Uncategorized
The Orthodox community in pre-war Czernowitz
די וואָך איז ניפֿטר געוואָרן הרבֿ מאיר מאָסקאָוויץ, וואָס איז געבוירן געוואָרן אין טשערנאָוויץ אין 1927 — דאָס עלטסטע קינד פֿונעם שאָצער רבין, ר׳ אַבֿרהם חיים. ווי אַ בחור האָט ער זיך געלערנט אין אַ ישיבֿה אין וויזשניץ.
אין 1941 זענען די דײַטשן אַרײַן אין טשערנאָוויץ. ווי הרבֿ מאָסקאָוויצעס זון יואל האָט דערציילט אין אַן אַרטיקל אין 2012, האָבן די דײַטשן דערהרגעט דעם שאָצער רבין און אַנדערע ייִדישע קהילה־פֿירער, אַרײַנגעטריבן די ייִדן אין שאַרגאָראָדער געטאָ אין טראַנסניסטריע, און געשיקט דעם יונגן מאיר יעדן טאָג אויף צוואַנגאַרבעט. איין מאָל אויפֿן וועג צום אַרבעט־לאַגער איז ער אַנטלאָפֿן און אָנגעקומען אין דער רוסיש־אָקופּירטער טעריטאָריע, וווּ די „עלית הנוער“ באַוועגונג האָט אים על־פּי־נס אַרויסגעשמוגלט קיין ארץ־ישׂראל. נאָך דער מלחמה האָט ער זיך דערוווּסט אַז זײַן מאַמע האָט איבערגעלעבט דעם חורבן און וווינט אין ניו־יאָרק, האָט ער זיך דאָרטן באַזעצט.
אין 2010 האָב איך אינטערוויויִרט מאָסקאָוויצן פֿאַר דעם ווײַטערדיקן אַרטיקל וועגן די פֿרומע קרײַזן אין פֿאַר־מלחמהדיקן טשערנאָוויץ. איך האָב זיך באַקענט מיט אים דורך מײַן זון גדליה איידלמאַן, וואָס איז געווען זײַנער אַ תּלמיד. כּדי צו ווײַזן וואָס פֿאַר אַ מין מענטש הרבֿ מאָסקאָוויץ איז געווען, הערט די מעשה: גדליה האָט מיר דערציילט אַז פֿאַרן סוף־עקזאַמען האָט הרבֿ מאָסקאָוויץ געזאָגט די תּלמידים אַז זיי קענען ענטפֿערן אויף די פֿראַגעס אין ענגליש אָדער לשון־קודש. האָט גדליה געפֿרעגט צי ער מעג דאָס מאַכן אויף ייִדיש. „זיכער,“ האָט מאָסקאָוויץ געענטפֿערט. האָט גדליה אַרײַנגעגעבן זײַן עקזאַמען, ציטירנדיק רשי און אַנדערע מפֿרשים אויף ייִדיש. מאָסקאָוויץ האָט אַזוי הנאה געהאַט דערפֿון אַז ער האָט געוויזן די ייִדיש־שפּראַכיקע דערקלערונגען צו זײַנע קאָלעגעס.
כּדי זיך צו דערוויסן מער וועגן הרבֿ מאָקאָוויצעס לעבן, אָט איז אַ ווידעאָ־רעקאָרדירונג פֿון זײַן לוויה.
[דער ווײַטערדיקער אַרטיקל איז לכתּחילה פּובליקירט געוואָרן דעם 26טן מאַרץ 2010]
* * *
געוויינטלעך ווען מע רעדט וועגן דער ייִדישער געשיכטע פֿון דער שטאָט טשערנאָוויץ באַטאָנט מען איר וויכטיקייט ווי אַ צענטער פֿון דער ייִדישער ליטעראַטור און קולטור.
