Uncategorized
In Pittsburgh synagogue shooting trial, Jewish rituals feature as prominently as the carnage of the day
PITTSBURGH (JTA) — Testifying at the trial of the Pittsburgh synagogue shooter, Carol Black described how, right before he opened fire, she had taken her yarmulke and tallis out of her velvet tallis bag.
But first, she had to explain what a yarmulke, tallis and tallis bag were.
“In my briefcase is a blue velvet bag that has a zipper on it,” she said. “I have a Ziploc bag of yarmulkes I would wear and a tallis I would wear.” A yarmulke was a “head covering,” she explained, and a tallis was a “prayer shawl.” The items, she said, “just signified being in the presence of God and being respectful.”
Black, 71, was the second witness to testify on Wednesday, the second day of the capital murder trial of the alleged gunman, Robert Bowers. She was one of a few witnesses who interspersed heart-rending testimony about the trial with, effectively, a crash course on Jewish ritual.
Black recalled how she sat in the second seat in from the aisle, because the aisle seat was where her brother Richard Gottfried sat, and they shared gabbai duties. Then Black explained the role of a “gabbai” — calling congregants to the Torah and helping them read through a passage. She described Pesukei d’Zimra, the morning service’s opening prayers, and spelled out the Hebrew name of the morning service, Shacharit, for the court reporter.
“I had just started to open the bag and I heard a loud bang,” she said. “To me it sounded like somebody had dropped a table on the metal floor.”
She added, “The first two sounds, I didn’t recognize them as gunfire. You don’t go to a synagogue and expect to hear gunfire.”
The focus of the trial is the gunfire — the shooting on Oct. 27, 2018 that killed 11 Jews praying at three congregations: Tree of Life, New Light and Dor Hadash. But for the prosecution, explaining the synagogue — and the practices that take place in it — is also proving to be crucial. The painful collision on that Shabbat morning of the sacred and the profane is key to the prosecution’s case that the defendant merits the death penalty.
Of the 63 federal charges Bowers is facing, 22 are capital crimes: two for each of the 11 fatalities that morning, including Black’s brother, Richard Gottfried. One is “obstruction of free exercise of religious beliefs resulting in death” and the other is murder, enhanced with a hate crime charge. So prosecutors, seeking to show that the shooting was motivated by antisemitism, are probing witnesses about their Judaism and how they express it.
“As they did every Saturday, men and women of the Jewish faith made their way to the synagogue, to observe Shabbat,” Assistant U.S. Attorney Soo Song said in her opening statement on Tuesday. “To pray to God in the sanctity and refuge of their shared Jewish faith.”
Conversely, defense lawyer Judy Clarke is out to prove that her client targeted the congregants not because of their religion per se but because of a delusion that they were facilitating an immigration invasion to replace whites. Both she and prosecutors have said in court that he committed the attack.
Clarke occasionally objected when the testimony veered into how American Jews worship, or into explaining what animates Jewish practice. None of her objections to explaining Judaism were sustained — including one where she had tried to preempt the director of one of the congregations’ religious schools from explaining its educational precepts.
Describing the curriculum, Wendy Kobee, the director of the religious school of Dor Hadash, a Reconstructionist congregation, said, “Religious prayers, religious practices, cultural values.”
“Among the cultural values taught at the school was the concept of welcoming the stranger?” prosecutor Mary Hahn asked.
“Yes, that would have been incorporated into the curriculum in an age-appropriate way,” Kobee said.
Both the defense and prosecution acknowledge that the defendant, a white supremacist, targeted the building because Dor Hadash had partnered with HIAS, the Jewish refugee aid group, to celebrate what the group called National Refugee Shabbat.
The trial is shaping up as a seminar on American Jewish tradition. Witnesses have provided the judge, jury and spectators with an impromptu glossary of Jewish terms, and an introduction to parts of modern Jewish thought. Dan Leger, a member of Dor Hadash who was injured in the attack, outlined the teachings of the Reconstructionist movement’s founder, Rabbi Mordecai Kaplan.
