Uncategorized
What I learned about antisemitism from a remarkable new archive about Jewish Civil War soldiers
(JTA) — Max Glass, a recent immigrant from Hungary, had an unhappy Civil War.
Tricked out of his enlistment bonus when he joined the Eighth Connecticut Infantry — recent arrivals were soft touches for scam artists — Glass was then “abused for reason [sic] that I never understand” by men in his regiment. “It may have been,” he speculated,
becaus I did not make them my companions in drinking, or as I am a Jew. If I went in the street or any wher I was called Jew. Christh Killer & such names. I also had stones, dirt thrown at me.
He complained to his commanding officer, begging to be transferred, because “no man that had feeling could stand such treatment,” but to no avail. Finally, Glass fled his regiment, hoping to receive better treatment if he enlisted in the Navy. Instead he was tried as a deserter and sentenced to hard labor.
Glass was not the only Jewish soldier to be cruelly mistreated when serving in the Union Army. But as the new Shapell Roster of Jewish Service in the Civil War demonstrates, his experience was far from typical.
I explored the Shapell Roster while working on my new book, on the experience of Jewish soldiers in the Union army. What I learned from the vast collection of documents and data was that indifference, benign curiosity and comradeship appear to have been much more common than conflict for the majority of Jewish soldiers in the Union army.
For every Max Glass there was a Louis Gratz. Born in Posen, Prussia, Gratz scraped by as a peddler before the war. Enlisting in April 1861 — just days after the war started — he took to military life. By August he had become an officer. As he proudly wrote to his family,
I have now become a respected man in a respected position, one filled by very few Jews. I have been sent by my general to enlist new recruits so I am today in Scranton, a city in Pennsylvania only twenty miles from Carbondale, where I had peddled before. Before this no one paid any attention to me here; now I move in the best and richest circles and am treated with utmost consideration by Jews and Christians.
In contrast to Max Glass, his letters whisper not a word about prejudice. As my new book on the experience of Jewish soldiers in the Union army demonstrates, Gratz’s experience was not unusual.
Max Glass ultimately escaped his sorry start in the army through the intercession of General Benjamin Butler. After reading Glass’ tale of woe, the general pardoned the hapless Hungarian. In doing so, Butler seemingly followed Abraham Lincoln’s lead when confronted by antisemitism within the Union army. The president, after all, had quickly countermanded Ulysses S. Grant’s General Orders Number 11 expelling Jews from the districts under his command, the “most notorious anti-Jewish official order in American history,”
But alas this story does not have a redemptive ending. Beyond the rank and file, Jews felt the sting of prejudice. The damage done in wartime left a legacy of antisemitism that continues to this day.
For even as General Butler was pardoning Max Glass, he was locked in a heated public exchange that reveals how wartime warped attitudes towards Jews. The imbroglio began when Butler took special note of the fact that a small group of smugglers, recently detained by the Union army, were Jewish. When challenged, the combative general refused to apologize. Instead, he countered that deceit and disloyalty were among the defining characteristics of Jews, and that avarice was a particularly Jewish avocation. According to his logic, Jews could never become loyal Americans because they preferred profit to patriotism.
An 1877 cartoon from the satirical newspaper Puck illustrates the antisemitic practices of the Grand Union Hotel in Saratoga, New York. The cartoon compares the corrupt gentile clients favored by the hotel, center, with respectable (albeit stereotypical) Jewish figures, including Jesus. (Library of Congress)
Butler’s corrosive claims reflected a steady drip of acid on the home-front that began in 1861. In the first year of the war, Jews felt the sting of prejudice as the “shoddy” scandals captured the public imagination. Military contractors were publicly accused of fleecing the army by supplying substandard uniforms and gear, even as soldiers shivered in the field for want of decent clothing.
In seeking to explain the profiteering and corruption that attended the rush to war, the press summoned the specter of the venal and disloyal Jew. Cartoonists delighted in identifying Jews as the archetypal cunning contractors, who not only refused to enlist but also actively undermined the war effort. Jews were also imagined as the speculators who profited at the expense of the common good and as smugglers who traded with the enemy. Butler, in other words, was drawing on calumnies that became common currency during wartime.
