Uncategorized
The mysterious case of Barbra Streisand and the missing half-pound of Zabar’s sturgeon
The whole story of Barbra Streisand and the sturgeon began a few months ago on a Thursday when I was at my regular spot at the fish counter.
A very pleasant, attractive woman ordered a pound of Nova and, before Slim, my long sharp slicing knife, and I started our journey through the salmon, she said, “I’m buying this for Barbra Streisand.”
I was skeptical, so I asked her what her relationship was with Barbra. She told me her name was Christine and that she was Barbra’s editor and had edited Barbra’s autobiography. Well, that made me look up and take notice. She must be genuine, I thought, who would make up such a story?
As I sliced, I heard Barbra in my head singing “You’ll Never Walk Alone” and lost all track of time. I threw the lox I had sliced up on the scale with flair; one pound it was.
While I continued to work, an idea popped into my head. I spotted a succulent block of sturgeon in the showcase of fish and thought, “I’m going to cut as perfect a slice as I can, wrap it carefully in tissue paper and place it neatly in the Zabar’s wrapping on top of the pound of Nova.” I didn’t disclose what I was doing because I wanted it to be a lovely surprise — if she happened to like sturgeon, that is.
Two Thursdays later, when I arrived at work, I found a small square envelope sitting on my board face-up. It read “For Len.” Inside was a folded card on which was printed in raised gold letters “BARBRA STREISAND.”
I opened the card, looked inside and found a handwritten note: “Dear Len, What a lovely gift! Did you know how much I love sturgeon? Thank you. It was delicious!” She signed it “Barbra” in a nice, swirly signature.
That night at home, I just couldn’t get it out of my mind: I actually had a handwritten note from Barbra Streisand. How many people could say that? Now that I knew she liked sturgeon, I decided I would personally send her a pound as a gift. But then I stopped.
“You don’t know her,” I said to myself. “It would be inappropriate and silly. I went back and forth until I gave up, watched Yentl instead, then went to sleep.
That night, I had a dream.
Barbra was in Zabar’s, walking up and down the aisles, smiling, going through each department, carefully selecting items when, suddenly, she noticed that her shopping cart was full. At that moment, she found herself standing opposite me at the fish counter.
“Welcome to the heart of the store, Ms. Streisand,” I said.
She smiled, I smiled back. I invited her to step behind the counter so she could have a better, closer look at all the fish. Next thing I knew she was standing there beside me, asking about my slicing technique and, for that fleeting moment, I was the star — a master lox slicer.
“Look who’s here, guys,” I told my co-workers. “It’s Barbra Streisand paying us a short visit,” at which point Barbra and I began a duet — “People who need people are the luckiest people in the world.” I wanted so much to finish the song with her, but I woke up before I could.
In the morning, as I considered Barbra’s thank you note and our unfinished dream duet, I realized that she and I have a lot more in common than meets the eye.
We are both old. She is 83 and I am 95. We’re both Jewish. We both like sturgeon. But most of all we are both professional singers — my career started in 5th grade, at P.S. 180 in Brooklyn, when I was chosen to sing the lead in Walt Whitman’s “I Hear America Singing.” Then, in 6th grade, I played Nanki-Poo in The Mikado. And, when I was 12, I sang in the Oscar Julius Choir at Tempel Bethel in Borough Park. I also sang at Jewish weddings — 50 cents as part of a choir, $1 when I performed a solo.
Suddenly, I realized that maybe it wouldn’t be so inappropriate to send Barbra a half-pound of sturgeon as a belated 83rd birthday present. Except I didn’t have her address.
Enter Christine.
On another Thursday, as I was cleaning my knives, one of my co-workers tapped me on the shoulder and told me there was a woman looking for me. And there she was. Did Barbra want more Nova, I wondered, or some sturgeon?
She told me she had an appointment in the neighborhood and thought she’d stop in and say hello. I told her how I had considered sending Barbra a belated birthday gift, though I added that it would be just as easy for her to order some online.
Christine gave me her phone number, so later I texted her and asked if I could send Barbra the sturgeon. “Sure,” she texted back and gave me an address.
I got to work.
I selected the best-looking block of sturgeon in the display counter, sliced off half a pound and wrapped it up. Then I removed the dorsal fin from the most succulent whitefish in the showcase, wrapped it and placed it on top of the sturgeon. I walked over to the bakery and retrieved one of Zabar’s rugelach, wrapped it in foil and placed it alongside the dorsal fin. There was a paper plate on the shelf behind me. I took out my black marker and wrote “Happy Birthday” to Barbra and signed my name.