Kaplan’s “approach is one of looking at the Bible, the Torah specifically as something that guides our life in ways that give value in social interaction,” Leger said. “One of the ways it is most highly demonstrated is welcoming those into the community who need assistance, who need support whether or not they are Jewish, welcoming immigrants into the country.”
Prosecutors also asked witnesses about Jewish practice in order to explain what happened on the day of the shooting. Song asked Leger to explain tallit katan, the small prayer shawl colloquially known as tzitzit that observant men traditionally wear under their clothing, and why he did not have a cell phone handy when the gunman opened fire. It was Shabbat, when some Jews abstain from using electronic devices, he explained.)
Another prosecutor asked Barry Werber, who testified later, why he preferred to attend services at New Light on Friday night and for Sunday breakfasts and not on Saturdays. He liked to sleep in on Saturdays, he said, but he went to services on the morning of the shooting because he felt obliged to honor his mother on her yahrzeit. He explained that a yahrzeit was “the anniversary of someone’s death.”
Like Tree of Life’s rabbi, Jeffrey Myers, had on Tuesday, Leger testified that he recited the Shema when he believed he was dying, after the gunman shot him in the abdomen. He translated the Torah verse and central Jewish prayer for the jury. Leger, a retired registered nurse, and another Dor Hadash congregant, Jerry Rabinowitz, a physician, had run into the shooting to help the injured. Rabinowitz was killed.
“I thought about the wonder of my life, the beauty of it all, the happiness I had experienced, the joy of having two beautiful sons and a wonderful wife and the wife previous to that wife, all the wonderful friends I have in the world,” Leger said. “I prayed for forgiveness for those who I have wronged in my life. I was ready to go.”
The defendant, wearing a dark blue sweater and a light blue collared shirt, his arms folded, stared at Leger.
The stories on the witness stand offered windows into American Jewish families and history. Gottfried started attending New Light after his mother died in 1992, Black testified about her brother, but she said she remained uninterested in frequent synagogue attendance until she injured a hip running about a decade ago. Gottfried, who was younger, encouraged her to come to services, and she celebrated her bat mitzvah as an adult.
“In Uniontown [Pennsylvania] where I grew up, in our Conservative congregation, which incidentally was called Tree of Life, girls did not get bat mitzvahed,” she said.
Black and Werber both discussed the social aspect of Shabbat services, describing the propensity of Melvin Wax, a New Light congregant, to tell jokes. Werber recalled that just before the shooting, Wax was telling jokes to Cecil Rosenthal.
Yet along with descriptions of how ritual and prayer bound the synagogue communities together, the testimonies all came back to the horrific details of the shooting itself.
After sitting with Wax, Werber said, Rosenthal went back upstairs, where the gunman shot him multiple times. Down in the New Light sanctuary, Rabbi Jonathan Perlman led Werber, Wax and Black into a storeroom behind the bimah. Richard Gottfried was in an adjacent kitchen with another New Light congregant, Dan Stein, preparing breakfast for the next morning. He called 911.
The gunman came down the stairs and killed Gottfried and Stein. There was a pause, so Wax peeked out of the storeroom to see what was happening. The gunman shot him twice, and he fell at Black’s feet. The gunman hovered a while in the area and then retreated.
Eventually, emergency responders found the group hidden in the store room. Wax’s body still lay there.
“I had to step over him to get past him,” Black testified, her voice cracking. “Quietly to myself I said goodbye to him and followed the officers.”
—
The post In Pittsburgh synagogue shooting trial, Jewish rituals feature as prominently as the carnage of the day appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Antisemitism speech sparks pushback from Jewish conservatives
(JTA) — When Orit Arfa read political theorist Yoram Hazony’s recent comments on antisemitism on the American right, she decided that her past admiration for him no longer justified staying silent about what she sees as a moral failure.
Arfa, who served until last month as a spokesperson for Hazony, responded Thursday with a deeply personal essay in Tablet magazine titled “Yoram Hazony’s 15 Minutes.” She wrote about her departure after four years from the Edmund Burke Foundation, the organization Hazony founded that is an institutional hub of the national conservatism movement. In her essay, she accused Hazony of erasing work she and others did under his leadership and of publicly faulting Jewish institutions for failures she says he knowingly helped create.
