So far, 2026 has been a banner year for antisemites.

All hateful ideologies have slivers of truth within them; that’s why they work, moving from partial truth to wild exaggeration to scapegoating all members of the group for the perceived sins of some of them. Which is why 2026 has been a bonanza.

First, the release of the Epstein Files revealed a massive network of rich, connected elites — disproportionately Jewish and connected to Israel — who, at the very least, socialized and worked with a convicted sex offender, and in some cases may even have participated in his crimes. .

Then, Israel’s prime minister lobbied a U.S. president in the Situation Room (completely unprecedented), persuading him to launch a rash, costly, bloody, and thus far unsuccessful war on Iran, in violation of everything “America First” was supposed to stand for.

Worse, for some on the internet, those two stories are connected. The conspiratorial compulsion to manufacture facts to fit the larger theory leads to a fictional storyline: Epstein was working for Israel, Epstein handed the Israelis kompromat, Israel is blackmailing Trump, Israeli interests are dictating American foreign policy, and only Iran and China are standing up to the ‘Epstein Government.’

To be clear, there is no evidence for this hyperbole and speculation, which moves beyond valid critique of Israel into antisemitic conspiracy-mongering. Donald Trump has been pushing for war on Iran for 40 years, he wanted to push the Epstein Files out of the news, Epstein was working for himself not the Mossad, and there are some geopolitical reasons why some people might’ve seen this war as a good idea. Nor do Benjamin Netanyahu’s lobbying or AIPAC’s influence in Congress, however nefarious one may believe their intentions to be, amount to a Zionist conspiracy. The tech industry, the Christian Right, the fossil fuel industry, Big Pharma, Wall Street and other groups exert equal degrees of influence, often for equally nefarious ends.

But there is at least some basis for these false claims, and online influencers are connecting the dots. And whatever I may write in this article, it will be read by around .001% of the people who’ve seen China’s “White Eagle” videos or Iran’s “Lego” videos, which have gone viral online and amassed tens of millions of views, not to mention interviews by Joe Rogan or Tucker Carlson. Sometimes these commentaries cross into overt antisemitism, sometimes they ‘merely’ allege a sinister conspiracy of Zionists or Epstein Associates to control the United States. Sometimes they’re from the Right, sometimes from the Left, and sometimes they horseshoe together. But this combination of real-world events and motivated propaganda is now a five-alarm fire, Defcon-1 crisis.

This crisis demands a response. But so far at least, what we’ve heard from the Jewish Establishment has been… crickets.

Unbelievably, the ADL’s website is focused on its “Best Schools in Antisemitism Report Card,” as the organization still obsesses over campus activists and professors instead of addressing the explosion in antisemitism since the Epstein Files release and Iran war, largely from networks of right-wing antisemites in government and online.

And, to my knowledge, no major Jewish organization has put out a statement in response to the Epstein Files, and the avalanche of revelations they have contained about his social and business relationships with Jewish figures and organizations, particularly in the years after his 2008 conviction in Florida for procuring sexual massages from a teenager. Indeed, files released last January revealed that prosecutors had prepared a much more significant indictment against Epstein, charging him with abusing more than a dozen girls over a period of six years, but set it aside when Epstein pled to lesser state charges.

(The Wexner Foundation, whose patron Les Wexner was Epstein’s leading client for two decades and who one witness claimed was a participant in his sexual parties, wrote a letter to its alumni following Wexner’s evasive congressional testimony saying that, at present, “we are only listening. We will sit in a posture of taking in your feelings and feedback.”)

However much the people in Epstein’s orbit did or did not know, or did or did not do, they must be brought to account. Yet there has been no reckoning, no accountability, hardly any response at all from the Jewish mainstream.

This has been a profound moral failure. In the words of Rabbi Danya Ruttenberg, who has spoken out forcefully on the issue, “That there has been overwhelming silence since the release of era-defining information on the theft and raping of children — including not only the nation’s most powerful leaders, but Jews who routinely gave prestigious talks in our community — is a moral desecration and abdication of duty. Our sacred obligations require us to show up unequivocally for those harmed — especially children! — and to condemn all sexual abuse and violence. I do not know why this might ever seem complicated.”

The silence has also fanned the flames of antisemitism, especially because, as a Jewish Studies colleague put it to me, antisemitism thrives on the claim that you aren’t supposed to talk about when Jews in powerful positions act wrongly.