The contractor, smuggler, speculator and shirker, however, were more than just figures of scorn. Jews and other “shoddy aristocrats” came to be seen as the creators and beneficiaries of the new economic and social order produced by the war. This “shoddy aristocracy” — whose morals and manners marked them as undesirable, whose profits were ill gained, and whose power derived from money alone — was imagined to lord it over a new and unjust social heap summoned into being by the chaos and disruption of war.
Even as the heated rhetoric of the war years receded after 1865, these ideas remained primed for action. They were returned to service in the Gilded Age.
It was no coincidence that the episode traditionally identified as initiating modern antisemitism in America — the exclusion of Joseph Seligman by Henry Hilton from the Grand Union Hotel in Saratoga Springs on May 31, 1877 — had at its center a man who had made a fortune as a contractor and banker during the Civil War. Seligman, a friend of President Grant, was viewed as an exemplar of the new capitalism that was remaking America.
Henry Hilton slandered Seligman as “shoddy—false—squeezing—unmanly,” a social climber who “has to push himself upon the polite.” Hilton drew upon themes familiar from wartime antisemitism: the Jew as speculator who trafficked in credit and debt; the Jew as obsequious ingratiator who attached himself to the powerful; the Jew as profiteer who advanced by improper means; the Jew as vulgarian who flaunted his (and her) obscene wealth and did not know his (or her) place; and the Jew as overlord whose money allowed him (or her) to displace others. In short, the “Seligman Jew” was the “shoddy aristocrat” by another name.
In an age of inequality and excess, the antisemite imagined the Jew as embodying all that was wrong with American capitalism. And during an age of mass immigration from Romania and the Russian Empire, they soon added another theme familiar from General Butler’s wartime diatribe: The Jew could not be trusted to become fully American.
Sadly, even as Louis Gratz, Max Glass and many other Jewish soldiers became American by serving in the Union army, the Civil War produced a range of pernicious ideas about Jews that have proven remarkably durable. We have escaped the everyday torments that afflicted Max Glass, but are still haunted in the present by the fantasies of Benjamin Butler and Henry Hilton.
—
The post What I learned about antisemitism from a remarkable new archive about Jewish Civil War soldiers appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
Old Hasidic stories with a new twist
הײַנט באַטראַכט מען די חסידישע באַוועגונג ווי אַ זײַטיקע גרופּע, אָבער מע פֿאַרגעסט, אַז פֿאַרן חורבן איז חסידיזם געווען די הויפּט־פֿרומע באַוועגונג בײַ די ייִדן אין מיזרח־אייראָפּע, און ווײַט נישט קיין קליינער קולט. אַפֿילו מיט דער וואַקסנדיקער אַסימילאַציע פֿון די ייִדן פֿאַר דער צווייטער וועלט־מלחמה האָט מען זיך סײַ פּאָליטיש, סײַ קולטורעל, געדאַרפֿט רעכענען מיט די חסידישע ייִדן און זייער השפּעה.
אין דער מאָדערנער ייִדישער ליטעראַטור האָט די חסידישע פֿאָלקס־מעשׂה אויך משפּיע געווען אויפֿן אופֿן פֿון דערציילן אַ מעשׂה, נישט נאָר ווי מע געפֿינט אין י. ל. פּרצעס ווערק „חסידיש“, נאָר אויך בײַ אַ שלל ייִדישע שרײַבער במשך פֿון עטלעכע דורות. די פּרץ־טראַדיציע פֿון באַאַרבעטן און איבערדערציילן חסידישע מעשׂיות פֿאַר אַ נײַעם עולם אין אַ נײַערער צײַט האָט זיך אָנגעהאַלטן ביז אונדזערע טעג. די דאָזיקע פֿאָלקס־ליטעראַטור אויף ייִדיש, די שפּראַך, אין וועלכער מע האָט זיי, לכתּחילה, דערציילט, פֿאַרמאָגט אוצרות, וואָס מע קען נישט געפֿינען אין אַנדערע שפּראַכן, און פֿון דעם גרויסן קוואַל האָט מען געשעפּט.
