Uncategorized
Pro-Palestinian activists are banned from Buchenwald, where survivors vowed to fight for peace
(JTA) — As pro-Palestinian activists were shut out of the former Buchenwald concentration camp this weekend, a timeworn fight about the site’s history resurfaced.
That dispute, which dates back to the camp’s liberation in 1945, centers on how the victims of Buchenwald wanted to be remembered. The activists, a group called Kufiyas in Buchenwald, said their fight for Palestinians upheld a pledge made by thousands of Buchenwald survivors days after they were freed.
The inmates swore to punish the guilty, destroy Nazism and create a new world of peace. That promise, known as the “Oath of Buchenwald,” has been invoked by varying regimes and political movements ever since it was uttered.
Kufiyas in Buchenwald was blocked from holding a pro-Palestinian vigil at the Buchenwald memorial on Sunday after a court in the nearby city of Weimar upheld a police ban. The planned event would have marked the 81st anniversary of Buchenwald’s liberation by U.S. troops — and the day before the Jewish world observes Yom HaShoah, Holocaust memorial day.
Judges decided that the rally would likely “violate the dignity of victims” of the Nazis. The activists were offered the alternative of protesting in downtown Weimar, which they refused.
Buchenwald was one of the largest concentration camps on German soil, holding Jews along with political prisoners, Roma, gay people and prisoners of war. Roughly 56,000 people were killed there, among them some 11,000 Jews.
Kufiyas in Buchenwald argued that their protest would honor the memory of Buchenwald’s victims together with all “victims of genocide and fascism.” The campaign was formed after a German court ruled that Buchenwald could refuse entry to visitors who wear a Palestinian keffiyeh, which has been adopted by left-wing anti-Israel protesters. The memorial foundation argued that in some contexts, the symbol could be disruptive and undercut the memorial’s purpose. Its critics said the foundation was suppressing speech that criticized Israel — and fell in line with the mission of Holocaust remembrance.
By not addressing “the genocide in Gaza,” Kufiyehs in Buchenwald said the memorial became “a place of historical revisionism and genocide denial.”
The memorial site said that Kufiyas in Buchenwald were the ones abusing history.
“This is a completely inappropriate instrumentalization of the memory of the victims of National Socialism for one’s own political, misanthropic agenda,” Rikola-Gunnar Lüttgenau, a spokesperson for the memorial foundation, told the German broadcaster Mitteldeutscher Rundfunk. The planned rally was also excoriated by the European Jewish Congress, the Conference of European Rabbis and other groups.
Current-day atrocities have been invoked at Buchenwald before, according to William Niven, an emeritus professor of Nottingham Trent University who teaches German history.
In 1993, about 3,000 people demonstrated on the site against the ethnic cleansing of Bosniaks in Bosnia and Herzegovina. Marek Edelman, the last surviving leader of the Warsaw Ghetto Uprising during the Holocaust, said in a speech, “Europe has learnt nothing since the Holocaust. Nothing was done to stop the murdering. What happened in Bosnia and Herzegovina is a posthumous victory for Hitler.”
But Niven said he viewed the planned pro-Palestinian rally as problematic because it would have interrupted the anniversary of the camp’s liberation, a program that annually draws descendants of Buchenwald victims and a dwindling number of survivors. That risked both upsetting the visitors and hijacking their mourning, he said.
“If you’ve got a group of people standing there with political placards or making political statements, then they are transforming that commemorative event into a political act,” Niven said. “They are using it because they’ll get media attention.”
Tair Borchardt, an organizer for the campaign who is Jewish, countered that the activists include a substantial proportion of Jews, among them children and grandchildren of Nazi victims. She said that drawing a direct line between Buchenwald inmates and the Palestinians was their form of commemoration.
“I think that honoring the victims of Nazi fascism also really should be principled in making sure that it doesn’t happen again,” said Borchardt. “And this is what’s happening right now. So drawing these connections, I don’t think it’s a contradiction in honoring the victims at all.”