Now, if you’re of the opinion that antisemitism is a mysterious, baseless hatred that has always existed and always will exist, maybe you don’t think this news matters much. Today they hate us for Epstein and Iran, tomorrow will be something else.

But that view is dead wrong.

First, it flies in the face of the data that shows massive increases in antisemitism in the wake of Trump’s nationalism, and, later, the Gaza war. The hatred underlying antisemitism may be timeless, but it is fueled by the times. It is not a binary; it rises and falls and rises again.

Second, the Judeo-Pessimistic view ignores how antisemitism feeds off of conspiracy theories, political ideologies and resentment. The “Jews will not replace us” chant did not come from nowhere; it came from the nationalist right’s Great Replacement Theory. And the recent explosion in attacks on American Jews came as a response to the Gaza War; just as innocent German Americans and Japanese Americans were scapegoated during World War II, innocent Jewish Americans are scapegoated today.

Nothing Jewish leaders say or do will eradicate antisemitism. And preschoolers at a Michigan synagogue are not in any way responsible for the crimes of Epstein or the machinations of Netanyahu. Any time Jews are scapegoated and targeted for the perceived misdeeds of others, that is antisemitic, full stop. But, to paraphrase the Yom Kippur liturgy, we can mitigate the severity of the decree.

What might that look like? Let’s look at Epstein first, Iran second.

First, we need a real, public reckoning with the Epstein Files and the long relationships Epstein had with notable and/or rich American Jews (Wexner, Larry Summers, Howard Lutnick, Leon Black, Alan Dershowitz, Woody Allen, Ehud Barak, Robert Maxwell, Leon Botstein, and, most notably for antisemites, Lynn Forester and Ariane de Rothschild), and his support of Jewish and Jewish-adjacent institutions (including Ramaz, Hillel International, Harvard Hillel, YIVO, the Jewish National Fund, Mount Sinai Hospital, UJA-Federation of New York, Seeds of Peace, Touro College, Friends of the IDF, American Jewish Committee, and several Orthodox yeshivas).

This isn’t about outing or shaming; individuals or organizations who dealt with Epstein before 2008 can honestly claim they had no knowledge of his criminal behavior. Rather, it is about public, communal teshuvah, recognizing that our community institutions failed, our ethical values failed, and some of our wealthiest members failed as well. We did not protect the vulnerable (Exodus 22:21, Leviticus 19:16), judge rich and poor alike (Deuteronomy 1:17, Leviticus 19:15), or treat all people as made in the image of the Divine (Genesis 1:27).

These should not be mere performative statements.  We should act, as a community, to repair what is broken – first and foremost by listening to Epstein’s victims, financially compensating them, and sharing their stories. There should be a community-wide campaign to fund organizations that combat sexual abuse and domestic violence, and help victims recover. (Examples include Za’akah, Shalom Bayit, as well as initiatives at Mount Sinai and many Jewish federations.)  And our organizations should also use this moment to revisit their own politics on preventing misconduct and abuse. There should be strong words and even stronger actions.

Regarding the Iran War, the problem runs deeper.

A large majority of American Jews oppose the Iran War, just as they opposed Israel’s actions in Gaza. Yet individuals and organizations that publicly take such positions are marginalized in the Jewish community, and are often banned or shadow-banned from Jewish gatherings and religious institutions. (For example, 70% of American Jews oppose unconditional aid to Israel, but AIPAC targeted a pro-Israel congressional candidate for taking that view, leading to an anti-Israel opponent being swept into office.)  We like to say that our community tolerates a wide range of views, but our institutional rhetoric of “standing with Israel” and a quick glance at the speaker list of any mainstream Jewish gathering makes it clear that some views are more favored than others.

Meanwhile, Netanyahu and Trump say, repeatedly, that anyone opposing the Israeli government’s policies (let alone the state itself) is a self-hating Jew, a traitor, or an antisemite. They are the antisemites’ best partners, insisting that there is no daylight between Israel’s actions and American Jews. That you’re either for us or against us.

We need the opposite of such false binaries and false equations. We need space for legitimate criticism, precisely so that illegitimate antisemitism can be recognized and called out. It’s not always easy to do so: The Nexus Project, which works to disentangle antisemitism and valid critique of Israel, has produced a helpful three-page guide to doing so in the context of the Iran War, in which the difference is often one of degree, rather than kind.

