במשך פֿון דער זעקס-וואָכיקער מלחמה מיט איראַן, וואָס האָט זיך געענדיקט מיט אַ פֿײַער־שטילשטאַנד דעם 8טן אַפּריל, זײַנען מיר, ישׂראלים, און בפֿרט די אײַנוווינערס פון תּל-אָבֿיבֿ, געבליבן נאָענט צו דער היים צוליב די סכּנה פֿון דערווײַטערן זיך פֿון אַ שוץ-קעלער. די צאָרן און דער צער זײַנען געוואַקסן פון טאָג צו טאָג: ס׳איז מיר קלאָר געווען אַז דאָס איז אַ געפֿערלעכער שפּיל מיט פֿײַער, אַן איבעריקע מלחמה, און מיר — און די אײַנוויינערס פֿון איראַן — וועלן באַצאָלן דעם פּרײַז. (אונדזער דירה איז טאַקע אַ ביסל צעשעדיקט געוואָרן אין איינער פֿון די באָמבאַרדירונגען). דערפֿאַר קאָנט איר זיך פֿאָרשטלען מיט וואָס פֿאַר אַ פֿרייד האָב איך אָנגענומען דעם פֿײַער-איבעררײַס; תּיכף נאָך דעם בין איך טאַקע אַרויסגעגאַנגען פֿון דער שטאָט, און גלײַך אין דער נאַטור.

און עס איז ווי געשען אַ נס: די נאַטור האָט זיך מכּלומרשט אָפּגעשטעלט אין דער צײַט פֿון דער קריג. דער פֿרילינג, וואָס ענדיקט זיך דאָ בדרך-כּלל פֿאַר פּסח, האָט דאָס מאָל געוואַרט אויף אונדז, זײַנע פֿאַרערערס. כּמעט די גאַנצע צײַט פֿון דער קריג איז געווען ווינטערדיק, מיט אַ סך רעגנס, און איצט, סוף חודש ניסן, איז נאָך אַלץ געבליבן גרין, פֿול מיט בלומען און געוויקסן — אַ זעלטנקייט.

צווישן די פֿאַרשיידענע בלומען און געוויקסן האָב איך באַמערקט אַז אויך די מאַלווע, וואָס אויף העברעיִש הייסט עס חוביזה, בליט נאָך מיט אירע חנעוודיקע וויאָלעטע בלומען. די בלומען בליִען, די קליינע פֿרוכטן זײַנען רייף, און די בלעטער זײַנען נאָך גרין.

די מאַלווע וואַקסט אין אַפֿריקע, אַזיע און אייראָפּע, און ישׂראל בתוכם. בדרך-כּלל שפּראָצן די ערשטע בלעטער פֿון דער מאַלווע אַרויס נאָך די ערשטע רעגנס פֿון ווינטער — אַרום דעצעמבער. זי וואַקסט פֿון זיך אַליין אין דער נאַטור, אָבער אויך אין די שטעט, אין די הויפֿן און אין נאָכגעלאָזטע גערטנער. אין פֿאַרגלײַך מיט די רקפֿות (ציקלאַמען), למשל, אָדער אַנדערע איידעלע בלומען, איז זי נישט קיין מפֿונק, און וואַקסט אומעטום.

די בלעטער קאָן מען עסן פֿריש, אָדער געקאָכטע צי געפּרעגלטע (ווײַטער אונטן וועט איר געפֿינען אַ רעצעפּט דערפֿאַר). עס איז אַ ביסל שלײַמיק; איר טעם דערמאָנט אין שפּינאַט, און זי האָט אַ סך געזונטע קוואַליטעטן. אין די פֿריסטע סטאַדיעס איז די מאַלווע גאָר נידעריק, אָבער אַרום פֿעברואַר דערגרייט זי ביז דער הייך פֿון אַ מענטשן. אַרום מערץ באַווײַזן זיך שוין די שיינע בלומען פֿון דער מאַלווע און דערצו די רונדיקע קליינע פּירות, וואָס קינדווײַז האָבן מיר אַלע געגעסן מיט הנאה.

די מאַלווע וואַקסט טאַקע ווילד, אָבער זי איז נישט סתּם קיין פּראָסטע געוויקס. קודם-כּל, איר נאָמען אַליין: דאָס וואָרט „חוביזה“ איז אַן אַראַבישער טערמין, כובעזאַ. אויף אַראַביש הייסט עס „אַ קליין ברויט“ („כובז“ איז ברויט), און טאַקע, אויך אין עבֿרית רופֿט מען עס אַמאָל „לחם ערבֿי“ (אַראַביש ברויט). עס האָט אייגנטלעך אַן אָפֿיציעלן נאָמען: „חלמית“ (לויט דער משנה כלאיים ח, א), און דערצו אַ וויסנשאַפֿטלעכן נאָמען: malva. אויף ענגליש הייסט עס Mallow. אָבער אַ חוץ אַ קליינער צאָל מומחים, רופֿט קיינער דאָ עס נישט אַנדערש ווי כובעזאַ.

