Uncategorized
“I feel my father all the time”
פֿון פּאָלינאַ בעלענקי
אין מאַרץ 2024 איז אַרויס אין ישׂראל אַ בוך מיטן טיטל „איין טאָג אין אָקטאָבער“. די מחברים יאיר אַגמון און אוריה מבורך האָבן אין אים אַרויסגעגעבן 40 עדותשאַפֿטן פֿון דעם 7טן אָקטאָבער 2023. דאָס זענען 40 טעקסטן וואָס דערציילן פּערזענלעכע זכרונות פֿון מענטשן וואָס דער דאָזיקער שרעקלעכער טאָג האָט זיי דירעקט טראַגיש געטראָפֿן, אָדער ווײַל זיי האָבן אַליין איבערגעלעבט דעם כאַמאַס־טעראָר אין דרום־ישׂראל אָדער ווײַל זיי זײַנען בײַ אים אומגעקומען און איבערגעלאָזט קרובֿים, באַקאַנטע אָדער פֿרײַנד, וואָס זײַנען גרייט געווען צו פֿאַרשרײַבן זייערע זכרונות וועגן דעם אומגעקומענעם.
די מעשׂיות זײַנען פֿאַרשריבן אין דער ערשטער פּערזאָן וואָס מאַכט זיי קלינגען ווי אַ פֿאַרציילטע מעשׂה. אין דער אמתן זײַנען די טעקסטן באַאַרבעטונגען פֿון אינטערוויוען. די צוויי מחברים זײַנען די רעדאַקטאָרן און האָבן געאַרבעט לויט צוויי הויפּטפּרינציפּן: אָפּצוהיטן ווי צום געטרײַסטן דאָס אויטענטישע קול פֿון דעם יחיד וואָס דערציילט און גלײַכצײַטיק צו געשטאַלטיקן דעם טעקסט — אויך אַ ביסל ליטעראַריש — פֿאַרן לייענער.
דאָס בוך שפּיגלט אָפּ אַ ברייטע גאַמע קרבנות פֿונעם 7טן אָקטאָבער — קינדער און זקנים, פֿרויען און מענער, ייִדן און אַראַבער, ישׂראלים און אויסלענדער. געציילטע חדשים נאָכן פּובליקירן דעם העברעיִשן מקור זײַנען אַרויס איבערזעצונגען אין נישט ווינציק שפּראַכן. די מחברים אָבער איז גאָר וויכטיק דווקא איין באַזונדערע איבערזעצונג: אויף ייִדיש. אַזאַ האַלט מען איצט אין צוגרייטן.
כּדי אָפּצומערקן דעם אָנדענק פֿון אַלע ברוטאַל און אומשולדיק אומגעברענגטע קרבנות פֿון יענעם טעראָריסטישן אַטאַק — פּובליקירט דער פֿאָרווערטס דאָ צום ערשטן מאָל אַן אָפּקלײַב פֿון דער דאָזיקער ייִדישער איבערזעצונג. דער הײַנטיקער טעקסט — פֿון פּאָלינאַ, אַ 14־יאָריק מיידל אין אופֿקים, וואָס איר טאַטע, אַ פּאָליציאַנט מיטן נאָמען דעניס בעלענקי, וואָס איז אומגעקומען קעמפֿדיק קעגן די טעראָריסטן — איז דער ערשטער אין אַ סעריע וואָס מען וועט קענען לייענען אין די ווײַטערדיקע טעג און וואָכן.
לאָמיר האָפֿן אַז בשעת מיר געדענקען די קרבנות דורך די אָ עדותשאַפֿטן וועלן צוריקקומען אַלע לעצטע לעבעדיקע פֿאַרכאַפּטע וואָס די כאַמאַס־טעראָריסטן האַלטן שוין צוויי יאָר אין אוממענטשלעכע און פֿאַרברעכערישע באַדינגונגען אין עזה. לאָמיר נישט פֿאַרגעסן!
– מרים טרין
1.
