Uncategorized
From Moses to Memphis, the work of liberation remains unfinished
(JTA) — Rereading Exodus this month in synagogue reminds me of when I first learned about Moses’ role in freeing the Children of Israel who had been enslaved to Pharaoh. I grew up in Monsey, New York. My mother was Black and my father was white; my family identified with the Chabad-Lubavitch movement. I discovered the Passover story through ultra-Orthodox coloring books that depicted the liberation of the ancient Israelites from bondage in Egypt.
One illustration depicted Moses as an 18th-century Hasidic Jew clad in a shtreimel (fur hat) and long kapote (robe), with abundant sidelocks flowing down to his shoulders. I brought home my masterpiece, fully crayoned in purple, and showed it proudly to my mother. She gave me a puzzled look and said, “You know, Moses didn’t look like this. He had brown skin like mine.”
It was an enlightening idea that hit me like a thunderbolt. Seeing Moses as a Black person changed my whole idea of Jewish history and religion in one fell swoop — it made me feel my Black and Jewish roots even more profoundly, and that I was a descendant of great Jewish and African men and women who founded our tradition.
As time went on, though, and I went “all in” and studied to become a rabbi, I realized that Moses’ skin color mattered much less than his role as a liberator. Although many Jews do see in color, Judaism does not. The way to follow in his footsteps, I grasped, was to become an educator, a leader and a champion for freedom. I’ve devoted my career to empowering Jewish communities across the continent to become more welcoming and inclusive, to overcome racism and prejudice, and to create a more just, equitable and loving society.
The Biblical narrative of the Exodus is a call to stand for freedom and against tyranny in every generation. It says, in effect, “You are able to speak, and to be carried away on the wings of words from millennia ago, bound to no Pharaoh’s story, but liberated by your own.”
Neither my Black nor Jewish forebears could have imagined how far their descendants would come in terms of participation and even leadership in our society. As the Black visual artist Brandon Odums has reflected, “We are our ancestors’ wildest dreams.”
But there is, alas, still so far to go, as last month’s brutal killing of Tyre Nichols at the hands of the police in Memphis reminds us. Both Black History Month and the Book of Exodus teach that we can only fulfill our destiny if we fight for the liberation of all peoples.
Earlier this month, we celebrated Shabbat Shira, in which we read about the Children of Israel’s miraculous escape from Egypt by crossing the Red Sea. I was reminded of what the late 20th-century Slonimer Rebbe, Sholom Noach Berezovsky, said about the ancient Hebrews wading into the water because they had faith not just in their hearts and minds, but in their bodies — in their very bones, he said.
What does it mean to believe with your bones? The Prophet Jeremiah declared that the word of God was like “fire shut up in his bones” (20:9). Dr. Martin Luther King quoted Jeremiah in his last speech, “I’ve Been to the Mountaintop,” saying, “Somehow the preacher must have a kind of fire shut up in his bones. And whenever injustice is around, he tell it.” King gave that speech on April 3, 1968 — in Memphis — on the night before he was assassinated.
Early in the speech, King imagined “God’s children in their magnificent trek from the dark dungeons of Egypt through, or rather across, the Red Sea, through the wilderness on toward the Promised Land.” He concluded with these uncannily prescient words: “I want you to know tonight that we as a people will get to the Promised Land. So, I’m happy tonight, I’m not worried about anything, I’m not fearing any man. Mine eyes have seen the glory of the coming of the Lord.”
Our commitment to creating a better world — making it to the Promised Land — must always be so much more than merely skin deep. Only when we believe in our bones that change is possible, and that we can be agents of that change, will fear melt away and we will be able to defeat the Pharaohs who seek to deprive us of our dignity, whether in Memphis or anywhere in our land.
We shall reach the Promised Land — someday. We shall recognize that we are all God’s children—someday. We shall overcome — someday.
May that day be very soon and may we all unite in joy, peace and celebration to usher it in.
