Uncategorized
So should I become a rabbi?
ווען איך קום אַרײַן אין צימער שטראָמט אַרײַן אַ האַרבסטליכט פֿון די אַרומיקע קאַטסקיל־בערג. די בלעטער אויף די ביימער אַנטפּלעקן זייער פֿילפֿאַרביקייט און דער הימל האָט נאָך נישט באַשלאָסן צי ער איז כמאַרנע, צי בלוי.
אין הינטערגרונט הערט זיך דער מעלאָדישער רעפֿרען פֿון אַ ליד: „קער זיך אום, קער זיך אום.“ אויף יעדן בענקל הענגט אַ קאַרטל מיט אַ נאָמען. איך געפֿין מײַנס. אַרום מיר זע איך ווי די ראַבײַס און ראַבינער־סטודענטן מיט וועמען איך האָב פֿאַרבראַכט די לעצטע צוויי טעג שטעלן זיך אין אַ קרײַז אַרום אונדזער גרופּע פֿון 30 מענטשן.
„עפֿנט דעם זאַק אויף אײַער בענקל,“ זאָגט דער מדריך. אינעווייניק ליגט אַ טלית. יעדער פֿון אונדז מורמלט די ברכה און טוט אים אָן. איך צי מײַן נײַעם טלית איבערן קאָפּ. דאָס געוואַנט רירט זיך צערטלעך איבער מײַן נאַקן און איך קלער, צי דער טלית וואָס איך האָב באַקומען בײַם ווערן אַ בר־מיצווה געפֿינט זיך נאָך בײַ טאַטע־מאַמע אין שטוב אין לאָס־אַנדזשעלעס.
„עפֿנט דעם קאָנווערט,“ זאָגט ווײַטער דער מדריך. אינעווייניק ליגט אַ בריוו פֿון דער ראַבינערטע, וואָס האָט מיך רעקאָמענדירט פֿאַר דעם רעטריט. זי שרײַבט אַז מײַן אַרבעט אין ייִדישער דערציִונג האָט שטאַרק משפּיע געווען אויף מײַנע סטודענטן און אַז איך וואָלט געקענט זײַן אַ געראָטענער ראַבינער. עס רירט מיך צו זען ווי זי גלייבט אין מיר. עס שטייען מיר אַזש טרערן אין די אויגן.
גלײַכצײַטיק טראַכט איך זיך: „אָבער איז דאָס נישט אַלץ אַ ביסל איבערגעטריבן?“ אפֿשר יאָ. פֿון דעסט וועגן ווירקט עס אויף מיר. איך פֿיל זיך אַ ביסל אַנטפּלעקט, דאַנקבאַר, אומזיכער, ווי איך וואָלט געשטאַנען אויפֿן שוועל פֿון עפּעס נײַס. „איז דאָס אַ צווייטע בר־מיצווה צערעמאָניע?“ קלער איך. אויב יאָ בין איך איצט אָבער ווײַט פֿון יענעם 13־יאָריקן ייִנגל. אַ דערוואַקסענער, מיט לעבן־דערפֿאַרונג, מער אַחריותן און אַ מער קאָמפּליצירטן צוגאַנג צו ייִדישקייט און צו זיך אַליין.
דערנאָך שטייט ווײַטער: „אינעם פּעקל אויף דײַן בענקל וועסטו געפֿינען אַ שפּיגעלע. האַלט אים פֿאַרן פּנים. קוק זיך אָן און שטעל זיך פֿאָר וואָס פֿאַר אַ מין ראַבינער דו וואָלטסט געקענט זײַן.“ אַ לאַנגע צײַט קוק איך זיך אָן, טראָגנדיק אַ טלית וואָס האָט נאָך דעם ריח פֿון פֿרישער סחורה. מײַן אָפּשפּיגלונג שאָקירט מיך אַ ביסל און, ווי אַ מין ייִדישער נאַרציז, בין איך אַ ביסל פֿאַרכּישופֿט דערפֿון.
