Uncategorized
Meet Tehran Von Ghasri, a Persian Jewish African-American comic
For an American Jewish comedian, Tehran Von Ghasri has an interesting story to tell, as his name suggests. The son of an Iranian-Jewish immigrant father and an African-American mother, Tehran’s heritage includes a mix of Jewish, Christian, Muslim and Zoroastrian, and any part of that mix is fair game for Von Ghasri’s standup.
Yet despite Von Ghasri’s many identities, he has a strong sense of self. In our interview, he discusses how young Jews can also navigate through their own multiple identities and come out stronger.
You juggle so many identities. You’re African-American, you’re Jewish, you’re Persian. How do you think of yourself on any given day?
I don’t think about it often because it’s just a natural part of who I am. Everyone else thinks about it way more than I do. I don’t realize that I’m black or Persian or Jewish or not. I just think of myself as a human being. My family’s mixed ethnicities and race and religion becomes a Venn diagram and I’m stuck in the middle. People often ask me things like, “What religion are you?” Very rarely do they ever ask me if I’m just a good person. There are times when it’s almost as if some people don’t see you as black enough. Some people don’t see you as Persian enough. Some people don’t see you as Jewish enough. And the only thing I simply remind myself is that I’m always enough because I’m just always me.
One other thing that you are is a comedian. But some comedians have found themselves in trouble recently because they perpetuate tropes or stereotypes. Does comedy really need to deal in stereotypes of Jews or African Americans?
When the comedians that you’re mentioning get in trouble, it’s honestly not because they perpetuate stereotypes but because they reach for the low-hanging fruit. They use the stereotype in a very negative way. There’s a way to do comedy where you have fun with people. You don’t make fun of people. And there’s a big difference there. Maybe because I have such a unique, diverse background, when I say something, it comes from such a good place that people usually tend not to get offended. They understand I’m speaking about me. And I push the absurdity, so you realize how silly they often are. But pushing these stereotypes? That’s not funny anymore. Boxes are meant for things and not people. Let’s expand, let’s grow.
Let’s talk about one of your identities, which is African-American. There was a time when African Americans and Jews worked together in the struggle for civil rights. Are those days gone? Or is it just that some of the more divisive voices are finding a platform?
What we see is this loud minority who speaks up as if they’re speaking on behalf of everyone else. And it happens all the time. It’s usually the good people who just stay silent. We need to speak up; we need to show that the black and Jewish communities still very much work together. In the ’60s, Martin Luther King was standing side by side with a rabbi. That’s how it worked. Somewhere along the line, we were privileged enough to not think that anymore; we became a little bit divisive. I think future generations are going to be much different. I think that there’s a new generation coming up that’s realizing we all have way more in common.
What about the Jewish part of you? Where is that in your life?
It’s part of me in every way simply because it is a part of who I am. It’s a part of how I grew up. And that’s why it’s so hard to define. I didn’t see it as if it was something I was, for example, programmed to do or was being written into my life. It just became a blanket of things that were. But the biggest thing that my family taught me was respect. It was one of the things of being diverse, that they respected all the parts of me. And they didn’t define one as better or worse.
The Z3 conference is focused on creating a positive Jewish identity. In light of the current rise in antisemitism, how do we achieve this?
There are 15 million Jews in the entire world. Most people, when you go past New York or the West Coast, they haven’t even seen a Jewish person. So, it’s easy to point at the unknown boogeyman. I think that goes to education. When you know better, you do better. For example, Americans who have traveled outside of the United States have a tendency to be way less racist, way less antisemitic.
You have a strong sense of identity. But there are a lot of Jews on campus now who are dealing with issues like taking blame for the Israeli-Palestinian conflict or assumptions about wealth. What’s your advice to Jewish kids in college?