מײַן טאַטע האָט זייער ליב געהאַט מוזיק, און אין זײַן פֿרײַער צײַט, ווען ער האָט נישט געאַרבעט בײַ דער פּאָליציי, פֿלעגט ער זיצן און שפּילן אויף דער גיטאַרע. און איין טאָג ווען איך בין געווען אַכט יאָר אַלט, האָט ער מיך באַקענט מיט אַ זינגערין וואָס ער האָט ליב געהאַט, אַ רוסישע זינגערין וואָס הייסט מאָנעטאָטשקאַ און איך בין געווען אין גאַנצן באַגײַסטערט און ממש ליב געקראָגן אירע לידער, און יעדעס מאָל וואָס מיר זײַנען געפֿאָרן אין אויטאָ פֿלעגן דער טאַטע און איך אָנשטעלן אירע לידער און זינגען, קאַראַאָקע און אַזוינס. און דוכט זיך מיר מיט אַ יאָר צוריק איז די אָ זינגערין געקומען קיין ישׂראל צום ערשטן מאָל! און פֿאַרשטייט זיך האָבן מיר געקויפֿט בילעטן און געגאַנגען אַהין, און דאָס איז געווען ממש wow, ס׳איז געווען אַ גוואַלדיקער קאָנצערט, איך האָב אַזוי ווילד אַרומגעטאַנצט פֿון פֿאָרנט בײַ דער בינע און ער האָט מיר אונטערגעטראָגן אַ קאָלאַ אָדער אַן אַנדער געטראַנק און מיך געהיט פֿון הינטן. אָבער ווען איך האָב זיך אומגעקוקט אויף אים האָב איך געזען אַז אויך ער זינגט מיט אַלע לידער, כאַ כאַ כאַ.
איך בין הײַנט 14 יאָר אַלט. ווען דער טאַטע איז געווען אַן ערך אין מײַן עלטער איז ער געקומען קיין ישׂראל. ער און די מאַמע האָבן זיך געטראָפֿן דורך אַ קאָמפּיוטער־שפּיל! און זי האָט עולה געווען צוליב אים. איך האָב צוויי שוועסטער־ברידער, אַן עלטערע שוועסטער וואָס וווינט אין תּל־אָבֿיבֿ און אַ קליינעם ברודער מיט אונדז אין שטוב, בין איך אַ ביסל ווי אַ גרויסע שוועסטער. מײַן טאַטע איז שוין לאַנגע יאָרן אַ פּאָליציאַנט און די אַרבעט פֿון פּאָליציאַנטן איז ממש־ממש שווער. איז ער באמת נאָר אויף אַ העלפֿט אין דער היים.
ער איז געווען אַ טאַטע איינער אין דער וועלט! אַזאַ פֿריילעכער מענטש, אומעטום האָט ער פֿאַרשפּרייט שׂימחה, געוווּסט ווי אַזוי צו מאַכן אַ ליכטיקערע שטימונג, ווי צוצוגיין און צו רעדן צו מענטשן. און מיר האָבן געהאַט אַ קליינעם גאָרטן. האָט ער ממש ליב געהאַט דאָרט צו זאָרגן פֿאַר די בלומען, פֿלאַנצן, האָט דאָרט פֿאַרפֿלאַנצט פֿרוכטביימער און מיט אונדז אַפֿילו געהאָדעוועט טרוסקאַפֿקעס.
ער האָט אויכעט ליב געהאַט הינט. ווען איך בין געווען עלף יאָר אַלט האָב איך באַקומען פֿון טאַטע־מאַמע צום געבורטסטאָג פּעפּסי, אַ קליינע, זיסינקע הינטיכע, אַ געלע און ברוין־מאַראַנץ־קאָליריקע. און דער טאַטע איז געווען משוגע נאָך איר. ער האָט זיך תּמיד געשפּילט מיט איר, זיך יאָגן מיט איר, זי נעמען צום וועטערינאַר צוליב יעדער קלייניקייט און פֿלעג ווילדעווען מיט איר און אַרומשטיפֿן.