ס׳איז שווער צו באַשרײַבן דאָס געמיש פֿון געפֿילן אין יענעם מאָמענט: באַגײַסטערונג וועגן די מעגלעכקייטן פֿון מאָרגן; דאַנקבאַרקייט פֿאַר דעם וואָס מע שאַצט מיך דאָ אָפּ; חרטה פֿאַר די דרכים וואָס איך האָב נישט אויסגעקליבן און אַ חידוש וועגן דעם וואָס קאָן נאָך פּאַסירן. אָט אַזאַ מאַגישער מאָמענט איז טאַקע דער ציל פֿון אָט דעם רעטריט: נישט גלײַך צו ווערבירן נײַע ראַבינער, נאָר צו געבן מענטשן ווי מיר אַ געלעגנהייט צו קענען זיך פֿאָרשטעלן אין אַזאַ פּאָזיציע.
די אונטערנעמונג הייסט דער „ראַוו“ רעטריט („ראַוו“ באַטײַט די ראָשי־תּיבֿות פֿון Rabbinic Accelerator Venture, די איניציאַטיוו אַרײַנצוברענגען ראַבינער) — אַ דרײַטאָגיע פֿאַרזאַמלונג וואָס באַמיט זיך אָנצוצינדן אַן אינטערעס צום ווערן אַ ראַבינער, בײַ ייִדן וואָס האָבן דאָס אפֿשר קיין מאָל נישט באַטראַכט.
דער רעטריט איז געשטיצט געוואָרן פֿון „מעם גלאָבאַל“ — אַן אָרגאַניזאַציע וואָס פּרוּוט איבערצוצײַגן יונגע ייִדן צו פֿירן אַ מער אַקטיוו ייִדיש לעבן, לויט זײערע אייגענע אינטערעסן.
במשך פֿון די צוויי טעג האָט מען געלערנט תּורה צוזאַמען, געהערט דיסקוסיעס, זיך באַטייליקט אין לעבעדיקע געניטונגען, אַפֿילו אַ „טעלעוויזיע־שפּיל“. מיר האָבן געהערט לעקציעס אויף די טעמעס, „וואָס טוט אַ ראַבײַ?“ און „פֿאַר וואָס איך וואָלט געקאָנט זײַן אַן אידעאַלער ראַבײַ.“
„מעם גלאָבאַל“ איז נישט פֿאַרבונדן מיט קיין ראַבינער־סעמינאַר און האָט נישט געהאַט קיין אינסטיטוציאָנעלע אינטערעסן אין ווערבירן אונדז. די אָרגאַניזאַציע האָט פּשוט געשאַפֿן אַן אָרט פֿאַר ייִדן וואָס וואָלטן אפֿשר באַטראַכט זיך צו לערנען אויף ראַבינער, כּדי צו שטעלן ערנסטע שאלות וועגן אונדזער לעבן און וועגן דער פּראָפֿעסיע בכלל. דער עיקר איז נישט געווען „וווּהין זאָל איך גיין?”, נאָר גיכער פֿאַר וואָס צו גיין אַהין, אָדער צי ס׳איז כּדאַי צו גיין בכלל.
איך אַליין בין אַ גאַסט־פּראָפֿעסאָר פֿון ייִדישע לימודים אין הײַדלבערג, דײַטשלאַנד. כ’בין נישט קיין אָפּגעהיטער ייִד. כאָטש איך עס נישט קיין חזיר היט איך נישט קיין כּשרע שטוב. איך האָב ליב צו דאַווענען אין שיל פֿרײַטיק־צו־נאַכטס אָבער מײַן דאַווענען איז נישט אויסגעהאַלטן. שוין יאָרן לאַנג וואָס איך לערן מיט סטודענטן און אויך מיט זיך אַליין פֿאַרשידענע רעליגיעזע טעקסטן. אָבער אָפֿט מאָל איז דאָס פֿון אַ קריטיש קוקווינקל. איך האָב ליב די טיפֿקייט פֿון דער ייִדישער רעליגיעזער ירושה, איר לשון און די ייִדישע קולטור בכלל, אָבער איך בין נישט זיכער אַז איך וויל, אַז אַנדערע זאָלן מיך זען ווי איינער וואָס פּאַסט זיך אַרײַן אינעם מוסטער פֿון אַ „רעליגיעזן“ ייִד.
