Uncategorized
U. of Vermont agrees to improve antisemitism training, ending federal case and capping a tumultuous year
(JTA) – A year of strained relations between the University of Vermont and its Jewish community has led to the school resolving a federal antisemitism complaint and pledging to do more to protect its Jewish students — including from anti-Zionist rhetoric.
The university and the U.S. Department of Education announced Monday that they had reached a resolution to the complaint, which the department took up last fall after it was filed by students and pro-Israel groups. The complaint alleged that the institution had not properly responded to Jewish students’ allegations of antisemitic discrimination. Investigators determined that the university “received notice, but did not investigate” several claims of antisemitic behavior on campus, and that the steps it ultimately took did not adequately address students’ concerns.
Notably, the department’s office of civil rights determined that one of the ways the university’s Jewish students had been discriminated against was through “national origin harassment on the basis of shared ancestry,” reflecting a controversial argument promoted by pro-Israel groups that anti-Zionist rhetoric is harmful to all Jews because the Jewish people share Israel as an ancestral homeland. The resolution of the complaint also reflects a sharp change in course for the school, which had initially denied wrongdoing and blamed the accusations on an orchestrated external campaign — a response that upset the campus Jewish community.
“This complaint was overwhelmingly dealing with the antisemitism that masks as anti-Zionism, and what the resolution demonstrates is how seriously [the office] is taking that kind of antisemitism,” Alyza Lewin, president of the Brandeis Center for Human Rights Under Law, told the Jewish Telegraphic Agency after the ruling. A pro-Israel legal group that often involves itself in campus disputes, the Brandeis Center was one of the organizations that filed the initial complaint on behalf of mostly anonymous students.
The Department of Education responded to a JTA request for comment by pointing to its letter of resolution with the university. Its civil rights office has fielded several challenges to anti-Zionist rhetoric since the Donald Trump administration expanded the department’s mandate around antisemitism in 2019 under Title VI of the Civil Rights Act. The office of civil rights is fast becoming a favorite tool for pro-Israel activists: It also announced this week it would open an investigation into allegations of a professor’s antisemitic behavior at George Washington University, a week after the university’s own investigation cleared the faculty member of charges brought by another pro-Israel group.
In the agreement, the University of Vermont pledged to revise its policies for reporting discrimination and to train its staff on how to specifically respond to discrimination complaints. The Department of Education will also review the university’s records regarding its response to last year’s allegations of antisemitism. One of the areas in which the university said it would train staff is on how to recognize “the Title VI prohibition against harassment based on national origin, including shared ancestry.”
Among the allegations: cases of unofficial student groups denying admission to “Zionist” students (including a support group for sexual-assault survivors); one graduate teaching assistant who had mused on social media about lowering the grades of Zionist students; and a group of students who’d reportedly thrown an object at the campus Hillel building (the complaint claimed it was a rock; Hillel staff told JTA it was a puffball mushroom). More than 20% of the university’s student body is Jewish, according to Hillel International.
Evan Siegel, a Jewish junior at the University of Vermont, poses in his off-campus housing in Burlington, October 13, 2022. Siegel was initially critical of his school for its handling of a federal antisemitism investigation, but praised its eventual resolution. (Andrew Lapin/Jewish Telegraphic Agency)
The agreement marked a sharp change from how the university first responded when the government announced its intent to investigate the complaint last fall. Back then, the university’s president, Suresh Garimella, issued a combative statement in which he said the university “vigorously denies the false allegation of an insufficient response to complaints of threats and discrimination.” He also issued a point-by-point refutation of the allegations in the complaint.
Garimella further charged that the complaint had been orchestrated by “an anonymous third party” that had “painted our community in a patently false light.” In addition to the Brandeis Center, the complaint was filed on behalf of students by the watchdog group Jewish On Campus, whose antisemitism-tracking methodology has been criticized by other groups.
Garimella’s combativeness at the time was an unusual move for the leader of a university accused of violating Title VI law, which prohibits discriminatory behavior at federally-funded programs or institutions, such as public universities. Groups like the Brandeis Center have increasingly leaned on Title VI in federal complaints to argue that pro-Israel students face discrimination. Title VI cases have become a central component of litigating multiple kinds of Israel discourse on campus, ranging from a pro-Israel student body president being targeted at the University of Southern California to a resolution passed by pro-Palestinian law student groups at the University of California, Berkeley.
In Burlington, where the university is located, some liberal Jews were initially dubious of the complaint. Felicia Kornbluh, a history professor on campus who often teaches American Jewish history, told JTA she was concerned about “playing into the narrative” of a conservative, pro-Israel agenda set by the Brandeis Center, whom she described as “allies of the Trump wing of the Republican party.” (The center’s founder, Kenneth Marcus, served as assistant secretary of education for civil rights under Trump.)