וועגן איין אַספּעקט הערט מען כּמעט גאָרנישט: דאָס לעבן פֿון די פֿרומע ייִדן אין טשערנאָוויץ. ס׳איז טאַקע אַ שאָד, ווײַל אין יענער תּקופֿה האָבן אין דער שטאָט זיך געפֿונען נישט ווייניקער ווי פֿינף חסידישע רביס, האָט איבערגעגעבן הרבֿ מאיר מאָסקאָוויץ, דער טשערנאָוויץ־געבוירענער מחבר פֿון אַ בוך זכרונות אויף העברעיִש, „כזה ראה וקדש“ (אַזוי געזען און פֿאַרהייליקט).
הרבֿ מאָסקאָוויץ, וועלכער איז געבוירן געוואָרן אין 1927, איז יאָרן לאַנג געווען אַ תּנ״ך־לערער אין דער אָנגעזעענער ניו־יאָרקער ייִדישער מיטלשול רמ״ז. בעת אַן אינטערוויו מיטן פֿאָרווערטס אין זײַן דירה אויף איסט 82סטער גאַס, האָט ער דערציילט, אַז ער אַליין איז געווען דער זון פֿונעם שאָצער רבין. עס האָבן אין טשערנאָוויץ דעמאָלט אויך געוווינט פֿיר אַנדערע רביס: דער באָיאַנער רבי, ר׳ משה פֿרידמאַן; דער נאַדווערנער רבי, איתמר ראָזענבאַום; דער קיטעווער רבי, גראָסמאַן; דער זאַלישטשיקער רבי, האַגער און דער שאָצער רבי, ר׳ אַבֿרהם־חיים מאָסקאָוויץ. אַלע רביס זענען געווען קרובֿים, ווײַל אַלע האָבן געמאַכט שידוכים צווישן זיך.
יעדער רבי האָט געהאַט אַ הויף מיט חסידים, האָט הרבֿ מאָסקאָוויץ דערציילט, אָבער אין פֿאַרגלײַך מיט די רביס, וואָס האָבן שבת און יום־טובֿ געטראָגן אַ שטרײַמל, האָבן די מתפּללים זיך שוין געהאַלטן פֿאַר „מאָדערנע מענטשן“ — האָבן זיי נישט געהאַט קיין באָרד אָדער פּאות, און זענען געקומען צום מנין טראָגנדיק אַ צילינדער און פֿראַק. הרבֿ מאָסקאָוויצעס אייגענע משפּחה האָט געוווינט אינעם זעלבן בנין פֿון דער שיל. „איך אַליין האָב געהאַט קליינע פּאהלעך,“ האָט ער צוגעגעבן.
הרבֿ מאָסקאָוויצס מאַמע, אַלטע־שיינדל, איז געווען אַ טאָכטער פֿונעם פּידײַעצער רבין, האָט זי געטראָגן אַ שייטל, אָבער זי, און די אַנדערע „רבישע קינדער“, ווי מע פֿלעג זיי רופֿן, זענען פֿאָרט געווען אונטער דער השפּעה פֿון דער מאָדערנער שטאָט. אין פֿאַרגלײַך מיט איר מאַן, וועלכער האָט גערעדט ייִדיש מיט די קינדער, האָט די רביצין גערעדט דײַטש. זי פֿלעג גיין אין טעאַטער, לייענען ייִדישע פּאָעזיע און געבן מענער די האַנט. מוטערס־טאָג האָט דאָס קליינע „מאירל“ איר געבראַכט בלומען, און סילוועסטער־נאַכט האָבן די רביצין און די אַנדערע פֿרויען פֿון רבישע היימען געפּראַוועט אַ שׂימחה.
