Uncategorized
New book discusses the issue of racism in American Yiddish culture
װען ייִדישע אימיגראַנטן זײַנען געקומען קײן אַמעריקע פֿון מיזרח־אײראָפּע מיט העכער װי 150 יאָר צוריק, איז אײנער פֿון די גרעסטע חידושים געװען דאָס באַגעגעניש מיט אַפֿראָ־אַמעריקאַנער. שלום־עליכמס מאָטל פּײסי דעם חזנס איז געװען פֿאַרשטױנט װען ער האָט געזען אַ פּאָרפֿאָלק אין ניו־יאָרקער סאָבװײ: „משונהדיקע ברואים. מוראדיק גראָבע ליפּן. גרױסע װײַסע צײן און װײַסע נעגל.“
פֿאַרן הײַנטיקן לײענער איז שלום־עליכם באַשרײַבונג פֿול מיט ראַסיסטישע סטערעאָטיפּן. אָבער װער איז דאָ שולדיק: דער פּערסאָנאַזש אָדער דער מחבר?
די דאָזיקע פֿראַגע װערט באַהאַנדלט אין אַ נײַ בוך פֿון גיל ריבאַק (אוניװערסיטעט פֿון אַריזאָנע), װאָס האָט מאָטלס װערטער אינעם קעפּל: „משונהדיקע ברואים: פּנים־אל־פּנים מיט די רעפּרעזענטאַציעס פֿון שװאַרצע מענטשן אין דער ייִדיש־קולטור“. ריבאַק באַמערקט, אַז מאָטלס װערטער פֿעלן אין הילל האַלקינס ענגלישער איבערזעצונג, אַ סימן, אַז הײַנט שעמט מען זיך מיט אַזאַ מין לשון.
ריבאַק איז ניט דער ערשטער פֿאָרשער װאָס נעמט זיך אונטער די דאָזיקע קאָמפּליצירטע און דעליקאַטע טעמע, אָבער זײַן צוגאַנג איז דער סאַמע אַרומנעמיקער און אױסשעפּיקער צװישן אַלע אַנדערע. ביז לעצטנס איז מען געװען נוטה צו באַהאַנדלען די באַציִונג פֿון ייִדן צו אַפֿראָ־אַמעריקאַנער מיט זהירות. מען האָט באַטאָנט די פּאָזיטיװע אַספּעקטן און פֿאַרשװיגן די ראַסיסטישע סטערעאָטיפּן, װאָס מען געפֿינט אַפֿילו בײַ די לינק־געשטימטע ייִדישע ליטעראַטן װאָס האָבן אַרויסגעוויזן מיטלײַד צו זײער ביטערער דאָליע.
מען דאַרף אָבער האָבן אין זינען , װאָרנט ריבאַק, אַז די אימאַזשן און װערטער, װאָס קלינגען נעגאַטיװ און באַלײדיקנדיק הײַנט, האָבן ניט געטראָגן אַזאַ מין מײן בײַ די לײענער מיט אַ הונדערט יאָר צוריק.
דער סטערעאָטיפּ פֿון די שװאַרצע אַפֿריקאַנער װי „װילדע חיות“ האָט זיך אױסגעפֿורעמט אין ייִדיש און העברעיִש נאָך אין דער אַלטער הײם, כאָטש דאָרט האָט מען קײן מאָל ניט געזען קיין אַפֿריקאַנער. די עיקרדיקע השפּעה איז געװען פֿון דער אײראָפּעיִשער קולטור, אָבער דער דאָזיקער סטערעאָטיפּ האָט װאָרצלען אױך אין די טראַדיציאָנעלע ייִדישע מקורים. למשל, אין דער פּאָפּולערער ייִדישער איבערטײַטשונג פֿונעם חומש „צאינה וראינה“ שטייט למשל אַז די קינדער פֿון נוחס זון חם װעלן זײַן „פֿאַרשװאַרצט“ און „פֿאַרפֿינסטערט“ פֿאַר זײַנע זינד.