ער איז באמת געווען אַ ביסעלע משוגע און זייער קאָמיש. אום יום־טובֿ, ווי נאָווי גאָד למשל, פֿלעג ער זײַן דער וואָס דערציילט וויצן בײַם טיש, דערציילט מעשׂיות.
ער האָט מיך אונטערגעשטיצט אין אַלצדינג, די גאַנצע צײַט. און ער איז תּמיד געווען שטאָלץ מיט מיר, מיט דעם וואָס איך טו, נישטאָ קיין ווערטער דאָס צו דערקלערן. אמת, נישטאָ קיין ווערטער צו באַשרײַבן ווי וווּנדערלעך ער איז געווען, מײַן טאַטע.
שבת אין דער פֿרי האָבן זיך אָנגעהויבן די סירענעס. זײַנען איך, די מאַמע און מײַן ברודער גלײַך אַרײַן אינעם שוצצימער און דער טאַטע איז פּונקט געווען אויף נאַכטשיכט אין שׂדרות. ער האָט געדאַרפֿט צוריקקומען אַהיים אַרום זיבן אין דער פֿרי. און אַז מיר זײַנען שוין געווען אינעם שוצצימער האָב איך געעפֿנט דעם טעלעפֿאָן און איך זע אויף וואַצאַפּ פֿילמעלעך פֿון טעראָריסטן, דאָ בײַ אונדז אין אופֿקים! און איך האָב געזען אַ ווידעאָס פֿון טעראָריסטן וואָס שיסן אויף אַ פּאָליציי־אויטאָ, און כ’האָב זיך ממש דערשראָקן, אַז דאָס איז מײַן טאַטע, האָבן מיר אים אָנגעקלונגען און ער האָט געזאָגט אַז ער וועט זיך אַ ביסל זאַמען און איך האָב זיך געפֿרייט אַז ער לעבט.
אין צווישן איז אין דער אָ צײַט פֿון זײַן זײַט געפֿאַלן אַ ראַקעט אויף אַ הויז אין שׂדרות און ער איז געפֿאָרן מיט זײַן מאַנשאַפֿט קאָנטראָלירן וואָס עס טוט זיך דאָרט און דאַן, נאָך געציילטע מינוטן האָט ער אונדז אָנגעקלונגען און געזאָגט אַז מע שיסט דאָ, און געבעטן, מיר זאָלן אים מער נישט אָנקלינגען. דאָס איז געווען פֿאַרטאָג.
און שוין, דאָס איז געווען אונדזער לעצטער שמועס מיט אים.
וואָס עס איז געשען איז, אַז אין דער צײַט ווען זיי זײַנען געפֿאָרן אַ קוק געבן מכּוחן ראַקעט, האָבן זיי באַקומען אָנזאָגן, אַז עס זײַנען דאָ טעראָריסטן אויף דער פּאָליצײ־סטאַנציע פֿון שׂדרות. האָט ער דעמאָלט באַשלאָסן מיט זײַן מאַנשאַפֿט זיך אומצוקערן און איז צוריק אַהין. און ער האָט אויך באַשלאָסן, אַז עס איז ריכטיקער צו גיין צו פֿוס ווי צו פֿאָרן מיטן אויטאָ, ווײַל אַן אויטאָ, דאָס איז אַ מין גרויס לאָקערל פֿאַר די טעראָריסטן, אַן אויטאָ איז גרויס, מע קען אים זען. האָבן זיי זיך גענומען דערנעענטערן צו דער סטאַנציע. און דאָרט, אויף דער סטאַנציע אין שׂדרות איז געווען אַ גרויסע שלאַכט, מע קען זען אויף די בילדער, וואָס עס איז געבליבן פֿון דער סטאַנציע בײַם סוף פֿון די קאַמפֿן וואָס זײַנען דאָרט געווען.