„סילוועסטער זענען זיי געקומען צו אונדז אויפֿן צווייטן שטאָק, עלעגאַנט אויסגעפּוצט, און געגעסן און פֿאַרבראַכט שעהען לאַנג אין איינעם,“ האָט הרבֿ מאָסקאָוויץ דערציילט. און כאָטש קיין משקה האָבן זיי נישט געטרונקען, „האָבן די שנורן פֿונעם באַיאָנער רבין יאָ גערייכערט סיגאַרעטקעלעך.“
הרבֿ מאָסקאָוויץ געדענקט נאָך זײַן ערשטן טאָג אין חדר צו דרײַ יאָר. „מײַן טאַטע־מאַמע זענען קיין מאָל נישט געגאַנגען שפּאַצירן צוזאַמען, אָבער יענעם טאָג האָבן זיי מיר אָנגעטאָן נײַע קורצע הויזן, נײַע שיך און אַ נײַעם טלית־קטן, און ביידע האָבן מיך גענומען בײַ דער האַנט אין חדר אַרײַן. ווען מיר זענען אָנגעקומען האָט דער טאַטע מיך אַרומגענומען מיט אַ טלית און אַרײַנגעטראָגן. אויפֿן טיש איז מיט גרויסע גאָלדענע אותיות געווען אָנגעשריבן ׳מאירל׳. יעדעס מאָל וואָס איך האָב ריכטיק נאָכגעזאָגט ׳קמץ אלף אָ, קמץ בית באָ׳ איז אַראָפּגעפֿאַלן אַ האָניק־קיכעלע. כ׳האָב טאַקע געמיינט, ס׳איז פֿון הימל! אַזוי ווי סע שטייט אין משלי: לערנען תּורה איז אַזוי ווי האָניק און מילעך, זיס צו דער נשמה און ס׳היילט די ביינער.“
צו פֿינעף יאָר האָט מאירל אָנגעהויבן לערנען חומש. „ס׳איז געווען אין אַ שבת נאָכמיטאָג. משפּחה און פֿרײַנד און אַלע פֿינעף רביס זענען געקומען. מע האָט מיך געשטעלט אויפֿן טיש, כ׳האָב געטראָגן אַ ברוינעם סאַמעטענעם אָנצוג, און ביידע זיידעס האָבן מיר אָנגעטאָן גאָלדענע זייגערס אויף קייטן. דערנאָך האָט מען מיך געפֿרעגט: וואָס לערנסטו אין חומש?“
נאָכן פֿאַרהערן דאָס קינד האָט מען אָנגעהויבן טאַנצן און זינגען, עסן טאָרט און פּירות. אַלע רביס האָבן געטראָגן שטרײַמלעך, געזעסן און אויסגעטיילט שיריים. ער, מאירל, איז געזעסן צווישן ביידע זיידעס.
יעדן אינדערפֿרי האָט מאירל זיך געלערנט אין חדר, און דרײַ מאָל אַ וואָך איז ער נאָך מיטאָג געגאַנגען אין אַ ציוניסטישער העברעיִשער שול, „בית ספֿרי“. אין 1936 איז ער אַוועקגעפֿאָרן קיין וויזשניץ זיך לערנען אין דער וויזשניצער ישיבֿה. ער פֿלעג אַהיימקומען בלויז שבת־חנוכּה, פּסח און יום־טובֿ.
סוכּות אין טשערנאָוויץ געדענקט הרבֿ מאָסקאָוויץ זייער גוט. אַ גאַנץ יאָר האָבן די מענער און פֿרויען געגעסן צוזאַמען, אָבער סוכּות — נישט. די מאַמע האָט געבענטשט ליכט, געקומען אין סוכּה פֿאַר קידוש און המוציא, אָבער דערנאָך אַרײַן אין הויז, וווּ זי האָט פֿאַרבראַכט מיט די אַנדערע פֿרויען.