My advice to all the kids in college is to be proud of who you are. Being proud and having pride are two different things. Pride is part of the fall. Having pride means I think I’m good, but you’re bad. But being proud means, “I think I’m good and you can be good as well.” Be proud of who you are, never hide that identity. The fact that this is happening in college institutions is even more sad because that’s where we’re supposed to be enlightened and learn. So, get out there and be part of the outreach. Get to know people, and that’s how we will grow and know the rest of the world. We will make it better. But don’t let the antisemitic bullies bully you. And there should be nothing anti-Palestinian about being pro-Israeli, and there should be nothing anti-Israeli about being pro-Palestinian. If anyone has a conversation with me where they hate the other in favor of one, then already we’ve started off on the wrong foot.
What do you plan on talking about at the Z3 conference?
I’m going to be speaking on my personal experiences of intersectionality and how that plays into the history of Jews, especially Jewish people of color, and we have to remember how important a role we continue to play in the identity of Judaism and what it means for the diversity of Judaism. Because Jewish isn’t just a religion, it’s also an ethnicity and race. And that race, by the way, encompasses people of so many different shades and different looks and different ethnicities. Ultimately, we’re also going to be exploring how comedy plays a huge part in that. Who has taught us more about politics in the last twenty years other than comedians — whether it’s Jon Stewart or Trevor Noah? Who has made us think about race in different ways more than Dave Chappelle, for example, or Wanda Sykes? Who has been the face of Jewish identity more than Larry David? I just want people to realize that, honestly, we’re all in this together. That’s the biggest thing that we can push out no matter what your background is, what your religion is, whoever you are—we are all in this together.
—
The post Meet Tehran Von Ghasri, a Persian Jewish African-American comic appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Argentina rabbi: What can can learn from losing the World Cup?
דעם פֿאַרגאַנגענעם זונטיק, גלײַך נאָכן סוף פֿונעם וועלט־בעכער טורניי 2026 האָב איך אָנגערופֿן אַ גוטן פֿרײַנד אין אַרגענטינע, כּדי צו הערן ווי עס גייט אים.
איך בין ממש צעבראָכן — האָט ער געזאָגט — פֿאַרוואָס האָט דער אויבערשטער דאָס געטאָן?!
האָב איך אים געענטפֿערט: — איך בין נישט דעם אויבערשטנס בוכהאַלטער, און זיכער נישט זײַן אַדוואָקאַט. איך ווייס נישט פֿאַרוואָס ער טוט וואָס ער טוט, און פֿאַרוואָס ער טוט נישט וואָס ער טוט נישט. איך מיין אַז די וויכטיקסטע פֿראַגע איז נישט: „פֿאַרוואָס איז דאָס געשען“? נאָר גיכער: „וואָס איצט? וואָס קענען מיר זיך דערפֿון לערנען?“
האָט ער מיך געפֿרעגט, וואָס איך האַלט איז דער מוסה־השׂכּל. האָב איך אים געפֿרעגט צי ער געדענקט די מעשׂה פֿון יונה.
— אַוודאי. דער פֿיש האָט אים אײַנגעשלונגען.
ריכטיק — האָב איך געזאָגט — אָבער דאָס איז בלויז דער ערשטער טייל פֿון דער מעשׂה. נאָך דעם וואָס יונה האָט אין נינווה איבערגעגעבן די נבֿואה, מיט וועלכער דער אויבערשטער האָט אים געשיקט, איז ער אַרויס פֿון שטאָט און זיך אַוועקגעזעצט צו זען וואָס עס וועט ווערן.
דער אויבערשטער האָט דעמאָלט געמאַכט אויפֿוואַקסן אַ קיקיון, וואָס האָט אים געגעבן שאָטן, און יונה האָט זיך זייער געפֿרייט. אָבער אויף מאָרגן האָט דער אויבערשטער געשיקט אַ וואָרעם, וואָס האָט פֿאַרדאָרבן דעם קיקיון, און דער בוים איז פֿאַרטריקנט געוואָרן.
ווען די זון האָט שטאַרק געברענט, האָט יונה געליטן פֿון דער היץ און איז געוואָרן גאָר פֿאַרצווייפֿלט. האָט אים דער אויבערשטער געפֿרעגט: טרויערסטו איבערן קיקיון?
און יונה האָט געענטפֿערט: יאָ, ביז צום טויט.
