Uncategorized
Prominent Peruvian-Jewish journalist hit with antisemitic harassment after investigating protester deaths
LIMA, Peru (JTA) — Right-wing extremist protesters have targeted Gustavo Gorriti, a prominent Peruvian-Jewish journalist, harassing him with antisemitic chants and posters outside of his home over his website’s investigations into police violence stemming from the country’s ongoing unrest.
Jewish and non-Jewish organizations have defended Gorriti since around 30 people protested in front of his home in Lima last Tuesday, holding signs depicting him and one other non-Jewish journalist as rats holding bags of money. Videos posted to social media also show some of the protesters shouting antisemitic slogans, such as: “We will continue visiting this Jew, his days are numbered.” Others shouted “Gorriti isn’t Peruvian, he’s Jewish.”
According to the Committee to Protect Journalists, the protesters were part of La Resistencia, “an extremist right-wing movement whose leaders had published Gorriti’s address on social media and encouraged followers to harass him.”
Peru has been embroiled in a political crisis since December, when the left-wing former president, Pedro Castillo, attempted to dissolve Congress and unconstitutionally rule by decree. He was promptly impeached, and his vice president, Dina Boluarte, was sworn in as his successor. Many Peruvians, especially low income citizens and those of Indigenous heritage, oppose the new government.
Widespread protests — ranging from rallies to attempts to take over airports — have continued unabated since December. While the majority of the protest activity has been peaceful, Peru’s military and police have also resorted to violence on multiple occasions. At least 49 protesters and one police officer have been killed as a direct result of the protests.
On Feb. 12, the news website IDL-Reporteros, where Gorriti works as editor in chief, published an investigation into some of the deaths in Ayacucho, a southern city that has been a protest hotspot. The investigation found that some of the protesters killed by police were innocent; one was killed while assisting someone who was injured, while another, a 15-year-old, was not part of the demonstration. The team of journalists said some of the police killings could be classified as “extrajudicial killings.”
Gorriti, who rose to fame in the 1980s through reporting on Peru’s government, founded IDL-Reporteros in 2009. He has been the target of antisemitic harassment before from a range of critics, including a former Peruvian president.
In a 2005 interview, Gorriti spoke about his Jewishness.
“I am agnostic and I don’t like religious rituals. However, I identify with the vision of Judaism, which is to feel a great history that beats within oneself,” he said.
Jeffrey Radzinsky, a Peruvian-Jewish lawyer and political analyst, said that although La Resistencia is a fringe group, antisemitism in Peru is “something shared in both ideological extremes,” not only the far right. He gave the example of Vladimir Cerrón, a former leftist governor who has tweeted about “Peruvian-Jewish powers.” Gorritti’s news organization has previously reported on Cerrón’s antisemitism.
On their website, IDL-Reporteros condemned the harassment as “anti-Semitic” and noted that this is the fourth episode of attacks against the news organization and against Gorriti in the past 36 days.
On Saturday, the Jewish Association of Peru communal group released a statement condemning the attacks on Gorriti.
“We emphatically reject the harassment and threats laden with anti-Semitic racism that a group of people recently carried out in front of the home of journalist Gustavo Gorriti,” the group wrote. “Freedom of expression is one of the essential values of our society. Our country has a climate of polarization, and Peruvians need to look for spaces of dialogue and understanding, for which it is essential to eliminate racism and physical and verbal violence.”
—
The post Prominent Peruvian-Jewish journalist hit with antisemitic harassment after investigating protester deaths appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Why Mamdani remains focused on Israel as NYC mayor
When Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu spoke at the UN this week, New York City Mayor Zohran Mamdani was there — not in body, but in spirit, having condemned the Israeli prime minister and previously encouraged protests against him.
As a leader in the Jewish community, I know that many American Jews oppose Netanyahu’s government. But many also believe strongly that Israel’s survival as a Jewish homeland is critically important. They, therefore, feel boxed in by the mayor: compelled by conscience to oppose Israel’s leader and to condemn Mamdani’s repeated attacks on Israel’s existence, many of which they find offensive and dangerous.
