Uncategorized
As an American rabbi in King Charles’ court, I’m learning to love the king (in addition to the King)
(JTA) — Perhaps the strangest part was sitting through a Sunday service in the 1,000-year-old nave of St. Albans Cathedral (the longest nave in England!) and hearing the Hebrew Bible (specifically I Kings 1:32-40) read aloudt in English. Maybe stranger yet was hearing part of that passage set to the music of 17th-century maestro George Friedrich Handel! These, and many other oddities, were only a fraction of the wonderful and unusual experiences of being an American-born British rabbi during the first coronation this country has seen in 70 years.
As with the funeral last year of the late Queen Elizabeth, the scale of organization and competence required to pull off such an event is astounding. For a country where it often feels that small-scale bureaucracy can get in the way of day-to-day life, the coronation was, by all accounts, seamless. This of course makes it the exception rather than the rule, as coronations past were often marred by logistical issues, bad luck and sometimes straight-up violence.
It was the coronation of Richard I in 1189 that unleashed anti-Jewish massacres and pogroms across the country and led to the York Massacre in 1190, in which over 150 local Jews killed themselves after being trapped in Clifford’s Tower, which was set ablaze by an angry mob. During that year there were attacks in London, Lynn, Bury St. Edmunds, Stamford, Lincoln, Colchester and others. It was exactly 100 years later, in 1290, that Edward I would expel Jews from England altogether. They wouldn’t return (officially) for 400 years — or get an official apology from the church for 800.
This weekend’s festivities, thankfully, were of a very different caliber. Not only were Jewish communities front and center, but Jews, religious and not, were active and welcome participants in the ceremony in Westminster Abbey. Indeed, despite the ceremony taking place on Shabbat, the United Synagogue (a mainstream Orthodox denomination that accounts for 40-45% of British Jewish synagogue membership) was represented by Rabbi Ephraim Mirvis, who, together with other faith leaders, played a role in greeting the king as he left the church. This was especially unusual as it has long been the position of the United Synagogue that their rabbis and members should not go into churches (much less on Shabbat). In many ways, this demonstrates one of the consistent themes of the coronation: the interruption of normal routine and the continued exceptionalism of the royal family.
Rabbi Adam Zagoria-Moffet stands atop the bell tower of St. Albans Cathedral before Rosh Hashanah in 2020. (Talya Baker)
Judaism is agnostic, at best, about kings. Our own monarchy came about because the people insisted on it, but against the will of the prophet Samuel against the desire of God. Once it was established — a process which involved several civil wars, a lot of bloodshed and the degradation of many historical elements of Israelite society — it did, for a brief time, bring some stability to the fragile confederacy of Israelite tribes. But it was really only the half-century golden era under King Solomon that managed this feat. After him, and ever since, the monarchy has been a source of conflict and violence. While we still hope that a righteous heir of the Davidic monarchy will reappear and take their place as king of Israel, we, famously, are not holding our breath.
Our approach to non-Jewish monarchs is even more complex. Whilst King Charles III was being coronated to the words of our holy texts and being anointed in oil (the ceremony for our monarchs) from the Mount of Olives (in our holy land), we were at the same time reciting a litany of prayers, as we do daily, to remind us (in the words of our prayers): “We have no king but You” (Avinu Malkeinu); “Your kingdom is an everlasting kingdom” (Ashrei); “God is King, God has ruled, God will rule forever (Y’hi Khavod); “God’s kingship is true there is none else” (Aleinu).
These words were chosen by our sages for our prayers in part because they shared the biblical anxiety about monarchs. Halacha, Jewish law, does retain the notion of a king over Israel, but that king is so heavily bound by legislation, it is far from the absolutist monarchies of most of Europe.