די סוכּה איז געווען אַ גרויסע; ווען דער טאַטע האָט געפֿירט טיש די צווייטע נאַכט סוכּות, לכּבֿוד דער שׂימחת־בית־השואבֿה, פֿלעגן אַרײַנקומען אין דער סוכּה 150 מענטשן. מ׳איז דאָרט אָבער נישט געשלאָפֿן. „ס׳איז געווען קאַלט, און אַ סכּנה.“
דעם שאָצער רביס הויז האָט אויך געדינט ווי אַן אכסניה פֿאַר די רביס פֿון די אַרומיקע שטעטלעך, ווען זיי האָבן געמוזט קומען קיין טשערנאָוויץ זען אַ דאָקטער. די פּשוטע אַרענדאַרן פֿלעגן אויך קומען, כּדי צו זען זייער רבין. „זיי זענען געווען פּשוט אָנגעטאָן — עמך — געטראָגן שטיוול, און געבראַכט פּירות אַ מתּנה דעם רבין.“
אָפֿט פֿלעגן די גײַסטיק קראַנקע קומען צו זייער טיר בעטן נדבֿות. „איינער, פֿישעלע, פֿלעג זאָגן מײַן מאַמען, ׳איך האָב דיך ליב!׳ — זי איז געווען אַ שיינע פֿרוי — פֿלעג מען אים אַרײַננעמען אין הויז, און מע האָט אים געגעבן דאָס זעלבע שפּײַז, וואָס מיר האָבן געגעסן.“
עוואַ מאַרדער בענדער, אַן אײַנוווינערין פֿון בראָנקס, נ״י, איז אויך געבוירן געוואָרן אין אַ פֿרומער משפּחה אין טשערנאָוויץ, אין 1927, אָבער איר איבערלעבונג איז געווען אַ גאַנץ אַנדערע ווי בײַ הרבֿ מאָסקאָוויץ. „דער טאַטע איז געווען אַ ציוניסט און אַ מיזרחיסט,“ האָט זי געזאָגט.
אויף דער גאַס האָט דער טאַטע, בערל מאַרדער געטראָגן אַ קאַפּעליוש, און אונטער דעם — אַ יאַרמלקע. בײַם באַגריסן זיך מיט מענטשן פֿלעג ער אַראָפּנעמען דאָס היטל, אָבער נישט די יאַרמלקע; די מאַמע, אסתּר, האָט געטראָגן אַ היטל, נישט קיין שייטל. „מיר זענען נישט געווען אַזוי פֿאַנאַטיש,“ האָט זי געזאָגט. „מיר זענען דאָך געווען אונטערן אײַנפֿלוס פֿון דער עסטרײַכישער קולטור.“
ווי אַ מיידל איז עוואַ, אַוודאי, נישט געגאַנגען אין חדר; די ערשטע פֿיר קלאַסן האָט זי זיך געלערנט אין אַ העברעיִשער, ציוניסטישער טאָגשול, „שׂפֿה איבֿריה“. נאָכן ענדיקן די שול האָט זי צוויי יאָר לאַנג שטודירט אין „גימנאַזיע האָפֿמאַן“, אַ שטאָטישער לערן־אַנשטאַלט פֿאַר מיידלעך, און דערנאָך — ווען די רוסן האָבן איבערגענומען בוקאָווינע — איז זי אַריבער אין דער ייִדישער שול, וווּ ס׳רובֿ פֿון די קינדער זענען געווען פֿון וועלטלעכע משפּחות. הגם די קלאַסן זענען אָנגעגאַנגען זעקס מאָל אַ וואָך, אַרײַנגערעכנט שבת, האָבן די פֿרומע תּלמידים נישט געדאגהט. „שבת האָבן מיר נישט געשריבן,“ האָט זי געזאָגט. די פּראָבלעם איז אָבער געווען מיט די עקזאַמענס, וועלכע זענען אַלע פֿאָרגעקומען שבת.