Because of my previous work for Mayor Bloomberg, I am often asked by Jewish community members why this mayor so frequently puts them in this painful bind. The answer, I believe, lies in motivations worth understanding more clearly.
Of course, Mamdani’s focus on Israel seems partially motivated by principle. He clearly thinks Israel is illegitimate and opposes how it defends itself. I take him at his word that these convictions are sincere. But sincerity still does not explain his single-mindedness. A mayor willing to absorb this much political friction must see some benefit. But what?
To understand, let’s reexamine the 2025 election, often described as a “political tsunami.” The facts, however, are more complicated. Mamdani did defeat his closest opponent by nearly 10%, but in so doing he secured under 51% of the total vote – against a flawed and divided opposition. Viewed this way, his impressive margin seems less sweeping and much narrower.
More important than his electoral margin, though, is the coalition that produced it. His victory rested heavily on three blocs: self-identified very liberal voters; and Muslim and South Asian voters, who turned out in historic numbers. South Asian and Indo-Caribbean turnout, for example, rose 350% between 2021 and 2025, with 87% of South Asian votes going to Mamdani. Analyzing available data, I believe that, taken together, these three blocs accounted for well over 50% of all Mamdani votes.
What makes this coalition intriguing is that it consists of such strange bedfellows. The blocs differ sharply on many key local issues. On same-sex marriage, PRRI’s American Values Atlas found 33% support among Muslim-Americans in 2024, with support among very liberal Americans substantially higher. The divergence is similarly stark on policing, education, and many other policies.
In fact, it is hard to identify many things uniting these blocs besides this candidate: a skilled politician speaking the language of the left, while activating Muslim and South Asian voters just as Mayors Bloomberg and Koch activated Jewish voters and Mayors Adams and Dinkins activated Black voters.
Which brings us back to Israel.
When one barely ekes out a majority against flawed opponents, and one’s coalition is fundamentally misaligned, one must find ways to hold it together. To this end, Mamdani seems to be taking a page from Donald Trump. When Trump’s coalition buckles, he reaches for a “shiny distraction” — attacks on the press; trade wars; threatened invasions of Greenland. For Trump, the specifics are almost irrelevant; what matters is the theater of conflict and the distraction it produces.
For Mamdani, his Greenland is Israel.
Yes, it is a subject on which he holds sincere convictions. But, more importantly, it is one of few issues on which his coalition agrees. His relentless focus on Israel — to the exclusion of other worthy targets, including grave human rights offenders across South Asia and the Muslim world — is no accident. It is a political calculation allowing him to don the mantle of moral crusader while keeping his coalition on-side and united.
For those who believe Mamdani’s politics pose a danger to the Jewish community and want to slow his political momentum, this analysis yields two insights.
First, trying to persuade the mayor to soften his Israel attacks is unlikely to succeed. Doing so is not his inclination or in his political interests.
Second, and maybe more interestingly, Mamdani has a vulnerability that he seems to recognize – a fragile coalition. Allowing Mamdani to
make Israel his “shiny distraction” and engaging him on it plays his game. A different approach would be to defend Israel as-needed, but focusing efforts on pressing Mamdani to do his job – for example, elevating important issues, such as specialized high school admissions practices, on which his coalition happens to be divided.
The upshot? When smart politicians do things that seem politically risky, they usually see something others do not. Mamdani’s Israel focus offers a case-in-point. Those looking to respond should consider resisting the temptation to take the bait when possible. The wiser strategy is to engage under different rules: defending Israel when necessary, then pivoting to the difficult local issues from which Israel is meant to distract.
The post Why Mamdani remains focused on Israel as NYC mayor appeared first on The Forward.
Uncategorized
New voices in Yiddish: A prose and poetry contest
לכּבֿוד דעם 85סטן יאָר זינט מע האָט פֿאַרלייגט דעם ייִדישן זשורנאַל „אױפֿן שװעל“, וועט די אָרגאַניזאַציע וואָס שטיצט דעם זשורנאַל, די „ייִדיש־ליגע“, דורכפֿירן אַ קאָנקורס פֿון נײַע ייִדיש־שפּראַכיקע לידער און פּראָזע.