However, since 1688 at least, after the brief (and failed) experiment with the notion of divine right of kings, England (and now the United Kingdom) has endorsed the notion of a constitutional monarch — a king or queen who is esteemed, but also bound by the law and by restrictions imposed by the people. In practice, this makes today’s monarchy an awful lot like that of ancient Israel, and very different from historic European monarchies, as well as very different from how Americans and others often see it. After nearly six years living and working on these green isles, I’ve come to appreciate the complexities and absurdities of the British monarchy, and to value the role that the ceremonies play in the collective life of Britons.
Many here are surprised to find that, being a Yankee, I’m not also a republican (an anti-monarchist, in the British context). Indeed, while I have my doubts about the idea of monarchy and while, religiously, there is a strong argument against human authority, the monarchy as it operates in modern Britain is fairly compatible with the idea of kingship as established by halacha — restrained, limited and primarily occupied with being a moral exemplar rather than an authoritarian ruler. Maybe then it shouldn’t be so strange that so much of the ceremonies this weekend were drawn from our texts, and so much of the symbolism referential to our tradition. We can be grateful that King Charles’s coronation, the first in a generation, went off without a hitch and without bloodshed, and with the support and involvement of a diverse representation of Britain’s peoples and faiths.
To the outside, this weekend has likely appeared to be just a lot of pomp and pageantry. No doubt, it is often Americans who are camping out on the Mall in see-through tents or wearing the royal family’s faces as masks in coronation parties — but this American, after more than half a decade here in Britain, can appreciate the depth of the monarchy in ways I couldn’t before. I see both its deep significance and history, its connection to our own tradition (sometimes through appropriation), and its negatives. As a rabbi and a Jew, I will always be of the opinion that there is only one Sovereign who truly rules, but there is something to be said for having a king as well as a King.
—
The post As an American rabbi in King Charles’ court, I’m learning to love the king (in addition to the King) appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Israel’s Arkia Forges Deal With JetBlue on Flight Connections in US
A JetBlue Airways jet comes in for a landing at Laguardia Airport in New York City, New York, US, Jan. 11, 2023. Photo: REUTERS/Mike Segar
Israel’s Arkia Airlines said on Thursday it signed a deal with low-cost US carrier JetBlue Airways that would allow its customers to connect on JetBlue flights in the United States and to Latin America and the Caribbean.
Privately held Arkia mainly flies domestically and to Europe, but it launched flights from Tel Aviv to New York a year ago in competition with its larger rival and flag carrier El Al Israel Airlines.
Under the so-called interline agreement, Arkia‘s flight schedule of up to seven weekly non-stop flights to JFK Airport will be linked with JetBlue‘s destination network.
“This agreement adds a significant layer to strengthening Arkia‘s long-haul operations and expanding the range of services for customers travelling to North America,” said Arkia CEO Oz Berlowitz.
Dave Jehn, a vice president at JetBlue, the sixth-largest airline in the United States, said the new partnership with Arkia “allows us to expand our global reach and provides customers with a wider range of destinations and seamless connections between flights.”
El Al also has an interline agreement with JetBlue but a codeshare deal between the airlines ended in October.
Uncategorized
Jewish cuisine in Warsaw, 1938
ס׳איז לעצטנס אַרויס אַ העברעיִשע איבערזעצונג פֿון בני מערס בוך וועגן דעם פֿאַר־מלמהדיקן ייִדישן כאַראַקטער פֿון סמאָטשע־גאַס אין וואַרשע. דאָס נײַע בוך, „מורה דרך: ורשה היהודית 1938“, דינט ווי אַ מין וועגווײַזער פֿאַר ישׂראלדיקע לייענער פֿון יענעם באַרימטן ייִדישן קוואַרטאַל, באַטאָנענדיק זײַנע באַזונדערע מנהגים, מאכלים, לשון, ליטעראַטור, קולטור און רעליגיע. קיין שום פּרט אין בוך איז נישט אויסגעטראַכט – אַ חוץ דעם וואָס דער וועגווײַזער אַליין איז געשריבן געוואָרן הײַנט, און נישט אין 1938. אָט איז אַ טייל פֿון דעם קאַפּיטל וועגן דער ייִדישער קיך אין וואַרשע.