—
The post From Moses to Memphis, the work of liberation remains unfinished appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Helen Mirren criticizes Israel at film festival after being called ‘evil Zionist’ in viral video
(JTA) — British actor Helen Mirren criticized Israel at a film festival in Italy, in her first public comments since security footage of a November incident where she was accused by a stranger of being an “evil Zionist b—h” went viral late last month.
“Evil forces are rising everywhere, even in a country like Israel,” Mirren said in an interview with journalists at the Taormina Film Fest in Sicily, according to reports in entertainment media. “How could you possibly repeat the actions of what was done to you as people to other people? Crimes against humanity, it’s called.”
The Academy Award-winning actor, who is 80, is being honored with a lifetime achievement award from the festival on Friday. Her many roles have included playing former Israeli Prime Minister Golda Meir in the 2023 biopic “Golda,” which she premiered in Jerusalem.
Mirren is not Jewish but has a long history of connection to Israel, dating back to 1967, when she traveled with a Jewish boyfriend to work for a month on a kibbutz in the country’s north.
She referenced that period in her comments at Taormina.
“I saw it from the inside and I saw some things that disturbed me from the inside in Israel at that time,” she said, according to Deadline. “I’m talking about six months after the Six Day War.”
Mirren has previously criticized the Israeli government. While promoting “Golda” in early 2023, she said she believed that Meir would be “utterly horrified” by Israel’s current leadership, which she referred to as a “dictatorship.”
But she also spoke favorably about Israel during the promotional events, which shortly preceded the Hamas attack that began the war in Gaza.
“I believe in Israel, in the existence of Israel, and I believe Israel has to go forward into the future, for the rest of eternity,” she told the country’s Channel 12 in August 2023. “I believe in Israel because of the Holocaust.”
During the November incident, the person who accosted Mirren and her husband Taylor Hackford appeared to reference those comments, saying, “She said Israel should last forever because of the Holocaust, and she was very happy that Palestinians’ houses were gone.”
Hackford responded, “F–ck off,” and Mirren did not say anything in the video.
At Taormina, the actor offered a more nuanced characterization of her beliefs while also praising Israel’s creative and intellectual communities.
“I grew up in Europe post-Second World War and the realization in my parents’ generation of what had happened in the Holocaust was so profound, so important,” Mirren said. “Therefore, the creation of Israel was a very important moment, although maybe it was done in completely the wrong way, in the wrong place, I don’t know. But something had to happen after the horror.”
According to Variety, she also said, “The evil is always lurking, waiting to take over, even in a place like Israel. I played Golda Meir and worked in a country that was the idealistic Israel, and I always thought it was a country that would never do wrong, but of course they were doing wrong, even then.”
About the viral video showing her being accosted, Mirren told journalists at the festival she believes she was “attacked by mistake by a man who was maybe a little over passionate or maybe mentally not quite stable.”
She added, “I don’t know whether he read things on the Internet or thought he read something which he hadn’t read, I don’t know.”
Though London’s Metropolitan Police initially said it was possible for an incident to be investigated as an antisemitic hate crime even if the victim is not Jewish, it will not be investigating further, as Mirren and Hackford have decided not to press charges.
The post Helen Mirren criticizes Israel at film festival after being called ‘evil Zionist’ in viral video appeared first on The Forward.
Uncategorized
After dozens of Jewish girls get lost in NY creek tunnel, antisemitic comments follow online
(JTA) — When dozens of Jewish girls emerged from a storm drain in Nyack, New York, Wednesday after becoming lost on a school trip, local officials described the episode as a fortunate ending to a potentially dangerous situation.
On social media, however, the incident quickly drew a slew of antisemitic comments.
“They can’t help it. Roaches and rats love the sewers,” wrote one Facebook user on a post by the Rockland Daily.
“Those tunnels were promised to them 3,000 years ago,” another user wrote, referencing the common online antisemitic phrase ridiculing the Jewish connection to Israel.