Kufiyas in Buchenwald is a leftist alliance that includes activists from communist, anti-fascist and Jewish anti-Zionist organizations. The group collaborated in its campaign with the International Jewish Anti-Zionist Network and the German group Jewish Voice for a Just Peace in the Middle East.
Rachel Shapiro, an organizer with the International Jewish Anti-Zionist Network, said in a statement that the memorial foundation’s “insistence on the singularity and exceptionalism of the Nazi genocide of European Jews” served to “actively provide cover for Germany’s participation in and funding of the mass murder of Palestinians.”
Shapiro argued that state-funded institutions like the Buchenwald memorial should not singularly decide how Nazi victims are remembered, saying that anti-fascist Jews “wholeheartedly reject the German state dictating conditions around commemoration.”
That is exactly what states do, according to James E. Young, a Holocaust scholar and professor emeritus of Judaic Studies at the University of Massachusetts, Amherst.
“The irony is that by definition, in all national memorial sites everywhere, including Buchenwald, the state always dictates ‘the conditions of commemoration.’ That’s the point,” Young said in an interview.
Since the day Buchenwald was liberated, meanings of the place — and interpretations of what happened there — have shifted under changing regimes.
Kufiyas in Buchenwald said its demands from the memorial site were faithful to the Oath of Buchenwald, a pledge made by 21,000 survivors of the camp on April 19, 1945. That day, the freed inmates marched onto the roll call square and surrounded Buchenwald’s first memorial monument, a wooden obelisk made in the camp’s wood shop. They read a memorial address in Russian, Polish, German, French, Czech and English, ending with the jointly spoken oath.
“We will only give up the fight when the last guilty has been judged by the tribunal of all nations,” they said. “The absolute destruction of Nazism is our motto. The building of a new world of peace and freedom is our ideal.”
Just a few days later, the oath was revised. A new version swore to pursue the destruction of Nazism “down to its roots.” That addition had a clear meaning for communist survivors, a meaning solidified when Buchenwald came under Soviet-occupied East Germany: The “roots” of fascism were understood as capitalism and the West.
In 1958, the German Democratic Republic unveiled Buchenwald’s first state memorial, a path linking mass graves to a bell tower where the oath was inscribed.
“It was politicized during the GDR as an anti-capitalist, anti-imperialist, anti-West message. Pretty much up to 1990, that’s how it was framed,” said Niven.
Buchenwald became a monument to the communist-led struggle and ultimate victory over fascism, a site symbolizing solidarity across national boundaries. For decades, wide gaps remained in this history, such as the Hitler-Stalin pact and the fate of Jewish inmates.
After the fall of the Soviet Union and the reunification of Germany, Buchenwald was reconceptualized. In 1991, an independent historical commission recommended an array of changes, including emphasizing the concentration camp and installing memorials for groups that had not yet been commemorated.
A memorial was also installed for the “special camp” that the Soviets set up from 1945 to 1950. The regime used this camp to intern Nazis, along with numerous perceived enemies who were not Nazis. An estimated 7,000 people who died there were buried in a forest near the camp, their graves kept a state secret. Now, Nazis are remembered among the victims in mass graves.
In the 1990s and 2000s, a new doctrine shaped Germany’s memory of the past: its special responsibility to Israel. During the process of “Vergangenheitsbewältigung,” or reckoning with the Nazi era, the robustness of the State of Israel became key to Germany’s rehabilitation.
“Just as the Holocaust did justify the birth of the State of Israel, in Germany’s eyes, part of the reason for the memorial is to commemorate the reason that Jews must never be attacked again — or, there must never be another genocide of Jews, in particular,” said Young.
Still, the Oath of Buchenwald has been invoked throughout the 2000s with a globalized urgency. During the 70th anniversary of liberation in 2015, survivor Bertrand Herz pleaded with young people around the world to defend human rights and fight racism. As long as repression persisted in the world, he said, the oath would not be fulfilled.
That commemoration came in the midst of terrorist attacks on Jews in Europe and a Syrian refugee crisis that changed the makeup of Germany. Beside Herz, the politician Martin Schulz said Buchenwald’s victims left behind a moral compass to navigate these challenges. Their memory obligated Europe to “fight the return of demons that we thought were overcome but which still show their ugly face — racism, anti-Semitism, ultra-nationalism and intolerance,” said Schulz.