אַ זשורי פֿון אָפּגעקליבענע מומחים וועט אָפּשאַצן די אַרבעטן, און די דרײַ בעסטע פֿון ביידע קאַטעגאָריעס וועלן באַלוינט ווערן מיט געלטפּרעמיעס.
די פּראָזע־שאַפֿונגען קענען זײַן ביז 2,500 װערטער, און אַלע אַרײַנגעשיקטע מאַטעריאַלן מוזן זײַן נאָך נישט קיין געדרוקטע. דער טערמין אַרײַנצושיקן די שריפֿטן איז דער 31סטער אָקטאָבער 2026.
די געווינער-ווערק, און בכלל אַן אָפּקלײַב פֿון די אַרײַנגעשיקטע שאַפֿונגען, וועט מען אויך דרוקן אין דעם יובֿל-נומער. „זאָלן אונדזערע לייענערס געניסן פֿון נײַע ליטעראַרישע שאַפֿונגען אויף מאַמע-לשון!“ האָט די שעף־רעדאַקטאָרין פֿון „אויפֿן שוועל“, מרים טרין, געזאָגט.
די שריפֿטן שיקן מען דורך בליצפּאָסט צו info@leagueforyiddish.org.
The post New voices in Yiddish: A prose and poetry contest appeared first on The Forward.
Uncategorized
Jewish languages meet in Birobidzhan
אויף אַן אינטערנאַציאָנאַלן ייִדישן קולטור־פֿעסטיוואַל לעצטנס אין ביראָבידזשאַן האָט מיך, ווי אַ ייִדישיסט, באַזונדערס פֿאַרחידושט די אינערלעכע ייִדישע פֿיל־שפּראַכיקייט.
דער „אינטערנאַציאָנאַלער פֿעסטיוואַל פֿון ייִדישער קולטור און קונסט“ איז פֿאָרגעקומען פֿונעם 6טן ביזן 9טן סעפּטעמבער.
מיט איינעם פֿון די געסט, הרבֿ עובֿדיה איסאַקאָוו, האָב איך לאַנג געשמועסט וועגן זײַן אייגענער ייִדישער שפּראַך — דזשוהורי, אַ שפּראַך ענלעך אויף פּערסיש. מיט אַנדערע געסט, דרײַ טוניסער ייִדן, וואָס וווינען אין ישׂראל, האָבן מיר גערעדט וועגן זייער מאַמע־לשון, אַ ייִדישן מין אַראַביש. דערצו האָט אַ זינגער און כּלל־טוער, אליעזר (איגאָר) דאַבאַקאַראָו, מיר געזאָגט אַז ער איז אויפֿגעוואַקסן אין סאַמאַרקאַנד, אוזבעקיסטאַן, רעדנדיק אויף בוכאָרי — פּערסיש מיט אַ ייִדישן טעם.
אויף עטלעכע אונטערנעמונגען האָט מען אויך געזונגען לידער אויף העברעיִש. בעת דער שבתדיקער סעודה (כ׳בין אָנגעקומען מיט עטלעכע אַנדערע געסט פֿון פֿריִער, ערבֿ־שבת) האָבן מיר אַרומגערעדט די קשיא, צי איז לשון־קודש אָדער דער מאָדערנער העברעיִש באמת אַ ייִדישע שפּראַך? דער ביראָבידזשאַנער הויפּט־רבֿ אפֿרים קאָלפּאַק, אַ ליובאַוויטשער חסיד, האַלט, אַז נישט. לשון־קודש איז, לויט אים, די געטלעכע שפּראַך, דורך וועלכן דער רבונו־של־עולם האָט באַשאַפֿן די וועלט איידער דער ערשטער ייִד, אַבֿרהם אָבֿינו, איז געבוירן געוואָרן. אַזוי איז די מעשׂה לויט דער ייִדישער מסורה.
די עכטע ייִדישע שפּראַך, אויף וועלכער ייִדן האָבן גערעדט טאָג און נאַכט במשך פֿון דור צו דור, די שפּראַך פֿון די גרעסטע צדיקים און קדושים, איז דווקא ייִדיש. איך בין מסכּים דערמיט, נאָר, פֿאַרשטייט זיך, אַ סך מענטשן האַלטן אַנדערש.