„מיר, די פֿרומע תּלמידים, האָבן טאַקע געליטן פֿון דעם, ווײַל מע פֿלעג אונדז מאַכן דעם עקזאַמען זונטיק אָדער מאָנטיק און בכּיוון פֿרעגן שווערערע פֿראַגעס. עטלעכע פֿון די לערער זענען געווען ייִדישע, אָבער זיי זענען געווען נאָך ערגער ווי די רוסן. זיי האָבן געוואָלט, אַז מיר זאָלן פֿאָרשן וואָס עס קומט פֿאָר אין שטוב און מסרן די עלטערן. מיר האָבן זיך נישט נאָכגעגעבן, זענען זיי געוואָרן זייער אויפֿגערעגט.“
פּסח פֿלעג דער מאַמעס טאַנטע, וואָס האָט געוווינט נישט ווײַט פֿונעם שאָצער רבין, קומען אויפֿן גאַנצן פּסח. „די גאַנצע צײַט האָט זי בלויז געשיילט קאַרטאָפֿל און מערן, מערן און קאַרטאָפֿל… דאָס איז געווען איר אויפֿגאַבע. און מיר, מיידלעך, האָבן נישט אַרויסגעהאָלפֿן, תּמיד זיך געשפּילט.“
זי פֿלעג שפּילן אין באַל אָדער אין שאַך — סײַ מיט מיידלעך, סײַ מיט ייִנגלעך, סײַ מיט פֿרומע, סײַ מיט פֿרײַע — „ווער ס׳איז נאָר געווען אין גאַס. ס׳האָט נישט אויסגעמאַכט ווײַל אין אונדזער געגנט זענען אַלע געווען ייִדן, בלויז די ׳סופּערס׳ (סטרוזשן) זענען נישט געווען קיין ייִדן.“
רעדנדיק מיטן פֿאָרווערטס האָט פֿרוי בענדער זיך דערמאָנט אין אַן אינצידענט פֿון די קינדער־יאָרן, וואָס האָט איר שטאַרק וויי געטאָן. יעדעס יאָר פֿלעג זי אַרויסקוקן, אַז דער זון פֿונעם מילניצער רבין זאָל קומען פֿון גאַליציע, כּדי מיטצופֿאָרן מיט די רביס און אַנדערע ייִדן אויף קבֿר־אָבֿות. עוואַס טאַטע פֿלעג זי אויך מיטנעמען. מע האָט אײַנגעשפּאַנט די פֿערד־און־וועגענער, און געפֿאָרן צום סאַדיגערער רבין.
„דאָס פֿאָרן האָט גענומען עטלעכע שעה, און ס׳איז געווען זייער שיין און לעבעדיק. מ׳איז געגאַנגען אויפֿן בית־עולם, און שפּעטער האָט מען געמאַכט אַ סעודה.“ ווען עוואַ איז געוואָרן אַכט יאָר אַלט, האָט דעם מילניצער רבינס זון אָבער אָנגעזאָגט איר טאַטן, אַז אַ מיידל אין אירע יאָרן טאָר מער נישט פֿאָרן, האָט זי געמוזט בלײַבן אין דער היים. „כ׳בין געווען זייער אויפֿגערעגט,“ האָט פֿרוי בענדער באַמערקט.
פֿון דעם וואָס הרבֿ מאָסקאָוויץ און פֿרוי בענדער האָבן אַזוי פּרטימדיק איבערגעגעבן, איז קלאָר, אַז טשערנאָוויץ איז נישט געווען אַ שטאָט פֿון בלויז סעקולערע ייִדן. הגם די ווינטן פֿון מאָדערנקייט און אַסימילאַציע האָבן זיכער משפּיע געווען אויף די פֿרומע קרײַזן, און אַרײַנגעבראַכט דאָס דײַטשישע לשון און עלעמענטן פֿון דער אַרומיקער קולטור, האָבן זיי ווײַטער אָפּגעהיט די מיצוות און אָנגעהאַלטן די טראַדיציעס, אויף ווי ווײַט עס האָט זיך געלאָזט.
The post The Orthodox community in pre-war Czernowitz appeared first on The Forward.
Uncategorized
At Trump’s Christian revival on the National Mall, one rabbi made a Jewish case for America
On the National Mall Sunday, Christian worship music boomed from giant speakers as “Adonai” and other names of God flashed across jumbo screens behind a praise band. Pastors invoked America’s biblical destiny. Sadie Robertson, the Christian social media personality and granddaughter of Duck Dynasty patriarch Phil Robertson, preached from both the Old and New Testaments.
And then Rabbi Meir Soloveichik — the lone Jewish speaker at the planned nine-hour “Rededicate 250” rally called by President Donald Trump, billed as a national “jubilee of prayer, praise and thanksgiving” — stepped to the podium and began talking about Irving Berlin.
Soloveichik, 48, a scion of one of modern Orthodoxy’s most revered rabbinic families and a member of Trump’s Religious Liberty Commission, used his remarks to offer a Jewish case for American exceptionalism, a contrast to the explicitly Christian vision of the nation’s founding that defined the day.