“I have known and admired Yoram for many years,” Arfa wrote, praising his scholarship and describing his 2015 book on the Book of Esther as one of the most influential works in her intellectual life. “It’s with a heavy heart, then, that I feel compelled to set the record straight.”
An Israeli conservative intellectual, Hazony is one of the architects of national conservatism, arguing for a politics grounded in nationalism, religion and tradition. His ideas have gained influence among Republican politicians, donors and movement strategists, particularly within the wing of the party associated with figures like Vice President JD Vance.
Hazony’s influence has placed him at the center of a growing dispute on the Jewish right, as the movement he helped shape confronts allegations of antisemitism in its orbit. Hazony has declined requests for an interview from the Jewish Telegraphic Agency in recent months.
Because of Hazony’s prominence, Arfa’s break with him has resonated well beyond their personal history, highlighting a broader debate among Jewish conservatives over how to confront antisemitism when it comes not from political opponents, but from figures embedded in the American right.
That debate was thrust into the open after Hazony’s keynote speech earlier this week at the Second International Conference on Combating Antisemitism in Jerusalem, where he forcefully condemned antisemitic rhetoric aired on the program of conservative media figure Tucker Carlson. Hazony described Carlson’s show as a “circus of aggressive anti-Jewish propaganda,” listing familiar antisemitic tropes aired by guests.
“These aren’t normal political messages, disagreeing with other members of the Trump coalition on legitimate policy issues,” Hazony said. “They’re abusive, wild slanders, and their repeated appearance on Tucker’s show has persuaded almost every Jew I know that the program’s purpose is to drive Jews—along with tens of millions of Zionist Christians—out of the Trump coalition and out of the Republican party.”
At the same time, Hazony argued that Jewish and Christian Zionist activists had failed to persuade Republican leaders to distance themselves from Carlson — not because Carlson was too powerful, but because critics had not presented their case professionally. He mocked the absence of a concise, evidence-based “15-minute explainer video” that could persuade conservatives unfamiliar with Carlson’s program, calling this a sign of “extreme incompetence” by what he labeled the “antisemitism-industrial complex.”
That claim became the focal point of Arfa’s response.
“The truth, as Yoram well knows, is that there is such a video,” she wrote. According to Arfa, she and other Edmund Burke Foundation staff members worked with Hazony to produce exactly such an explainer — a 14-minute, 57-second compilation of examples of antisemitic rhetoric aired on Carlson’s program.
Hazony, she said, chose not to make it public.
“He kept it unlisted in an obscure account,” Arfa wrote, adding that she was “flabbergasted” to hear Hazony publicly insist no such work existed. “It saddens me that he would diminish the work of his dedicated employees by erasing our efforts.”
A spokesperson for Hazony did not immediately respond to a request for comment.
The dispute over Hazony’s speech has become a proxy for a larger argument about responsibility and strategy. Hazony is urging Jews to focus on building alliances with what he describes as the dominant nationalist wing of the Republican Party, arguing that moralistic confrontations risk alienating potential allies and entrenching antisemitism.
“What would you find if you actually invested the time and effort, and opened those doors?” Hazony said in his speech. “Mostly, you’d discover that nationalist Republicans are not anti-Semites. That they are strongly committed to having Jews in their coalition. That they would like to have closer relations with the Jewish community. That many of them see Israel as an inspiration and wish America were more like Israel. In short, you’d discover that most of them are potential friends and allies.”
Critics counter that this approach shifts responsibility away from political leaders who tolerate antisemitism. Several commentators on the right have argued that treating antisemitism as a communications problem, rather than a moral red line, risks normalizing it.
Tablet, where Arfa’s essay was published, issued an unusually scathing response on social media, accusing Hazony of effectively blaming Jews for their own marginalization.
In a post on X directly responding to a Hazony, Tablet wrote, “Tucker Carlson could goose-step down Pennsylvania Avenue butt-naked with a swastika carved into his forehead and it would be the fault of ‘the anti-semitism industrial complex’ for not making the case ‘clear enough’ to ‘Republican nationalists.’”
Tablet’s post added, “The fault doesn’t lie with the Jews for being targeted by political arsonists. It lies with those people themselves, and with those who have given them political and intellectual cover, yourself included.”