Many of the comments also referenced the 2024 incident at the Chabad-Lubavitch movement’s world headquarters in Crown Heights, Brooklyn, in which a group from the movement attempted to dig an unauthorized tunnel beneath the building.
“From the tunnels in Brooklyn to the tunnels in nyack! The black coats never disappoint 🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣,” one user wrote. “There drawn to tunnels. Natural instinct😂,” another wrote.
The girls, students from the Toras Emachu school in Monsey, New York, had been visiting Nyack Memorial Park on a school trip when they entered a large drainage culvert located in the park, according to the Orangetown Police Department.
While walking through the tunnel system, the students got lost but were heard by individuals in the town who alerted police, according to Nyack Mayor Joseph Rand.
“First responders immediately came to the scene and located all the girls at various points in Nyack,” Rand wrote in a post on Facebook. “Technically, none of the girls were ‘rescued,’ because they all came out in their own power, but everyone’s lucky that the authorities responded and figured out where all the girls were as quickly as they did.”
Rand said that roughly 70 students were on the trip, and there were no serious injuries beyond some “cuts and scrapes.”
Nyack Village Administrator Andy Stewart told the Jewish Telegraphic Agency that the school group had not been given a permit to host a field trip in the park Wednesday, and while there was “definitely concern over the violation of that law,” he wasn’t sure how the local government would follow up with the school.
“This is a group that did not have a permit, and so we didn’t know they were there, and they made no plans with the village,” Stewart said.
The Toras Emachu school did not respond to numerous requests for comment from the Jewish Telegraphic Agency.
But while local town officials handle the response to the incident, for some Jewish groups, the online response underscored how an innocuous incident can become a vehicle for antisemitic rhetoric.
“Unfortunately, internet comment sections have become havens for antisemitic memes and conspiracies, and commenters emboldened by relative anonymity will jump at any opportunity to demonize Jews,” Nate Wolfson, the communications director for the Nexus Project, told the Jewish Telegraphic Agency about the incident. “In this case, a story of dozens of children getting lost on a field trip is appallingly used to spread stereotypes about Jews, including comparing them to rats.”
Wolfson added that the references to the Chabad tunnel incident had been “especially troubling,” adding that the story had been “routinely used by antisemites to spread truly vicious and dangerous conspiracies about child sex trafficking.”
Some Nyack residents also called out the spate of antisemitic comments about the incident online.
“This was not hard to find. It was not buried. It was not one bad comment from one bad actor. It was thread after thread of people in this county saying the same old bullshit about Jewish people like it was nothing,” wrote one resident in a post on Facebook alongside a series of screenshots of antisemitic comments. “If all it takes is one local news story for your contempt to come spilling out, the contempt was already there.”
The post After dozens of Jewish girls get lost in NY creek tunnel, antisemitic comments follow online appeared first on The Forward.
Uncategorized
The battle between tradition and revolution in Soviet-Yiddish culture
די סאָװעטיש־ייִדישע קולטור איז געװען עסטעטיש אָדער אידעאָלאָגיש פֿילזײַטיק, לכל־הפּחות אין משך פֿון די ערשטע פּאָר צענדליק יאָר. דאָס איז דער עיקר־טעזיס פֿון דער װאָגיקער שטודיע „רױטע ייִדן: דער ייִדיש־סאָװעטישער קולטור־פּראָיעקט“ פֿון דער ליטעראַטור־פֿאָרשערין דאַריע װאַכרושאָװאַס (אוניװערסיטעט פֿון מינכען).
דער ציל פֿון דער פֿאָרשונג איז צו לאָזן דעם הײַנטיקן לײענער הערן די פֿאַרשײדענע שטימען אינעם אַלגעמײנעם כאָר פֿון סאָװעטישע ייִדישע ליטעראַטן, קינסטלער און כּלל־טוער.