Recalling how Berlin wrote “God Bless America” as fascism spread across Europe and antisemitism consumed the continent, Soloveichik described the song as both a patriotic anthem and a prayer of gratitude from a Jewish immigrant who found refuge in the United States. The hymn, he said, represented “a plaintive prayer to God that America continue to be blessed.”
The four-minute speech fit squarely within Soloveichik’s broader worldview. A senior scholar at the conservative Tikvah Fund and rabbi of Congregation Shearith Israel in Manhattan, the oldest Jewish congregation in the United States, he has long argued that America’s civic ideals are aligned with traditional Judaism and biblical morality. His 2024 book, Providence and Power: Ten Portraits in Jewish Statesmanship, examines Jewish political leadership through the lens of faith and moral responsibility.
For Soloveichik, the connection between Judaism and American identity culminated in the Second World War. He noted that “God Bless America” was first broadcast publicly the day after Kristallnacht, when Nazis destroyed Jewish homes and synagogues across Germany. “At the very moment when darkness deepened,” Soloveichik said, “America raised its voice united in the song that Irving Berlin wrote.”
He added that “in the years that followed 1938, the prayer that is ‘God Bless America’ was carried by American soldiers who defeated evil, liberating Europe and the world.”
Then came the line that drew some of the loudest applause of his remarks: “It is a reminder, as hatred of Jews makes itself manifest again, that antisemitism is utterly un-American.”
Separation of church and state
The moment captured the complicated role Jews increasingly occupy within the Trump-era religious right: embraced as part of America’s Judeo-Christian heritage, even as critics warn that the broader movement surrounding events like Rededicate 250 blurs the line between religious pluralism and Christian nationalism.
Rachel Laser, the Jewish CEO of Americans United for the Separation of Church and State, denounced the rally before the event. “If President Trump and his allies truly cared about America’s legacy of religious freedom, they would be celebrating church-state separation as the unique American invention that has allowed religious diversity to flourish in our country,” she said in a statement. “Instead, they continue to threaten this foundational principle by advancing a Christian Nationalist crusade to impose one narrow version of Christianity on all Americans.”
Sunday’s event — part revival meeting, part patriotic pageant — was the centerpiece of the Trump administration’s religious programming tied to this year’s 250th anniversary of the founding of the United States. Secretary of Defense Pete Hegseth and House Speaker Mike Johnson were slated to appear alongside evangelical pastors, worship leaders and conservative Christian influencers. President Trump and Vice President JD Vance were scheduled to address the crowd by video, while Trump himself spent the weekend golfing after returning from an overseas trip to China.
“This is a recognition of the deeply embedded history and religious and moral tradition of the country,” Johnson said Sunday on Fox News, dismissing criticism that the rally blurred the separation of church and state. Those objecting to the event, he added, “want to erase the history of America.”
No Muslim speakers appeared on the lineup. Organizers promoted Trump’s declaration of a national “Shabbat 250” observance the day prior as evidence of interfaith inclusion.
One of the Sunday event’s chief promoters, Trump spiritual adviser Pastor Paula White-Cain, had reassured supporters beforehand that the gathering would celebrate America’s Christian foundations without “praying to all these different Gods.”
Soloveichik did not address those tensions. Instead, he closed by returning to the image of America as a nation uniquely capable, in his telling, of transforming a Jewish refugee into the composer of one of the country’s most enduring patriotic hymns.
“To sing this song,” he said, “is to be reminded that America’s story is unique.”
“GOD BLESS AMERICA IS NOT JUST A SONG. IT’S A PRAYER.” 🇺🇸🙏
Rabbi Meir Soloveichik delivers a powerful reminder that America’s love of liberty has always been tied to faith — tracing its story and why anti-Semitism is fundamentally un-American. pic.twitter.com/aKMg42nS2I
— Real America’s Voice (RAV) (@RealAmVoice) May 17, 2026
The post At Trump’s Christian revival on the National Mall, one rabbi made a Jewish case for America appeared first on The Forward.