The post went on to accuse Hazony of importing European-style ethnonationalist ideas into an American context defined by constitutional liberalism and religious pluralism, warning that such thinking risked alienating both Jews and the broader electorate.
Others focused less on ideology than on political accountability. Max Abrahms, a political scientist who studies extremism and political violence, argued that Hazony’s framing functioned as a defense of powerful allies who have declined to distance themselves from Carlson.“I interpret this as a defense for your political allies, especially J.D. Vance and Kevin Roberts who won’t ditch Tucker,” Abrahms wrote.
A broader critique came from Saul Sadka, a conservative writer and analyst, who accused Hazony of minimizing antisemitism in service of what he considered a marginal political project. Writing on X, Sadka argued that Hazony mischaracterized the Republican Party, overstated the influence of nationalist conservatives, and pressured Jews to align themselves with forces that, he said, are both electorally weak and tolerant of antisemitic rhetoric.
For her part, Arfa,wrote in Tablet that she’d prefer to stay out of the conversation now that’s stopped working for Hazony. Her focus is on studying to become a rabbi at the Abraham Geiger College in Potsdam, Germany, a seminary affiliated with Reform and liberal Judaism.
The post Antisemitism speech sparks pushback from Jewish conservatives appeared first on The Forward.
Uncategorized
What’s missing in our Jewish high schools
ווען איך בין געווען אַ קינד אין די 1960ער און 70ער יאָרן זענען געווען גאָר ווייניק טאָגשולן פֿאַר ייִדישע קינדער. האָבן ס׳רובֿ משפּחות געשיקט די קינדער אין די עפֿנטלעכע שולן, און ווי אַ צוגאָב — אין אַ תּלמוד־תּורה אָדער ייִדישער נאָכמיטאָג־שול צו קריגן אַ ביסל ייִדישע בילדונג.
הײַנט זענען אָבער דאָ אַ סך ייִדישע טאָגשולן, פֿון פּראָגרעסיווע ביז חרדישע. אין דעם אַרטיקל וועל איך זיך קאָנצעטרירן אויף די מאָדערן־אָרטאָדאָקסישע מיטלשולן, כאָטש מע וואָלט עס געקענט אויך ווענדן אויף אַלע שולן וואָס שטרעבן אײַנצופֿלאַנצן אין די תּלמידים אַ טיפֿע פֿאַרבינדונג מיט זייערע ייִדישע וואָרצלען.
אין 2013 האָט דער „פּיו‟־פֿאָרום פּובליקירט די רעזולטאַטן פֿון אַן אַרומנעמיקער שטודיע וועגן די אַמעריקאַנער ייִדן, וואָס האָט באַוויזן, שוואַרץ אויף ווײַס, עטלעכע בפֿירושע טענדענצן אין דער אַמעריקאַנער ייִדישער קהילה. איינס פֿון די געפֿינסן איז געווען דער ממשותדיקער וווּקס פֿון דער אָרטאָדאָקסישער באַפֿעלקערונג, בפֿרט אין ניו־יאָרק און ניו־דזשערזי.
איין סיבה פֿאַרן וווּקס, האָבן די פֿאָרשער משער געווען, איז ווײַל 48% אָרטאָדאָקסישע ייִדן האָבן פֿיר אָדער מער קינדער, בעת בלויז 9% אַנדערע ייִדישע עלטערן האָבן גרויסע משפּחות. אַ צווייטע סיבה: 98% אָרטאָדאָקסישע ייִדן האָבן אַ ייִדישן מאַן אָדער פֿרוי, בעת בײַ די קאָנסערוואַטיווע ייִדן האָבן 73% אַ ייִדישן זיווג, און בײַ רעפֿאָרם־ייִדן — 50%. אַ קינד וואָס ווערט דערצויגן בײַ צוויי ייִדישע עלטערן וועט געוויינטלעך זיך גיכער אידענטפֿיצירן ווי אַ ייִד איידער איינס בײַ וועמען איינער פֿון די עלטערן איז נישט קיין ייִד.
