Uncategorized
Seymour Stein, Jewish music mogul who discovered Madonna and The Ramones, dies at 80
(JTA) — Seymour Stein, one of the most influential music executives of the 20th century, who frequently throughout his career referred to his Jewish Brooklynite roots, died at 80 on Sunday at his home in Los Angeles.
The cause was an unspecified form of cancer, according to reports.
Stein, born Seymour Steinbigle in 1942 and raised near Bensonhurst, Brooklyn, signed artists to his Sire record label ranging from pop superstars like Madonna to punk rockers like The Ramones to New Wave pioneers like the Talking Heads. He also helped found the Rock & Roll Hall of Fame in the early 1980s and was inducted with a lifetime achievement award in 2005.
As he details in his 2018 autobiography, Stein’s father became closer to Orthodox Judaism in his 30s and 40s, regularly bringing his family to a nearby synagogue, where he was a vice president. Stein wrote that his father stopped by the synagogue at 6 a.m. before working in Manhattan’s Garment District and then again after work on his way home every day.
He described the Jews of 1940s Brooklyn in detail in “Siren Song: My Life in Music”:
We had every flavor of Ashkenazim — Russian, Polish, Baltic, Romanian, Austrian, Hungarian, German, and Czech Jews, including about fifty thousand survivors from the concentration camps. We had lost tribes you didn’t even know existed — Syrian, Iraqi, Persian, Yemeni, Ethiopian, even some Sephardic Jews whose family trees had curled through Spain, North Africa, the Middle East, and South America…. [E]ach Jewish community was distinct, often with its own native food and language.
In 1966, Stein — who shortened his last name on advice from an early mentor, the Jewish executive Syd Nathan — co-founded Sire Records, which would go on to sign and promote artists from a range of burgeoning genres in the 1970s, ’80s and ’90s: British indie rockers like The Smiths and The Cure, electronic innovator Aphex Twin, the rapper Ice-T.
“He knows all the lyrics to every song you’ve ever heard,” said Chrissie Hynde, the famed leader of The Pretenders, another Sire band.
Along the way, Stein wrote and mentioned in interviews how he found camaraderie with other Jewish executives and stars, after having grown up in an era when Jews were implicitly banned from some professions in the United States but found a haven in the entertainment industry. In his autobiography, for instance, he calls Lou Reed and New Wave electro-rocker Alan Vega fellow Brooklyn Jews.
“It’s amazing now that so many doctors and lawyers are Jewish,” he said in a 2013 interview with Tablet magazine. “Jews in America weren’t allowed in those professions 120 years ago. Music is something Jews were good at and they could do. All immigrants into America tried their hand at show-business.”
Stein signed Madonna from his hospital bed, where he was recovering from an open-heart surgery in 1982. She would release three top-of-the-charts albums with Sire before creating her own imprint in 1992.
In 1975, his wife, Linda, encouraged him to look into The Ramones, a group of scrappy punks in ripped jeans from Queens (two of whom were Jewish). She would co-manage the band for a time before becoming a real estate agent.
Stein, who later came out as gay, wrote that “the roles were a little confused” in his marriage and that he felt pressured to hide his attraction to men in part because of his traditional Jewish upbringing. “Just because I may have been gay didn’t mean I wasn’t Jewish,” he wrote. He and Linda had two children but eventually divorced.
In the Tablet interview, Stein mentioned that he stayed observant, though not Orthodox, throughout his life. He visited Israel several times and worked with Israeli pop star Ofra Haza on multiple albums. In the 1990s, he visited the grave of Rabbi Nachman of Breslov in Uman, Ukraine, a small town where thousands of Orthodox Jews gather each year on Rosh Hashanah.
“I feel a strong attachment to Nachman’s teachings,” he said.
Linda Stein was murdered by her assistant in 2007, and their daughter Samantha died in 2013 from brain cancer. Stein is survived by their other daughter Mandy, a sister and three grandchildren.