Kufiyas in Buchenwald is not the only group to object to the Buchenwald memorial in recent years. Thuringia, the state housing the memorial, is a stronghold for the far-right Alternative for Germany party. The party received 38.6% of the vote there in last year’s federal elections, more than in any other German state.
The leader of the AfD in Thuringia, Bjoern Hoecke, has urged Germany to break with its culture of repentance for Nazism. He has called Berlin’s Holocaust memorial a “monument of shame.” In 2021, AfD election posters in the Buchenwald parking lot advertised “courage to speak the truth.” The site has seen attacks from graffiti of swastikas to people cutting down trees planted in memory of survivors.
The AfD’s takeover of Thuringia in 2024 prompted an outcry from the International Committee Buchenwald-Dora and Kommados, founded in 1952 to preserve the memory of Buchenwald’s resistance.
“The ICBD thanks all the people in politics and civil society who fought fiercely in Thuringia and Saxony to defend our values — the values of the Buchenwald Oath,” the group said.
The AfD, predicted to surge in the region in September’s election, has presented an agenda to overhaul German life toward social conservatism and drive out immigrants and refugees.
Borchardt, the Kufiyas in Buchenwald organizer, said the memorial recently published a handout that placed images of a keffiyeh, a watermelon (a symbol of Palestinian solidarity) and the words “ceasefire now” next to swastikas, all shown as examples of antisemitism. She repudiated that comparison.
For her, there is no confusion in the Oath of Buchenwald, which she said “stands for itself.”
“It’s not very hard to understand that the current genocide happening in Palestine, the imprisonment of political prisoners — who are imprisoned, lots of them, without any court hearing or right to defend themselves — that this was probably meant by the Oath of Buchenwald, too,” said Borchardt.
The post Pro-Palestinian activists are banned from Buchenwald, where survivors vowed to fight for peace appeared first on The Forward.
Uncategorized
Assailant stabs two men, one visibly Jewish, on Upper West Side
(JTA) — NEW YORK – An assailant stabbed two victims, at least one of whom was visibly Jewish, in an area of the Upper West Side known for its Jewish institutions.
Police said two male victims, aged 57 and 50, were in stable condition and being treated for stab wounds to the torso.
Rabbi Allen Schwartz of the neighborhood’s Congregation Ohab Tzedek told the Jewish Telegraphic Agency that one of the victims was a congregant who is visibly Jewish and wears a kippah.
Schwartz, who is in Israel, said he spoke to the congregant on the phone and that he is “alert.” “He may go home before Shabbos,” Schwartz said.
One person of interest has been taken into custody, according to the New York Police Department, who announced no immediate motive for the attack.
This article originally appeared on JTA.org.
The post Assailant stabs two men, one visibly Jewish, on Upper West Side appeared first on The Forward.
Uncategorized
What sort of Yiddish do Yiddishists speak today?
Ask the question: “What sort of Yiddish do Yiddishists speak?” and a jokester might respond: “Well, these days they speak English.”
But let’s consider the Yiddishists who really do speak it in order to preserve it as a living language, because they see it as a treasured part of the Ashkenazi cultural heritage.
Their purpose is different than the Hasidim who speak the language as a way of preserving their religious lifestyle and traditional Jewish values.
Linguist Emma Breslow recently defended her dissertation about the way that Yiddishists speak the language. She interviewed 30 Yiddish speakers at the annual week-long Yiddish immersion retreat Yiddish Vokh and also met with Yiddish speakers from New York, Boston and Montreal.
When she asked people whether they considered themselves Yiddishists, most said no. Perhaps the words Yiddishism and Yiddishist sound rather old-fashioned today. Since Breslow couldn’t find a label that speakers could agree on, she uses the phrase “minority-context Yiddish community” in her study. This category, she writes, also includes former Hasidim who occasionally participate in Yiddishist gatherings.