דער פּועל־יוצא פֿון דעם אַלץ איז אַז די ייִדישע טאָגשולן און מיטלשולן, בפֿרט די אָרטאָדאָקסישע, האָבן הײַנט מער תּלמידים ווי זיי האָבן ווען אַ מאָל געהאַט. עלטערן פֿון די פֿרומע שולן האָפֿן אַז דורכן שיקן די קינדער אַהין וועלן זייערע קינדער קריגן אַ געראָטענע ייִדישע בילדונג און במילא פֿאַרבלײַבן פֿרומע ייִדישע קינדער.
נישט תּמיד אַרבעט זיך עס אָבער אויס אַזוי. הינטער די קוליסן שושקען זיך די עלטערן, לערער און שול־דירעקטאָרן — גיכער בײַ די מאָדערן־אָרטאָדאָקסישע מיטלשולן איידער בײַ די חרדישע — וועגן אַן אָנגעווייטיקטן ענין: נישט געקוקט אויף זייערע גרעסטע באַמיִונגען, גייען געוויסע גראַדואַנטן פֿון די מיטלשולן „אַראָפּ פֿון דרך‟; דאָס הייסט — זיי היטן מער נישט קיין פֿרום לעבן.
ווען איך רעד וועגן דעם ענין מיט נישט־רעליגיעזע מענטשן, סײַ ייִדן סײַ נישט־ייִדן, וועלן זיי אָפֿט קוועטשן מיט די אַקסלען און זאָגן: „וואָס איז דאָ דער חידוש? מיר וווינען אין אַ פֿרײַער געזעלשאַפֿט, וווּ קינדער קענען אויסקלײַבן זייער אייגענעם לעבן־שטייגער. אויב דאָס קינד איז צופֿרידן מיטן לעבן וואָס ער האָט פֿאַר זיך אויסגעקליבן, דאַרפֿן די עלטערן אויך זײַן צופֿרידן.‟
ענטפֿער איך זיי, אַז ווען עלטערן גלייבן שטאַרק אין אַ געוויסער אידעאָלאָגיע, איז נאַטירלעך אַז זיי וועלן אַנטוישט ווערן אויב זייער קינד וואַרפֿן עס אָפּ. אַ מאַמע וואָס איז, למשל, זייער איבערגעגעבן צו געוויסע פּראָגרעסיווע אידעאַלן, וואָס מאַרשירט מיט אירע פֿרײַנד אויף פּאָליטישע דעמאָנסטראַציעס און ברענגט אַפֿילו מיט איר קינד — וועט זיכער אַנטוישט ווערן אויב דאָס קינד שליסט זיך שפּעטער אָן אין דער רעפּובליקאַנער פּאַרטיי. בײַ איר וואָלט דאָס אויך געהייסן אַז ער איז „אַראָפּ פֿון דרך‟.
די סיבות פֿאַר וואָס אַ קינד פֿון אַ פֿרומער היים וואָלט פֿאַרלאָזט אַזאַ לעבן־שטייגער זענען אָפֿט זייער קאָמפּליצירטע און אַ רעזולטאַט פֿון עטלעכע פֿאַקטאָרן. דורך מײַנע אייגענע שמועסן מיט מיטלשול־גראַדואַנטן האָב איך אַנטדעקט פֿיר מעגלעכע סיבות דערפֿאַר:
- נאָכן גראַדויִרן, פֿאָרט דער סטודענט אַוועק שטודירן אין אַ סעקולערן קאָלעדזש און דאָרט דערפֿילט ער אַז דאָס רעליגיעזע לעבן האַלט אים אָפּ פֿון זיך אויסלעבן ווי אַ פֿרײַער פֿויגל (ענלעך צום ייִנגל וואָס באַשרײַבט די דערשטיקנדיקע ליבשאַפֿט פֿון דער מאַמען אין איציק מאַנגערס ליד, „אויפֿן וועג שטייט אַ בוים‟).
- ער אָדער זי גלייבט נישט אין גאָט און זעט דערפֿאַר נישט קיין זינען אין היטן די מיצוות.