—
The post Seymour Stein, Jewish music mogul who discovered Madonna and The Ramones, dies at 80 appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Helen Mirren criticizes Israel at film festival after being called ‘evil Zionist’ in viral video
(JTA) — British actor Helen Mirren criticized Israel at a film festival in Italy, in her first public comments since security footage of a November incident where she was accused by a stranger of being an “evil Zionist b—h” went viral late last month.
“Evil forces are rising everywhere, even in a country like Israel,” Mirren said in an interview with journalists at the Taormina Film Fest in Sicily, according to reports in entertainment media. “How could you possibly repeat the actions of what was done to you as people to other people? Crimes against humanity, it’s called.”
The Academy Award-winning actor, who is 80, is being honored with a lifetime achievement award from the festival on Friday. Her many roles have included playing former Israeli Prime Minister Golda Meir in the 2023 biopic “Golda,” which she premiered in Jerusalem.
Mirren is not Jewish but has a long history of connection to Israel, dating back to 1967, when she traveled with a Jewish boyfriend to work for a month on a kibbutz in the country’s north.
She referenced that period in her comments at Taormina.
“I saw it from the inside and I saw some things that disturbed me from the inside in Israel at that time,” she said, according to Deadline. “I’m talking about six months after the Six Day War.”
Mirren has previously criticized the Israeli government. While promoting “Golda” in early 2023, she said she believed that Meir would be “utterly horrified” by Israel’s current leadership, which she referred to as a “dictatorship.”
But she also spoke favorably about Israel during the promotional events, which shortly preceded the Hamas attack that began the war in Gaza.
“I believe in Israel, in the existence of Israel, and I believe Israel has to go forward into the future, for the rest of eternity,” she told the country’s Channel 12 in August 2023. “I believe in Israel because of the Holocaust.”
During the November incident, the person who accosted Mirren and her husband Taylor Hackford appeared to reference those comments, saying, “She said Israel should last forever because of the Holocaust, and she was very happy that Palestinians’ houses were gone.”
Hackford responded, “F–ck off,” and Mirren did not say anything in the video.
At Taormina, the actor offered a more nuanced characterization of her beliefs while also praising Israel’s creative and intellectual communities.
“I grew up in Europe post-Second World War and the realization in my parents’ generation of what had happened in the Holocaust was so profound, so important,” Mirren said. “Therefore, the creation of Israel was a very important moment, although maybe it was done in completely the wrong way, in the wrong place, I don’t know. But something had to happen after the horror.”
According to Variety, she also said, “The evil is always lurking, waiting to take over, even in a place like Israel. I played Golda Meir and worked in a country that was the idealistic Israel, and I always thought it was a country that would never do wrong, but of course they were doing wrong, even then.”
About the viral video showing her being accosted, Mirren told journalists at the festival she believes she was “attacked by mistake by a man who was maybe a little over passionate or maybe mentally not quite stable.”
She added, “I don’t know whether he read things on the Internet or thought he read something which he hadn’t read, I don’t know.”
Though London’s Metropolitan Police initially said it was possible for an incident to be investigated as an antisemitic hate crime even if the victim is not Jewish, it will not be investigating further, as Mirren and Hackford have decided not to press charges.
The post Helen Mirren criticizes Israel at film festival after being called ‘evil Zionist’ in viral video appeared first on The Forward.
Uncategorized
After dozens of Jewish girls get lost in NY creek tunnel, antisemitic comments follow online
(JTA) — When dozens of Jewish girls emerged from a storm drain in Nyack, New York, Wednesday after becoming lost on a school trip, local officials described the episode as a fortunate ending to a potentially dangerous situation.
On social media, however, the incident quickly drew a slew of antisemitic comments.
“They can’t help it. Roaches and rats love the sewers,” wrote one Facebook user on a post by the Rockland Daily.
“Those tunnels were promised to them 3,000 years ago,” another user wrote, referencing the common online antisemitic phrase ridiculing the Jewish connection to Israel.