But the complaint also landed in the aftermath of a contentious Burlington city council meeting at which, Kornbluh and others said, pro-Palestinian protesters became hostile to Jews. The meeting featured a council resolution to endorse the Boycott, Divestment, Sanctions campaign against Israel, and resulted in a raucous scene where pro-Palestinian groups shouted down Jewish students singing prayers for peace. Kornbluh described the atmosphere there as “really scary,” and “a little like Nuremberg.” Vermonters for Justice in Palestine, a local activist group, held multiple rallies on campus in support of the administration after the antisemitism complaint was publicized.
Against this backdrop, Garimella’s dismissiveness left the university’s Jewish community frustrated and angry. During a Jewish Telegraphic Agency visit to Burlington after the president’s initial statement, Jewish students and faculty said they felt like university administration was not taking their concerns seriously.
“I feel like we’re not being supported here,” Evan Siegel, a Jewish junior who is involved with student government, told JTA while sitting in off-campus housing adorned with Jewish summer camp memorabilia. “And that sucks.”
Employed as a campus tour guide, Siegel wondered, “How am I supposed to give tours and be like, ‘UVM is the best,’ when my president is being an ass?”
Other Jewish students told JTA at the time they had no intention of supporting the university financially or otherwise after they graduated, and wouldn’t advertise the fact that they were alums.
Matt Vogel, executive director of Hillel at the University of Vermont, where one of the alleged antisemitic incidents had taken place, also reluctantly played a role in the drama of the last year, after hoping he would be able to keep his focus on Hillel’s student programming. As the fall semester was starting, he sent an email home to parents reading, “Antisemitism keeps me awake at night.” Throughout the semester, Hillel also became more active in calling out antisemitism on social media.
“Just by default, we’re at the center of it,” Vogel told JTA last fall in the Hillel building, as student volunteers chopped vegetables for that evening’s Shabbat dinner in the next room. “I’ve overheard a student saying, like, a Hillel sticker on their water bottle might turn into a political conversation about Zionism in the first two seconds.”
Matt Vogel, executive director of Hillel at the University of Vermont, prepares for Shabbat in his Burlington office, October 14, 2022. Vogel praised the university for ultimately resolving its federal antisemitism complaint in April 2023 after months of tension. (Andrew Lapin/Jewish Telegraphic Agency)
Soon, Kornbluh decided that the administration’s response to the allegations was unacceptable, and penned a local op-ed opposing it that was later shared by her faculty union in a show of solidarity.
“I was stunned by the tone and content” of Garimella’s letter, Kornbluh wrote in the piece. Accusing the university of “gaslighting,” she added, “I do know that one persistent rhetorical strategy of antisemites in Europe and the United States has been to say that there is no antisemitism.”
Garimella reversed course following weeks of criticism, a strongly worded letter from more than a dozen Jewish groups including the Anti-Defamation League and the American Jewish Committee and news of several high-profile antisemitic incidents nationally. In October, the university published a website intended to support Jewish students — accompanied by a new statement from Garimella, who now condemned antisemitism unequivocally.
“I have listened to members of our campus community who experience a sense of risk in fully expressing their Jewish identity,” he wrote. ”I want my message to be clear to the entire campus community: antisemitism, in any form, will not be tolerated at UVM.”
This time, Garimella pledged not only to investigate individual reports of antisemitism, but also to work to change the campus community’s approach to the issue. He committed to further anti-bias training and building a streamlined bias reporting system for students, and said the university’s diversity office would work to build and maintain “meaningful actions that ensure our Jewish students and community members feel support and care.”
After Monday’s resolution, Garimella was fully supportive of the findings of the Department of Education’s investigation.
“The resolution reflects an important step in UVM’s engagement with our students, faculty, staff, alumni, and the surrounding community,” he wrote in a message to the campus. “It also reflects numerous conversations we have had with our campus Jewish community and important local and national voices on the consequential and complex issue of antisemitism.”
In response to a JTA request for comment, a university spokesperson sent copies of the letters from the president and provost. (Throughout the year, the president’s office had declined multiple JTA interview requests.)
Jewish groups, including the university Hillel, celebrated the resolution. “The President and senior leadership’s new statements today represent tangible and accountable steps forward,” Vogel told JTA in a statement. “We hope this ensures that no Jewish student or any student at UVM experiences discrimination or harassment because of their identity.”