צוליב איר ברייטהאַרציקער מנהג צו וואַקסן אומעטום, האָט מען באַנוצט די כובעזאַ, מאַלווע, אויך אין דער צײַט פֿונעם „מצור“, די בלאָקאַדע פֿון ירושלים אין יאָר 1948. אין די ווינטער־חדשים וואָס ירושלים איז געשטאַנען איבערגעריסן פֿונעם ייִשובֿ, האָבן די ירושלימער באַלאַבאָסטעס אָפּגעריסן די מאַלווע־בלעטער און געמאַכט פֿון זיי פֿאַרשיידענע מאכלים, בפֿרט קאָטלעטן. לזכר דעם האָט מען שפּעטער, אין די פֿופֿציקער יאָרן, פֿאָרגעשלאָגן אַז מע וועט דערלאַנגען די באַרימטע קאָטלעטן לכּבֿוד יום־העצמאות (דעם אומאָפּהענגיקייט-טאָג). אָט למשל האָט דער דערציִונג-מיניסטעריום אין 1955 פֿאָרגעלייגט אַן אָפֿיציעלער יום-טובֿדיקער מעניו: כובעזאַ-קאָטלעטן אין פּאָמידאָרן ראָסל, סאַלאַט-כובעזאַ אין טחינה, יויך מיט קרעפּלעך, „שבֿעת המינים“-טאָרט אאַז״וו. אַזאַ מעניו קאָן מען געפֿינען אויך אין דעם פּאָפּולערן קאָכבוך „365 שולחנות ערוכים“ (365 געדעקטע טיש), וואָס איז אַרויס אין 1961, און וואָס מײַן מאַמע האָט געהאַלטן כּמעט ווי אַ שולחן-ערוך.

טאַקע אַ שיינער אײַנפֿאַל — עסן כובעזאַ-קאָטלעטן לכּבֿוד יום־העצמאות — נאָר איין חיסרון האָט עס. ווי געזאָגט, וואַקסט די מאַלווע ווינטערצײַט, און אַ חוץ הײַיאָר, און נאָך זעלטענע יאָרן, זײַנען די בלעטער אין דער צײַט פֿון יום־העצמאות שוין אויסגעטריקנט, אָדער די אינסעקטן (וואָס האָבן אויך ליב כובעזאַ) האָבן זיי שוין אויפֿגעפֿרעסן. דערפֿאַר קאָן מען נישט פֿאַקטיש גרייטן די כובעזאַ-קאָטלעטן אָנהייב מײַ, ווען עס פֿאַלט בדרך-כּלל אויס יום־העצמאות.

מע דאַרף זיך מודה זײַן אַז בכּלל, מיט די יאָרן, האָט מען אַ ביסל גרינגעשעצט אָט די „לחם עוני“, די אָרעמע מאַלווע/כובעזאַ. ישׂראל איז געוואָרן רײַכער, און אין יום־העצמאות האָט מען אָנגעהויבן עסן דער עיקר פֿלייש „על האש“ – דאָס הייסט באַרבעקיו. אין די לעצטע יאָרן, נאָך דער „יורידישע רעוואָלוציע“ פֿון יאָר 2022, און בפֿרט נאָך דעם 7טן אָקטאָבער 2023 און די בלוטיקע מלחמות זינט דעמאָלט, האָבן אַ סך ישׂראלים בכּלל פֿאַרלוירן דעם אַפּעטיט צו יום־העצמאות. ווי עס שטייט אין קהלת: „לשׂמחה מה זו עושה“ (אויף לוסטיקייט — וואָס טוט זי אויף?). די פֿײַערונגען פֿון די לעצטע אומאָפּהענגיקייט-טעג האָבן עפּעס אַ ביטערן נאָך־טעם.

אָבער אפֿשר דווקא דאָס יאָר, לכּבֿוד דעם שפּעטערדיקן פֿרילינג און דער האָפֿענונג אַז עס וועט שוין נעמען אַ סוף צו דער מלחמה, קאָן מעט זיך צוריקקערן צו די באַשיידענע גוטע בלעטער. דערבײַ קאָן מען אַ תּפֿילה טאָן אַז ישׂראל זאָל אַליין אויפֿגעריכט ווערן, און איך גלויב נאָך אַלץ אַז עס קאָן זײַן בעסער סײַ פֿאַר אונדז און סײַ פֿאַר אונדזערע שכנים.

צום סוף, אָט איז דער צוגעזאָגטער רעצעפּט פֿון די געשמאַקע מאַלווע-קאָטלעטן:

500 גראַם מאַלווע־בלעטער, גוט געוואַשן
ציבעלע, צעהאַקט און געפּרעגלט
2 ציינדלעך קנאָבל, צעריבן
2 אייער
½ גלאָז מצה-מעל צי ברייזל (ברויט-קרישקעס)
זאַלץ און פֿעפֿער
איילבערט־בוימל

קאָכט די מאַלווע־בלעטער אין וואַסער אַ פּאָר מינוט. קוועטשט אויס דאָס וואַסער, און צעהאַקט די בלעטער. דערנאָך גיט צו די אַנדערע אינגרעדיענטן, און קנייט אויס רונדיקע קאָטלעטן. פּרעלגט (אָדער באַקט) זיי ביז זיי ברוינען זיך צו.