Many of the comments also referenced the 2024 incident at the Chabad-Lubavitch movement’s world headquarters in Crown Heights, Brooklyn, in which a group from the movement attempted to dig an unauthorized tunnel beneath the building.
“From the tunnels in Brooklyn to the tunnels in nyack! The black coats never disappoint 🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣,” one user wrote. “There drawn to tunnels. Natural instinct😂,” another wrote.
The girls, students from the Toras Emachu school in Monsey, New York, had been visiting Nyack Memorial Park on a school trip when they entered a large drainage culvert located in the park, according to the Orangetown Police Department.
While walking through the tunnel system, the students got lost but were heard by individuals in the town who alerted police, according to Nyack Mayor Joseph Rand.
“First responders immediately came to the scene and located all the girls at various points in Nyack,” Rand wrote in a post on Facebook. “Technically, none of the girls were ‘rescued,’ because they all came out in their own power, but everyone’s lucky that the authorities responded and figured out where all the girls were as quickly as they did.”
Rand said that roughly 70 students were on the trip, and there were no serious injuries beyond some “cuts and scrapes.”
Nyack Village Administrator Andy Stewart told the Jewish Telegraphic Agency that the school group had not been given a permit to host a field trip in the park Wednesday, and while there was “definitely concern over the violation of that law,” he wasn’t sure how the local government would follow up with the school.
“This is a group that did not have a permit, and so we didn’t know they were there, and they made no plans with the village,” Stewart said.
The Toras Emachu school did not respond to numerous requests for comment from the Jewish Telegraphic Agency.
But while local town officials handle the response to the incident, for some Jewish groups, the online response underscored how an innocuous incident can become a vehicle for antisemitic rhetoric.
“Unfortunately, internet comment sections have become havens for antisemitic memes and conspiracies, and commenters emboldened by relative anonymity will jump at any opportunity to demonize Jews,” Nate Wolfson, the communications director for the Nexus Project, told the Jewish Telegraphic Agency about the incident. “In this case, a story of dozens of children getting lost on a field trip is appallingly used to spread stereotypes about Jews, including comparing them to rats.”
Wolfson added that the references to the Chabad tunnel incident had been “especially troubling,” adding that the story had been “routinely used by antisemites to spread truly vicious and dangerous conspiracies about child sex trafficking.”
Some Nyack residents also called out the spate of antisemitic comments about the incident online.
“This was not hard to find. It was not buried. It was not one bad comment from one bad actor. It was thread after thread of people in this county saying the same old bullshit about Jewish people like it was nothing,” wrote one resident in a post on Facebook alongside a series of screenshots of antisemitic comments. “If all it takes is one local news story for your contempt to come spilling out, the contempt was already there.”
The post After dozens of Jewish girls get lost in NY creek tunnel, antisemitic comments follow online appeared first on The Forward.
Uncategorized
The battle between tradition and revolution in Soviet-Yiddish culture
די סאָװעטיש־ייִדישע קולטור איז געװען עסטעטיש אָדער אידעאָלאָגיש פֿילזײַטיק, לכל־הפּחות אין משך פֿון די ערשטע פּאָר צענדליק יאָר. דאָס איז דער עיקר־טעזיס פֿון דער װאָגיקער שטודיע „רױטע ייִדן: דער ייִדיש־סאָװעטישער קולטור־פּראָיעקט“ פֿון דער ליטעראַטור־פֿאָרשערין דאַריע װאַכרושאָװאַס (אוניװערסיטעט פֿון מינכען).
דער ציל פֿון דער פֿאָרשונג איז צו לאָזן דעם הײַנטיקן לײענער הערן די פֿאַרשײדענע שטימען אינעם אַלגעמײנעם כאָר פֿון סאָװעטישע ייִדישע ליטעראַטן, קינסטלער און כּלל־טוער.