The Hillel building at the University of Vermont in Burlington, October 14, 2022. Hillel found itself at the center of a federal antisemitism complaint against the university. (Andrew Lapin/Jewish Telegraphic Agency)
Also celebrating the ruling was Jewish on Campus, a subsidiary of the World Jewish Congress and one of the groups that brought the initial complaint. “Today’s announcement is a victory for the safety and security of Jewish students,” Julia Jassey, the group’s CEO and a University of Chicago undergraduate, said in a statement.
Avi Zatz, the only University of Vermont student on the initial complaint who has made their identity public, is himself an employee of Jewish on Campus. Citing antisemitism in Vermont, Zatz recently transferred to the University of Florida — in a state that may soon pass legislation that, critics say, could harm Jewish studies on all its public campuses.
“I can’t have hoped for a better resolution,” Zatz, a junior, told JTA from his new school in Gainesville, Florida. While he said he was still glad to have left Vermont, he added, “I finally feel a sense of closure.”
Kornbluh, for her part, said the resolution was “a start,” but criticized the university for not voicing a stronger commitment to Jewish studies or meeting with Jewish faculty.
Reached by phone from Madrid, where he is studying abroad this semester, Siegel said he was “proud, determined, ready for more” following the university’s agreement.
“This resolution was really, in a respectful way, a slap in the face to the university to do better,” he said. “I, for one, am ready to get back on campus and continue my work as hard as I can.”
—
The post U. of Vermont agrees to improve antisemitism training, ending federal case and capping a tumultuous year appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Anti-Jewish Hate Crimes in New York City Increased 182% During Mamdani’s First Month in Office, Police Data Shows
New York City Mayor Zohran Mamdani delivers a speech during his inauguration ceremony in New York City, US, Jan. 1, 2026. Photo: REUTERS/Kylie Cooper
Anti-Jewish hate crimes in New York City skyrocketed by 182 percent in January during Mayor Zohran Mamdani’s first month in office compared to the same period last year, according to newly released figures from the New York City Police Department (NYPD).
The NYPD’s Hate Crimes Task Force investigated 152 percent more bias-related incidents last month (58) compared to January 2025 (23), the data showed.
There were 31 anti-Jewish hate crimes in the first month of 2026, which accounted for more than half of all the hate crime incidents in January, compared to only 11 anti-Jewish hate crimes in January 2025. Last month’s hate crimes targeted Jews more than any other group, including Muslims (7), Asians (5), Blacks (2), Hispanics (1), and Whites (1). Others were victimized over their sexual orientation (5), religion (3), gender (2), and age (1), according to NYPD statistics.
Approximately 10 percent of New York City residents are Jewish, according to the New York City Council.
Mamdani, a democratic socialist and avowed anti-Zionist, was sworn into office on Jan. 1. Hours later, he formally revoked a series of executive orders enacted by his predecessor to combat antisemitism.
Among the most controversial actions was Mamdani’s decision to undo New York City’s adoption of the International Holocaust Remembrance Alliance’s (IHRA) working definition of antisemitism, a framework widely used by governments and law enforcement around the world to identify contemporary antisemitic behavior. The definition has been widely accepted by Jewish groups and lawmakers across the political spectrum, and it is now used by hundreds of governing institutions, including the US State Department, European Union, and United Nations.
Mamdani, the first Muslim mayor in New York City history, also nullified an order that opposed the campaign to boycott Israel. The boycott, divestment, and sanctions (BDS) movement, which Mamdani openly supports, seeks to isolate Israel from the international community as a step toward its eventual elimination. Leaders of the movement have repeatedly stated their goal is to destroy the world’s only Jewish state.
Mamdani, who has made anti-Israel activism a cornerstone of his political career, is a supporter of boycotting all entities tied to Israel, has repeatedly refused to recognize Israel’s right to exist as a Jewish state; routinely accuses Israel of “apartheid” and “genocide”; and failed to clearly condemn the phrase “globalize the intifada,” which has been used to call for violence against Jews and Israelis worldwide.
Mamdani assumed office amid an alarming surge in antisemitic hate crimes across New York City over the last two years, following the Palestinian terrorist group Hamas’s Oct. 7, 2023, massacre across southern Israel.
Jews were targeted in the majority (54 percent) of all hate crimes perpetrated in New York City in 2024, according to data issued by the NYPD. A recent report released in December by the Mayor’s Office to Combat Antisemitism noted that figure rose to a staggering 62 percent in the first quarter of 2025, despite Jewish New Yorkers comprising a small minority of the city’s population.
The NYPD shared the news about anti-Jewish hate crimes at the end of a press release on Monday that focused mostly on how last month was “the safest January ever” in New York City for gun violence, with the fewest shooting incidents and shooting victims in recorded history.