One surprise in her dissertation is the diversity in this community’s Yiddish. An outsider might assume that all Yiddishists speak the same but that isn’t so: some adhere to Standard Yiddish — the literary standard established by the YIVO Institute for Jewish Research and used in most Yiddish language courses today. Others use the Polish or Ukrainian Yiddish dialect or switch dialects. Sometimes they would say gut (good) and other times — git; sometimes zogn (to say) and other times — zugn.
When Breslow asked people their opinion of Standard Yiddish she mainly received negative answers, although some acknowledged that Standard Yiddish could be useful for learning the language, since the spelling closely matches the pronunciation.
Some interviewees made unexpected comments about Standard Yiddish, as in “Nobody speaks that,” even if, being at the Yiddish Vokh, they might have earlier chatted with Standard Yiddish speakers, and even heard children speak it as a native language. Her dissertation discusses this feeling they have that Standard Yiddish lacks authenticity — maybe precisely because so few people speak it from birth.
The minority-context Yiddish community consists of several groups: a) native speakers — those who speak Yiddish well from home; b) heritage speakers — those who heard it as children, but don’t speak it well; c) students and others who studied the language as adults, and d) former Hasidim, who now live in the larger secular world. Each group speaks differently, but there are interesting points of comparison.
Among her subjects, the former Hasidim speak so-called Hasidic Yiddish — a dialect that linguists have been researching intensely in recent years. Students mostly speak a sort of Standard Yiddish, which they learned from their teachers. All of the Yiddish speakers often exhibited a certain influence or interference from English; no surprise, considering that Hasidim — the largest group of Yiddish speakers today by far — mix English words into their Yiddish too.
Breslow’s quotations include interesting examples of code-switching — when speakers go back and forth between languages. Some of the younger speakers use the word like as a discourse marker in their Yiddish just as in their English.
A second topic of Breslow’s investigation is the articulation of the Yiddish letter reysh, which is similar to the R sound. In the older dialects there were two sorts of reysh: the throat (uvular) reysh, like in French or Modern Hebrew, and the tongue-tip (apical) reysh, as in Russian or Spanish. In addition to those two pronunciations, today’s Yiddishists also use the English-style (retroflex) reysh. Interestingly, linguist Uriel Weinreich, who authored the textbook, cautioned in the preface that students should not use the American reysh.
The grammar of the Yiddishists is also worth examining. Although many have taken courses teaching the grammar of Standard Yiddish, they don’t necessarily follow the rules. That shouldn’t come as a surprise, since even authentic Yiddish speakers of previous generations spoke in dialects that differed considerably from the way Yiddish was written in books and in the press. That’s why there’s no reason to criticize Hasidim for “ruining the grammar,” as many non-Hasidic Yiddish speakers do, since Yiddish speakers have been “ruining” the proper grammar for centuries.
The post What sort of Yiddish do Yiddishists speak today? appeared first on The Forward.
Uncategorized
Argentina rabbi: What can can learn from losing the World Cup?
דעם פֿאַרגאַנגענעם זונטיק, גלײַך נאָכן סוף פֿונעם וועלט־בעכער טורניי 2026 האָב איך אָנגערופֿן אַ גוטן פֿרײַנד אין אַרגענטינע, כּדי צו הערן ווי עס גייט אים.
איך בין ממש צעבראָכן — האָט ער געזאָגט — פֿאַרוואָס האָט דער אויבערשטער דאָס געטאָן?!
האָב איך אים געענטפֿערט: — איך בין נישט דעם אויבערשטנס בוכהאַלטער, און זיכער נישט זײַן אַדוואָקאַט. איך ווייס נישט פֿאַרוואָס ער טוט וואָס ער טוט, און פֿאַרוואָס ער טוט נישט וואָס ער טוט נישט. איך מיין אַז די וויכטיקסטע פֿראַגע איז נישט: „פֿאַרוואָס איז דאָס געשען“? נאָר גיכער: „וואָס איצט? וואָס קענען מיר זיך דערפֿון לערנען?“
האָט ער מיך געפֿרעגט, וואָס איך האַלט איז דער מוסה־השׂכּל. האָב איך אים געפֿרעגט צי ער געדענקט די מעשׂה פֿון יונה.