ווי האָבן אָט די פֿיגורן פֿאַרשטאַנען די צוקונפֿטיקע ייִדישע קולטור? װי אַזױ האָבן זײ בדעה געהאַט צונױפֿצוברענגען ייִדישקײט און סאָװעטישקײט? װוּ שטײט די סאָװעטישע ייִדישע קולטור אױף דער ייִדישער װעלטמאַפּע? דאָס זײַנען די פֿראַגן, װאָס װאַכרושאָװאַ באַהאַנדלט.
זי גיט זיך ספּעציעל אָפּ מיט לינגװיסטישע פּרטים — טערמינען, מעטאַפֿאָרן, אימאַזשן — װאָס מען האָט גענוצט אין די קריטישע װיכּוחים פֿון יענער תּקופֿה. דערבײַ באַטראַכט זי ניט נאָר די מער באַקאַנטע ליטעראַרישע טעקסטן, נאָר אַ ברײטערן פֿאַרנעם פֿון מקורים פֿון צײַטונגען.
װאַכרושאָװאַ פּרוּװט צו אַנטפּלעקן די פֿילשטימיקײט פֿונעם סאָװעטיש־ייִדישן קולטורעלן פּראָיעקט. זי איז ספּעציעל פֿאַראינטערעסירט אין פֿאַרשײדענע װיזיעס פֿון דער צוקונפֿט פֿון ייִדיש אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד, װאָס מען האָט אַרומגערעדט אין די 1920ער יאָרן.
דאָס בוך באַשטײט פֿון דרײַ טײלן. אינעם ערשטן באַטראַכט װאַכרושאָװאַ כּלערלײ עסטעטישע מאַניפֿעסטן און קינסטלערישע פּראָגראַמען פֿון ייִדישער קולטור, װאָס מען האָט אַרױסגעגעבן נאָך דער ערשטער װעלט־מלחמה אין קיִעװ, מאָסקװע, לאָדזש, װאַרשע און בערלין.
דער צװײטער טײל איז געװידמעט דעם נסתּרס זאַמלונג רײַזע־פֿאַרצײכענונגען „דרײַ הױפּטשטעט“(1934). דער לעצטער חלק אַנאַליזירט די סטיליסטישע און לינגװיסטישע אַספּעקטן פֿון סאָװעטישע ליטעראַרישע איבערזעצונגען אױף ייִדיש פֿון רוסיש און אײראָפּעיִשע שפּראַכן.
די יאָרן נאָך דער ערשטער װעלט־מלחמה זײַנען געװען אַ בלי־תּקופֿה פֿון ייִדישן אַװאַנגאַרד אין ליטעראַטור און קונסט. אין װאַרשע זײַנען דערשינען די זשורנאַלן „רינגען“, „אַלבאַטראָס“, „כאַליאַסטרע“, „די װאָג“; אין בערלין — „מילגרױם“; אין קיִעװ — דיאַלמאַנאַכן „אײגנס“ און „אױפֿגאַנג“. לרובֿ האָבן די דאָזיקע פּובליקאַציעס ניט לאַנג געדױערט, אָבער זײ האָבן געמאַכט דרײסטע פּראָקלאַמאַציעס װעגן דער רעװאָלוציע אין דער ייִדישער קולטור.
למשל, אינעם ערשטן נומער פֿון דער סאָװעטישער קאָמוניסטישער צײַטונג „דער עמעס“ דעם 7טן נאָװעמבער 1920 האָט פּרץ מאַרקיש פֿאַרעפֿנטלעכט אַן אַרטיקל „אױף די װעגן פֿון ייִדישער דיכטונג“. עס איז מערקװירדיק, באַמערקט װאַכרושאָװאַ, װאָס דער דאָזיקער מאַניפֿעסט פֿון דער נײַער סאָװעטישער ייִדישער פּאָעזיע פֿאַרמאָגט ניט קײן מאַרקסיסטישע קאָמוניסטישע מליצה.