אינעם ייִדישן קוואַרטאַל פֿון וואַרשע געפֿינען זיך נישט קיין באַזונדערע מאכלים. די ייִדן וואָס זײַנען אַהין געקומען האָבן מיטגעבראַכט זייערע אייגענע שפּײַזן, און דערפֿאַר קאָן מען דאָ עסן אַלץ, הכּל-בכּל. נישט אומזיסט האָבן מיר אַ שם פֿון „וואַרשעווער פֿרעסערס“, און אויך איר, טײַערע געסט, וועט נישט אַרויס חלילה הונגעריקע.
טרינקען טרינקט מען דאָ קודם-כּל די בײַערישע ביר „האָבערבוש און שילע“ (וואָס ווערט פּראָדוצירט נישט ווײַט פֿון דער „גמינע“ — דאָס קהילה-הויז — אויף גזשיבאָווסקע גאַס), און דערצו טרינקט מען פֿאַרשיידענע וואָדקעס און ספּירט. לשם מצוות-אכילה עסט מען דערבײַ הערינג מיט ציבעלע, האַרטע אייער, אייער-קיכלעך (זיסע אָדער געזאַלצענע), וואַסער-פּלעצלעך, געפֿעפֿערטע אַרבעס (געלע) און אַ שטיקל פּינטאָשוו קעז. אין די קאָנדיטערײַען און קאַפֿעען גיט מען קרעם-, שאָקאָלאַדע- און עפּל-טשאַסטקעס (קוכנס), ווי אויך לעקעך.
אונדזער קיך האָט אַ שם געמאַכט מיט אירע שבתדיקע און יום-טובֿדיקע דעליקאַטעסן. אויפֿן וואַרשעווער שבתדיקן טיש וועט איר געפֿינען יויך, גענדז אָדער בעפֿשטיק, געפֿילטע פֿיש (כאָטש מיר האָבן ליב אויך ליטוואַקעס, דאָ זײַנען זיי צימעס זיס). שבת אין דער פֿרי עסט מען טשאָלנט (ד״ה טשונט, אויף אונדזער לשון), קישקע און פֿאַרשיידענע קוגלען און קאָמפּאָטן.
יעדן יום-טובֿ האָט זײַנע אייגענע מאכלים. פּורים, למשל, עסט מען יויך מיט קרעפּלעך, געפֿילטע פֿיש, אייער-חלה, קיכלעך פֿון האָניק און צימרינג, מאַנדלען-קיכלעך, המן־טאַשן, אונגערישן ווײַן און מעד. פּסח עסט מען זיסע מצה-מעל-קיכלעך געטונקען אין ווײַן.
פֿײַנשמעקערס וועלן דאָ אויך געפֿינען די פֿראַנצויזישע קיך מיט אַ ייִדישן טעם. אין אונדזער רעפּרעזענטאַטיווסטן קרוין־רעסטאָראַן, „פּיקאַדילי“, וואָס געפֿינט זיך אויף ביעלאַנסקע 5 (טעל׳ 23-116), לעבן טעאַטער נאָוואָשטשי, דערלאַנגט מען אַ גענדזענעם לעבער, געפֿילטע פּאָמידאָרן, געגליווערטן קאַרפּ, שוואַרצן און רויטן קאַוויאַר (פֿון דרײַ זלאָטעס אַ מיטאָג). אין די מער פּאָפּולערע רעסטאָראַנען (ווי די פֿון י’ עלקענבוים אויף סמאָטשע 27, טעל׳ 77-162) באַקומט איר פֿיש מיט קליסקעלעך, וועמפּלעך מיט קישקע, קרופּניק מיט פֿלייש, קאָטלעטן, זופּן, קלאָפּסקאַלעך מיט פֿערפֿל — און אַלץ פֿאַר איין זלאָטע, מער אָדער ווייניקער. אויך די רעסטאָראַנען „יאַגאָדע“ (טווואַרדע 26, טעל׳ 34-205), „A la minute“, אויף דער שוויינטאָקזשיסקע־גאַס 43 43-341), יעקבֿ אַרבעס, נאַלעווקעס 9 – וועט אײַך גאָרנישט שאַטן.