The city had 40 shooting incidents and 47 shooting victims in January, compared to the previous all-time low of 50 set in 2025. Murders also declined to their lowest level for January, surpassing the previous record of 22 set in 2018 and 2022. There were no murders in Manhattan or Staten Island for the month of January, and the number of murders declined in every single borough in New York.
The NYPD also said that retail theft was down 16 percent in January, burglary was at its lowest ever recorded in history for the month of January, and crime in school safety zones was reduced overall by more than 50 percent. However, reported rapes (167) increased in January compared to last year and transit crime increased for the month by 6.1 percent. Overall major crime reduced 6.7 percent across the city.
January ended with a man ramming his car repeatedly into the Chabad Lubavitch World Headquarters in Brooklyn. The suspect, 36-year-old Dan Sohail, was arrested at the scene and charged with attempted assault as a hate crime, reckless endangerment as a hate crime, criminal mischief as a hate crime, and aggravated harassment.
Uncategorized
The Muppets are my rabbi, and they should be yours
You may have heard the refrain that we live in dark times. It is true.
Just as true is that nothing is as effective at combatting darkness as joy. It is an emotion essential to the art of envisioning better things. Which is why the return of The Muppet Show, for a Feb. 4 half-hour Disney special guest starring Sabrina Carpenter, is such a gift.
The universe of the Muppets is one in which everyone has a nice time, and everyone gets what they deserve. Miss Piggy gets the spotlight, although she sometimes needs to physically fight for it. The Great Gonzo gets every possible opportunity to make mayhem; sure, we’re told that his great passion is stunt work, but we all know that it’s actually chaos.
The guest star gets her pick of the best supporting cast in the world. I dare you to watch Carpenter perform with a chorus of embarrassed featherless chickens and tell me she’s ever been better. Statler and Waldorf, the two heckling old men watching the show from a luxurious private box, get the pleasure of eternal fodder for their own grumpiness.
And the audience: We get joy. Not the sophisticated kind of joy that comes from indulging in a thoughtful, nuanced work of art. Not the giddy, escapist kind that accompanies, say, a binge of Bridgerton. Instead, a quieter and purer form: something like the joy of childhood.
The Muppet Show is for adults, people who might giggle when Carpenter tells Kermit that she turned down a second date with a mystery man to take the guest star gig, then cheerfully confirms that said mystery man is not single. But it’s also for adults who are, perhaps, just a bit tired of being adults. It’s for grownups who find themselves in need of the anarchy that belongs to those who are small and have no responsibilities — a description equally fitting for most children, and most Muppets.
One of the most maligned passages in the Torah describes the starkest form of retributive justice imaginable: “eye for eye, tooth for tooth.” In that eminently silly outline for organizing a functional human society is a kernel of wisdom: When someone does something bad that upsets you, it’s natural to want to retaliate in kind.
What is healthiest, the Muppet Show teaches, is not to ignore that instinct, but instead to honor it in a way that hurts no one. That principle proves fairly easy for the Muppets, who have no teeth and an apparent ability to endlessly regenerate their own eyes, as modeled by Beeker in this special.
But the Muppets’ philosophy of meeting the outrageous with the outrageous, the unhinged with the unhinged and the grouchy with the grouchy has its lessons for us humans, too.
There is such havoc in the world around us, such an arbitrary allocation of justice, such a terrifying sense that the wheels on this thing are about to come off. On The Muppet Show, there’s no “about” about it. The wheels are off; the rules are out the window; the toothless are in charge. There is anarchy outside the theater, in the human world full of horrors, and anarchy within it, in the soft puppet world full of rats performing covers of Top 40 hits with a reluctant pigeon playing keyboards.
We can’t easily fix the world’s troubles, but we can’t ignore the effect they have on us either. To do so is to take a tremendous risk. Any feeling held inside for too long risks exploding, and as many of the Great Gonzo’s tricks demonstrate, explosions tend to make things worse, if occasionally also hilarious.
Instead of risking a conflagration, then, perhaps you might instead take refuge in a safe puppet world, where a frog can get crushed by a door — please refer to what I said about Miss Piggy fighting for the spotlight — and emerge perfectly well, if slightly crumpled.
These days, rage simmers in most of us. We can no more curb this part of our humanity than Statler and Waldorf can curb the Muppets’ inevitable bent toward disorder. But we can treat it with good humor. That’s the greatest good of Muppetland. There, our worst instincts are recognized, but stripped of violence, so we can laugh at them.
If you are Sabrina Carpenter and some Muppets are harassing you, just knock their heads together. If you’re in the audience, go ahead and chortle at them. They’re made of felt, they’ll be fine.