I finished the package and brought it up to Bernardo in the shipping department, and gave him instructions as to where and to whom it should be sent. I returned to the fish counter thinking a job well done. But — she never got the sturgeon
I set the wheels in motion with the appropriate department at Zabar’s to investigate “The case of the missing sturgeon.”
In the annals of crime, there are those cases that go down in the books as unsolved; so too in the world of undelivered smoked fish. This is one of those cases.
As for the replacement sturgeon I sent to Barbra, a recent call to Christine revealed somewhat anticlimactically, that Barbra did receive it, but due to some confusion, it was sliced and sent as a regular shipment with no indication that it came from me, her fellow singing professional. Perhaps she sent a perfunctory thank you note to Zabar’s, perhaps she wondered why she was getting another round of sturgeon, without explanation, so close to her birthday, or maybe, just maybe, she suspected it was from her new friend, Len.
Still, I’d like to think that I’ll have another opportunity to wish her a happy birthday. When her 84th comes around in a couple of months, I’ll be at the fish counter. And I’ll be ready.
The post The mysterious case of Barbra Streisand and the missing half-pound of Zabar’s sturgeon appeared first on The Forward.
Uncategorized
Azealia Banks is done with Israel, again: ‘On second thought, F—K ISRAEL’
(JTA) — It’s been months since Azealia Banks turned heads when she declared she was a “Zionist” on social media in June and gave a concert in Israel for the two-year anniversary of Hamas’ Oct. 7 attacks.
But in a tirade on X this week, the rapper reversed course, lambasting the toll of the United States and Israel’s war with Iran and declaring in a series of profane posts that she no longer supports the country.
“Israel really did us dirty. This is not about terrorism, they actually wanted to see us face china head to head. Israel wants to see the petrodollar flunk. I actually HOPE Netanyahu is dead. We should strike a big [deal] with Iran and just go to war with Israel and keep the petrodollar strong,” wrote Banks in a post on X Tuesday evening.
“On second thought, F—CK ISRAEL,” Banks, who has over 240,000 followers on X, concluded.
While the rapper has frequently commented on Israel and Judaism, previously weighing in on Ashkenazi cuisine and antisemitic conspiracy theories, her latest disavowal of the Jewish state marks a sharp break from her staunch expressions of support for Israel last year.
“The lore of Israel & Zionism and the Jews is charming and relatable as hell,” Banks wrote on X ahead of her concert in Tel Aviv last October. She likened Israel to Wakanda, the futuristic Black homeland in the “Black Panther” movies, writing that “Zionism is iconic” and “Zionism is punk.”
Her reversal, which was criticized by some Jewish influencers, comes as the war in Iran has sparked growing public backlash and claims in some political and online circles that Israeli influence drove the conflict.
It wasn’t the first time that Banks has staked out an anti-Israel view. In 2018, she vowed she would never visit Israel, which she called “nuts,” after she said she encountered racism while performing there.
In posts beginning last Wednesday, Banks pivoted from criticizing Arab states to promoting internet conspiracy theories that Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu had died and saying that she was “she was “Israel/Iran/Maga’d out.”
“The way Aipac eggs it on like israeli death is cool so long as it feeds fragile jewish american ego is actually psychotic,” wrote Banks in a post on X Tuesday, referring to the pro-Israel lobby. “Like the self cannibalism, double dealing and american jealousy is too obvious to not see. The state of israel is fucking haram [prohibited] The nation, the people dont deserve to be forced into bullshit wars over american and british interests this is crazyyyyyyy.”
The post Azealia Banks is done with Israel, again: ‘On second thought, F—K ISRAEL’ appeared first on The Forward.
Uncategorized
Longing for the way secular Jews used to be
איך זיץ דאָ און הער זיך צו צום קול פֿון מײַן פֿעטער יונה ז״ל ווי ער ריכט אָפּ דעם פּסח־סדר אינעם יאָר 1962… און איך קוועל דערפֿון.