דער ערשטער פֿעסטיוואַל פֿון דעם מין איז אָרגאַניזירט געוואָרן נאָך אין דער סאָוועטישער תּקופֿה, אין 1989; דערנאָך, מיט איבעררײַסן — יעדע צוויי יאָר. דער 13טער אינטערנאַציאָנאַלער פֿעסטיוואַל פֿון ייִדישער קולטור און קונסט איז פֿאָרגעקומען אין 2017. זינט דעמאָלט און ביז איצט האָט מען אים, צוליב פֿאַרשיידענע שוועריקייטן, נישט געקאָנט אָרגאַניזירן.
להיפּוך, האָט די איצטיקע אונטערנעמונג געשטעלט דעם טראָפּ אויף ייִדן אַרום דער וועלט בכלל, אויף פֿאַרשיידענע ייִדישע עדות, לאַוו־דווקא ייִדיש־רעדנדיקע אַשכּנזים. די אויסלענדישע געסט זענען געקומען פֿון ווײַסרוסלאַנד, מדינת־ישׂראל און כינע. ווי געזאָגט, זענען דרײַ פֿון די ישׂראלדיקע באַטייליקטע געבוירן געוואָרן אין טוניס. דערפֿאַר קאָן מען זאָגן, אַז צפֿון־אַפֿריקע איז אויך געווען פֿאָרגעשטעלט.
בסך־הכּל האָט מען דורכגעפֿירט 160 אונטערנעמונגען, על־פּי רובֿ גאַנץ קליינע, און עטלעכע גרויס־מאַסשטאַביקע. צוליב דעם גוטן וואַרעמען וועטער, איז דער אומזיסטער שלוס־קאָנצערט, וווּ ס׳איז אַרויסגעטראָטן דער באַקאַנטער מאָסקווער כאָר בראָש מיט מיכאַיִל טורעצקי, פֿאָרגעקומען אין דרויסן, אויף אַ פּלאַץ לעבן דעם ברעג פֿונעם טײַך ביראַ.
אומגעוויינטלעך איז געווען דאָס פֿאַרזוכן די גרעסטע חלה אין דער וועלט — איבער 12 מעטער (40 פֿוס) די לענג — וואָס די אָרטיקע קולינאַרן האָבן קונציק אויסגעבאַקן אונטער דער השגחה פֿון הרבֿ קאָלפּאַק. צווישן קליינע און פּשוטע אונטערנעמונגען איז געווען אַ וואַרשטאַט ווי צו שרײַבן די ייִדישע אותיות. די הויפּט־רעדאַקטאָרין פֿון „ביראָבידזשאַנער שטערן‟, יעלענע סאַראַשעווסקאַיאַ, האָט מיך געבעטן איר מיטצוהעלפֿן. זי האָט צוגעטראַכט אַ ספּעציעלן פּלאַסטיק־טראַפֿאַרעט (שטענצל־אותיות) מיטן ייִדיש אַלף־בית, טאַקע לויט די ייִוואָ־תּקנות: מיט אַ קמף אונטערן אַלף, צוויי יודן מיט אַ פּתח אאַז״וו), וואָס דערמעגלעכט אָפּצוצייכענען יעדן אות אויף אַ גרינגן אופֿן. זענען מיר געזעסן אין דרויסן מיט אַ טישל און געוויזן יעדן נײַגעריקן פֿאַרבײַגייער, ווי אַזוי עס שרײַבן זיך אויף ייִדיש זייערע נעמען צי אַנדערע פֿראַזעס.
די אַטמאָספֿער איז געווען אַ לוסטיקע און אומפֿאָרמעלע. עטלעכע געסט האָט פֿאַרחידושט די אַלטע סאָוועטישע אַוואַנגאַרד־אַרכיטעקטור, וועלכער ס׳איז טאַקע געווידמעט אַ נײַ בוך, וואָס מע האָט אויך פּרעזענטירט אויפֿן פֿעסטיוואַל. אין דער זעלבער צײַט, איז אין דער שטאָט פֿאָרגעקומען אַ באַשיידענע פּאַראַלעלע אונטערנעמונג: דער פֿעסיטיוואַל פֿון ייִדישע באָבעס — מיט אויסשטעלונגען, פֿאַרמעסטן, קאָנצערטן, אַ יריד פֿון היימגעמאַכטע קליידער און אַנדערע חפֿצים.