For example, it is indeed outrageous that Netanyahu pitched this war in the way he did to our increasingly demented-seeming president. One doesn’t need to resort to conspiracy-mongering to note that. Was this war ever in the American national interest?  Did anyone really think the Iranian people would rise up against their government after America blew their cities to smithereens? All these are valid questions. Yet often they are posed in terms of antisemitic imagery depicting Jews, or Israel, as a giant puppetmaster or octopus manipulating world affairs. By validating legitimate criticisms, we can better call out illegitimate ones.

Honestly, I’ve long ago given up on most large Jewish organizations making space for diversity of opinion, because their donors tilt to the right, a structural reality I wrote about in this publication 10 years ago.

So my call, instead, is to Jewish centrists, moderates and progressives. If you want a Jewish community that reflects your Jewish values, you need to pay for one: You need to donate at the same levels as right-wing donors do. You need to take back the mainstream Jewish community by spending money and dictating your priorities.

To repeat, these efforts won’t end the scourge of antisemitism; there is no use arguing with bigots. But the bigots are not our audience — rather, the point is to combat the narratives that are persuading more and more people to join their ranks. By standing up for our values, we can put some space between Jeffrey Epstein (and his accomplices) and the Jewish community as a whole. And we can differentiate between legitimate criticism of Israeli policies and antisemitic conspiracy theories based on them.  We can stand up to the lies about Jews that are spreading like wildfire right now — by proudly and forcefully telling the truth.

The post Epstein and Iran are an antisemitism mega-crisis. Here’s what Jewish organizations should do about it.  appeared first on The Forward.

במשך פֿון דער זעקס-וואָכיקער מלחמה מיט איראַן, וואָס האָט זיך געענדיקט מיט אַ פֿײַער־שטילשטאַנד דעם 8טן אַפּריל, זײַנען מיר, ישׂראלים, און בפֿרט די אײַנוווינערס פון תּל-אָבֿיבֿ, געבליבן נאָענט צו דער היים צוליב די סכּנה פֿון דערווײַטערן זיך פֿון אַ שוץ-קעלער. די צאָרן און דער צער זײַנען געוואַקסן פון טאָג צו טאָג: ס׳איז מיר קלאָר געווען אַז דאָס איז אַ געפֿערלעכער שפּיל מיט פֿײַער, אַן איבעריקע מלחמה, און מיר — און די אײַנוויינערס פֿון איראַן — וועלן באַצאָלן דעם פּרײַז. (אונדזער דירה איז טאַקע אַ ביסל צעשעדיקט געוואָרן אין איינער פֿון די באָמבאַרדירונגען). דערפֿאַר קאָנט איר זיך פֿאָרשטלען מיט וואָס פֿאַר אַ פֿרייד האָב איך אָנגענומען דעם פֿײַער-איבעררײַס; תּיכף נאָך דעם בין איך טאַקע אַרויסגעגאַנגען פֿון דער שטאָט, און גלײַך אין דער נאַטור.

און עס איז ווי געשען אַ נס: די נאַטור האָט זיך מכּלומרשט אָפּגעשטעלט אין דער צײַט פֿון דער קריג. דער פֿרילינג, וואָס ענדיקט זיך דאָ בדרך-כּלל פֿאַר פּסח, האָט דאָס מאָל געוואַרט אויף אונדז, זײַנע פֿאַרערערס. כּמעט די גאַנצע צײַט פֿון דער קריג איז געווען ווינטערדיק, מיט אַ סך רעגנס, און איצט, סוף חודש ניסן, איז נאָך אַלץ געבליבן גרין, פֿול מיט בלומען און געוויקסן — אַ זעלטנקייט.

צווישן די פֿאַרשיידענע בלומען און געוויקסן האָב איך באַמערקט אַז אויך די מאַלווע, וואָס אויף העברעיִש הייסט עס חוביזה, בליט נאָך מיט אירע חנעוודיקע וויאָלעטע בלומען. די בלומען בליִען, די קליינע פֿרוכטן זײַנען רייף, און די בלעטער זײַנען נאָך גרין.

די מאַלווע וואַקסט אין אַפֿריקע, אַזיע און אייראָפּע, און ישׂראל בתוכם. בדרך-כּלל שפּראָצן די ערשטע בלעטער פֿון דער מאַלווע אַרויס נאָך די ערשטע רעגנס פֿון ווינטער — אַרום דעצעמבער. זי וואַקסט פֿון זיך אַליין אין דער נאַטור, אָבער אויך אין די שטעט, אין די הויפֿן און אין נאָכגעלאָזטע גערטנער. אין פֿאַרגלײַך מיט די רקפֿות (ציקלאַמען), למשל, אָדער אַנדערע איידעלע בלומען, איז זי נישט קיין מפֿונק, און וואַקסט אומעטום.