שפּאָרעוודיקע טוריסטן וועלן הנאה האָבן פֿון פֿאַרשיידענע מיטאָגן וואָס ווערן פֿאַרקויפֿט אין פּריוואַטע דירות. געוויינטלעך וועט איר נישט זען קיין שום שילד; די אינפֿאָרמאַציע געפֿינט זיך אין דער צײַטונג „אונזער עקספּרעס“ אָדער אין די מעלדונגען וואָס ווערן געטיילט צו די פֿאַרבײַגייערס. למשל: אַ מיטאָג פֿון פֿיר שפּײַזן מיט קאָמפּאָט קאָסט דאָ נאָר זיבעציק גראָשן (זאַמענהאָף 26, וו. 11).
די וואַרשעווער אָרעמעלייט עסן נעבעך הערינג, אָדער אַפֿילו שילאַווקעס — פּיצלדיקע גערויכערטע פֿיש. שילאַווקעס קאָסטן אַ פּאָר גראָשן, און מע פֿאַרקויפט זיי אין די הויפֿן (זומערצײַט פֿאַרקויפֿט מען אין די הויפֿן אויך פֿרוכטן און גרינס — בפֿרט אַרבוז און אוגערקעס). אויב איר בלײַבט נאָך הונגעריק מחמת חסרון-כּיס, קאָנט איר עסן „שיריים“ אין איינער פֿון די 400 וואַרשעווער שולן און בתּי-מדרשים.
אויך וועגעטאַריער האָבן דאָ וואָס צו עסן. אין „יענע גאַסן“, די גויִשע וואַרשע, זײַנען פֿאַראַן צוויי וועגעטאַרישע רעסטאָראַנען, אָבער אין דער אמתן זײַנען מיר גיכער מקנא די ייִדישע וועגעטאַרישע רעסטאָראַנען אין לאָדזש און ווילנע („וועגאַ“ און פֿאַני לעוואַנדאָס רעסטאָראַן).
ווי עס איז, וועט איר זען און הערן די בייגעלעך־הענדלערס: ייִנגלעך און מיידלעך, און אַמאָל אויך זייערע מאַמעס און טאַטעס וואָס האָבן נישט קיין אַנדערע ברירה ווי אַרויסצוגיין טאָג און נאַכט אין די גאַסן און פֿאַרקויפֿן צוויי ביז פֿינף בייגעלעך פֿאַר צען גראָשן. זײַט אַזוי גוט און קויפֿט-זשע בייגעלעך, איידער די פּאָליציי וועט קאָנפֿיסקירן זייערע סחורה. אין די קריזיס-יאָרן האָבן אַ סך סוחרים באַנקראָטירט, און זייערע קראָמען זײַנען פֿאַרוואַנדלט געוואָרן אין געשעפֿטן פֿון סאָדע-וואַסער אָדער לאָדעס — קויפֿט זשע אויך פֿון זיי.
די וואַרשעווער ייִדן האָבן ליב צו טרינקן טיי – בפֿרט מיט קאַנדל-צוקער און ציטרין, און אַ טיי פֿון אַ גרויסן סאַמאָוואַר איז ממש אַן עונג-שבת. נישט ווייניקער האָבן מיר ליב צו טרינקען קאַווע און זיצן אין קאַפֿעען. „לעצטנס האָט זיך דער מנהג צו גיין אין קאַוויאַרניעס איבערהויפּט פֿאַרשפּרייט אויך בײַ פּוילישע ייִדן,“ שרײַבט ד״ר א. גליקסמאַן, „און פֿיל אַזעלכע ייִדן, וואָס פֿלעגן אין אַמאָליקע צײַטן גיין בטלען אין בית-מדרש — בטלען איצט אין קאַוויאַרניע אויף אַ ציוויליזירטן אופֿן.“(„היינטיגע נייעס“, 13.1.1936).