- ער אָדער זי האָט געליטן פֿון אַן אומגליקלעך משפּחה־לעבן און האָט דערפֿאַר נעגאַטיווע אַסאָציאַציעס מיט דער משפּחה, אַרײַנגערעכנט איר פֿרומקייט,
- ער אָדער זי איז „גיי‟ (האָט ליב דעם זעלבן מין) און פֿילט זיך אַרויסגעשלאָסן פֿונעם פֿרומען ציבור צוליב דער תּורהס פֿאַרווערן אַזוינע באַציִונגען.
שטעלט זיך די פֿראַגע: איז דאָ עפּעס וואָס די מיטלשולן וואָלטן געקענט טאָן פֿאַר יענע תּלמידים איידער זיי פֿאַרלאָזן דאָס רעליגיעזע לעבן? אויב מע האָט שוין אויסגעפּרוּווט אַלע קירובֿ־מיטלען און עס העלפֿט ווײַטער נישט, זאָל מען זיך פּשוט אונטערגעבן? איך האַלט אַז ניין. יעדעס קינד וואָס גראַדויִרט פֿון אַ ייִדישער מיטלשול, וואָלט געדאַרפֿט אַרויסקומען ווי אַ שטאָלצער ייִד, אַפֿילו אויב ער דריקט עס אויס אויף אַ נישט־רעליגיעזן אופֿן. און טאַקע דערפֿאַר דאַרפֿן די שולן אַנטוויקלען די ייִדישע אידענטיטעט פֿון די תּלמידים נישט בלויז אינעם רעליגיעזן זינען אָבער אויך אינעם נאַציאָנאַל־קולטורעלן.
איין אופֿן, וואָס ס׳רובֿ טאָגשולן טוען שוין, איז דורכן פֿאַרשטאַרקן די קינדערס אידענטיפֿיקאַציע מיט מדינת־ישׂראל. דאָס העלפֿט אויב דער בחור אָדער מיידל וועט שפּעטער טאַקע עולה זײַן. אין דער אמתן אָבער וועלן ס׳רובֿ תּלמידים זיך נישט באַזעצן אין ישׂראל, אַזוי אַז דאָס אַליין איז נישט קיין לייזונג.
וואָס מע דאַרף יאָ טאָן איז לערנען דעם תּלמיד די פֿילפֿאַרביקייט פֿון זײַן ייִדישן אָפּשטאַם, וואָס בײַ ס׳רובֿ ייִדן אין אַמעריקע איז דאָס אַ מזרח־אייראָפּעיִשער. אַחוץ די געוויינטלעכע ייִדישע לימודים ווי חומש, נבֿיאים און גמרא, דאַרף מען אויך אײַנפֿירן קורסן וואָס באַקענען די קינדער מיט דער רײַכקייט פֿון דער ייִדישער קולטור. ווען דער תּלמיד וועט זיך דערוויסן אַז ייִדישקייט נעמט אַרײַן נישט בלויז רעליגיע אָבער אויך די ייִדישע שפּראַך (ווײַל העברעיִש וועלן זיי זיך שוין במילא אויסלערנען), די געשיכטע, מאכלים און מוזיק פֿון אַמאָליקן ייִדישלאַנד, גיט עס אים אַ בעסערן פֿאַרשטאַנד פֿון וואָס עס הייסט צו זײַן אַ ייִד.
אַ צאָל מיטלשולן טוען דאָס שוין, אָבער בלויז אויפֿן שפּיץ מעסער. אינעם ענגליש־קלאַס, למשל, וועט דער לערער הייסן די תּלמידים לייענען אַן איבערזעצונג פֿון אַ באַשעוויס־דערציילונג. ליטעראַטור איז אָבער בלויז איין אַספּעקט פֿון קולטור. כּדי באמת אײַנצופֿלאַנצן אַן אינטערעס און ליבשאַפֿט צום עטניש־קולטורעלן אַספּעקט פֿון ייִדישקייט דאַרף מען אײַנפֿירן קורסן פֿון פֿאַרשיידענע מינים. למשל:
- אַ קלאַס וועגן דער געשיכטע פֿון די ייִדן אין מיזרח־אייראָפּע — און נישט בלויז וועגן דער ציוניסטישער באַוועגונג און דעם חורבן (דאָס לערנט מען שוין), נאָר וועגן די גרויסע אויפֿטוען במשך פֿון דער טויזנט־יאָריקער געשיכטע פֿון די ייִדן אין מיזרח־אייראָפּע: דער געבורט פֿון דער חסידישער באַוועגונג, די צעבליִונג פֿון דער ייִדישער און העברעיִשער ליטעראַטור, דער פּאָליטישער אַקטיוויזם פֿון די מזרח־אייראָפּעיִשע בונדיסטן, ציוניסטן און ייִדישיסטן, און ווי די ייִדן האָבן מיטגעבראַכט אָט די קולטור־ירושה קיין אַמעריקע.