פֿאַרן פֿאָלקלאָריסט איז אַן עובֿדה בײַם לייענען די מעשׂיות — צו דערקענען, וועלכע עלעמענטן זענען פֿאָלקישע, און וועלכע „מאָדערנע“. די ליטעראַטור־קריטיק באַהאַנדלט סײַ די טראַדיציאָנעלע מעשׂיות, און סײַ די מאָדערנע באַאַרבעטונגען, און ביידע מינים האָבן זייער אייגענעם כאַראַקטער און זענען ווערט אַ טיפֿערן אַנאַליז.
עס דערמאָנט זיך אַן אַרטיקל אין אַ חב״ד-פֿרויען זשורנאַל אויף ענגליש אין די 1990ער יאָרן, וואָס האָט געוואָרנט אַ לייענערין, זי זאָל אויסמײַדן פּרצעס חסידישע „פֿאָלקס־מעשׂיות“, ווײַל כאָטש זיי זעען אויס ווי אמתע פֿאָלקס־מעשׂיות, שטאַמען זיי פֿון אַפּיקורסישע קוואַלן. וועגן פּרצעס „שאַפֿערישער בגידה“ האָט באַריכות געשריבן פּראָפֿ׳ דוד ראָסקעס. וואָס ציט צו דעם מאָדערנעם שרײַבער צום זשאַנער פֿון דער חסידישער פֿאָלקס־מעשׂה? איך האַלט, אַז מיט איין וואָרט קען מען ענטפֿערן — די אמונה; די אמונה אינעם רבין, די אמונה אינעם אייבערשטן, די אמונה, אַז דאָס מזל וועט זיך געבן אַ דריי צום גוטן.
דער רומעניש־ייִדישער שרײַבער ברוך האַגער, מיט זײַן רביישן ייִחוס, האָט איבערגעגעבן די טיף גײַסטיקע און לומדישע אַספּעקטן פֿון די מעשׂיות, אָבער זיך נישט פֿאַרלוירן צו טיף, ער זאָל אויך נישט איבערגעבן די פֿאַרכאַפּנדיקע דערציילערישקייט פֿונעם זשאַנער. זײַן באַנעמען פֿון דער חסידישער מעשׂה קען מען לייענען אין זײַן אַרײַנפֿיר צו דער זאַמלונג „אין גאולה אומרו“ (תּל־אָבֿיבֿ, 1969). ער איז צווישן די זעלטענע שרײַבער, וואָס גיבן זיך אָפּ בפֿירוש מיט דער שפּראַך פֿון דער חסידישער מעשׂה אויף ייִדיש.
„ערשט חסידות האָט אונדזער לשון אויסגעבלאָנדזשעט פֿון דער ווילדעניש, גערייניקט עס און געוואַשן פֿון ווילדן אָנוווּקס און אויפֿגעשטאָכן אים די אויערן: צו דערהערן דעם ציטער פֿון דער אייגענער סטרונע; דאָס שפּיל פֿון אייגענעם בלוט. און ערשט דעמאָלט האָט זיך לשון־ייִדיש צעזונגען מיט ייִדישער נגינה דורך געלײַטערט וואָרט און מיט מעשׂה פֿון אייגענעם נוסח.“
אין זײַן דערציילונג „דער בלאָנדזשענדיקער וועג“, (געדרוקט אינעם 100סטן נומער „גאָלדענע קייט“) לייענט מען אַ פֿײַנעם משל פֿון האַגערס הויך קינסטלערישקייט. אין פֿאַרגלײַך מיט פּרצעס „חסידיש“, געפֿינט מען בײַ האַגערן מער נישט־פֿאַרענטפֿערטע קשיות, מער מיסטעריע, מער אומקלאָרקייטן. ער צעלייגט עס נישט אויף טעלערלעך. האַגערס מעשׂיות וועט מען קיין מאָל נישט פֿאַרבײַטן אויף פּרצעס, און נישט אויף די עכטע חסידישע מעשׂיות.