אַנשטאָט דעם רעדט מאַרקיש װעגן טיפֿע איבערלעבונגען, װאָס פֿאַרכליניען דעם מענטשן אין דער צײַט פֿון דער רעװאָלוציע. די רעװאָלוציע האָט גורם געװען אַן איבערבראָך אין דער טראַדיציע, „און טאַקע דערפֿאַר קאָנען די דיכטער פֿון אונדזער נײַער שטורעמדיקער תּקופֿה ניט שאַפֿן קײן מאָנומענטאַלע װערק, זײ זײַנען קױלן־גראָבערס […] פֿאַר נײַע תּקופֿות, פֿאַר קומעדיקע דורות,“ שרײַבט מאַרקיש.
אָבער מיט פֿיר יאָר שפּעטער האָט מאַרקיש זיך באַרעכנט װעגן דער המשכדיקײט פֿון דער ייִדישער קולטור. אין אַ רעפֿעראַט אין װילנע אין 1924 האָט ער געזאָגט, לױטן באַריכט אין דער װילנער צײַטונג „טאָג“: „ניטאָ קײן צװײ ליטעראַטורן, ס’זײַנען בלױז פֿאַראַן צװײ ליטעראַרישע עפּאָכעס, מיט פֿאַרשײדענע פֿאָרמעס, אָבער מיט אײן גרונד־ליניע, אײן ענדציל.“
דאָ האָט מאַרקיש פּראָקלאַמיט די המשכדיקײט צװישן די קלאַסיקער װי מענדעלע, שלום־עליכם און פּרץ און דער נײַער ליטעראַטור, װי מאַרקיש אַלײן, װאָס איז אַנטשטאַנען נאָך דער ערשטער װעלט־מלחמה.
אָט די צװײ קעגנזײַטיקע דעות װעגן דער ליטעראַרישער אַנטװיקלונג — אַן איבערבראָך אָדער המשכדיקײט — האָבן באַשטימט צװײ שטרעמונגען אין דער אַלװעלטלעכער ייִדישער ליטעראַטור נאָך דער ערשטער װעלט־מלחמה, סײַ אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד, סײַ אין פּױלן און סײַ אין אַמעריקע.
אין אונטערשייד צו דער הײַנטיקער אַמעריקאַנער שיטה אין ייִדיש־פֿאָרשונגען, װאָס פּרוּװן כּסדר צופּאַסן ייִדישע טעקסטן צו דער הײַנטיקער מאָדע אין ליטעראַרישער טעאָריע, איז װאַכרושאָװאַס מעטאָד דער עיקר אַ פֿילאָלאָגישער.
זי באַזירט אירע אױספֿירן אױף אַ גרונטיקן אַנאַליז פֿונעם שפּראַכלעכן סטיל פֿון ייִדישע מקורים. אַזאַ צוגאַנג מאַכט אירע אַרגומענטן גלײַכצײַטיטק מער װאָגיק און מער ניואַנסירט. זי דערװײַזט פּינקטלעך, װי אידעיִשע און עסטעטישע חילוקי־דעות צװישן ייִדישע ליטעראַטן האָבן זיך אַנטפּלעקט דורך שאַטירונגען אין זײער זאַצבױ, װאָקאַבולאַר, אינעם אױסקלײַב פֿון גערמאַנישע, סלאַװישע און לשון־קודשדיקע קאָמפּאָנענטן.
װאַכרושאָװאַ באַמערקט, אַז כּסדר שאַצט מען אָפּ די פּאָזיציעס פֿון סאָװעטישע שרײַבער, אַזעלכע װי מאַרקיש און דוד בערגעלסאָן, פֿונעם שפּעטערן שטאַנדפּונקט, װען מען איז שױן געװױר פֿון זײער טראַגישן אומקום. זי פּרוּװט, להיפּוך, לײענען זײערע טעקסטן דורך דעם מיטצײַטלערישן שפּאַקטיװ. זי ברענגט דעם לײענער אַרײַן אינעם סאַמע ברען פֿון קריטישע װיכּוחים פֿון די 1920ער יאָרן.