The post The Muppets are my rabbi, and they should be yours appeared first on The Forward.
Uncategorized
“My singing in Yiddish has nothing to do with nostalgia“
ס׳איז לעצטנס אַרויס די אויטאָביאָגראַפֿיע פֿון דער באַרימטער ישׂראלדיקער זינגערין חוה אַלבערשטיין, אויף העברעיִש, וואָס נעמט אַרײַן אַ קאַפּיטל וועגן איר פֿאַרבינדונג צו דער ייִדישער שפּראַך. אָט איז אַן אויסצוג, איבערגעזעצט אויף ייִדיש פון בני מער.
חוהלאַנד
פֿון די ערשטע לידער וואָס איך האָב אָנגעהויבן זינגען אויף ייִדיש, האָב איך געשאַפֿן אַ וועלט פֿאַר זיך. נדבֿ* האָט עס גערופֿן „חוהלאַנד“. עס האָט גאָרנישט צו טאָן מיט נאָסטאַלגיע. מײַנע באָבעס, וואָס איך האָב נישט זוכה געווען צו קענען, האָבן די לידער נישט געזונגען.
בײַ אונדז אין שטוב האָט מען נישט געזונגען אויף ייִדיש – דאָס האָב איך אַליין אויסגעוויילט, און נישט תּמיד פֿאַרשטיי איך מיין אויסוויילונג. אפֿשר איז עס אַ מין פֿאַרעקשנטער פּרוּוו צו לעבן ווי עס וואָלט קיינמאָל נישט געווען קיין חורבן, ווי עס וואָלט קיינמאָל נישט צעשטערט געוואָרן די וועלט, און מענטשן ליבן זיך אין ייִדיש, קינדער שטיפֿן אויף ייִדיש און מיידלעך חלומען אין ייִדיש. אין מײַן אויסגעוויילטער וועלט, גייט דאָס לעבן ווײַטער, העברעיִש און ייִדיש לעבן בשלום און נײַע לידער ווערן געשריבן. אפֿשר דערפֿאַר איז מיר שווער אײַנצולאַדן געסט אין מײַן וועלט. זיי זעען עס נישט און קאָנען במילא נישט פֿאַרשטיין. ייִדיש איז מײַן היימישע פֿאַנטאַזיע.
„רבנו תּם“
מײַנע עלטערן האָבן ליב געהאַט צו הערן יעדן פֿרײַטיק צו־נאַכטס די ייִדישע פּראָגראַם אויפֿן ראַדיאָ, „קול ציון לגולה“. די גאַנצע וואָך האָט מען דאָרטן גערעדט וועגן פּאָליטיק, אָבער פֿרײַטיק־צו־נאַכטס איז געווען איבערגעגעבן דער קולטור. דאָ האָב איך צום ערשטן מאָל געהערט ווי זינגערס טרעטן אויף אויף ייִדיש – קודם-כּל סידאָר בעלאַרסקי, וואָס מײַנע עלטערן האָבן אים גערופֿן „דער נודניק“, ווײַל ער האָט אָנגעצויגען די ווערטער, און דערצו משה אוישער און יאַן פּירס. דער ראַדיאָ האָט אויך טראַנסמיטירט מאָנאָלאָגן פֿון יוסף בולאָוו, דינה האַלפּערן, יאָנאַס טורקאָוו און אידאַ קאַמינסקאַ. אָבער מײַן טאַטנס ליבלינג איז געווען נח נאַכבוש, וואָס האָט געהאַט אַ באַזונדערן אופֿן פֿון דעקלאַמירן, אַ חנוודיק געמיש פֿון אַ דרשה און פּאָעזיע. פֿון נאַכבושס מויל האָב איך צום ערשטן מאָל געהערט דאָס ליד „רבנו תּם“ פֿון איציק מאַנגער, וואָס איז געוואָרן מײַן שלאַגער.
אין דער פּראָגראַם האָט מען אויך געהערט דזשיגאַן און שומאַכער, און מיר אַלע האָבן געהאַלטן אַז זיי זײַנען די שענסטע און די בעסטע. זייערע סקיצעס האָבן מיר אַלע געקענט פֿון אויסנווייניק. מיט אַ סך יאָר שפּעטער, אין 1975, האָב איך אָנטייל גענומען אין אַ טעלעוויזיע-פּראָגראַם לכּבֿוד דזשיגאַן, און געזונגען צוזאַמען מיט אים „רבנו תּם“.
