונג „וואַטאַן‟ („היימלאַנד‟). איסאַקאַוו איז אויך אַ שוחט, אַ מוהל און אַ באַגאַבטער מאָלער. אַן אויסשטעלונג פֿון זײַנע ווערק איז געווען א טייל פֿונעם פֿעסיטיוואַל. נאָך איין קאַווקאַזישער ייִד, אַלבערט ראַפֿיִעוו, האָט פֿאָרגעשטעלט זײַנע פּרעכטיקע מיזרחדיקע טעפּעכער מיט אַ ייִדישן טעם.
די אינערלעכע ייִדישע פֿאַרשיידנאַרטיקייט איז געווען, לויט מײַן מיינונג, דער וויכטיקסטער מאָמענט פֿון דער אונטערנעמונג. עטלעכע זאַכן וואָס ס׳איז כּדאַי צו דערמאָנען איז, אַז אין רוסלאַנד זענען פֿאַראַן צוויי אָפֿיציעל אָנערקענטע ייִדישע לשונות — ייִדיש און באַרג־ייִדיש (דזשוהורי); אַז אַ סך ספֿרדים רעדן נאָך אַלץ אויף לאַדינאָ אָדער ייִדיש־אַראַבישע דיאַלעקטן, און אַז בײַ די בוכאַרישע ייִדן איז פֿאַראַן אויך אַן אייגענער דיאַלעקט און אַ באַזונדערע קולטור.
בקיצור, ייִדן שטעלן מיט זיך פֿאָר נישט עפּעס אַ מאָנאָטאָנע מאַסע, נאָר אַ בונטן „מערבֿ־מיזרחדיקן‟ טעפּעך פֿון פֿאַרשיידענע עדות מיט זייערע אוניקאַלע לשונות און טראַדיציעס.
The post Jewish languages meet in Birobidzhan appeared first on The Forward.
Uncategorized
The Yeshiva issue that won’t go away
A backroom deal to gut oversight of private schools – specifically to bail out yeshivas that fail to teach basic subjects, condemning tens of thousands of Hasidic students to illiteracy and choking off the chance to participate in broader society – is coming back to haunt its architects. New York’s Governor and the Legislature likely assumed they secured a political win that would quickly fade from public attention.
They were wrong.
The state was forced to justify its actions before a judge in a pair of hearings in April as part of a lawsuit challenging the rollback that was filed last September. As a longtime attorney, I can tell you that the language of small-minded politics translates poorly to the courtroom. The state’s lawyers were forced to advance arguments that legitimize educational denial and forced insularity. And in doing so, they mar our state’s tradition of protecting individual rights.
Renowned education attorney Michael Rebell was leading the suit on behalf of Hasidic and Haredi students who have been harmed by the dismantling of standards. The plaintiffs argue that the state abandoned its obligation to ensure all children receive a “sound basic education,” a constitutional floor for schooling recognized by the Court of Appeals.
To justify the evisceration of standards, the state claims our guarantee of a sound basic education does not apply to students of nonpublic schools. It strikes at the foundation of New York’s educational system, which was codified in the State Constitution’s Education Article through a Constitutional Convention more than 130 years ago.
The Article’s framers made their intention clear: to ensure all children are prepared for engagement in civic life, whether they attended a public or nonpublic school. As one delegate of the Convention avowed, “there can be found no man in this Convention who will say that there are children of the State that ought not to be educated.”
The principle is simple: While parents may choose religious or private education, the state still bears responsibility for ensuring all children receive the basic tools necessary to function as citizens. But to defend last year’s rollback, state lawyers argued that parents are “free to opt out” of public schools, even if the alternative schools deny students the tools to understand the world around them. The state’s position, taken to its logical conclusion, permits nonpublic schools to teach children anything, or nothing at all.
This becomes even more troubling as New York expands support for nonpublic education. Through its recent opt-in to the nonprofit scholarship tax credit program, New York will see billions more dollars in donations toward private school tuition. Establishing baseline standards for curriculum is essential for producing an informed citizenry — that becomes significantly more difficult when our tax system props up institutions without meaningful oversight.
The state’s arguments also undermine New York’s reputation as a national leader in protecting individual rights.
State officials have aggressively defended voting rights protections, reproductive freedom, and anti-discrimination laws against legal attack. As a rogue White House tramples upon our rights, our Governor, Legislature, and Attorney General have gone to great lengths to fortify our protections.
Yet in this case, the state was effectively arguing that tens of thousands of children can be carved out both from the guarantee of a right and the opportunity to participate in society. State lawyers even contended that students denied a basic education possess no actionable deprivation of liberty or property rights.
This is a glaring departure from the contentions our state makes for the preservation of individual liberties against violation from the government. How could we credibly argue, for example, that immigrants should be able to sue ICE agents over due process rights if students can’t sue the state over their constitutional guarantee to an education? It’s a slippery slope: Deny one group legal protection against harm from the state, and you imperil the sanctity of all those protections.
The lawsuit over last year’s budget deal is still ongoing. A decision may come down any time now, but certainly is likely before the end of the year. An appeal by the losing party is all but certain. That means New York’s lawyers may continue to be forced into defending arguments that sanction students’ educational deprivation and societal isolation, and, in the process, irreparably damage our status as a bulwark for individual liberty.
The political architects of this deal may have hoped the issue would quietly disappear. Instead, the consequences are only becoming harder to defend.
The post The Yeshiva issue that won’t go away appeared first on The Forward.