האָט דער אויבערשטער געזאָגט: דו באַדויערסט אַ קיקיון, וואָס דו האָסט נישט פֿאַרפֿלאַנצט און נישט אויפֿגעהאָדעוועט. אין איין נאַכט איז ער אויפֿגעקומען, און אין איין נאַכט איז ער פֿאַרגאַנגען.
און זאָל איך דען נישט רחמנות האָבן אויף דער גרויסער שטאָט נינווה, וווּ עס וווינען מער פֿון צוועלף טויזנט מענטשן?“…
די מעשׂה שטעלט אונדז פֿאָר אַ פּשוטע אָבער טיפֿע פֿראַגע: וואָס פֿאַרדינט טאַקע אונדזער גרעסטע זאָרג?
און דאָ קומען מיר צוריק צום וועלט־בעכער. עס איז גאָר פֿאַרשטענדלעך, אַז אַן אַרגענטינער זאָל זײַן אַנטוישט ווען זײַן מאַנשאַפֿט פֿאַרשפּילט. ספּאָרט רופֿט אַרויס שטאַרקע געפֿילן, און דאָס איז דווקא איינע פֿון די סיבות, פֿאַרוואָס מענטשן האָבן עס אַזוי ליב.
— דײַן טרויער איז נישט קיין חסרון — האָב איך אים געזאָגט — פֿאַרקערט. עס ווײַזט, אַז דו ביסט אַ מענטש מיט געפֿיל. און געפֿיל איז אַ טײַערע מידה.
אָבער ווען די ערשטע אַנטוישונג הייבט שוין אָן זיך אָפּצושוואַכן, איז כּדאַי זיך צו פֿרעגן: וואָס נאָך אין לעבן פֿאַרדינט אַזאַ מאָס פֿון דײַן איבערגעגעבנקייט?
באַטראַכט נאָר אַ מאָמענט. דו האָסט נישט געקענט ברענגען דעם נצחון, און דו האָסט אויך נישט גורם געווען די מפּלה. און דאָך האָט דער רעזולטאַט, וואָס איז בכלל נישט געווען אין דײַנע הענט, אַזוי שטאַרק באַווירקט דײַנע געפֿילן.
אפֿשר וואָלט זיך געלוינט אַרײַנצולייגן די זעלבע עמאָציאָנעלע ענערגיע אין אַן אַנדער מין „פֿאַרמעסט“ — אין אַזאַ, וווּ דײַנע באַשלוסן און דײַנע מעשׂים קענען טאַקע מאַכן אַן אמתן חילוק.
וואָס פֿאַר אַ פֿאַרמעסט מיין איך? דאָ קומט אַרײַן אַן אויסערגעוויינטלעכע הוראה פֿונעם רמב״ם.
דער רמב״ם שרײַבט, אַז יעדער מענטש דאַרף שטענדיק זען זיך אַליין און די גאַנצע וועלט ווי פּונקט באַלאַנצירט צווישן זכות און חובֿה.
איין מצווה. איין גוט וואָרט. איין מעשׂה פֿון חסד. אַפֿילו איין גוטער געדאַנק.
יעדער איינער פֿון זיי קען איבערוועגן די גאַנצע וואָג לטובֿה — נישט נאָר פֿאַר זיך אַליין, נאָר פֿאַר דער גאַנצער וועלט.
מיר טראַכטן אָפֿט: וואָס מאַכט אויס וואָס איך׳ל טאָן? איך בין דאָך בלויז איין מענטש צווישן אַכט ביליאָן? דער רמב״ם בעט אונדז צו קוקן אויף דער וועלט מיט אַנדערע אויגן:
שטעל זיך פֿאָר אַ וואָג. אויף איין זײַט שטייען פֿיר ביליאָן מענטשן. אויף דער צווייטער זײַט — נאָך פֿיר ביליאָן. די וואָג איז פּונקט באַלאַנצירט. איצט שטעל זיך פֿאָר, אַז דו טרעטסט צו און באַשליסט אויף וועלכער זײַט זיך צו שטעלן. אין יענער רגע ווערט דײַן באַשלוס דער באַשליסנדיקער. דו ביסט דער וואָס האָט איבערגעוואָגן די גאַנצע וואָג.