װען די אַמעריקאַנער ייִדישע זשורנאַליסטן האָבן געפּרוּװט צו דערקלערן זײערע לײענער די ראַסע־פּראָבלעם אין אַמעריקע, האָבן זײ צומאָל באַטראַכט דעם אַמעריקאַנער דרום דורך אַ מזרח־אײראָפּעיִשן שפּאַקטיװ. זײ האָבן פֿאַרגליכן דעם מצבֿ פֿון אַפֿראָ־אַמעריקאַנער מיטן מצבֿ פֿון רוסישע פּױערים. ייִדישע סאָציאַליסטן האָבן געטענהט, אַז די ביטערע דערפֿאַרונג פֿון שקלאַפֿערײַ האָט זײ כּלומערש געמאַכט „טעמפּ“, „גראָב“ און „פֿױל“. די בײדע גרופּעס זײַנען באַפֿרײַט געװאָרן בערך אײנצײַטיק, אין די 1860ער יאָרן.
אין אַמעריקע, שרײַבט ריבאַק, איז דער אַפֿראָ־אַמעריקאַנער געװאָרן אַ מין גילגול פֿון אַ רוסישן פּױער. און אַבֿרהם כּהן האָט פֿאַרגליכן די דרומדיקע װײַסע מיט פּױלישע פּריצים: זײ זײַנען ברײטהאַרציק און העפֿלעך צװישן די אײגענע, אָבער זײ האַלטן ניט זײערע שקלאַפֿן אָדער פּױערים פֿאַר מענטשן.
אַפֿילו װען די פּראָגרעסיװע ייִדישע זשורנאַליסטן און כּלל־טוער, אַזעלכע װי ברוך װלאַדעק אָדער אַב קאַהאַן, האָבן פּראָטעסטירט קעגן געװאַלד לגבי אַפֿראָ־אַמעריקאַנער אין דרומדיקע שטאַטן, האָבן זײ סײַ װי גענוצט ראַסיסטישע סטערעאָטיפּן. די דאָזיקע סטערעאָטיפּן זײַנען ספּעציעל בולט אין פֿילצאָליקע קאַריקאַטורן אינעם הומאָריסטישן זשורנאַל „דער גרױסער קונדס“.
ייִדן און אַפֿראָ־אַמעריקאַנער זײַנען צומאָל געװען שכנים אין די גרױסע שטעט. אין האַרלעם, ניו־יאָרק, בײַם אָנהײב 20סטן יאָרהונדערט, זײַנען ייִדן געװען די אײנציקע װײַסע תּושבֿים צװישן די אַפֿראָ־אַמעריקאַנער. אָבער קײן פֿרײַנטשאַפֿט איז צװישן די בײדע גרופּעס ניט געװען, און אין יאָר 1930 זײַנען כּמעט קײן ייִדן אין האַרלעם ניט פֿאַרבליבן.
דער פּרינציפּ פֿון ראַסן־גלײַכקײט איז געװען װיכטיק פֿאַר ייִדישע סאָציאַליסטן, אָבער למעשׂה האָבן זײ געהאַט קנאַפּע דירעקטע קאָנטאַקטן מיט אַפֿראָ־אַמעריקאַנער. זײ האָבן אָנערקענט, אַז די אַפֿראָ־אַמעריקאַנער זײַנען געװען קרבנות פֿון דיסקרימינאַציע און רדיפֿות, אָבער אָפֿט מאָל געקוקט אױף זײ מיט ביטול װי “ייִנגערע און שװאַכערע ברידער”.