אפֿשר דערפֿאַר, ווען איך קוק אַרײַן אין שפּיגל, האָט די פֿראַגע געפֿילט ווי אַ זאַך וואָס איך האָב שטילערהייט געקלערט יאָרן לאַנג. ס׳איז זעלטן וואָס עמעצער בעט דיך דירעקט, זאָלסט זיך פֿאָרשטעלן ווי אַ ראַבינער. שוין לאַנג וואָס מײַן באַציִונג צו ייִדישקייט איז אַן אינטעלעקטועלע, אַ פּראָפֿעסיאָנעלע, אַ ליטעראַרישע, אַן עמאָציאָנעלע און פֿון צײַט צו צײַט — אַ גײַסטיקע. און איצט האָט מען מיך געבעטן פֿלעכטן די פֿעדעמער פֿון דעם וואָס איך בין און וואָס איך טו אויף אַ נײַעם אופֿן.
אַנדערע באַטייליקטע האָבן באַמערקט ווי דער רעטריט האָט זיי געהאָלפֿן באַטראַכטן אַ צוקונפֿט ווי אַ ראַבינער און האָט זיי געגעבן אַ געפֿיל אַז זיי גייען אַלע אויף אַן ענלעכן דרך.
„ס׳איז מער נישט סתּם אַן אַבסטראַקטער באַגריף, נאָר גיכער עפּעס רעאַליסטישס, עפּעס וואָס קאָן טאַקע מקוים ווערן,“ האָט איינער געזאָגט.
„ביז איצט — האָט אַ צווייטער געזאָגט — איז מײַן חלום צו ווערן אַ ראַבינער געווען אַן איינזאַמע גײַסטיקע רײַזע. עטלעכע רבנים און מײַן פֿרוי האָבן מיך טאַקע געמוטיקט אין דעם, אָבער דאָ, צום ערשטן מאָל, האָב איך געפֿילט אַן עמציאָנעלע שטיצע פֿון אַנדערע וואָס קלערן די זעלבע זאַך וואָס איך.“
מיר איז ספּעציעל געפֿעלן וואָס איין באַטייליקטער, שלמה, האָט געזאָגט וועגן זײַן אייגענעם גײַסטיקן איבערגאַנג. אַנשטאָט זיך צו מאָדעלירן אויפֿן מוסטער פֿון אַבֿרהם אָבֿינו, וואָס האָט געהערט אַ קול פֿון שמיים און עס געפֿאָלגט, האָט ער אַליין זיך געפֿילט באַקוועמער מיטן מוסטער פֿון משה רבינו, וואָס קומט אַראָפּ פֿון באַרג סיני און ברענגט די תּורה צום ייִדישן פֿאָלק. מיט אַנדערע ווערטער, אַ ראַבינער ווערט מען הײַנט ווייניקער צוליב אַ גײַסטיקער אַנטפּלעקונג, און גיכער צוליב דער קהילה, דורך זײַנע באַציִונגען מיט אַנדערע ייִדן.
שלמהס ווערטער זענען מיר נאָכגעגאַנגען, בפֿרט צוליב די ווערטער פֿון משה רבינו, וואָס איך געדענק נאָך פֿון מײַן בר־מיצווה פּרשה, „ניצבֿים“:
דאָסדאָזיקע געבאָט וואָס איך געביט דיר הײַנט, דאָס איז ניט פֿאַרהוילן פֿון דיר, און דאָס איז ניט צו ווײַט. ניט אויפֿן הימל איז דאָס, אַז דו זאָלסט זאָגן: ווער וועט אונדז אַרויפֿגיין אויפֿן הימל און עס נעמען פֿאַר אונדז, און עס אונדז לאָזן הערן, כּדי מיר זאָלן עס טאָן? (איבערזעצונג פֿון יהואש)
זיצנדיק מיטן צונויפֿגעלייגטן טלית אין שויס, האָב איך געקלערט וועגן די ווערטער. דער פּסוק פֿון דבֿרים באַשרײַבט די תּורה ווי אַ צוטריטלעכע זאַך, נישט עפּעס ווײַטס אָדער מיסטישס. דער רעטריט האָט פֿאַרבונדן אָט דעם געדאַנק מיט דער ראַבינערשאַפֿט אַליין: אַז דאָס ווערן אַ ראַבינער איז אַ מעגלעכער, צוטריטלעכער דרך פֿאַר ייִדן, וואָס זאָרגן זיך וועגן דער ייִדישער און מענטשישער צוקונפֿט.