וועגן דעם ליד דערציילט דזשיגאַן אין זײַן אויטאָביאָגראַפֿיע, אַז אין דער צײַט פֿון דער קריג האָט זיך דער קאָמענדאַנט פֿון גולאַג פֿאַרליבט אינעם ליד, און געבעטן זיי זאָלן עס זינגען ווידער און ווידער. צוליב דעם ליד האָבן זיי באַקומען פֿאַרשיידענע פּריווילעגיעס, און אָט בין איך, דרײַסיק יאָר שפּעטער, זוכה געווען דאָס צו זינגען.
צי לערנען זיך צי ניט
מײַן טאַטע האָט גערופֿן זײַנע בני-דור, די וואָס די מלחמה האָט צעשטערט זייער לעבן און זייערע חלומות, „די נישט־פֿאַרענדיקטע סימפֿאָניע“. מײַנע עלטערן האָבן שטאַרק געוואָלט איך זאָל זיך לערנען אין אוניווערסיטעט, און איך אַליין האָב געמיינט אַז ווערן אַ זינגערין איז נישט פֿאַר מיר. דערפֿאַר האָב איך באַשלאָסן צו שטודירן ייִדישע און העברעיִשע ליטעראַטור אין העברעיִשן אוניווערסיטעט אין ירושלים. כ׳האָב געדונען אַ דירה אין בית-הכּרם צוזאַמען מיט מײַן חבֿרטע מרים גאָלדמאַן, וואָס האָט שטודירט יוסטיץ. במשך פֿונעם ירושלימער פֿראָסט און די געהייצטע קלאַסן האָב איך אָפֿט אײַנגעדרימלט. איך האָב יאָ הנאה געהאַט פֿון די לימודים אין דער ייִדישער אָפּטיילונג, אָבער דאָס האַרץ האָט געבענקט נאָך מוזיק. דערפֿאַר האָב איך גערעדט מיטן ראש פֿון די ייִדישע לימודים, חנא שמערוק וועגן מײַנע ספֿקות. ער האָט שוין געוווּסט אַז איך זינג אויף ייִדיש, און געזאָגט אַז אויך דאָס וואָס איך טו איז וויכטיק. דאָס הייסט, איך האָב באַקומען זײַן הסכּמה.
מײַק בורשטיין
נאָכן אָנהייבן שפּילן אין „די מגילה־לידער“ פֿון איציק מאַנגער אין ישׂראל אין 1966 און דעם אַרויסלאָזן דעם ישׂראלדיקן פֿילם „קונילעמל“ אין 1966, איז דער אַקטיאָר מײַק בורשטיין געוואָרן אַן אמתער סטאַר. אונדזער פּראָדוצענט האָט געהאַלטן אַז צוויי זינגערס וואָס זינגען אויף ייִדיש מוזן זינגען צוזאַמען. געזאָגט און געטאָן. מיר האָבן אויסגעקליבן עטלעכע דועטן פֿון מרדכי געבירטיג, וואָס האָט אַזוי שיין געשילדערט זײַנע העלדן: דערוואַקסענע, קינדער און אַלטע לײַט. די גאַנצע ייִדישע וועלט פֿון פֿאַר דער קריג איז אַרײַן אין זײַנע לידער: צוויי קינדער וואָס גייען אין חדר אָן חשק, און חלשן פֿאַר אַ ביסל נאַטור; אַ בחור און אַ מיידל וואָס האָבן מורא פֿאַר דער צוקונפֿט; אַן אַלט פּאָרפֿאָלק וואָס בענקט נאָך זייערע קינדעריאָרן אאַז״וו.
מײַקס טאַטע, פּסחקע בורשטיין, האָט געקענט געבירטיגן, און מײַק אַליין האָט גוט געקענט די לידער, האָבן מיר ביידע רעקאָרדירט געבירטיגס לידער. דער וווּנדערלעכער קאָמפּאָזיטאָר שמעון כּהן האָט באַאַרבעט די לידער, און געקוועלט פֿון דער מוזיק. בכלל, יעדעס מאָל ווען איך האָב רעקאָרדירט ייִדישע לידער, האָט מען געפֿילט אין סטודיאָ אַ מין באַגײַסטערונג, אַזוי ווי אַלע וואָלטן אָנטייל גענומען אין דער געהיימער און הייליקער אַרבעט.
אויף דער הילע פֿונעם אַלבאָם זעט מען אונדז ביידן שטיין אין אַ גאָרטן פֿול מיט בלומען, אָנשפּאַרנדיק זיך אויף אַ בוים – אַזוי יונג זײַנען מיר געווען.