אויב דאָס קלינגט צו אַבסטראַקט, לאָמיר זיך אומקערן צום וועלט־בעכער.
דער גאַנצער טורניר — נאָך וואָכן פֿון שפּילן, צענדליקער נאַציאָנאַלע מאַנשפֿאַטן און הונדערטער שפּילער — איז דער סוף באַשלאָסן געוואָרן דורך איין איינציקן מאָמענט.
איין שפּילער. איין גאָל. אַזוי איז אויך אין דער רוחניותדיקער וועלט.
דער גרויסער געראַנגל צווישן גוטס און שלעכטס, וואָס באַגלייט די גאַנצע געשיכטע פֿון דער מענטשהייט, קען אויסזען ווי עפּעס צו גרויס, כּדי אַ יחיד זאָל קענען אײַנווירקן דערויף.
אָבער אויב די וואָג איז טאַקע באַלאַנצירט, ווי דער רמב״ם באַשרײַבט, קען דער גאַנצער סוף־רעזולטאַט אָפּהענגען פֿון איין מענטש. פֿון איין מצווה. פֿון איין גוט וואָרט. פֿון איין גוטן געדאַנק.
און יענער מענטש קען זײַן דווקא דו אַליין. מיט דעם באַשלוס וואָס ליגט הײַנט אין דײַנע הענט.
עס איז דאָ נאָך אַן ענין, וואָס דער וועלט־בעכער קען אונדז לערנען. די נבֿיאים באַשרײַבן אַ צײַט, ווען די וועלט וועט דערגרייכן איר אמתן ציל. דעמאָלט וועט דער משיח קומען און ברענגען אַן עפּאָכע פֿון שלום, גערעכטיקייט און אַלגעמיינער דערקענונג פֿון גאָט.
קען מען זיך פֿרעגן: ווי אַזוי איז עס מעגלעך, אַז איין מענטש זאָל אינספּירירן די גאַנצע וועלט?
אָבער טראַכט צוריק וועגן דעם וואָס מיר האָבן פּונקט איצט מיטגעזען. ביליאָנען מענטשן האָבן אין איין אויגנבליק זיך צוגעקוקט אויף איין מענטש: ליאָנעל מעסי.
פֿאַר אַ קורצן מאָמענט איז ער געוואָרן דער צענטער פֿונעם אויפֿמערק פֿון ביליאָנען מענטשן!
אויב דאָס איז מעגלעך אין דער וועלט פֿון ספּאָרט, איז עס נאָך מער פֿאַרשטענדלעך, אַז עס וועט קומען אַ טאָג, ווען די גאַנצע מענטשהייט וועט זיך ווענדן צו אַ פֿירער, וועמענס כּוח וועט נישט ליגן אין זײַנע פֿיס, נאָר אין זײַן רוח.
משיח וועט נישט פֿאַראייניקן מענטשן אַרום אַ פּילקע. ער וועט פֿאַראייניקן זיי אַרום אמת. אַרום גוטסקייט. אַרום גערעכטיקייט. אַרום שלום. און אַרום דער ידיעה פֿון ג-טליכקייט.
איך האָב דעמאָלט צוגעגעבן מיט ַא שמייכל: „ס׳איז דאָ אַ טשיקאַווער צופֿאַל. דער נאָמען Messi קלינגט ַא ביסל ענלעך צו Messiah.
אַוודאי איז דאָס בלויז אַ לשון־צופֿאַל. אָבער אַ מאָל קען אַ קליינע צופֿעליקייט דינען ווי אַ בריק צו אַ גרעסערן געדאַנק. און דער געדאַנק איז פּשוט:
אויב די גאַנצע וועלט קען זיך פֿאַראייניקן אַרום אַ פֿוסבאָל־פֿינאַל, אויב ביליאָנען מענטשן קענען זיך טיילן די זעלבע האָפֿענונג, די זעלבע שפּאַנונג און די זעלבע באַגײַסטערונג, דערמאָנט דאָס אונדז, אַז די מענטשהייט איז פֿעיִק זיך צו פֿאַראייניקן.