וואָס שייך דער שפּראַך בוכאָרי, באַטראַכטן אַ סך בוכאַרישע ייִדן אין קווינס דאָס לשון ווי אַ באַזונדערע שפּראַך. במשך פֿון אַ סך יאָרן האָט מיטן פֿאָרווערטס מיטגעאַרבעט דער בוכאַרישער פֿאָטאָגראַף אַרקאַדי יאַגודאַיעוו, מיט וועלכן איך פֿלעג שמועסן וועגן זײַן מאַמע־לשון. בעצם איז זי סתּם פּערסיש, אָבער מיט אַ צאָל ספּעציפֿיש ייִדישע עלעמענטן.
אַן אַנדער מעשׂה איז דזשוהורי — די שפּראַך פֿון די קאַווקאַזישע באַרג־ייִדן, וואָס האָט אַן אָפֿיציעלן סטאַטוס אין דאַגעסטאַן, איינער פֿון די רוסלענדישע דרומדיקער ראַיאָנען. אָפֿיציעל הייסט ער טאַטיש, ווײַל לויט דער סאָוועטישער טערמינאָלאָגיע איז ער ענלעך אויפֿן מוסולמענישן לשון טאַטיש. דער חילוק צווישן דזשוהורי (וואָס מיינט „ייִדיש‟) און טאַטיש איז אָבער ממשותדיק, הגם נישט אַזוי גרויס, ווי צווישן ייִדיש און דײַטשיש. דאָס איז טאַקע אַ באַזונדער לשון מיט אַן אייגענער ליטעראַטור.
אין דער שטאָט דערבענט, פֿון וואַנען עס איז אָנגעקומען קיין ביראָבידזשאַן הרבֿ עובֿדיה איסאַקאָוו, גייט אַרויס די צוויי־שפּראַכיקע דזשהורי־רוסישע צײַטונג „וואַטאַן‟ („היימלאַנד‟). איסאַקאַוו איז אויך אַ שוחט, אַ מוהל און אַ באַגאַבטער מאָלער. אַן אויסשטעלונג פֿון זײַנע ווערק איז געווען א טייל פֿונעם פֿעסיטיוואַל. נאָך איין קאַווקאַזישער ייִד, אַלבערט ראַפֿיִעוו, האָט פֿאָרגעשטעלט זײַנע פּרעכטיקע מיזרחדיקע טעפּעכער מיט אַ ייִדישן טעם.
די אינערלעכע ייִדישע פֿאַרשיידנאַרטיקייט איז געווען, לויט מײַן מיינונג, דער וויכטיקסטער מאָמענט פֿון דער אונטערנעמונג. עטלעכע זאַכן וואָס ס׳איז כּדאַי צו דערמאָנען איז, אַז אין רוסלאַנד זענען פֿאַראַן צוויי אָפֿיציעל אָנערקענטע ייִדישע לשונות — ייִדיש און באַרג־ייִדיש (דזשוהורי); אַז אַ סך ספֿרדים רעדן נאָך אַלץ אויף לאַדינאָ אָדער ייִדיש־אַראַבישע דיאַלעקטן, און אַז בײַ די בוכאַרישע ייִדן איז פֿאַראַן אויך אַן אייגענער דיאַלעקט און אַ באַזונדערע קולטור.
בקיצור, ייִדן שטעלן מיט זיך פֿאָר נישט עפּעס אַ מאָנאָטאָנע מאַסע, נאָר אַ בונטן „מערבֿ־מיזרחדיקן‟ טעפּעך פֿון פֿאַרשיידענע עדות מיט זייערע אוניקאַלע לשונות און טראַדיציעס.
The post Jewish languages meet in Birobidzhan appeared first on The Forward.