די קאַוויאַרניעס פֿון דער גוייִשער וואַרשע זײַנען שיין און עלעגאַנט ווי אין אַנדערע גרויסע שטעט אין אייראָפּע. זיי זײַנען קלאַסישע אָדער מאָדערנע, און אויך די קליענטן זײַנען שיינע און עלעגאַנטע. איין חסרון נאָר: זיי האָבן נישט אַזוי ליב אַז מע רעדט ייִדיש, און בפֿרט אויף אַ קול. איז וואָס? איר האָט דאָך צענדליקער ייִדישע קאַפֿעען, ווי למשל די דרײַ קאַפֿע-קאָנדיטאָרײַען פֿון די ברידער סטודניאַ; די קאָנדיטערײַ בומאָוויטש (רינקאָווע 11, טעל׳ 66-405), אָדער פֿלידערבוים (טוואַרדע 26). זיי זײַנען אפֿשר נישט אַזוי פּרעכטיק ווי „אַדריִאַ“ אָדער „בריסטאָל“, אָבער איר וועט זיך דאָרטן פֿילן אין דער היים. ווי זאָגט מען: „וואָס דאַרפֿסטו ריידן גויִיש, מע זאָל זען אַז דו ביסט אַ ייִד?“ אין אונדזערע קאַפֿעען דערלאַנגט מען נישט נאָר פֿריש געבעקס, נאָר אויך לײַכטע מאכלים, ווי למשל הערינג אין אַ זעמעלע פּוטער.
דאָס ייִדישע וואַרשע בענקט אַ ביסל נאָך די אַמאָליקע ליטעראַרישע קאַפֿעען, ווי למשל יחזקאל קאָטיקס קאַוויאַרניע אויף די נאַלעווקעס, וואָס שלום עליכם האָט פֿאַראייביקט אין זײַן „מנחם-מענדל“. אָבער אויך הײַנט צו טאָג האָבן מיר אַ ליטעראַרישן אָלימפּוס: דאָס איז דער בופֿעט בײַ דעם ליטעראַרישן פֿאַראיין, אויף טלאָמאַצקע 13. און וואָס איז שלעכט מיט טרינקען סתּם אַ קאַווע אין רובענטשיק-קאַפֿע, וואָס געפֿינט זיך אין מיטן דער ייִדישער גאָרטן, ד״ה קראַשינסקיס פּאַרק?
****
לאָמיר פֿאַרענדיקן מיט אַ תּפֿילה פֿון אַ וואַרשעווער ייִדענע, אַז דאָס קוגל זאָל איר געראָטן (אויף איר אייגן לשון):
קיגל קיגל יאַך מאַך דיך געטרײַ,
געטרײַ וועל יאַך דיך מאַכן,
מע זאָל אויס מיר נישט לאַכן.
אין אויוון זאָלסטע שטײַן,
אין מויל זאָלסטע צעגײַן,
גיט זאָלסט זײַן ווי יעקבֿ
און רויט ווי עשׂו.
The post Jewish cuisine in Warsaw, 1938 appeared first on The Forward.
Uncategorized
JD Vance continues to minimize right-wing antisemitism as fringe influencers gain ground
(JTA) — Vice President JD Vance again downplayed the idea that conservatives should safeguard their ranks against antisemitism, a week after his ally Tucker Carlson hosted yet another antisemitic conspiracy theorist on his web show.
Vance’s latest brief comments, made Tuesday during an interview with conservative radio host and CNN pundit Scott Jennings, came in response to Jennings asking, “Does the conservative movement need to warehouse anybody out there espousing antisemitism in any way?”