The post On Yom Haatzmaut — a tribute to the mallow plant appeared first on The Forward.

Penn State graduate student Roua Daas, an organizer with Students for Justice in Palestine, speaks at a pro-Palestinian protest at the Allen Street gates in State College, PA on Feb. 12, 2024. Photo: Paul Weaver/Sipa USA via Reuters Connect

A new survey from Yale Youth Poll is raising fresh concerns about antisemitism among younger Americans, revealing a significant link between social media consumption and anti-Jewish sentiment.

The Spring 2026 poll, conducted by researchers affiliated with Yale University, finds that Americans aged 18 to 34 are more likely than older generations to agree with statements widely recognized as antisemitic even as many express uncertainty about what qualifies as antisemitism in the first place.

According to the survey, a significant share of young respondents agreed with longstanding antisemitic tropes. Roughly a quarter to a third of the youngest respondents expressed belief in ideas such as Jews having “too much power” or divided loyalty between the United States and Israel. The poll also found that about one in five young respondents supported boycotts of Jewish-owned businesses to express disapproval over Israel’s war in Gaza.

The poll reveals that roughly 10 percent of those 18-34 agreed with all three of these antisemitic sentiments. Conversely, only 2 percent of those above 65 agreed with all three.

While these views are not held by a majority, experts say the numbers are high enough to raise alarms.

(JTA) — The attorney general of Ohio has filed a second lawsuit against the nation’s largest Reform rabbinical school over the planned shuttering of its historic Cincinnati campus — a controversial move that has also prompted the creation of a new rabbinical school in the city.

Ohio AG Dave Yost, a Republican, says he wants to prevent Hebrew Union College-Jewish Institute of Religion from closing its 151-year-old Cincinnati campus at the end of the current school year. Yost’s lawsuit alleges that the planned closure would violate state laws intended to protect the original intent of nonprofit donors, who believed they were supporting HUC’s Cincinnati base.

“Hebrew Union accepted millions of dollars in donations based on a 76-year-old promise it now would like to break,” Yost’s office said in a statement accompanying the lawsuit, citing the school’s 1950 agreement to “permanently maintain” a rabbinical school in the city. “We’re suing to keep these assets in Cincinnati where they belong.” The suit asks a judge to bar HUC from closing its doors before a court date.

A request for comment to spokespeople for HUC was not immediately returned.

In 2022, HUC leadership announced that they would be closing degree-granting programs at their flagship Cincinnati campus in order to focus on their other campuses in New York and Los Angeles, which the school claimed were more popular with students. The college has pledged to preserve its archives and library housed on the campus, but has also pursued plans to sell off property across all its campuses as well as, reportedly, to sell rare books from its collection.

The move sparked intense blowback from leaders in the Reform movement, some of whom have argued that the college was abandoning its founding principles by moving out of the Midwest in favor of the coasts.

Some of HUC’s former Ohio figureheads, along with other Reform leaders, have since announced plans to launch their own Cincinnati-based rabbinical school: The College for Contemporary Judaism.

“We believe it is imperative that there be a strong, vibrant rabbinical school in Cincinnati to serve the liberal American Jewish community, especially between the coasts where access to congregational rabbis and rabbinical education is severely limited,” the college’s founders said in a statement Tuesday. “While we cannot comment directly on the lawsuit filed by Ohio Attorney General Dave Yost against Hebrew Union College, it is vitally important that assets subject to the lawsuit are used as originally intended: to support a strong, thriving rabbinical school in Cincinnati.”

The college’s founders include Rabbi Sally Priesand, the first female rabbi to have been ordained by HUC in 1972, who will serve as the new college’s honorary president; and Rabbi Gary Zola, longtime director of HUC’s Cincinnati-based American Jewish Archives, who will now serve as CCJ’s founding president.

The college pledges not to be affiliated with any particular denomination, but will instead commit itself to “Liberal Judaism” with what its site describes as “an unwavering commitment to the existence and well-being of the Jewish and democratic State of Israel.” It will have a particular focus on Jewish communities in the Midwest, South and Mountain West, where its founders say “access to rabbinical education has been severely limited.”

In explaining the decision to base the college in Cincinnati, the school points to some of the Jewish institutions there currently being shepherded by HUC, including the library and archives. It also names the region’s historical importance to American Judaism, as the city where Rabbi Isaac Mayer Wise, spiritual forefather of Reform Judaism, chose to base his fledgling movement.

Yost’s latest lawsuit, filed April 10, was the second time the Ohio AG had taken HUC to court over its planned downsizing. He also sued the school in 2024 following reports that leadership was exploring the sale of some of its rare books. The two parties settled the following year with an agreement intended to keep HUC from selling its items without 45 days’ notice to the state.

The post As Ohio again tries to block Hebrew Union College’s restructuring, a new rabbinical school emerges in Cincinnati appeared first on The Forward.