אַן אינטערעסאַנטער בײַשפּיל פֿון דעם, װי אַזױ מען האָט זיך געפּרוּװט צופּאַסן צו די נײַע סאָװעטישע באַדינגונגען, זײַנען דעם נסתּרס פֿאַרצײכענונגען װעגן די שטעט כאַרקעװ, לענינגראַד און מאָסקװע אינעם זאַמלבוך „הױפּטשטעט“. דאָס איז געװען זײַן פּרוּװ אַריבערצוגײן פֿונעם סימבאָליסטישן סטיל פֿון זײַנע פֿריִערדיקע דערציילונגען צו דעם רעאַליסטישן סטיל פֿונעם זשאַנער פֿון רײַזע־פֿאַרצײכענונג.
װאַכרושאָװאַ האַלט, אַז דער נסתּר האָט בכּװוּן אָפּגעהיט עלעמענטן פֿון זײַן סימבאָליסטישן סטיל – אַזעלכע װי ריטמישע איבערחזרונגען פֿון די אײגענע װערטער אין אײן זאַץ, דער שװערלעכער דײַטשמערישער זאַצבױ, דער ניט־פֿאַרלאָזלעכער נאַראַטאָר – כּדי אונטערצורײַסן די פּאָזיטיװע שטימונג, װאָס עס האָט געפֿאָדערט די אָפֿיציעלע סאָװעטישע ליטעראַטור. „הױפּטשטעט“ איז אַ דאָקומענט פֿון דעם נסתּרס אַנטױשונג אינעם פּראָיעקט פֿון אױפֿבױען די ייִדישע קולטור אינעם סאָװעטן־פֿאַרבאַנד, פֿאַרסך־הכּלט װאַכרושאָװאַ.
װי אַ צאָל אַנדערע ייִדישע און ניט־ייִדישע מחברים, װאָס זײַנען געשטאַנען אױף די ראַנדן פֿון דער אָפֿיציעלער סאָװעטישער ליטעראַטור, האָט דער נסתּר געפֿונען אַ מקום־מקלט אין איבערזעצערישער אַרבעט. ער האָט איבערגעזעצט אויף ייִדיש די װערק פֿון די רוסישע קלאַסיקער לעװ טאָלסטאָי, פֿיאָדאָר דאָסטאָיעװסקי, איװאַן טורגענעװ, און פֿון אַ היפּשער צאָל דײַטשישע, פֿראַנצײזישע און אַנדערע שרײַבער.
איבערזעצונגען פֿון דער רוסישער און אײראָפּעיִשער בעלעטריסטיק און דיכטונג, פֿון פּאָליטישער און װיסנשאַפֿטלעכער ליטעראַטור אױף די סאָװעטישע מינאָריטעט־שפּראַכן זײַנען געװען אַ װיכטיקער עלעמענט פֿון דער סאָװעטישער קולטור־פּאָליטיק, און ייִדיש איז ניט געװען קײן אױסנאַם. דערצו איז דאָס געװען אַ מער־װײניקער סטאַבילע פּרנסה, װײַל די האָנאָראַרן האָבן באַצאָלט מלוכישע פֿאַרלאַגן.
דװקא די איבערזעצונגען האָבן אַ סך בײַגעטראָגן צו דער אַנטװיקלונג פֿונעם אײגנאַרטיקן סאָװעטישן נוסח פֿון ייִדיש. איבערזעצונגען זײַנען אויך געװאָרן אַ װיכטיק ליטעראַריש פֿעלד פֿאַר שפּראַכלעכע עקספּערימענטן, בפֿרט װען די פּאָליטישע באַדינגונגען זײַנען אין די 1930ער יאָרן געװאָרן אַלץ שװערער, פֿאַרסך־הכּלט װאַכרושאָװאַ. אַזױ האָט זיך די ייִדישע שפּראַך װײַטער אַנטװיקלט, ניט געקוקט אױף דעם פּאָליטישן דרוק.
The post The battle between tradition and revolution in Soviet-Yiddish culture appeared first on The Forward.