און איידער זיי זײַנען אָנגעקומען אויף דער סטאַנציע, האָבן זיי געזען אַז עס זײַנען דאָרט דאָ טעראָריסטן אינעווייניק. און עס איז דאָרט געווען אַן אַנדער פּאָליציאַנט, אָן אַ וואָפֿן, וואָס האָט געהאַלטן בײַם אַרײַנגיין אין דער סטאַנציע כּדי זיך צו רעגיסטרירן און אָפּנעמען אַ וואָפֿן צי עפּעס אַזוינס, און מײַן טאַטע האָט אים אָפּגעשטעלט און אים געזאָגט נישט אַרײַנצוגיין, ווײַל עס זײַנען דאָ טעראָריסטן אינעווייניק. און אויפֿן טאַטנס לוויה איז דער אָ פּאָליציאַנט געקומען צו מיר און מיר געזאָגט, אַז ווען נישט מײַן טאַטע וואָלט ער הײַנט געווען טויט.
און דערנאָך זײַנען זיי אַרײַן אין דער סטאַנציע. זיי זײַנען געווען פֿיר פּאָליציאַנטן. און די טעראָריסטן וואָס זײַנען געווען אין דער סטאַנציע האָבן געשאָסן אויף זיי, פֿון סאַמע אויבן אויף די טרעפּ און פּשוט געפּרוּווט זיי אומברענגען ווי צום גיכסטן. נאָר מײַן טאַטע האָט נישט מוותּר געווען און נישט אַנטלאָפֿן פֿון דאָרט, ער האָט דאָרט צוריקגעשאָסן צוזאַמען מיט זײַנע פֿרײַנד, זיי האָבן כּסדר געשאָסן, זאַלבע פֿערט נישט אויפֿגעהערט צו שיסן. און אין עפּעס אַ מאָמענט האָט ער זיך אָפּגעזונדערט פֿון די אַנדערע פּאָליציאַנטן, אויף אַ זײַט, און דאַן האָט מען אים געטראָפֿן.
די גאַנצע מעשׂה האָבן מיר געהערט פֿון די פּאָליציאַנטן וואָס זײַנען דאָ געווען מיט אַ חודש צוריק, זיי זײַנען געקומען צו אונדז און אונדז אַלץ דערציילט. איין פּאָליציאַנטקע האָט אונדז דערציילט אַז אין דעם טאַטנס זכות איז זי געבליבן לעבן, ווײַל ער האָט זי געשיצט, אַ האַנטגראַנאַט זאָל זי נישט טרעפֿן. זיי האָבן אויך געוואָרפֿן אויף זיי [די טעראָריסטן) גראַנאַטן. און אַן אַנדער פּאָליציאַנט האָט אונדז דערציילט, אַז אַפֿילו נאָך דעם ווי מע האָט געטראָפֿן מײַן טאַטן, אַפֿילו ווען ער איז שוין געלעגן דאָרט אויף דער פּאָדלאָגע, האָט ער ווײַטער געקעמפֿט און געשאָסן אויף די טעראָריסטן. און דער אָ פּאָליציאַנט האָט אויך געזאָגט מײַן מאַמען אויף דער שיבֿעה, ער איז צוגעקומען צו איר און איר געזאָגט: „איך בין דער לעצטער וואָס האָט געזען דעניסן. ער האָט מיך פּשוט געראַטעוועט דאָרט.“ און די מאַמע און איך זײַנען געווען דערשיטערט.
איך האָב נאָך אַלץ נישט דאָס געפֿיל, אַז איך ווייס אַלצדינג, מיט אַלע פּיטשעווקעס, און איך בין נישט זיכער, אַז איך וויל וויסן, כ׳ווייס… אפֿשר וועט מיר דאָס נאָר נאָך מער וויי טאָן, איך ווייס נישט. איך ווייס, אַז מײַן טאַטע האָט געראַטעוועט מענטשן. און איך ווייס, אַז ער איז געווען מוטיק, אַז ער האָט באמת באמת געקעמפֿט, ביז דער לעצטער רגע. און איך בין שטאָלץ מיט אים, וואָס ער האָט דאָס געטאָן. אָבער עס איז טרויעריק, עס איז טרויעריק, ווײַל איך וואָלט געוואָלט ער זאָל אויך האָבן געראַטעוועט זיך אַליין.
4.