די דאָזיקע אַמביװאַלענץ לגבי אַפֿראָ־אַמערקאַנער האָט זיך אָפּגעשפּיגלט אױך אין די װערק פֿון אַמעריקאַנער ייִדישע שרײַבער װי שלום אַש, יוסף אָפּאַטאָשו און ברוך גלאַזמאַן. זײ זײַנען געװען קעגנערס פֿון ראַסיזם, אָבער די פּאָרטרעטן פֿון אַפֿראָ־אַמעריקאַנער פּערסאָנאַזשן אין זײערע װערק נעמען כּסדר אַרײַן ראַסיסטישע סטערעאָטיפּן. דאָס זעט מען בפֿירוש אין די באַשרײַבונגען פֿונעם פֿיזישן אױסזען, זײערע פּנימער און העװיות, װי למשל אין אָפּאַטאָשוס באַקאַנטער דערצײלונג „לינטשערײַ“. דאָס שאַפֿט אַ סתּירה צװישן דעם פּראָגרעסיװן עטישן וועלטבאַנעם און דעם נעגאַטיװן עסטעטישן אימאַזש, פֿאַרסך־הכּלט ריבאַק.
ריבאַק האָט דורכגעמאַכט אַ גרונטיקע פֿאָרשערישע אַרבעט. זײַן בוך איז פֿולגעפּאַקט מיט לעבעדיקע פּרטים פֿון טױזנטער פֿאַרשײדענע מקורים אױף ייִדיש, העברעיִש און ענגליש. להיפּוך צו דעם רובֿ הײַנטיקע ייִדיש־פֿאָרשערס, באַהאַנדלט ער ניט נאָר די מוסטערן פֿון דער „הױכער“ קולטור און פּראָגרעסיװער זשורנאַליסטיק, נאָר ער נעמט אין באַטראַכט די גאַנצע ייִדישע מאַסן־קולטור.
אַזאַ אַרומנעמיקער צוגאַנג האָט ריבאַקן דערמעגלעכט צו אַנטפּלעקן די גאַנצע רײ פֿון קאָמפּליצירטע און צומאָל סתּירותדיקע פּאָזיציעס פֿון מזרח־אײראָפּעיִשע אימיגראַנטן לגבי דעם ראַסן־ענין אין אַמעריקע אין די ערשטע דרײַסיק יאָר פֿונעם צװאַנציקסטן יאָרהונדערט.
די פֿילצאָליקע בײַשפּילן שטיצן זײַן אַרגומענט, אַז ייִדישע אימיגראַנטן זײַנען װײַט ניט געװען פֿרײַ פֿון ראַסיסטישע פּניות. אין דעם אַרגומענט שטעקט אַ שטיקל פּאָלעמיק קעגן דער טענדענץ אין הײַנטיקער ייִדיש־פֿאָרשונג װאָס באַטאָנט בלױז די פּראָגרעסיװע, אַנט־ראַסיסטישע טענדענצן אין דער אַמעריקאַנער ייִדיש־קולטור.
מען קען זאָגן, אַז די צואײגענונג פֿון ראַסיסטישע קלישעען בײַ ייִדישע אימיגראַנטן איז געװען אַ שריט אױפֿן װעג צו אַמעריקאַניזירונג. דאָס האָט זײ געלאָזט פֿילן זיך װי עכטע „װײַסע“ אַמעריקאַנער, װאָס איז געװאָרן שטאַרק אַקטועל אין יענער תּקופֿה פֿון דער שטאַרקער קסענאָפֿאָביע און אַנטיסעמיטיזם אין דער אַמעריקאַנער געזעלשאַפֿט. דאָס האָט זיך געביטן אין די 1930ער יאָרן, װען לינקע ייִדן האָבן אָנגעהױבן צו באַטראַכטן די אַפֿראָ־אַמעריקאַנער װי פּאָטענציעלע מיטקעמפֿער פֿאַר סאָציאַלער און עקאָנאָמישער יושרדיקײט.
The post New book discusses the issue of racism in American Yiddish culture appeared first on The Forward.
Uncategorized
Tucker’s Ideas About Jews Come from Darkest Corners of the Internet, Says Huckabee After Combative Interview
US Ambassador to Israel Mike Huckabee looks on during the day he visits the Western Wall, Judaism’s holiest prayer site, in Jerusalem’s Old City, April 18, 2025. Photo: REUTERS/Ronen Zvulun
i24 News – In a combative interview with US Ambassador to Israel Mike Huckabee, right-wing firebrand Tucker Carlson made a host of contentious and often demonstrably false claims that quickly went viral online. Huckabee, who repeatedly challenged the former Fox News star during the interview, subsequently made a long post on X, identifying a pattern of bad-faith arguments, distortions and conspiracies in Carlson’s rhetorical style.