- אַ קורס וועגן ייִדישן קינאָ, וווּ די קינדער קוקן אויף קלאַסישע ייִדישע פֿילמען ווי „דער דיבוק‟, „טבֿיה‟ און „ייִדל מיטן פֿידל‟ און דיסקוטירן סײַ דעם קולטור־היסטאָרישן קאָנטעקסט, סײַ די קונסט פֿונעם פֿילם.
- אַ קלאַס פֿון קלעזמער־מוזיק, און אַפֿילו אַ וואַרשטאַט וווּ די קינדער ברענגען זייערע אינסטרומענטן און לערנען זיך ווי אַליין צו שפּילן די אַלטע ייִדישע מעלאָדיעס (אָדער אַ קלאַס פֿון פֿאַרשידענע מינים ייִדישן פֿאָלקסמוזיק, אַרײַנגערעכנט די ספֿרדישע און תּימנער טראַדיציעס).
- אַ קאָכקלאַס וווּ די קינדער לערנען זיך אויס ווי צוצוגרייטן היימישע מזרח־אייראָפּעיִשע מאכלים ווי בלינצעס, קניידלעך און ראָגעלעך.
- ייִדיש־לעקציעס, ניצנדיק דעם אויסערגעוויינטלעכן קאָמפּיוטער־קורס, „ייִדיש פּאַפּ‟ וווּ קינדער לערנען זיך די שפּראַך דורך קוקן אויף די חנעוודיקע ייִדישע קאַרטונס פֿון נאָמי מיט איר ראָבאָט מאָבי— און וואָס איז, אַגבֿ, פֿרײַ פֿון אָפּצאָל.
געוויסע לערער און פּרינציפּאַלן וועלן טענהן, אַז צוליב דעם שוין געפּאַקטן לערנטאָג פֿון אַ ייִדישער מיטלשול (בפֿרט צוליב די אַוואַנסירטע סעקולערע לימודים וואָס די עלטערן פֿאָדערן כּדי זייערע קינדער זאָלן קענען אַרײַן אין די בעסטע אוניווערסיטעטן), איז פּשוט נישטאָ קיין צײַט צוצוגעבן אַזוינע קורסן. דאָס איז אָבער אַ תּירוץ פֿאַר די בענטשליכט. יעדער ווייסט אַז דאָס לערנען אַוואַנסירטע גמרא, למשל, איז נישט פֿאַר אַלעמען. אין דער זעלבער צײַט פֿונעם גמרא־קלאַס קען מען גיבן איינעם אָדער מער פֿון די קולטורקלאַסן ווי אַ ברירה.
דערצו קען מען אָפּהאַלטן די קלאַסן נאָך די געוויינטלעכע שול־שעהען. פּונקט ווי די מער אַטלעטישע תּלמידים גייען טרענירן אויף ספּאָרטמאַטשן, זאָלן תּלמידים מיט אַן אינטערעס צו קולטור זיך דערוויסן וועגן דער פֿילפֿאַרביקער קולטור־ירושה פֿונעם ייִדישן פֿאָלק און אַפֿילו גיין אויף שײַכותדיקע עקסקורסיעס צוזאַמען. די סטודענטן וואָס וווינען אין דער ניו־יאָרקער געגנט קענען, למשל, פֿאָרן צוזאַמען אין ייִדישן טעאַטער.