— אַוודאי. דער פֿיש האָט אים אײַנגעשלונגען.
ריכטיק — האָב איך געזאָגט — אָבער דאָס איז בלויז דער ערשטער טייל פֿון דער מעשׂה. נאָך דעם וואָס יונה האָט אין נינווה איבערגעגעבן די נבֿואה, מיט וועלכער דער אויבערשטער האָט אים געשיקט, איז ער אַרויס פֿון שטאָט און זיך אַוועקגעזעצט צו זען וואָס עס וועט ווערן.
דער אויבערשטער האָט דעמאָלט געמאַכט אויפֿוואַקסן אַ קיקיון, וואָס האָט אים געגעבן שאָטן, און יונה האָט זיך זייער געפֿרייט. אָבער אויף מאָרגן האָט דער אויבערשטער געשיקט אַ וואָרעם, וואָס האָט פֿאַרדאָרבן דעם קיקיון, און דער בוים איז פֿאַרטריקנט געוואָרן.
ווען די זון האָט שטאַרק געברענט, האָט יונה געליטן פֿון דער היץ און איז געוואָרן גאָר פֿאַרצווייפֿלט. האָט אים דער אויבערשטער געפֿרעגט: טרויערסטו איבערן קיקיון?
און יונה האָט געענטפֿערט: יאָ, ביז צום טויט.
האָט דער אויבערשטער געזאָגט: דו באַדויערסט אַ קיקיון, וואָס דו האָסט נישט פֿאַרפֿלאַנצט און נישט אויפֿגעהאָדעוועט. אין איין נאַכט איז ער אויפֿגעקומען, און אין איין נאַכט איז ער פֿאַרגאַנגען.
און זאָל איך דען נישט רחמנות האָבן אויף דער גרויסער שטאָט נינווה, וווּ עס וווינען מער פֿון צוועלף טויזנט מענטשן?“…
די מעשׂה שטעלט אונדז פֿאָר אַ פּשוטע אָבער טיפֿע פֿראַגע: וואָס פֿאַרדינט טאַקע אונדזער גרעסטע זאָרג?
און דאָ קומען מיר צוריק צום וועלט־בעכער. עס איז גאָר פֿאַרשטענדלעך, אַז אַן אַרגענטינער זאָל זײַן אַנטוישט ווען זײַן מאַנשאַפֿט פֿאַרשפּילט. ספּאָרט רופֿט אַרויס שטאַרקע געפֿילן, און דאָס איז דווקא איינע פֿון די סיבות, פֿאַרוואָס מענטשן האָבן עס אַזוי ליב.
— דײַן טרויער איז נישט קיין חסרון — האָב איך אים געזאָגט — פֿאַרקערט. עס ווײַזט, אַז דו ביסט אַ מענטש מיט געפֿיל. און געפֿיל איז אַ טײַערע מידה.
אָבער ווען די ערשטע אַנטוישונג הייבט שוין אָן זיך אָפּצושוואַכן, איז כּדאַי זיך צו פֿרעגן: וואָס נאָך אין לעבן פֿאַרדינט אַזאַ מאָס פֿון דײַן איבערגעגעבנקייט?
באַטראַכט נאָר אַ מאָמענט. דו האָסט נישט געקענט ברענגען דעם נצחון, און דו האָסט אויך נישט גורם געווען די מפּלה. און דאָך האָט דער רעזולטאַט, וואָס איז בכלל נישט געווען אין דײַנע הענט, אַזוי שטאַרק באַווירקט דײַנע געפֿילן.
אפֿשר וואָלט זיך געלוינט אַרײַנצולייגן די זעלבע עמאָציאָנעלע ענערגיע אין אַן אַנדער מין „פֿאַרמעסט“ — אין אַזאַ, וווּ דײַנע באַשלוסן און דײַנע מעשׂים קענען טאַקע מאַכן אַן אמתן חילוק.