ווי האָבן אָט די פֿיגורן פֿאַרשטאַנען די צוקונפֿטיקע ייִדישע קולטור? װי אַזױ האָבן זײ בדעה געהאַט צונױפֿצוברענגען ייִדישקײט און סאָװעטישקײט? װוּ שטײט די סאָװעטישע ייִדישע קולטור אױף דער ייִדישער װעלטמאַפּע? דאָס זײַנען די פֿראַגן, װאָס װאַכרושאָװאַ באַהאַנדלט.
זי גיט זיך ספּעציעל אָפּ מיט לינגװיסטישע פּרטים — טערמינען, מעטאַפֿאָרן, אימאַזשן — װאָס מען האָט גענוצט אין די קריטישע װיכּוחים פֿון יענער תּקופֿה. דערבײַ באַטראַכט זי ניט נאָר די מער באַקאַנטע ליטעראַרישע טעקסטן, נאָר אַ ברײטערן פֿאַרנעם פֿון מקורים פֿון צײַטונגען.
װאַכרושאָװאַ פּרוּװט צו אַנטפּלעקן די פֿילשטימיקײט פֿונעם סאָװעטיש־ייִדישן קולטורעלן פּראָיעקט. זי איז ספּעציעל פֿאַראינטערעסירט אין פֿאַרשײדענע װיזיעס פֿון דער צוקונפֿט פֿון ייִדיש אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד, װאָס מען האָט אַרומגערעדט אין די 1920ער יאָרן.
דאָס בוך באַשטײט פֿון דרײַ טײלן. אינעם ערשטן באַטראַכט װאַכרושאָװאַ כּלערלײ עסטעטישע מאַניפֿעסטן און קינסטלערישע פּראָגראַמען פֿון ייִדישער קולטור, װאָס מען האָט אַרױסגעגעבן נאָך דער ערשטער װעלט־מלחמה אין קיִעװ, מאָסקװע, לאָדזש, װאַרשע און בערלין.
דער צװײטער טײל איז געװידמעט דעם נסתּרס זאַמלונג רײַזע־פֿאַרצײכענונגען „דרײַ הױפּטשטעט“(1934). דער לעצטער חלק אַנאַליזירט די סטיליסטישע און לינגװיסטישע אַספּעקטן פֿון סאָװעטישע ליטעראַרישע איבערזעצונגען אױף ייִדיש פֿון רוסיש און אײראָפּעיִשע שפּראַכן.
די יאָרן נאָך דער ערשטער װעלט־מלחמה זײַנען געװען אַ בלי־תּקופֿה פֿון ייִדישן אַװאַנגאַרד אין ליטעראַטור און קונסט. אין װאַרשע זײַנען דערשינען די זשורנאַלן „רינגען“, „אַלבאַטראָס“, „כאַליאַסטרע“, „די װאָג“; אין בערלין — „מילגרױם“; אין קיִעװ — דיאַלמאַנאַכן „אײגנס“ און „אױפֿגאַנג“. לרובֿ האָבן די דאָזיקע פּובליקאַציעס ניט לאַנג געדױערט, אָבער זײ האָבן געמאַכט דרײסטע פּראָקלאַמאַציעס װעגן דער רעװאָלוציע אין דער ייִדישער קולטור.
למשל, אינעם ערשטן נומער פֿון דער סאָװעטישער קאָמוניסטישער צײַטונג „דער עמעס“ דעם 7טן נאָװעמבער 1920 האָט פּרץ מאַרקיש פֿאַרעפֿנטלעכט אַן אַרטיקל „אױף די װעגן פֿון ייִדישער דיכטונג“. עס איז מערקװירדיק, באַמערקט װאַכרושאָװאַ, װאָס דער דאָזיקער מאַניפֿעסט פֿון דער נײַער סאָװעטישער ייִדישער פּאָעזיע פֿאַרמאָגט ניט קײן מאַרקסיסטישע קאָמוניסטישע מליצה.