בקיצור, ווען מע פֿלאַנצט אײַן בײַ קינדער אַ ליבשאַפֿט צו זייער עטניש־קולטורעלן אָפּשטאַם, גיט עס זיי אַ געלעגנהייט צו בלײַבן שטאָלצע, גוט־אינפֿאָרמירטע ייִדן. נאָכן גראַדויִרן וועלן זיי קענען אויסדריקן זייער ייִדישע אידענטיטעט נישט בלויז דורך גיין אין שיל שבת און יום־טובֿ, נאָר דורכן ווײַטער זיך לערנען ייִדיש, זיך פֿאַרנעמען מיט אַקאַדעמישע פֿאָרשונגען פֿאַרבונדן מיט דער ייִדישער געשיכטע אָדער ליטעראַטור און גיין אויף ייִדישע קאָנצערטן, פֿעסטיוואַלן און קאָנפֿערענצן. דערבײַ וועלן אויך יענע קינדער, וואָס פֿאַרלאָזן דאָס רעליגיעזע לעבן, ווײַטער אָנהאַלטן אַ שטאַרקע פֿאַרבינדונג מיט ייִדן און ייִדישקייט און במילא וועלן זיי, כאָטש אינעם קולטורעלן זינען, קיין מאָל נישט אַראָפּ פֿון דרך.
The post What’s missing in our Jewish high schools appeared first on The Forward.
Uncategorized
Russia’s Medvedev Praises Trump But Questions US Submarine Threat
Deputy Chairman of the Russian Security Council Dmitry Medvedev attends an interview with Reuters, TASS and WarGonzo in the Moscow region, Russia January 29, 2026. Photo: Dmitry Medvedev’s Secretariat/Handout via REUTERS
Dmitry Medvedev, deputy chairman of Russia’s Security Council, praised US President Donald Trump as an effective leader who was seeking peace but added that Moscow had seen no trace of nuclear submarines Trump said he moved to Russian shores.
Trump, who has said he wants to be remembered as a “peacemaker” president, has repeatedly said that a peace deal to end the Ukraine war is close, and a new round of US-Russian-Ukrainian talks is scheduled for this week in Abu Dhabi.
Asked if Trump was positive or negative for Russia and about unproven speculation that Trump was some sort of Russian agent, Medvedev said the American people had chosen Trump and that Moscow respected that decision.
Medvedev lauded Trump’s courage in resisting the US establishment and said the US president’s sometimes “brash” style was “effective.”
“He is an emotional person, but on the other hand, the chaos that is commonly referred to, which is created by his activities, is not entirely true,” he told Reuters, TASS and the WarGonzo Russian war blogger in an interview at his residence outside Moscow and authorized for publication on Sunday.
“It is obvious that behind this lies a completely conscious and competent line,” said Medvedev, who served as Russian president from 2008 to 2012.
President Vladimir Putin remains the final voice on Russian policy, though Medvedev, an arch-hawk who has repeatedly goaded Trump on social media, gives a sense of hardliners’ thinking within the Russian elite, according to foreign diplomats.
“Trump wants to go down in history as a peacemaker – and he is really trying,” Medvedev said. “He is really trying to do that. And that is why contacts with Americans have become much more productive.”
TRUMP’S SUBMARINE THREAT
Medvedev said the key to understanding Trump was his business background, quipping that there was no such thing as a former businessman – a play on an old Russian joke that there is no such thing as a former KGB agent.
Trump in August said he had ordered two US nuclear submarines to move closer to Russia in response to what he called “highly provocative” comments from Medvedev about the risk of war after what appeared to be an ultimatum from Trump.
“We still have not found them,” Medvedev said of the US submarines.
After Russia’s 2022 invasion of Ukraine, Medvedev has repeatedly hurled invective at Kyiv and Western powers while warning of the risks of an escalation of the war towards a nuclear “apocalypse.”
Medvedev said Russia would “soon” win military victory in the Ukraine war but the key thing was to prevent any further conflict, adding: “I would like this to happen as soon as possible.”
“But it is equally important to think about what will happen next. After all, the goal of victory is to prevent new conflicts. This is absolutely obvious.”
Russia currently controls a fifth of Ukraine but has so far been unable to take the whole of the eastern Donbas region, where Ukrainian forces hold about 10%, or 5,000 square km (1,900 square miles), according to open-source maps of the war.