הגם איך בין אַוועק פֿון די קאַטסקילס אָן אַן אָננעמבריוו פֿון אַ ראַבינער־שול, האָב איך יאָ מיטגענומען עפּעס וואָס איך האָב זיך אויף דעם נישט געריכט — אַ נײַעם טלית און אַ דערמאָנונג אַז די מעגלעכקייט פֿון ווערן אַ ראַבינער איז נישט קיין הימלישע זאַך וואָס איז ווײַט פֿון מיר און שווער צום דערגרייכן — נאָר דווקא דאָ, ממש אָנצוטאַפּן.
(איבערגעזעצט פֿון שׂרה־רחל שעכטער)
The post So should I become a rabbi? appeared first on The Forward.
Uncategorized
Katz: ‘Israel’s Goal in Lebanon is to Disarm Hezbollah’
Then-Israeli transportation minister Israel Katz attends the cabinet meeting at the Prime Minister’s office in Jerusalem, Feb. 17, 2019. Katz currently serves as the foreign minister. Photo: Sebastian Scheiner/Pool via REUTERS
i24 News – Israel’s Defense Minister Israel Katz held a situation assessment Friday with senior military and defense officials, reiterating that the country’s policy in Lebanon remains focused on disarming Hezbollah by military and political means. Katz emphasized that the goal applies “regardless of the Iran issue” and pledged continued protection for Israeli northern communities.
Katz said the Israel Defense Forces are completing ground maneuvers up to the anti-tank line to prevent direct threats to border towns. He outlined plans to demolish houses in villages near the border that serve as Hezbollah outposts, citing previous operations in Rafah and Khan Yunis in Gaza as models.
The Defense Minister added that the IDF will maintain security control over the Litani area and that the return of 600,000 residents of southern Lebanon who had evacuated north will not be permitted until northern communities’ safety is ensured. Katz also reaffirmed that the IDF will continue targeting Hezbollah leaders and operatives across Lebanon, noting that 1,000 terrorists have already been eliminated since the start of the current campaign.
“We promised security to the northern towns, and that is exactly what we will do,” Katz said. He further warned that the IDF will act decisively against rocket fire from Lebanon, stating that Hezbollah “will pay heavy prices.”
Uncategorized
Pope Leo Urges Israel’s Herzog to End Iran War in Phone Call, Vatican Says
Pope Leo XIV delivers a homily during the Palm Sunday Mass in Saint Peter’s Square at the Vatican, March 29, 2026. Photo: REUTERS/Remo Casilli
Pope Leo spoke on the phone with Israeli President Isaac Herzog on Friday and urged him to “reopen all paths of dialogue” to end the Iran war, the Vatican said.
The pope, who has emerged as a sharp critic of the regional conflict, also urged Herzog to protect civilians and promote respect for international and humanitarian law, the Vatican added.
Uncategorized
Iran Leaders Join Crowds on Tehran’s Streets to Project Control in Wartime
Iranians gather at a park on Nature Day, amid the U.S.-Israeli conflict with Iran, in Tehran, Iran, April 2, 2026. Photo: Majid Asgaripour/WANA (West Asia News Agency) via REUTERS
After more than a month of being stalked by targeted assassinations, Iran’s leadership has adopted a new tactic to show it is still in control – with senior officials walking openly in the streets among small crowds who have gathered in support of the Islamic Republic.