די בלעטער קאָן מען עסן פֿריש, אָדער געקאָכטע צי געפּרעגלטע (ווײַטער אונטן וועט איר געפֿינען אַ רעצעפּט דערפֿאַר). עס איז אַ ביסל שלײַמיק; איר טעם דערמאָנט אין שפּינאַט, און זי האָט אַ סך געזונטע קוואַליטעטן. אין די פֿריסטע סטאַדיעס איז די מאַלווע גאָר נידעריק, אָבער אַרום פֿעברואַר דערגרייט זי ביז דער הייך פֿון אַ מענטשן. אַרום מערץ באַווײַזן זיך שוין די שיינע בלומען פֿון דער מאַלווע און דערצו די רונדיקע קליינע פּירות, וואָס קינדווײַז האָבן מיר אַלע געגעסן מיט הנאה.

די מאַלווע וואַקסט טאַקע ווילד, אָבער זי איז נישט סתּם קיין פּראָסטע געוויקס. קודם-כּל, איר נאָמען אַליין: דאָס וואָרט „חוביזה“ איז אַן אַראַבישער טערמין, כובעזאַ. אויף אַראַביש הייסט עס „אַ קליין ברויט“ („כובז“ איז ברויט), און טאַקע, אויך אין עבֿרית רופֿט מען עס אַמאָל „לחם ערבֿי“ (אַראַביש ברויט). עס האָט אייגנטלעך אַן אָפֿיציעלן נאָמען: „חלמית“ (לויט דער משנה כלאיים ח, א), און דערצו אַ וויסנשאַפֿטלעכן נאָמען: malva. אויף ענגליש הייסט עס Mallow. אָבער אַ חוץ אַ קליינער צאָל מומחים, רופֿט קיינער דאָ עס נישט אַנדערש ווי כובעזאַ.

צוליב איר ברייטהאַרציקער מנהג צו וואַקסן אומעטום, האָט מען באַנוצט די כובעזאַ, מאַלווע, אויך אין דער צײַט פֿונעם „מצור“, די בלאָקאַדע פֿון ירושלים אין יאָר 1948. אין די ווינטער־חדשים וואָס ירושלים איז געשטאַנען איבערגעריסן פֿונעם ייִשובֿ, האָבן די ירושלימער באַלאַבאָסטעס אָפּגעריסן די מאַלווע־בלעטער און געמאַכט פֿון זיי פֿאַרשיידענע מאכלים, בפֿרט קאָטלעטן. לזכר דעם האָט מען שפּעטער, אין די פֿופֿציקער יאָרן, פֿאָרגעשלאָגן אַז מע וועט דערלאַנגען די באַרימטע קאָטלעטן לכּבֿוד יום־העצמאות (דעם אומאָפּהענגיקייט-טאָג). אָט למשל האָט דער דערציִונג-מיניסטעריום אין 1955 פֿאָרגעלייגט אַן אָפֿיציעלער יום-טובֿדיקער מעניו: כובעזאַ-קאָטלעטן אין פּאָמידאָרן ראָסל, סאַלאַט-כובעזאַ אין טחינה, יויך מיט קרעפּלעך, „שבֿעת המינים“-טאָרט אאַז״וו. אַזאַ מעניו קאָן מען געפֿינען אויך אין דעם פּאָפּולערן קאָכבוך „365 שולחנות ערוכים“ (365 געדעקטע טיש), וואָס איז אַרויס אין 1961, און וואָס מײַן מאַמע האָט געהאַלטן כּמעט ווי אַ שולחן-ערוך.

טאַקע אַ שיינער אײַנפֿאַל — עסן כובעזאַ-קאָטלעטן לכּבֿוד יום־העצמאות — נאָר איין חיסרון האָט עס. ווי געזאָגט, וואַקסט די מאַלווע ווינטערצײַט, און אַ חוץ הײַיאָר, און נאָך זעלטענע יאָרן, זײַנען די בלעטער אין דער צײַט פֿון יום־העצמאות שוין אויסגעטריקנט, אָדער די אינסעקטן (וואָס האָבן אויך ליב כובעזאַ) האָבן זיי שוין אויפֿגעפֿרעסן. דערפֿאַר קאָן מען נישט פֿאַקטיש גרייטן די כובעזאַ-קאָטלעטן אָנהייב מײַ, ווען עס פֿאַלט בדרך-כּלל אויס יום־העצמאות.