די פֿראַגע איז נאָר: אַרום וואָס?
די נבֿיאים זעען פֿאָרויס א טאָג, ווען די וועלט וועט זיך פֿאַראייניקן נישט אַרום קיין שפּיל, נאָר אַרום אַ ציל. נישט אַרום אַ געווינער, נאָר אַרום אמת. נישט אַרום אַ גאָל, נאָר אַרום דעם אויבערשטן.
און ביז עס קומט יענער טאָג, האָט יעדער איינער פֿון אונדז זײַן אייגענע ראָלע. מיר דאַרפֿן נישט וואַרטן אויף אַ פֿולן סטאַדיאָן. מיר דאַרפֿן נישט וואַרטן אויף אַ וועלט־פֿינאַל. און מיר דאַרפֿן זיכער נישט וואַרטן ביז אַלע אַנדערע וועלן טאָן וואָס זיי דאַרפֿן טאָן.
די געלעגנהייט ליגט פֿאַר אונדז יעדן טאָג. יעדער באַשלוס. יעדער גוט וואָרט. יעדע מצוה. יעדער אַקט פֿון חסד. זיי אַלע זײַנען מער באַטײַטנדיק, ווי מיר שטעלן זיך פֿאָר.
אפֿשר וועלן מיר קיינמאָל נישט וויסן, ווי ווײַט די השפּעה פֿון אַן איינציקער מעשׂה האָט זיך פֿאַרשפּרייט. אָבער לויט דעם רמב״ם דאַרפֿן מיר לעבן מיט דעם באַוווּסטזײַן, אַז עס איז זייער מעגלעך, אַז דווקא יענע מעשׂה האָט איבערגעווויגן די גאַנצע וואָג.
מיר קענען אפֿשר נישט באַשליסן ווער עס זאָל געווינען דעם וועלט־בעכער. אָבער מיר קענען יעדן טאָג באַשליסן וואָס פֿאַר אַ וועלט מיר העלפֿן בויען.
אויב יעדער פֿון אונדז וועט טאָן זײַן טייל, וועלן מיר אַלע צוזאַמען העלפֿן ברענגען דעם טאָג, ווען די וועלט וועט דערגרייכן איר אמתן נצחון — די גאולה האמתית והשלימה, מיט ביאת משיח צדקנו במהרה בימינו, ממש.
The post Argentina rabbi: What can can learn from losing the World Cup? appeared first on The Forward.
Uncategorized
Trump’s messy new deal with Saudi Arabia shows how far Israel has fallen
The American decision to sign a deal granting Saudi Arabia a pathway toward a civilian nuclear program is a terrible development for Israel — not just because Riyadh could one day turn nuclear infrastructure developed with the United States into a weapons capability.
The agreement reflects the collapse of Israeli strategy under Prime Minister Benjamin Netanyahu since the Hamas attack of Oct. 7, 2023; the erosion of Israel’s influence in the U.S.; and Israel’s descent toward the status of a pariah state.
A day after the deal was announced, Trump — seemingly rattled by the flood of criticism that ensued — said it was dependent on Saudi Arabia joining the Abraham Accords. But he did not clarify what aspect of the Accords he meant; there’s no indication that such a requirement is included in the already-signed deal; and Riyadh has made clear that it will do no such thing until there is concrete progress toward a Palestinian state, which is a fantastical notion under the current Israeli government.
For years, nuclear cooperation represented one of Washington’s greatest sources of leverage over Saudi Arabia. It was long believed that prospect would be used to anchor some kind of pact involving normalization with Israel, binding nuclear safeguards, a regional defense architecture and a united front against Iran. Under such an arrangement, Israel would have established formal relations with the Arab world’s most influential power, and gained both a central role in a new regional security system and enforceable Saudi commitments against pursuit of nuclear weapons.
Washington has now at least begun giving Riyadh the prize — no matter what Trump says, amending the deal post-facto will be at best extraordinarily difficult — without Israel receiving any of the benefits.
That dire truth is the outcome of nearly three years in which Israel has confused military brilliance with strategy, and abandoned almost all public diplomacy as its status in the world plummeted.