וואָס פֿאַר אַ פֿאַרמעסט מיין איך? דאָ קומט אַרײַן אַן אויסערגעוויינטלעכע הוראה פֿונעם רמב״ם.
דער רמב״ם שרײַבט, אַז יעדער מענטש דאַרף שטענדיק זען זיך אַליין און די גאַנצע וועלט ווי פּונקט באַלאַנצירט צווישן זכות און חובֿה.
איין מצווה. איין גוט וואָרט. איין מעשׂה פֿון חסד. אַפֿילו איין גוטער געדאַנק.
יעדער איינער פֿון זיי קען איבערוועגן די גאַנצע וואָג לטובֿה — נישט נאָר פֿאַר זיך אַליין, נאָר פֿאַר דער גאַנצער וועלט.
מיר טראַכטן אָפֿט: וואָס מאַכט אויס וואָס איך׳ל טאָן? איך בין דאָך בלויז איין מענטש צווישן אַכט ביליאָן? דער רמב״ם בעט אונדז צו קוקן אויף דער וועלט מיט אַנדערע אויגן:
שטעל זיך פֿאָר אַ וואָג. אויף איין זײַט שטייען פֿיר ביליאָן מענטשן. אויף דער צווייטער זײַט — נאָך פֿיר ביליאָן. די וואָג איז פּונקט באַלאַנצירט. איצט שטעל זיך פֿאָר, אַז דו טרעטסט צו און באַשליסט אויף וועלכער זײַט זיך צו שטעלן. אין יענער רגע ווערט דײַן באַשלוס דער באַשליסנדיקער. דו ביסט דער וואָס האָט איבערגעוואָגן די גאַנצע וואָג.
אויב דאָס קלינגט צו אַבסטראַקט, לאָמיר זיך אומקערן צום וועלט־בעכער.
דער גאַנצער טורניר — נאָך וואָכן פֿון שפּילן, צענדליקער נאַציאָנאַלע מאַנשפֿאַטן און הונדערטער שפּילער — איז דער סוף באַשלאָסן געוואָרן דורך איין איינציקן מאָמענט.
איין שפּילער. איין גאָל. אַזוי איז אויך אין דער רוחניותדיקער וועלט.
דער גרויסער געראַנגל צווישן גוטס און שלעכטס, וואָס באַגלייט די גאַנצע געשיכטע פֿון דער מענטשהייט, קען אויסזען ווי עפּעס צו גרויס, כּדי אַ יחיד זאָל קענען אײַנווירקן דערויף.
אָבער אויב די וואָג איז טאַקע באַלאַנצירט, ווי דער רמב״ם באַשרײַבט, קען דער גאַנצער סוף־רעזולטאַט אָפּהענגען פֿון איין מענטש. פֿון איין מצווה. פֿון איין גוט וואָרט. פֿון איין גוטן געדאַנק.
און יענער מענטש קען זײַן דווקא דו אַליין. מיט דעם באַשלוס וואָס ליגט הײַנט אין דײַנע הענט.
עס איז דאָ נאָך אַן ענין, וואָס דער וועלט־בעכער קען אונדז לערנען. די נבֿיאים באַשרײַבן אַ צײַט, ווען די וועלט וועט דערגרייכן איר אמתן ציל. דעמאָלט וועט דער משיח קומען און ברענגען אַן עפּאָכע פֿון שלום, גערעכטיקייט און אַלגעמיינער דערקענונג פֿון גאָט.
קען מען זיך פֿרעגן: ווי אַזוי איז עס מעגלעך, אַז איין מענטש זאָל אינספּירירן די גאַנצע וועלט?
אָבער טראַכט צוריק וועגן דעם וואָס מיר האָבן פּונקט איצט מיטגעזען. ביליאָנען מענטשן האָבן אין איין אויגנבליק זיך צוגעקוקט אויף איין מענטש: ליאָנעל מעסי.
פֿאַר אַ קורצן מאָמענט איז ער געוואָרן דער צענטער פֿונעם אויפֿמערק פֿון ביליאָנען מענטשן!