לעצטנס זאָגן מיר אַ סך מענטשן אַז איך בין ענלעך אויפֿן טאַטן. תּמיד פֿלעג מען אונדז זאָגן, אַז מיר זײַנען ענלעך, ביידע האָבן מיר אַ נאָז אַזאַ, כאַ כאַ כאַ, אָבער מיר זײַנען ענלעך אויך אין אַנדערע פּונקטן, למשל, איך פֿיל אַז אויך איך, אַזוי ווי ער, אויך איך קען צוגיין צו יעדן מענטשן און גרינג שאַפֿן מיט אים אַ פֿאַרבינדונג, געפֿינען דעם ריכטיקן צוגאַנג צו יעדן איינעם. און איך פֿאַרמאָג אויך יענע שׂימחה וואָס ער האָט געהאַט אין זיך. ער איז געווען אַ פֿריילעכער מענטש. און אַפֿילו איצט, ווען ער איז נישט מיט אונדז, אַפֿילו איצט פֿיל איך אַז איך טראָג זײַן שׂימחה אין זיך, ווי די שׂימחה וואָס איך האָב פֿון אים באַקומען וואָלט מיך געשיצט.
איך דערמאָן זיך אין אַ סך זאַכן וואָס מײַן טאַטע און איך האָבן געטאָן צוזאַמען, אין כּלערליי הנאהדיקע רגעס וואָס מיר האָבן געהאַט און ווען איך דערמאָן זיך דערין ווער איך פֿריילעך, אָבער דאַן דערמאָן איך זיך אַז ער איז מער נישטאָ און אַז איך וועל מער נישט האָבן אַזעלכע זכרונות. איך געדענק למשל, אַז איין מאָל האָב איך אויספּראָבירט אַ נײַע שמינקע און דאַן האָב איך זי אים געוויזן און געזאָגט: „גיב אַ קוק ווי אויסערגעוויינטלעך!“ און ער האָט זיך גענומען מיר עצהן: „זע, דאָ דאַרפֿסטו ניצן מער רויט און דאָ צוגעבן נאָך מער.“ און ער האָט מיר באמת געהאָלפֿן זיך שמינקען בעסער און דאָס איז געווען אַ סורפּריז, ווײַל ס׳איז דאָך — ביסט דאָך אַ טאַטע! טאָ וואָס עפּעס, ווי פֿאַרשטייסטו זיך אויף שמינקע?! כאַ כאַ כאַ.
און דאָס טוט באמת וויי. ס׳איז מיר שווער. ס׳איז מיר זייער שווער און איך פּרוּוו זיך אַן עצה געבן. מע קען זיך נישט באמת קיין עצה געבן מיט דעם. אָבער איך וועל זיך צו ביסלעך, צו ביסלעך אַן עצה געבן. איך ווייס אַז מיר קענען קריגן פּסיכאָלאָגן פֿרײַ פֿון אָפּצאָל, איך גיי נישט, ווײַל איך פֿיל זיך נישט באמת באַקוועם דערמיט. אפֿשר וועל איך גיין אין דער צוקונפֿט. איך האָב פֿרײַנד וואָס גייען יאָ. און איך האָב עטלעכע פֿרײַנד וואָס אויך זייערע קרובֿים זײַנען דערהרגעט געוואָרן יענעם טאָג, שעפּן מיר כּוח איינער פֿון צווייטן. מיר שטאַרקן זיך. און אויך דער מאַמע, אויך איר איז שרעקלעך שווער, איך און מײַן ברודער פּרוּוון איר ממש אונטערגעבן כּוח. ווען מיר זײַנען אין דער היים פּרוּוון מיר זײַן מיט איר ווי צום מערסטן און אַזוינס.