יונה גאָטעסמאַן איז געווען אַ סעקולערער ייִד, אָדער ווי מע פֿלעג עס רופֿן אין יענע יאָרן — אַ וועלטלעכער. ער האָט נישט געהיט שבת אָדער כּשרות, און טאַקע דערפֿאַר איז בײַ אים נישט געווען קיין מניעה צו רעקאָרדירן זײַן קול בײַם סדר. אָבער ווען מע הערט ווי ער זאָגט דעם יום־טובֿדיקן קידוש, אָדער דעם „הא לחמא עניא‟ (די דערקלערונג וואָס רופֿט יעדן איינעם וואָס ס׳איז הונגעריק צו קומען און עסן) אָדער דעם „אחד מי יודע‟, דאַכט זיך דיר אַז סע זינגט אַ פֿרומער ייִד מיט אַ קיטל. ער זאָגט די הגדה מיט אַ ניגון וואָס חזרט זיך כּסדר איבער און די ווערטער פֿליִען פֿאַרבײַ אַזוי גיך אַז ס׳איז מיר אַ מאָל שווער צו דערקענען וווּ ער האַלט. אָבער טאַקע דערפֿאַר קלינגט עס אַזוי נאַטירלעך.
אונטן קענט איר אַליין הערן ווי יונה גאָטעסמאַן ריכט אָפּ דעם סדר. די ערשטע 30 סעקונדעס זענען שווער צו הערן אָבער דערנאָך הערט מען שוין אַ סך בעסער.
ווי אַ סך ייִדן פֿון זײַן דור איז דער פֿעטער דערצויגן געוואָרן אין אַ פֿרומער שטוב. די משפּחה האָט געוווינט אין סערעט, אין דער בוקאָווינע, און יונה האָט, אַ פּנים, גוט געדענקט דעם נוסח פֿון זײַן טאַטן, חיים, וואָס האָט געדאַוונט סײַ בײַ די וויזשניצער חסידים, סײַ בײַ די סאַדעגערער. ווי עס דערציילט זײַן זון, איציק גאָטעסמאַן, האָט יונהס טאַטע אָנגעשטעלט אַ גמרא־מלמד צו לערנען מיט אים ווײַל קיין ישיבֿה איז אין סערעט נישט געווען. אַפֿילו מיט יאָרן שפּעטער, ווען יונה האָט שוין אויסשטודירט אויף דאָקטער און מער נישט געפֿירט קיין פֿרום לעבן, אַז ער איז געפֿאָרן צו גאַסט צו טאַטע־מאַמע האָט דער טאַטע אָנגעשטעלט פֿאַר אים אַ גמרא־לערער.
אונדזער שרײַבערין מרים האָפֿמאַן דערציילט אַז איר מאַן, מענדל ז״ל, אויך אַן אָפּשטאַמיקער פֿון די וויזשניצער חסידים, האָט געטאָן דאָס זעלבע. נישט געקוקט אויף דעם וואָס ער האָט נאָכן חורבן (בפֿרט נאָך דעם וואָס ער האָט אָנגעוווירן זײַן טאַטע־מאַמע, זײַן 12־יעריק ברידערל בנימעלע און דרײַ שוועסטער אין גאַזקאַמער) אָפּגעוואָרפֿן זײַן אמונה און אַפֿילו געהייסן זײַן פֿרוי נישט פּראַווען קיין שבת אָדער האַלטן אַ כּשרע קיך אויס כּעס צום אייבערשטן, פֿלעגט ער יעדן פּסח זיך אָנטאָן אַ יאַרמלקע און אָפּריכטן דעם גאַנצן סדר אויפֿן אַלטן שטייגער.
אויך מײַן טאַטע האָט יעדעס יאָר אָנגעפֿירט מיט אַ טראַדיציאָנעלן סדר אויף לשון־קודש כאָטש ער איז, אין פֿאַרגלײַך מיט יונהן און מענדלען, דווקא נישט דערצויגן געוואָרן אין אַ פֿרומער היים. ווי אַ דערוואַקסענער האָט ער זיך אַליין אויסגעלערנט ווי אָפּצוריכטן דעם סדר — מסתּמא טאַקע פֿון זײַן שוואָגער יונה — ווײַל ער האָט געוואָלט אַז דער סדר זאָל האָבן אַ דורותדיק פּנים.