אַנשטאָט דעם רעדט מאַרקיש װעגן טיפֿע איבערלעבונגען, װאָס פֿאַרכליניען דעם מענטשן אין דער צײַט פֿון דער רעװאָלוציע. די רעװאָלוציע האָט גורם געװען אַן איבערבראָך אין דער טראַדיציע, „און טאַקע דערפֿאַר קאָנען די דיכטער פֿון אונדזער נײַער שטורעמדיקער תּקופֿה ניט שאַפֿן קײן מאָנומענטאַלע װערק, זײ זײַנען קױלן־גראָבערס […] פֿאַר נײַע תּקופֿות, פֿאַר קומעדיקע דורות,“ שרײַבט מאַרקיש.
אָבער מיט פֿיר יאָר שפּעטער האָט מאַרקיש זיך באַרעכנט װעגן דער המשכדיקײט פֿון דער ייִדישער קולטור. אין אַ רעפֿעראַט אין װילנע אין 1924 האָט ער געזאָגט, לױטן באַריכט אין דער װילנער צײַטונג „טאָג“: „ניטאָ קײן צװײ ליטעראַטורן, ס’זײַנען בלױז פֿאַראַן צװײ ליטעראַרישע עפּאָכעס, מיט פֿאַרשײדענע פֿאָרמעס, אָבער מיט אײן גרונד־ליניע, אײן ענדציל.“
דאָ האָט מאַרקיש פּראָקלאַמיט די המשכדיקײט צװישן די קלאַסיקער װי מענדעלע, שלום־עליכם און פּרץ און דער נײַער ליטעראַטור, װי מאַרקיש אַלײן, װאָס איז אַנטשטאַנען נאָך דער ערשטער װעלט־מלחמה.
אָט די צװײ קעגנזײַטיקע דעות װעגן דער ליטעראַרישער אַנטװיקלונג — אַן איבערבראָך אָדער המשכדיקײט — האָבן באַשטימט צװײ שטרעמונגען אין דער אַלװעלטלעכער ייִדישער ליטעראַטור נאָך דער ערשטער װעלט־מלחמה, סײַ אין סאָװעטן־פֿאַרבאַנד, סײַ אין פּױלן און סײַ אין אַמעריקע.
אין אונטערשייד צו דער הײַנטיקער אַמעריקאַנער שיטה אין ייִדיש־פֿאָרשונגען, װאָס פּרוּװן כּסדר צופּאַסן ייִדישע טעקסטן צו דער הײַנטיקער מאָדע אין ליטעראַרישער טעאָריע, איז װאַכרושאָװאַס מעטאָד דער עיקר אַ פֿילאָלאָגישער.
זי באַזירט אירע אױספֿירן אױף אַ גרונטיקן אַנאַליז פֿונעם שפּראַכלעכן סטיל פֿון ייִדישע מקורים. אַזאַ צוגאַנג מאַכט אירע אַרגומענטן גלײַכצײַטיטק מער װאָגיק און מער ניואַנסירט. זי דערװײַזט פּינקטלעך, װי אידעיִשע און עסטעטישע חילוקי־דעות צװישן ייִדישע ליטעראַטן האָבן זיך אַנטפּלעקט דורך שאַטירונגען אין זײער זאַצבױ, װאָקאַבולאַר, אינעם אױסקלײַב פֿון גערמאַנישע, סלאַװישע און לשון־קודשדיקע קאָמפּאָנענטן.
װאַכרושאָװאַ באַמערקט, אַז כּסדר שאַצט מען אָפּ די פּאָזיציעס פֿון סאָװעטישע שרײַבער, אַזעלכע װי מאַרקיש און דוד בערגעלסאָן, פֿונעם שפּעטערן שטאַנדפּונקט, װען מען איז שױן געװױר פֿון זײער טראַגישן אומקום. זי פּרוּװט, להיפּוך, לײענען זײערע טעקסטן דורך דעם מיטצײַטלערישן שפּאַקטיװ. זי ברענגט דעם לײענער אַרײַן אינעם סאַמע ברען פֿון קריטישע װיכּוחים פֿון די 1920ער יאָרן.