איך פֿיל דעם טאַטן די גאַנצע צײַט. אַ מאָל קומט ער פּלוצעם צו מיר אין חלום בײַ נאַכט, עס חלומט זיך מיר אַז ער פּרוּווט קאָמוניקירן מיט מיר, ער זאָגט מיר אַז ער איז שטאָלץ מיט מיר, מיט דעם וואָס איך טו איצט, דערמיט וואָס איך בין צוריק צו די לימודים, וואָס איך בין צוריק צום ראָבאָטיק־קורס, אַז איך בין ווידער אין „קרעמבאָ־פֿליגל“*, און אַז איך באַטייליק זיך אין נאָך אַנדערע קרײַזן.
אין דער וואָך ווען דאָס האָט פּאַסירט, האָט זיך מיר געחלומט אַז ער קומט צו אונדז, אַזוי זיך, נעמט אונדז אַרום, און זאָגט אונדז אַז דאָס אַלץ איז בלויז געווען אַן אַקציע אַזאַ און אַז ער האָט זיך געדאַרפֿט מאַכן טויט און אַז ער איז למעשׂה נישט באמת טויט. און ער האָט אונדז געהאַלדזט אין דעם חלום און דאָס איז געווען ממש־ממש רירנדיק. איך האַלט די דאָזיקע האַלדזונג כּסדר מיט זיך.
איך פֿריי זיך ממש זייער אַז מען האָט מיר פֿאָרגעלייגט צו שרײַבן וועגן מײַן טאַטן אין דעם בוך. דאָס איז מיר ממש וויכטיק. דאָס איז מיר באמת וויכטיק. איך האָב זיך ממש געפֿילט גערירט, ווען איך האָב באַקומען די ידיעה. און איך ווייס אַז איין טאָג וועלן מײַנע קינדער — זיי וועלן נישט קענען זען דעם זיידן אין דער צוקונפֿט, מילא, וועלן זיי אים נישט קענען, אָבער זיי וועלן כאָטש הערן וועגן אים. און זיי וועלן וויסן אַז ער איז געווען אַ גוטער מענטש, פֿריילעך און קאָמיש. איז אַ דאַנק אײַך, דאָס איז מיר באמת וויכטיק, מע זאָל אים געדענקען אויף ווײַטערדיקע דורות.
–––––––––––
* אַן אַלטערנאַטיווע ישׂראלדיקע יוגנט־באַוועגונג וואָס באַזירט זיך אויף גלײַכע רעכט פֿאַר קינדער מיט און אָן ספּעציעלע באַדערפֿענישן, געגרינדט אין 2002. מער אינפֿאָרמאַציע קען מען געפֿינען דאָ: krembo.org.
— איבערגעזעצט פֿון מרים טרין
The post “I feel my father all the time” appeared first on The Forward.
Uncategorized
PEN America president, defending Israel’s critics, resigns after report warns of threats to Jewish authors
(JTA) — The president of PEN America resigned over the weekend in protest of a report on boycotts targeting Jewish and Israeli authors, part of yet another round of internal division over Israel at the literary free-speech institution.
Dinaw Mengestu, an Ethiopian-American novelist and Bard College professor, told The Atlantic he was stepping down because he believed the PEN report, “A Silent Moratorium,” failed to defend the free-speech rights of participants in the movement to boycott Israel.
“It’s the First Amendment that allows all of us to engage in boycotts, not PEN America,” Mengestu told the publication. “PEN America as a free expression organization is supposed to defend that right.”
The author did not respond to multiple Jewish Telegraphic Agency requests for comment, but in an Instagram post Monday alluded to an interest in creating a new organization to rival the prominent nonprofit, which defends the free expression rights other writers.
In response to an interview request, PEN sent a statement to JTA saying it was “grateful” for Mengestu’s leadership and would “respect” his decision. The statement also alluded to PEN’s own past turmoil: “We tell hard stories, in politically challenging moments, about writers from a range of perspectives, even when it’s uncomfortable for us given our own recent history.”
In its report, published on its blog, PEN described “Jewish and Israeli writers who feel that the mainstream literary world is increasingly shutting them out because of their identity, nationality, or views.” Interview subjects include several Israel critics, as well as literary agents who assert that they face more difficulties signing Jewish authors after the Oct. 7, 2023, Hamas attack on Israel and amid the subsequent war in Gaza. The report also repeatedly cited a JTA report about a 2024 viral list of “Zionist” authors to boycott.