“No it doesn’t, Scott,” the vice president replied, toward the end of their interview.
Vance continued by asserting that conservatives, drawing on Christian influences, were welcoming of all backgrounds.
“I think we need to reject all forms of ethnic hatred, whether it’s antisemitism, anti-Black hatred, anti-white hatred,” he said. “And I think that’s one of the great things about the conservative coalition, is that we are, I think, fundamentally rooted in the Christian principles that founded the United States of America.”
He added, “And one of those very important principles is that we judge people as individuals. Every person is made in the image of God. You judge them by what they do, not by what ethnic group they belong to.”
Vance’s comments follow a series of similar remarks by the vice president over the past month as major right-wing groups such as Turning Point USA and the Heritage Foundation grapple with the growing influence of Nick Fuentes and other openly antisemitic forces. Vance has also indicated his own skepticism in the U.S.-Israel relationship and stated that stopping immigration is the best approach to fighting antisemitism.
One Jewish conservative analyst still employed with Heritage — after a slew of employees left for a competing group — criticized Vance’s latest comments.
“Need a better answer from @JDVance on why the conservative movement should not tolerate antisemitism than what is effectively the equivalent of @TheDemocrats’ ‘…and Islamophobia’ response,” Daniel Flesch, a Heritage policy analyst for the Middle East and North Africa, posted on the social network X.
Flesch referenced his contention that Democratic leaders’ stock answer to addressing antisemitism is that it must be paired with addressing Islamophobia, rather than treated as its own unique problem.
Among Jewish conservatives’ biggest areas of consternation within the party right now: Carlson, the media figure who has platformed Fuentes and other conspiracy theorists while also maintaining close ties with Turning Point, Heritage and Vance himself. This week in Israel’s Knesset, a lawmaker in Prime Minister Benjamin Netanyahu’s Likud party denounced Carlson and fellow podcaster Candace Owens by name in an English-language speech.
Last week Carlson continued to fan the flames by hosting Ian Carroll, a conspiracy theorist who has proclaimed “Israel did 9/11”; that “Israel did their best to embellish and enflame the history books” on the Holocaust; and that sex trafficker Jeffrey Epstein was “working on behalf of Israel.”
Carroll has made inroads in the conservative media sphere for a while. He appeared on Joe Rogan’s mega-popular podcast last year and, in 2024, moderated a campaign event for then-presidential candidate Robert F. Kennedy Jr., today President Donald Trump’s secretary of health and human services. Carroll’s appearance on Carlson’s show came after both Trump and Vance refused to denounce Carlson for his friendly interview with Fuentes last year.
In their Jan. 2 interview, Carroll and Carlson primarily discussed the 2017 mass shooting at a music festival in Las Vegas. Carroll shared numerous conspiracy theories about the events of that evening, during which the shooter also fired rounds at a jet fuel tank stored at a nearby airport.
“And then there’s things happening at the airport that are strange, that there’s some shooting happening at the airport. So it’s like, is this a gang war between the Italian mob and the Jewish mob? Is this a CIA operation that went wrong?” Carroll muses at one point. “Is this, like, a Mossad operation? Any of those things would need to fit the facts.”
Carroll continued, “In lieu of enough facts, you can try to fit a perpetrator to the facts and invent explanations that will work.”
Later in the interview, Carlson muses about Carroll directly to him, “I’ve never seen anybody come to prominence faster, ever, in our world. And that’s led to a lot of speculation that you’re, like, a CIA officer in disguise.”
Carroll then offers, “Or I’m like, Mossad.”
To which Carlson concludes, “My personal explanation is you’re just an amazing explainer and a diligent researcher, and you’re really interested in what’s true. And those are the three qualities that make a successful person in our world.”
The post JD Vance continues to minimize right-wing antisemitism as fringe influencers gain ground appeared first on The Forward.