אַן אינטערעסאַנטער בײַשפּיל פֿון דעם, װי אַזױ מען האָט זיך געפּרוּװט צופּאַסן צו די נײַע סאָװעטישע באַדינגונגען, זײַנען דעם נסתּרס פֿאַרצײכענונגען װעגן די שטעט כאַרקעװ, לענינגראַד און מאָסקװע אינעם זאַמלבוך „הױפּטשטעט“. דאָס איז געװען זײַן פּרוּװ אַריבערצוגײן פֿונעם סימבאָליסטישן סטיל פֿון זײַנע פֿריִערדיקע דערציילונגען צו דעם רעאַליסטישן סטיל פֿונעם זשאַנער פֿון רײַזע־פֿאַרצײכענונג.
װאַכרושאָװאַ האַלט, אַז דער נסתּר האָט בכּװוּן אָפּגעהיט עלעמענטן פֿון זײַן סימבאָליסטישן סטיל – אַזעלכע װי ריטמישע איבערחזרונגען פֿון די אײגענע װערטער אין אײן זאַץ, דער שװערלעכער דײַטשמערישער זאַצבױ, דער ניט־פֿאַרלאָזלעכער נאַראַטאָר – כּדי אונטערצורײַסן די פּאָזיטיװע שטימונג, װאָס עס האָט געפֿאָדערט די אָפֿיציעלע סאָװעטישע ליטעראַטור. „הױפּטשטעט“ איז אַ דאָקומענט פֿון דעם נסתּרס אַנטױשונג אינעם פּראָיעקט פֿון אױפֿבױען די ייִדישע קולטור אינעם סאָװעטן־פֿאַרבאַנד, פֿאַרסך־הכּלט װאַכרושאָװאַ.
װי אַ צאָל אַנדערע ייִדישע און ניט־ייִדישע מחברים, װאָס זײַנען געשטאַנען אױף די ראַנדן פֿון דער אָפֿיציעלער סאָװעטישער ליטעראַטור, האָט דער נסתּר געפֿונען אַ מקום־מקלט אין איבערזעצערישער אַרבעט. ער האָט איבערגעזעצט אויף ייִדיש די װערק פֿון די רוסישע קלאַסיקער לעװ טאָלסטאָי, פֿיאָדאָר דאָסטאָיעװסקי, איװאַן טורגענעװ, און פֿון אַ היפּשער צאָל דײַטשישע, פֿראַנצײזישע און אַנדערע שרײַבער.
איבערזעצונגען פֿון דער רוסישער און אײראָפּעיִשער בעלעטריסטיק און דיכטונג, פֿון פּאָליטישער און װיסנשאַפֿטלעכער ליטעראַטור אױף די סאָװעטישע מינאָריטעט־שפּראַכן זײַנען געװען אַ װיכטיקער עלעמענט פֿון דער סאָװעטישער קולטור־פּאָליטיק, און ייִדיש איז ניט געװען קײן אױסנאַם. דערצו איז דאָס געװען אַ מער־װײניקער סטאַבילע פּרנסה, װײַל די האָנאָראַרן האָבן באַצאָלט מלוכישע פֿאַרלאַגן.
דװקא די איבערזעצונגען האָבן אַ סך בײַגעטראָגן צו דער אַנטװיקלונג פֿונעם אײגנאַרטיקן סאָװעטישן נוסח פֿון ייִדיש. איבערזעצונגען זײַנען אויך געװאָרן אַ װיכטיק ליטעראַריש פֿעלד פֿאַר שפּראַכלעכע עקספּערימענטן, בפֿרט װען די פּאָליטישע באַדינגונגען זײַנען אין די 1930ער יאָרן געװאָרן אַלץ שװערער, פֿאַרסך־הכּלט װאַכרושאָװאַ. אַזױ האָט זיך די ייִדישע שפּראַך װײַטער אַנטװיקלט, ניט געקוקט אױף דעם פּאָליטישן דרוק.
The post The battle between tradition and revolution in Soviet-Yiddish culture appeared first on The Forward.