דרײַ ייִדן מאַרשירן אין שאַנז-עליזע
באַלד נאָך דער זעקס-טאָגיקער מלחמה אין 1967 האָט מען מיר אײַנגעלאַדן אַרויסצוטרעטן אין בוענאָס־אײַרעס. פֿאַרשטייט זיך, האָט מען מיר געבעטן זינגען „ירושלים של זהבֿ“ (ירושלים שטאָט פֿון גאָלד), דאָס נײַע ליד פֿון נעמי שמר. אויפֿן וועג קיין אַרגענטינע בין איך געבליבן אַ שטיק צײַט אין פּאַריז, און כ׳בין געפֿאָרן באַזוכן מײַן טאַטנס אַ פֿרײַנד, וואָס האָט געאַרבעט פֿאַר דער מלחמה ווי אַ טריקאָ-וועבער. זײַן נאָמען איז געווען אַבֿרהם סלוכאָצקי, און זײַן צונאָמען – „דער פּאַרטיזאַנער“. זײַן פֿרוי און זײַן זון זײַנען אומגעקומען, און ער איז איינער אַליין אַוועק אין די וועלדער. איך האָב געקלעטערט אומצאָליקע טרעפּ ביז אַ קליינעם בוידעם, וווּ ער האָט געוווינט. ער האָט געהאַט אַ קליינע טריקאָ-מאַשין און געאַרבעט אין דעם וואָס די פּאַריזער ייִדן האָבן גערופֿן דאָס „שמאַטעס געשעפֿט“.
אַבֿרום סלוכאָצקי האָט אײַנגעלאַדן נאָך אַ באַקאַנטן, און מיר זײַנען געגאַנגען שפּאַצירן זאַלבע דריט. איך וועל קיינמאָל נישט פֿאַרגעסןדאָס טײַערע בילד: מיר, דרײַ קליינע מענטשלעך, אײַנהגעהילט אין שווערע שוואַרצע מאַנטלען, גייען אין די גאַסן פֿון פּאַריז, וואָס זײַנען געווען פּרעכטיק באַלויכטן לכּבוד ניטל. מיר זײַנען געגאַנען אָנגאַזשע, איך צווישן די צוויי האַרציקע זקנים, וואָס האָבן שוין געוווּסט אַז אַלבערשטיינס טאָכטער זינגט אויף ייִדיש; צוויי צעבראָכענע מענטשן, וואָס האָבן אַלץ פֿאַרלוירן, דאָס גאַנצע לעבן. און אבֿרום דער פּאַרטיזאַן ווײַזט מיר אָן: „זעסט, חוהלע, דאָס איז אונדזער שאַנז-עליזע.“ יעדעס מאָל, ווען איך זע פֿאַר מיר דאָס בילד, באַווײַזן זיך טרערן אין מײַנע אויגן. דער כּוח פֿון לעבן. אייראָפּע האָט זיי צעבראָכן און געמוטשעט, און זיי שטאָלצירן נאָך אַלץ מיט איר און פֿילן זיך ווי אין דער היים.
„דער פֿעטער עליע“
צוריק פֿון אַרגענטינע האָב איך באַזוכט ניו-יאָרק. איך בין אײַנגעשטאַנען בײַ באַקאַנטע פֿון מײַנע עלטערן אין קווינס. מײַן אויפֿגאַבע איז געווען צו געפֿינען נח נאַכבוש. איך האָב זיך אַרומגעדרייט אין די גאַסן פֿון דער איסט-סײַד, און אין איינעם אַן עלעקטריע־געשעפֿט האָב איך געפֿונען פּלאַטעס פֿון אים. האָב איך געפֿרעגט דעם קרעמער צי ער קען אים, און ער האָט מיר געשיקט אין אַ מושבֿ־זקנים אין סיגייט, ברוקלין. עס איז געווען אַ פֿראָסטיקער אָוונט, און איך בין דאָרטן געפֿאָרן מיט אַ טאַקסי. עס איז געווען אַ מין דאָרף באַזעצט מיט אַלטע ייִדן. נח נאַכבוש איז געווען זייער איבערראַרשט און באַגײַסטערט, און ער האָט מיר געגעבן נאָך עטלעכע פּלאַטעס. אין איינער פֿון די פּלאַטעס האָב איך געפֿונען אַ ליד וואָס האָט מיך באַצויבערט, „דער פֿעטער עליע“ (יורם טהרלבֿ האָט עס איבערגעזעצט ווי „עץ הכוכבים“). דערנאָך האָב איך זיך דערוווּסט אַז דער מחבר פֿון ליד, לייב מאָרגנטוי, לעבט אין ישׂראל, אין דער שטאָט חולון, און מיר האָבן זיך געטראָפֿן.