מיט אַנדערע ווערטער, אין יענע יאָרן איז געווען אָנגענומען אַז איינער וואָס האַלט זיך פֿאַר אַ פֿולשטענדיקן סעקולערן ייִד קען נאָך אַלץ, כאָטש איין מאָל אַ יאָר, אָנפֿירן מיט אַ רעליגיעזע צערעמאָניע (אַפֿילו אַ דרײַ־שעהיקן ריטואַל ווי דער סדר), כאָטש עס דערמאָנט גאָט אויף שריט און טריט.
אַן אַטעיִסט וואָלט אפֿשר געשטעלט די פֿראַגע: וואָס איז דער שׂכל פֿון מאַכן ברכות און דורכפֿירן רעליגיעזע ריטואַלן ווען מע גלייבט אַליין נישט אין דעם? איז דאָס נישט אַ מין נישט־אויסגעהאַלטנקייט? מײַן טאַטע ע״ה פֿלעגט, למשל, יעדן שבת מאַכן קידוש און המוציא אויף אַזאַ נאַטירלעכן אופֿן, אַז איך בין געווען זיכער ער איז אַ גלייביקער. און דערפֿאַר ווען איך האָב צו 17 יאָר אַליין זיך פֿאַראינטערעסירט אין גײַסטיקע ענינים און געפּרוּווט פֿאַרפֿירן אַ שמועס מיט אים וועגן דעם, האָט ער פּלוצלינג אויסגערופֿן: „פֿאַר וואָס פֿרעגסטו מיך די אַלע שאלות? דו ווייסט דאָך, אַז איך בין אַן אַטעיִסט!‟
„דו ביסט אַן אַטעיִסט?‟ האָב איך איבערגעפֿרעגט, אַ פֿאַרחידושטע. „פֿאַר וואָס זשע האָסטו די אַלע יאָרן געמאַכט קידוש און המוציא יעדן שבת?‟
זײַן ענטפֿער: „צוליב אײַך!‟
לאַנגע יאָרן האָב איך איבערגעקלערט וואָס עס מיינט טאַקע דער „צוליב אײַך‟. הייסט עס, אַז ער אַליין האָט נישט הנאה געהאַט דערפֿון? אַז דאָס איז בלויז געווען אַ מיטל צו פֿאַרבעסערן די שאַנסן אַז זײַנע קינדער זאָלן זיך שטאַרק אידענטיפֿיצירט ווי ייִדן?
אַז איך קלער איצט וועגן דעם, זעט מיר אויס אַז עס זענען מסתּמא געווען עטלעכע סיבות פֿאַר וואָס די דרײַ וועלטלעכע ייִדן (צוויי פֿון זיי — געשוווירענע אַטעיִסטן) און אַ סך אַנדערע פֿון זייער דור, זענען געווען גרייט אָנצופֿירן מיט אַ רעליגיעזן סדר. ערשטנס, ווי מײַן טאַטע האָט געזאָגט, האָבן זיי עס געטאָן פֿאַר זייערע קינדערס וועגן. ס׳שטייט דאָך בפֿירוש געשריבן אין דער הגדה: „והגדת לבנך — זאָלסט דערציילן דײַנע קינדער וואָס ס׳איז געשען אין לאַנד מצרים‟.
נו, אויב אַזוי, האָבן זיי דאָך געקענט פּשוט דערציילן די געשיכטע פֿון די ייִדן אין מצרים און זייער באַפֿרײַונג אויף אַ סעקולערן אופֿן, אָן צו דערמאָנען גאָט בכלל. זיי האָבן געקענט ניצן די הגדה אַרויסגעגעבן פֿונעם אַרבעטער־רינג אָדער אַן אַנדער סעקולערער ייִדישער אינסטיטוציע. זיי האָבן דאָס אָבער נישט געטאָן. יאָ, אויפֿן סדר־טיש זענען טאַקע געלעגן די וועלטלעכע הגדות, כּדי מע זאָל קענען זינגען בציבור די שיינע מאָדערנע ייִדישע לידער ווי אַבֿרהם רייזענס „אויפֿן ניל‟, דוד עדעלשטאַדטס „אין דעם לאַנד פֿון פּיראַמידן‟ און יצחק לוקאָווסקיס „חד גדיא‟. די וועלטלעכע הגדה איז אָבער בלויז געווען אַ צוגאָב צום סדר, נישט דער הויפּטטעקסט.