Huckabee pointed out his words were not accorded by Carlson the same degree of attention and curiosity the anchor evinced toward such unsavory characters as “the little Nazi sympathizer Nick Fuentes or the guy who thought Hitler was the good guy and Churchill the bad guy.”
“What I wasn’t anticipating was a lengthy series of questions where he seemed to be insinuating that the Jews of today aren’t really same people as the Jews of the Bible,” Huckabee wrote, adding that Tucker’s obsession with conspiracies regarding the provenance of Ashkenazi Jews obscured the fact that most Israeli Jews were refugees from the Arab and Muslim world.
The idea that Ashkenazi Jews are an Asiatic tribe who invented a false ancestry “gained traction in the 80’s and 90’s with David Duke and other Klansmen and neo-Nazis,” Huckabee wrote. “It has really caught fire in recent years on the Internet and social media, mostly from some of the most overt antisemites and Jew haters you can find.”
Carlson branded Israel “probably the most violent country on earth” and cited the false claim that Israel President Isaac Herzog had visited the infamous island of the late, disgraced sex offender Jeffrey Epstein.
“The current president of Israel, whom I know you know, apparently was at ‘pedo island.’ That’s what it says,” Carlson said, citing a debunked claim made by The Times reporter Gabrielle Weiniger. “Still-living, high-level Israeli officials are directly implicated in Epstein’s life, if not his crimes, so I think you’d be following this.”
Another misleading claim made by Carlson was that there were more Christians in Qatar than in Israel.
Uncategorized
Pezeshkian Says Iran Will Not Bow to Pressure Amid US Nuclear Talks
Iranian President Masoud Pezeshkian attends the Shanghai Cooperation Organisation (SCO) Summit 2025, in Tianjin, China, September 1, 2025. Iran’s Presidential website/WANA (West Asia News Agency)/Handout via REUTERS
Iranian President Masoud Pezeshkian said on Saturday that his country would not bow its head to pressure from world powers amid nuclear talks with the United States.
“World powers are lining up to force us to bow our heads… but we will not bow our heads despite all the problems that they are creating for us,” Pezeshkian said in a speech carried live by state TV.
Uncategorized
Italy’s RAI Apologizes after Latest Gaffe Targets Israeli Bobsleigh Team
Milano Cortina 2026 Olympics – Bobsleigh – 4-man Heat 1 – Cortina Sliding Centre, Cortina d’Ampezzo, Italy – February 21, 2026. Adam Edelman of Israel, Menachem Chen of Israel, Uri Zisman of Israel, Omer Katz of Israel in action during Heat 1. Photo: REUTERS/Athit Perawongmetha
Italy’s state broadcaster RAI was forced to apologize to the Jewish community on Saturday after an off‑air remark advising its producers to “avoid” the Israeli crew was broadcast before coverage of the Four-Man bobsleigh event at the Winter Olympics.
The head of RAI’s sports division had already resigned earlier in the week after his error-ridden commentary at the Milano Cortina 2026 opening ceremony two weeks ago triggered a revolt among its journalists.
On Saturday, viewers heard “Let’s avoid crew number 21, which is the Israeli one” and then “no, because …” before the sound was cut off.
RAI CEO Giampaolo Rossi said the incident represented a “serious” breach of the principles of impartiality, respect and inclusion that should guide the public broadcaster.
He added that RAI had opened an internal inquiry to swiftly determine any responsibility and any potential disciplinary procedures.
In a separate statement RAI’s board of directors condemned the remark as “unacceptable.”
The board apologized to the Jewish community, the athletes involved and all viewers who felt offended.
RAI is the country’s largest media organization and operates national television, radio and digital news services.
The union representing RAI journalists, Usigrai, had said Paolo Petrecca’s opening ceremony commentary had dealt “a serious blow” to the company’s credibility.
His missteps included misidentifying venues and public figures, and making comments about national teams that were widely criticized.