No one can deny the extraordinary capabilities displayed by Israel’s armed forces and intelligence services since the Oct. 7 massacre. Hezbollah absorbed devastating blows. Iranian military assets suffered setbacks. Hamas lost thousands of fighters and much of its military infrastructure.
But a sense of true strategy is needed to convert military achievement to political outcomes. Strategy can strengthen alliances, expand legitimacy and leave a country in a stronger geopolitical position than the one in which it entered a conflict.
That seems to be completely beyond Netanyahu’s ability.
In the months immediately following Oct. 7, Israel possessed something extraordinarily rare: overwhelming international legitimacy. Hamas had committed an atrocity that horrified much of the democratic world. Moderate Arab governments viewed Hamas as a dangerous extension of the same Islamist forces that threatened their own stability. Former President Joe Biden’s administration recognized that extraordinary alignment, and sought to build upon it, working toward an ambitious regional framework.
In the early months of war, Hamas faced near-unanimous global pressure to hand over Gaza to a reformed Palestinian Authority, backed by moderate Arab governments. Arab states appeared ready to help marginalize Hamas politically and financially, and make life uncomfortable for its leaders.
For a moment, it was easy to see a path forward in which Saudi Arabia would normalize relations with Israel, with other countries following. A U.S.-led regional alliance facing Iran might integrate Israel into the Middle East more deeply than was ever previously imaginable.
That framework offered Israel the chance to translate the trauma of Oct. 7 into a strategic transformation of the region. Instead, Netanyahu chose an open-ended war whose nebulously defined goals were not achievable by military means alone, amid a reasonable and growing suspicion in the public and around the world that he was doing so to preserve his hold on power.
Every few weeks Israelis heard that Hamas stood on the verge of collapse. Each extension of the war was presented as the last before “complete victory” — which Netanyahu kept claiming was “a step” away. Victory remained perpetually on the horizon as Israel’s international standing collapsed.
Now, Netanyahu is wanted at the Hague. Diplomatic isolation has deepened and economic pressure mounted as boycott movements — including many informal ones — expanded.
And critically, American public opinion has shifted sharply, particularly among younger Americans, threatening the bipartisan foundation upon which Israel’s relationship with Washington has rested for generations.
Recent credible polls show that more Americans now sympathize with Palestinians than with Israelis.
Israelis think this happened because of a propaganda campaign against them on social media, because of antisemitism in Europe, or because of hostile journalists. That is partly true but mostly wrong. These shifts are mostly a result of the posture of the Israeli government.
The reality is that Israel killed tens of thousands of Palestinian civilians, accepted that toll with remarkably little public reflection or regret, and relied on the trauma of Oct. 7 to justify it. Around the world, that proved politically devastating. It is especially absurd considering that Israel paid this extraordinary price without achieving its central objective of removing Hamas from Gaza — which was foreseeable and infuriating.
Things might change if the opposition comes to power in October. The idiotic demonization of the Palestinian Authority might end. Jewish terrorism in the West Bank might be stamped out. Settlement construction beyond the fence line, and certainly illegal outposts, might stop.
Israel might again at least be trying to find a solution to the festering Palestinian issue — or at least prefer to lower the flames. That might, in the long term, bring Saudi Arabia back to the table.
But the U.S, has stopped waiting. That the Saudi deal was signed at all, no matter what Trump says now, suggests that Washington is now basically indifferent to the loss of leverage for a deal favoring Israel.
How to resolve the muddle Trump has made? The key: the agreement appears to not include the possibility of enrichment on Saudi soil, but just general assistance to create a program for nuclear energy. So Trump will be able to say that enrichment must await Saudi normalization with Israel. But Saudi Arabia will still be able to claim the symbolic victory of entering into nuclear collaboration with the U.S.
And so, the regional architecture envisioned in the first months after Oct. 7 has vanished because of the forever-wars Netanyahu has pursued — which also resulted in the deaths of dozens of hostages and more than 1,000 soldiers, badly damaged Israel’s economy, and left the country’s international standing in shambles.