„צו פרי איז אונדז צו שווײַגן“
נישט איין מאָל האָבן מיר, נדבֿ און איך, גערעדט פֿון אַ פֿילם וועגן ייִדיש. מיר האָבן אַפֿילו אָנגעהויבן פֿילמירן די פֿאַרווערטס־רעדאַקציע אין ניו-יאָרק, אָבער אַזאַ פֿילם קאָסט דאָך אַ סך, און מיר האָבן נישט געהאַט די געהעריקע מעגלעכקייטן. דער חלום פֿון אַ פֿילם וועגן ייִדיש איז כּמעט פֿאַרשוווּנדן, אָבער פּלוצעם איז מיר אײַנגעפֿאַלן: עס זײַנען שוין פֿאַראַן אַ סך פֿילמען וועגן דער ייִדישער שפּראַך, אָבער זעלטן קאָן מען הערן ווי מע רעדט די ייִדישע שפּראַך גופֿא. האָב איך באַשלאָסן, איך וועל גיין צו די לעצטע דיכטערס וואָס שרײַבן ייִדיש אין ישׂראל, און בעטן זיי זאָלן מיר פֿאָרלייענען זייערע שאַפֿונגען, כּדי צו הערן זייער שיינע שפּראַך. און מיט אַמאָל איז דאָס געוואָרן דרינגענדיק. מײַן טאָכטער מאירה און נאָך אַנדערע האָבן מיר געהאָלפֿן, און מיר זײַנען געפֿאָרן און פֿילמירט פֿאַרשיידענע ייִדישע דיכטערס. עס איז געוואָרן אַ מין קליינע פֿילמירטע אַנטאָלאָגיע. מיר האָבן גערופֿן דעם פֿילם „מוקדם מדי לשתוק“ (צו פֿרי צו שווײַגן) גענומען פֿון אַ ליד פֿון בינעם העלער: „צו פֿרי איז אפֿשר נאָך פֿאַר אונדז צו שווײַגן / צו זינגען – איז שוין אפֿשר אויך צו שפּעט“ (פֿונעם ליד „אַ פֿויגל ווען ער שווײַגט“, אינעם בוך „זיי וועלן אויפֿשטיין“).
עס האָט זיך מיר געדאַכט אז מיט דעם האָב איך שוין אָפּגעצאָלט מײַן חובֿ צו ייִדיש, די שפּראַך וואָס איך רוף „מײַן באָבע“. בײַ אונדז, די קינדער פֿון די עולים, איז ייִדיש געווען אַ מיטל זיך צו באַקענען מיט די באָבעס און זיידעס וואָס מיר האָבן קיינמאָל ניט געקענט. דערנאָך האָב איך געפֿילט אַ ביסל לײַכטער, ווי מיר וואָלטן זיך געזעגנט.
„מײַן שוועסטער חיה“
ווען מען האָט פֿילמירט דעם פֿילם האָב איך געלייענט ערגעץ-וווּ אַז אין „בית לייוויק“ אין תּל-אבֿיבֿ וועט פֿאָרקומען אַ וואָרט-קאָנצערט מיט בינעם העלערס פֿרוי, הדסה קעסטין.. פֿאַרשטייט זיך, בין איך אַהין געפֿאָרן. צווישן די לידער וואָס הדסה קעסטין האָט דעקלאַמירט האָב איך געהערט צום ערשטן מאָל „מײַן שוועסטער חיה“, וואָס בינעם העלער האָט געשריבן וועגן זײַן אומגעקומענער שוועסטער. דערנאָך האָבן מיר פֿילמירט בינעם העלער בײַ זיך אין דער היים, און איך האָב געבעטן הדסהן זי זאָל פֿאָרלייענען דאָס ליד. די מינוטן וואָס זי לייענט עס אינעם פֿילם, בעת בינעם העלער זיצט לעבן איר, קאָן מען נישט פֿאַרגעסן. ווען מײַן שוויגער האָט געזען דעם פֿילם האָט זי מיר געזאָגט: „דו דאַרפֿסט שאַפֿן מוזיק פֿאַר דעם ליד.“ ֿ האָב איך זיך געחידושט: ווי אַזוי קאָן מען צופּאַסן אַ מעלאָדיע צו אַזאַ טראַגישליד, וואָס קוים קען מען זיך צוהערן צו דעם? פֿון דעסט וועגן האָב איך געפּרוווּט, און אַזוי איז דאָס ליד געבוירן געוואָרן.
* נדבֿ לויתן איז חווה אַלבערשטיינס מאַן
The post “My singing in Yiddish has nothing to do with nostalgia“ appeared first on The Forward.