In recent days, Iran’s president and foreign minister have separately mixed with groups of several hundred people in central Tehran. On Tuesday, state television aired footage of the two posing for selfies, talking to members of the public and shaking hands with supporters who had gathered in public areas.
According to insiders and analysts, the appearances are part of a calculated effort by Iran’s theocratic leadership to project resilience and authority — not only over the vital Strait of Hormuz but also over the population — despite a sustained US-Israeli campaign aimed at “obliterating” it.
One insider close to the hardline establishment said such public outings are intended to show that the Islamic Republic is “unshaken by strikes and that it remains in control and vigilant” as the war grinds on.
The US-Israeli war on Iran began on February 28 with the killing of veteran Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei and several senior military commanders in waves of strikes that have since continued to target top officials.
Iran’s new Supreme Leader, Mojtaba Khamenei, has not been seen in public since taking over on March 8 from his father. Foreign Minister Abbas Araqchi, meanwhile, was removed from Israel’s hit list amid mediation efforts last month, including by Pakistan, to bring Tehran and Washington together for talks to end the war.
Talks aimed at ending the war have since appeared to have petered out, as Tehran brands US peace proposals “unrealistic.” Against that backdrop, recent public appearances by President Masoud Pezeshkian and Araqchi appear designed to project defiance, if not a convincing display of public support.
A senior Iranian source said officials’ public presence demonstrates that “the establishment is not intimidated by Israel’s targeted killing of top Iranian figures.”
Asked whether Iran’s foreign minister or president were on any sort of kill list, an Israeli military spokesperson, Nadav Shoshani, said on Friday he would not “speak about specific personnel.”
NIGHTLY RALLIES TO SHOW RESILIENCE
Despite widespread destruction, Tehran appears emboldened by surviving weeks of intense US-Israeli attacks, firing on Gulf countries hosting US troops and demonstrating its ability to effectively block the Strait of Hormuz.
On Wednesday, US President Donald Trump vowed more aggressive strikes on Iran, without offering a timeline for ending hostilities. Tehran responded by warning the United States and Israel that “more crushing, broader and more destructive” attacks were in store.
Encouraged by clerical rulers, supporters of the Islamic Republic take to the streets each night, filling public squares to show loyalty even as bombs rain down across the country.
Analysts say the establishment is also seeking to raise the “political and reputational” cost of the strikes at a time when civilian casualties are deeply disturbing for Iranians.
Omid Memarian, a senior Iran analyst at DAWN, a Washington-based think tank, said the decision to send officials into gatherings reflects a layered strategy, including an effort to sustain the morale of core supporters at a moment of acute pressure.
“The system relies heavily on this base; if its supporters withdraw from public space, its ability to project control and authority weakens significantly,” Memarian said.
Speaking to state television, some in the crowds voice unwavering loyalty to Iran’s leadership; others oppose the bombing of their country regardless of politics; and some have a stake in the system, including government employees, students and others whose livelihoods are tied to it.
Hadi Ghaemi, head of the New York-based Center for Human Rights in Iran, said the establishment is using such loyal crowds as human shields to raise the cost of any assassination attempts.
“By being in the middle of large crowds they have protections that would make Israeli-American attacks against them very bloody and generate sympathy worldwide,” he said.
POTENTIAL PROTESTERS STAY OFF STREETS AT NIGHT
The Islamic Republic emerged from a 1979 revolution backed by millions of Iranians. But decades of rule marked by corruption, repression and mismanagement have thinned that support, alienating many ordinary people.
While there has been little sign so far of anti-government protests that erupted in January and abated after a deadly crackdown, the establishment has adopted harsh measures – such as arrests, executions and large-scale deployment of security forces – to prevent any sparks of dissent.
Rights groups have warned about “rushed executions” during wartime after Iran hanged at least seven political prisoners during the war.
“Many potential protesters are frightened by the continuing presence of armed men and violent crowds in the streets and largely stay at home once darkness falls,” Ghaemi said.