Among other details, PEN’s report revealed that Israeli novelist Etgar Keret and public radio host Ira Glass had cancelled a planned live event in Australia over fears of threats and protest.
“This silencing and exclusion of writers is a threat to what PEN America is fundamentally committed to defending: a culture of free expression for all,” according to the report.
In addition to the report, PEN also altered its institutional policy toward cultural boycotts, which the organization has long opposed. Although its report on Jewish authors asserted that boycotts “threaten the free expression rights” of their targets, the revised guidelines say that the group will also defend the right of writers to participate in boycotts.
Mengestu’s resignation comes at a perilous moment for Jews facing cultural boycotts, both within the standard-bearers of PEN and elsewhere. PEN’s Jewish former longtime CEO stepped down in 2024 following months of blowback from rank-and-file authors who felt the organization was insufficiently critical of Israel and caused PEN to cancel a festival for global authors.
Since the leadership change, PEN leadership has published and retracted a condemnation of a boycott effort trained at an Israeli comedian and also published a report cataloguing Israel’s “cultural destruction in Gaza.”
Mengestu had assumed the role of board president in 2025. But PEN’s report about Jewish and Israeli writers on Thursday, he wrote, “makes clear that [change] will not happen.”
The Anti-Defamation League said it was “deeply troubled” by Mengestu’s resignation Monday. “Freedom of expression means opposing efforts to boycott, silence, or exclude writers because of their identity or nationality,” the organization tweeted, saying that the author’s decision to leave PEN over his objections to the report on Jewish authors “sends a chilling message.” Jewish authors also objected.
“Imagine running a free expression org and resigning because it refuses to blacklist authors based on their nationality,” the author David Zweig wrote on X, musing whether Mengestu would object to boycotting authors from his birth country: “Ethiopia doesn’t exactly have a good human rights record.”
In response to The Atlantic’s story that quoted sources from inside PEN who were critical of his resignation, Mengestu wrote a lengthy Instagram post Monday in which he stated, “This piece is about trying to suppress constitutionally protected speech,” criticized past PEN reports critical of the BDS movement, and added, “What PEN America fails to understand is that boycott is a form of dialogue.”
He announced his intention to “help make something better,” receiving affirmative comments from notable authors including Viet Thanh Nguyen, Angela Flournoy, Jewish pro-Palestinian novelist Jess Row and Pulitzer Prize-winner Benjamin Moser, author of a forthcoming history of Jewish anti-Zionism.
Other Jewish authors on the left were among those defending Mengestu’s decision to step down.
“Dinaw is one hundred percent correct that this kind of fake victim propaganda can be used to support anti-Boycott legislation which violates the First Amendment and is everywhere as popular support for Palestinians grows,” author Sarah Schulman wrote on Facebook. Calling PEN’s blog about Jews “one of those fake anti-semitism pieces,” Schulman added, “If PEN wants to survive, they have to get out of the Israel/Zionism business.”
The post PEN America president, defending Israel’s critics, resigns after report warns of threats to Jewish authors appeared first on The Forward.
Uncategorized
Church of England backs study of Palestinian Christian document accusing Israel of genocide
(JTA) — The Church of England’s legislative body voted Monday to encourage churches across England to engage with a document produced by Palestinian Christians that accuses Israel of genocide despite requests from Jewish organizations and Britain’s chief rabbi to reject it.
The document is titled “Moment of Truth: Faith in a Time of Genocide” and is also known as Kairos II, after the Palestinian Christian movement Kairos Palestine that produced it. It describes Israel’s military campaign in Gaza as a genocide, states that Israel is a “colonial enterprise built on racism,” and says decades of “occupation,” “apartheid” and “settler colonialism” are at the heart of the Israeli-Palestinian conflict.
The vote on Monday does not adopt the accusations as church doctrine but says the church should hear the documents as “heartfelt expressions of the lived experience of Palestinian Christians,” and to engage with them in order to better understand the conflict.