Uncategorized
Israel to Establish Defense Offices in Former UNRWA Compound
A man handles fallen cables at the Jerusalem headquarters of the United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA) as the headquarters is dismantled by Israeli forces, in East Jerusalem, January 20, 2026. Photo: REUTERS/Ammar Awad/File Photo
Israel’s cabinet on Sunday approved a plan to build a defense compound on the site of the recently demolished premises of the United Nations Relief and Works Agency in East Jerusalem.
Israel in January demolished structures inside the UN Palestinian refugee agency’s East Jerusalem compound after seizing the site last year, in an act condemned by the agency as a violation of international law.
In a joint statement, the Defense Ministry and Jerusalem Municipality said the new compound would include the establishment of a military museum, a recruitment office and a defense minister’s office.
Defense Minister Israel Katz called the decision one of “sovereignty, Zionism, and security.”
UNRWA, which Israeli authorities accuse of bias, had not used the building since the start of last year after Israel ordered it to vacate all its premises and cease its operations.
A UNRWA spokesperson declined to comment on the Israeli plan.
The agency operates in East Jerusalem, which the U.N. and most countries consider territory occupied by Israel as it was captured from Jordan in the 1967 Middle East war. Israel considers all Jerusalem to be its indivisible capital.
UNRWA also operates in Gaza, the West Bank and elsewhere in the Middle East, providing schooling, healthcare, social services and shelter to millions of Palestinians.
“There is nothing more symbolic or justified than establishing the new IDF recruitment office and defense establishment institutions precisely on the ruins of the former UNRWA compound — an organization whose employees took part in the massacres, murders, and atrocities committed by Hamas terrorists on October 7,” Katz said.
Israel has alleged that some UNRWA staff were members of the Palestinian terrorist group Hamas and took part in the attack on Israel on October 7, 2023, that killed about 1,200 Israelis and led to Israel’s war against Hamas.
Uncategorized
Palestinian Leader’s Son Wins Role in Abbas’ Party, Official Says
Palestinian President Mahmoud Abbas, accompanied by his son Yasser, leaves a hospital in Ramallah in the Israeli-occupied West Bank, May 28, 2018. REUTERS/Mohamad Torokman
The millionaire businessman son of Palestinian President Mahmoud Abbas has won a steering role in his father’s political party Fatah, a party official said on Sunday, as a succession fight looms for control of the embattled Palestinian Authority (PA).
Yasser Abbas won a seat in elections for the Fatah Central Committee, the party’s highest decision-making body, at its first general conference in almost a decade. Mahmoud Abbas, 90, will remain chairman, it decided.
The PA was set up as an interim administration under the 1990s Oslo accords between Israel and the Palestine Liberation Organization, an umbrella group still internationally recognized as the representative of the Palestinian people. The powerful Fatah party dominates both the PA and the PLO.
Abbas’ son’s foray into politics has fueled speculation that the president may be seeking to position Yasser, 64, to succeed him as head of Fatah.
That has drawn criticism from some Fatah officials, who say Yasser would be unable to unify Palestinians or help them chart a new political future after years without national elections or tangible steps toward statehood.
In the more than two decades since Mahmoud Abbas was elected to succeed Fatah founder Yasser Arafat, Palestinians have come to view the PA as ineffective and corrupt, something denied by Abbas, who has ruled by decree since his mandate expired in 2009.
In 2007, Abbas’ Fatah forces in the Gaza Strip were overpowered by Hamas militants who seized control of the enclave, a year after Hamas swept the Palestinian parliamentary elections.
Peace talks with Israel meant to lead to the creation of a Palestinian state in the West Bank, Gaza and East Jerusalem collapsed in 2014, with expanding Israeli settlements since carving up areas slated for Palestinian statehood. The PA is also grappling with a financial crisis.
Yasser Abbas, who has never held an official role within Fatah or the PA, runs tobacco and contracting firms in the parts of the West Bank where the PA exercises limited self rule. Critics have long alleged that he and his brother Tarek have used public funds to help their businesses, allegations both men reject.
Among others to have won seats on the Central Committee are Majed Faraj, head of the General Intelligence Agency, and former militant group leader Zakaria Zubeidi, released in a Hamas-Israel prisoner-hostage exchange as part of a 2025 Gaza ceasefire.