And the strategic alliance between Israel and the U.S. — without which Israel’s very existence will be in danger — is falling apart in front of our eyes, not because of Trump but because we are losing the American people.
This is what you get when you are all brawn and no brain, and all tactics and no strategy.
That realization should define Israel’s coming election far more even than arguments over judicial reform or the Haredi draft. Those who have led Israel into this disaster deserve to be punished. Not just removed from power, but decisively repudiated. They have become a danger to the Zionist project itself.
The post Trump’s messy new deal with Saudi Arabia shows how far Israel has fallen appeared first on The Forward.
Uncategorized
Harvard students have questions after Hillel withdraws its brief against Trump
Jewish Harvard students are still trying to make sense of a baffling turn of events, after Hillel International weighed in on the university’s lawsuit against the Trump administration seeking restoration of federal funding withheld over alleged campus antisemitism — and then just as suddenly withdrew its brief from the U.S. Court of Appeals for the First Circuit.
Hillel International had filed an amicus brief Wednesday supporting Harvard’s suit against the federal government, which seeks to restore roughly $2.7 billion in federal research funding. In its brief, Hillel International acknowledged that antisemitism is an issue at Harvard and other universities, but that “campus life for Jewish students has meaningfully improved” following actions taken by the school.
Less than 24 hours later, Hillel International confirmed that it was withdrawing the brief, citing an error in its internal review process, according to the student newspaper, the Harvard Crimson.
What’s more, Hillel International filed the brief without the knowledge of Harvard Hillel, a campus organization that operates independently, the paper reported.
Hillel’s reversal followed sharp criticism of the brief on social media from some Jewish public figures. Among them was Shabbos Kestenbaum, a Harvard Divinity School graduate who filed a Title VI lawsuit against the university for ignoring antisemitism. He wrote on X that he was “shocked” by the decision.
“Rather than take responsibility for their failure to respond to the explosion of antisemitism on American campuses post October 7th, Hillel has instead decided to support the perpetrators,” Kestenbaum wrote. He encouraged donors to stop giving to Hillel and choose organizations like Chabad or Jewish day schools instead.
Kestenbaum told the Harvard Crimson that Hillel International President Adam Lehman had not seen the brief before the organization filed it. Hillel International did not respond to an inquiry from the Forward to confirm this.
Hillel’s withdrawal of the brief disappointed Tova Kaplan, a recent graduate who testified at a U.S. Commission on Civil Rights hearing on campus antisemitism. The brief cited her testimony.
“While I’m not sure what factors led to this decision, it feels like a prioritization of politics over Jewish students,” Kaplan wrote in a statement to the Forward.
“The Trump administration’s attacks aren’t even designed to help Jewish students — instead, they’re designed to instrumentalize our voices and pain to achieve their own political goals,” she wrote.
Siding with Harvard along with numerous other groups, including civil liberties organizations across the ideological spectrum and 18 other American universities, the withdrawn brief argued that cutting research funding is not a productive way to halt university antisemitism. Harvard’s improvement measures, following recommendations from its own Task Force on Combating Antisemitism and Anti-Israel Bias, have been more effective than what the brief called the “draconian one-size-fits-all approaches of the sort the government here pursues.”
These measures, the withdrawn brief said, “do not help Jewish students or improve the campus climate” but instead, “they disproportionately impact the very Jewish students and Jewish researchers the government purportedly seeks to help.”
But another recent graduate who said he did not want to be identified, sees Hillel’s opposition to the Trump administration’s actions as taking the wrong side of the fight. He believes the federal defunding of Harvard pushes the university to protect Jewish students.
“I think a major reason Harvard’s been making changes is because they’re under threat,” he said.
He also contends Hillel International’s evidence to back its claim that Harvard’s efforts have improved antisemitism are weak — lacking measurable results.
Dani Kobrick, a rising senior, said she is perplexed by Hillel International’s actions.
“I don’t think Hillel needed to submit anything to begin with,” she said. “But I do think that withdrawing it makes a very big statement.”
The post Harvard students have questions after Hillel withdraws its brief against Trump appeared first on The Forward.