מע דאַרף זיך מודה זײַן אַז בכּלל, מיט די יאָרן, האָט מען אַ ביסל גרינגעשעצט אָט די „לחם עוני“, די אָרעמע מאַלווע/כובעזאַ. ישׂראל איז געוואָרן רײַכער, און אין יום־העצמאות האָט מען אָנגעהויבן עסן דער עיקר פֿלייש „על האש“ – דאָס הייסט באַרבעקיו. אין די לעצטע יאָרן, נאָך דער „יורידישע רעוואָלוציע“ פֿון יאָר 2022, און בפֿרט נאָך דעם 7טן אָקטאָבער 2023 און די בלוטיקע מלחמות זינט דעמאָלט, האָבן אַ סך ישׂראלים בכּלל פֿאַרלוירן דעם אַפּעטיט צו יום־העצמאות. ווי עס שטייט אין קהלת: „לשׂמחה מה זו עושה“ (אויף לוסטיקייט — וואָס טוט זי אויף?). די פֿײַערונגען פֿון די לעצטע אומאָפּהענגיקייט-טעג האָבן עפּעס אַ ביטערן נאָך־טעם.

אָבער אפֿשר דווקא דאָס יאָר, לכּבֿוד דעם שפּעטערדיקן פֿרילינג און דער האָפֿענונג אַז עס וועט שוין נעמען אַ סוף צו דער מלחמה, קאָן מעט זיך צוריקקערן צו די באַשיידענע גוטע בלעטער. דערבײַ קאָן מען אַ תּפֿילה טאָן אַז ישׂראל זאָל אַליין אויפֿגעריכט ווערן, און איך גלויב נאָך אַלץ אַז עס קאָן זײַן בעסער סײַ פֿאַר אונדז און סײַ פֿאַר אונדזערע שכנים.

צום סוף, אָט איז דער צוגעזאָגטער רעצעפּט פֿון די געשמאַקע מאַלווע-קאָטלעטן:

500 גראַם מאַלווע־בלעטער, גוט געוואַשן
ציבעלע, צעהאַקט און געפּרעגלט
2 ציינדלעך קנאָבל, צעריבן
2 אייער
½ גלאָז מצה-מעל צי ברייזל (ברויט-קרישקעס)
זאַלץ און פֿעפֿער
איילבערט־בוימל

קאָכט די מאַלווע־בלעטער אין וואַסער אַ פּאָר מינוט. קוועטשט אויס דאָס וואַסער, און צעהאַקט די בלעטער. דערנאָך גיט צו די אַנדערע אינגרעדיענטן, און קנייט אויס רונדיקע קאָטלעטן. פּרעלגט (אָדער באַקט) זיי ביז זיי ברוינען זיך צו.

The post On Yom Haatzmaut — a tribute to the mallow plant appeared first on The Forward.

Penn State graduate student Roua Daas, an organizer with Students for Justice in Palestine, speaks at a pro-Palestinian protest at the Allen Street gates in State College, PA on Feb. 12, 2024. Photo: Paul Weaver/Sipa USA via Reuters Connect

A new survey from Yale Youth Poll is raising fresh concerns about antisemitism among younger Americans, revealing a significant link between social media consumption and anti-Jewish sentiment.

The Spring 2026 poll, conducted by researchers affiliated with Yale University, finds that Americans aged 18 to 34 are more likely than older generations to agree with statements widely recognized as antisemitic even as many express uncertainty about what qualifies as antisemitism in the first place.

According to the survey, a significant share of young respondents agreed with longstanding antisemitic tropes. Roughly a quarter to a third of the youngest respondents expressed belief in ideas such as Jews having “too much power” or divided loyalty between the United States and Israel. The poll also found that about one in five young respondents supported boycotts of Jewish-owned businesses to express disapproval over Israel’s war in Gaza.

The poll reveals that roughly 10 percent of those 18-34 agreed with all three of these antisemitic sentiments. Conversely, only 2 percent of those above 65 agreed with all three.

While these views are not held by a majority, experts say the numbers are high enough to raise alarms.