אויב דאָס איז מעגלעך אין דער וועלט פֿון ספּאָרט, איז עס נאָך מער פֿאַרשטענדלעך, אַז עס וועט קומען אַ טאָג, ווען די גאַנצע מענטשהייט וועט זיך ווענדן צו אַ פֿירער, וועמענס כּוח וועט נישט ליגן אין זײַנע פֿיס, נאָר אין זײַן רוח.
משיח וועט נישט פֿאַראייניקן מענטשן אַרום אַ פּילקע. ער וועט פֿאַראייניקן זיי אַרום אמת. אַרום גוטסקייט. אַרום גערעכטיקייט. אַרום שלום. און אַרום דער ידיעה פֿון ג-טליכקייט.
איך האָב דעמאָלט צוגעגעבן מיט ַא שמייכל: „ס׳איז דאָ אַ טשיקאַווער צופֿאַל. דער נאָמען Messi קלינגט ַא ביסל ענלעך צו Messiah.
אַוודאי איז דאָס בלויז אַ לשון־צופֿאַל. אָבער אַ מאָל קען אַ קליינע צופֿעליקייט דינען ווי אַ בריק צו אַ גרעסערן געדאַנק. און דער געדאַנק איז פּשוט:
אויב די גאַנצע וועלט קען זיך פֿאַראייניקן אַרום אַ פֿוסבאָל־פֿינאַל, אויב ביליאָנען מענטשן קענען זיך טיילן די זעלבע האָפֿענונג, די זעלבע שפּאַנונג און די זעלבע באַגײַסטערונג, דערמאָנט דאָס אונדז, אַז די מענטשהייט איז פֿעיִק זיך צו פֿאַראייניקן.
די פֿראַגע איז נאָר: אַרום וואָס?
די נבֿיאים זעען פֿאָרויס א טאָג, ווען די וועלט וועט זיך פֿאַראייניקן נישט אַרום קיין שפּיל, נאָר אַרום אַ ציל. נישט אַרום אַ געווינער, נאָר אַרום אמת. נישט אַרום אַ גאָל, נאָר אַרום דעם אויבערשטן.
און ביז עס קומט יענער טאָג, האָט יעדער איינער פֿון אונדז זײַן אייגענע ראָלע. מיר דאַרפֿן נישט וואַרטן אויף אַ פֿולן סטאַדיאָן. מיר דאַרפֿן נישט וואַרטן אויף אַ וועלט־פֿינאַל. און מיר דאַרפֿן זיכער נישט וואַרטן ביז אַלע אַנדערע וועלן טאָן וואָס זיי דאַרפֿן טאָן.
די געלעגנהייט ליגט פֿאַר אונדז יעדן טאָג. יעדער באַשלוס. יעדער גוט וואָרט. יעדע מצוה. יעדער אַקט פֿון חסד. זיי אַלע זײַנען מער באַטײַטנדיק, ווי מיר שטעלן זיך פֿאָר.
אפֿשר וועלן מיר קיינמאָל נישט וויסן, ווי ווײַט די השפּעה פֿון אַן איינציקער מעשׂה האָט זיך פֿאַרשפּרייט. אָבער לויט דעם רמב״ם דאַרפֿן מיר לעבן מיט דעם באַוווּסטזײַן, אַז עס איז זייער מעגלעך, אַז דווקא יענע מעשׂה האָט איבערגעווויגן די גאַנצע וואָג.
מיר קענען אפֿשר נישט באַשליסן ווער עס זאָל געווינען דעם וועלט־בעכער. אָבער מיר קענען יעדן טאָג באַשליסן וואָס פֿאַר אַ וועלט מיר העלפֿן בויען.
אויב יעדער פֿון אונדז וועט טאָן זײַן טייל, וועלן מיר אַלע צוזאַמען העלפֿן ברענגען דעם טאָג, ווען די וועלט וועט דערגרייכן איר אמתן נצחון — די גאולה האמתית והשלימה, מיט ביאת משיח צדקנו במהרה בימינו, ממש.
The post Argentina rabbi: What can can learn from losing the World Cup? appeared first on The Forward.