Ahead of the debate in York, several Jewish organizations expressed concerns, and Chief Rabbi Sir Ephraim Mirvis asked Synod members to reject the amendment. Mirvis called Kairos II “deeply concerning” and that it “risks undermining decades of careful relationship-building” between Christians and Jews.
“It is truly shocking that a document which purports to speak in the name of truth contains so much falsehood,” he said.
Afterwards, the president of the Board of Deputies of British Jews, Phil Rosenberg, issued a statement calling the passage of the motion “highly problematic.”
“Kairos Palestine may come from a place of genuine pain, but the falsehoods and distortions of Kairos II, including its erasure of Jewish identity and experience, is a prescription for more division and not the answer to conflict in the Middle East,” he said.
“This document reflects the pain and trauma of the Palestinian people. As a pastor, I hear the cry of our Palestinian Christian sisters and brothers — a cry that rises from the ruins of Gaza, and from the violence and oppression of the West Bank,” she said.
She added, ”I also hear the concerns of the chief rabbi, the co-leads of the Movement for Progressive Judaism, and the Board of Deputies, and I thank them for their honesty.” She said the church remained opposed to antisemitism and committed to safety for Israelis as well as Palestinians.
The Synod debate followed Mullally’s visit to the West Bank in June, where she met Palestinian Christian communities in Birzeit. During the visit she said, “I will use my role as Archbishop to seek the peace you desire and the freedom you deserve.”
The debate marks the ascendance of Israel-related issues in another major church, after the Catholic Church’s Pope Leo XIV angered Jewish groups soon after being elected last year by endorsing an investigation into whether Israel committed genocide in Gaza.
The post Church of England backs study of Palestinian Christian document accusing Israel of genocide appeared first on The Forward.
Uncategorized
Mike Pence denounces alleged arson of Israeli flag in his Indiana hometown
(JTA) — Former Vice President Mike Pence has weighed in against antisemitism after officials in his Indiana town say a costly fire may have been caused by arson to an Israeli flag displayed on a local barn.
The alleged arson broke out early Friday morning, damaging a historic home in Zionsville, Indiana, where Pence lives, and causing an estimated $150,000 in damages, according to the Zionsville Police Department.
Zionsville Mayor John Stehr said during a press conference on Friday that officials believed the fire began when an individual set fire to an Israeli flag that had been displayed outside the building alongside an American flag. The town later announced that the FBI had joined the investigation and that officials were examining whether the arson “may have been motivated by bias” but said no determination had been made.
“Absolutely despicable,” Pence tweeted on Sunday. “There can be no tolerance in America for Antisemitism or political acts of violence, and it is heartbreaking to see in our adopted hometown of Zionsville, Indiana. We thank God no one was hurt and urge anyone with information to contact law enforcement.”
Pence has long cast himself as a staunch supporter of Israel, including after the Oct. 7, 2023, Hamas attacks on Israel, and has also repeatedly spoken out against antisemitism in the conservative movement and beyond.
Republican Indiana Sen. Jim Banks also condemned the alleged arson in a post on X Saturday. “Antisemitism will not be tolerated. Not in Zionsville. Not in Indiana. Not anywhere,” Banks wrote. “Thank you to the federal, state, and local officials working to bring the perpetrators of this despicable arson attack to justice.”
On Sunday, the Jewish community in central Indiana hosted a rally condemning the alleged arson attack, chanting, “We will stand up,” according to local outlet Fox 59. While Zionsville does not have a large Jewish community of its own, other suburbs of Indianapolis have significant Jewish populations, and Zionsville is also the longtime home of a Reform movement summer camp, the Goldman Union Camp Institute, which is in session now.
“The founding fathers founded a country where we have the ability to resolve differences among each other; we don’t do it by firebombing homes,” rally organizer David Schiller told Fox 59. “It’s inexcusable and unacceptable.”
The Zionsville Police Department did not respond to an inquiry from the Jewish Telegraphic Agency about the status of the investigation on Monday.
The post Mike Pence denounces alleged arson of Israeli flag in his Indiana hometown appeared first on The Forward.