מיט אַנדערע ווערטער, די אָ דרײַ וועלטלעכע ייִדיש־רעדנדיקע ייִדן האָבן געוואָלט ביידע: סײַ דעם כּמעט צוויי טויזנט־יאָריקן נוסח, סײַ די וועלטלעכע ייִדישע עלעמענטן.
אויב אַזוי איז די כּוונה, אַ פּנים, געווען עפּעס שטאַרקערס ווי בלויז איבערגעבן די געשיכטע פֿון יציאת־מצרים. ס׳איז אויך געווען אַן אופֿן צו ווײַזן דעם ייִנגערן דור ווי רײַך און ווי טיף איז די ייִדישע טראַדיציע; אַז ייִדיש איז נישט בלויז אַ לשון נאָר אַ גאַנצע קולטור, וואָס איז אָנגעזאַפּט מיט רעליגיעזן וויסן; אַז אַ ייִד דאַרף קענען, אָדער כאָטש זײַן היימיש מיט, דעם רעליגיעזן אַספּעקט פֿון דער ייִדישער טראַדיציע, אַפֿילו אויב ער אַליין איז נישט קיין פֿרומער.
פֿון מײַן זײַט בין איך גאָר צופֿרידן וואָס איציק גאָטעסמאַן האָט אָנגעהאַלטן די רעקאָרדירונג פֿון זײַן טאַטן. איצט קען איך — און ווער נאָך עס וויל נאָר — זיך אויסלערנען דעם סדר־נוסח פֿון די אַמאָליקע בוקאָווינער ייִדן און דערבײַ באַרײַכערן דעם אייגענעם סדר.
The post Longing for the way secular Jews used to be appeared first on The Forward.
Uncategorized
Iran War Increases Threat to Sweden, Security Service Says
Swedish Security Service Chief Charlotte von Essen speaks next to Fredrik Hallstroem, chief of operations, during a press conference where the Swedish Security Service (SAPO) presents the situational picture of the country’s security, in Stockholm, Sweden, March 18, 2026. Photo: TT News Agency/Claudio Bresciani via REUTERS
Sweden‘s Security Service (SAPO) warned on Wednesday of increased threats to the Nordic nation from the war in Iran, including risks to Jewish targets, as it released its annual national security assessment.
“History has shown that a desperate and pressured regime can be a dangerous regime,” SAPO operative chief Fredrik Hallstrom told a press conference, referring to the US-Israeli war on Iran.
Iran has long been considered a serious threat, and Swedish authorities have noted how criminal networks – already at the center of a decade-long surge in gang-related violence – have been exploited by state actors to carry out attacks.
“The US-Israeli military operation against Iran, and the countermeasures carried out by Iran, have increased the threat against American, Israeli, and Jewish targets in Sweden,” Security Service Chief Charlotte von Essen said in the report.
In recent years, the agency has also highlighted threats from China and, above all, Russia, which it describes as increasingly willing to take risks in support of its war in Ukraine — including through hybrid operations across Europe.
“Overall, we expect that the threat levels against Sweden will continue to deteriorate in the coming years,” von Essen said, adding that Russia was regarded as a primary driver.
While it is difficult to determine what can be linked to a particular actor, Sweden assesses that Russia is behind several sabotage incidents in Europe targeting critical infrastructure, the security service said. Moscow has denied any involvement.
The agency said it has reviewed hundreds of cases of suspected sabotage in Sweden, including of underwater cables, electricity substations and water-treatment facilities.
“It has so far not been possible to link any physical sabotage to a foreign power,” it said.
The comments came as Iran executed a Swedish citizen on Wednesday, according to Sweden‘s foreign minister, who added that she had summoned the Iranian ambassador in Stockholm to condemn the decision.
The person, who was not named, was arrested in Iran in June of last year and Sweden has repeatedly raised the case with Iranian officials, Foreign Minister Maria Malmer Stenergard said.
“The death penalty is an inhumane, cruel, and irreversible punishment. Sweden, together with the rest of the EU, condemns its application in all circumstances,” Stenergard said.
The legal proceedings leading up to the execution did not meet the standards of due process, she added.
The European Union’s foreign policy chief Kaja Kallas condemned the execution in a statement on Wednesday evening.
“The appalling human rights situation in Iran and the alarming increase in executions are intolerable and show the regime’s true colors,” she said, sending condolences to the family of the citizen.
The Swedish foreign ministry and the Iranian embassy in Stockholm did not immediately respond to a request for comment when contacted by Reuters via phone and email.