נאָך אַ שרײַבער וואָס איז אינספּירירט געוואָרן פֿון די חסידישע מעשׂיות איז געווען דער וואַרשעווער־מאָנטרעאָלער שרײַבער, יהודה עלבערג. אַ בעל־לשון און געלערנטער ווי האַגער, האָט עלבערג זיך געהאַלטן נענטער צו דעם בל־פּהיִשן סטיל. דער נאַראַטאָר גיט צו אַ „ברוך־השם“ דאָ, און אַן „אם־ירצה־השם“ דאָרט, כּדי נאָכצומאַכן דעם פֿאָלקישן כאַראַקטער. מע פֿילט נישט אַזוי בולט די האַנט פֿון אַ קינסטלער.
לעצטנס, האָב איך צום ערשטן מאָל געלייענט אַ זאַמלונג חסידישע מעשׂיות — „מײַן זיידענס מעשׂהלעך“ (1923) — פֿון אַ. אײַזענשלאָס. דער מחבר איז געבוירן געוואָרן אין ווײַסרוסלאַנד, אָבער געוווינט אין וואַרשע.
אין אײַזענשלאָסעס מעשׂה „וועלוועלע מתנגד“ דערקענט מען אַן אָפֿטע טעמע אינעם זשאַנער — ווי דורך די נסים פֿונעם רבין, ווערט אַ מתנגד אַ הייסער חסיד. פּרצעס דערציילונג „אויב נישט נאָך העכער“ איז אַ באַקאַנטער מוסטער פֿון דעם מין. „וועלוועלע מתנגד“, אַ נגיד, האָט געוווינט אין אַ שטעטל פֿון חסידים, און געגעבן צדקה צו אַלעמען, אַפֿילו צו די חסידים. אָבער גיין צום ליובאַוויטשער רבין האָט ער נישט געוואָלט. ווען מע האָט געפּרוּווט אים איבערצורעדן, האָט ער געענטפֿערט: „שוין צו שפּעט אַ ביסל. אַ חסיד קען מען ווערן אין דער יוגנט, ווען מע האָט דאָס גײַסטיקע פֿײַער דערצו, דעם נייטיקן ברען, די שטאַרקע אמונה… מיר פֿעלט דאָס אָבער שוין. איך בין שוין אַ ביסל אַלט דערצו.“
אָבער ווען זײַן אייניקל איז מסוכּן קראַנק געוואָרן, און די דאָקטוירים האָבן שוין אויפֿגעגעבן, האָט ער געפֿאָלגט זײַן חסידישן געהילף, רב שמעלקע, און געפֿאָרן צום רבין, „דער אַלטער“. די סצענע בײַם רבין שרײַבט אײַזענשלאָס מיט גרויס דראַמאַטישקייט. איידער ר׳ וועלוועלע האָט געקענט אַרויסזאָגן איין וואָרט, זאָגט אים דער רבי מיט אַ שטאָך: „ביסט צו אַ גרויסער עקשן געווען, וואָלף! זייער פֿיל אַרבעט געמוזט אָנווענדן, אַז דו זאָלסט אַהערקומען…“ דער מתנגד, אָבער, האָט דאָס נישט אָנגענומען ווי אַן ענטפֿער, און דערציילט וועגן דעם שווערן מצבֿ פֿון קינד, ווי די דאָקטוירים „זאָגן אים אָפּ דאָס לעבן“. שרײַט דער רבי „שוטה! דו מיינסט טאַקע אויף אַן אמת, אַז די דאָקטוירים האָבן אַ דעה אויף כּבֿיכולס יצירה?“ דאָס קינד, פֿאַרשטייט זיך, האָט געהאַט אַ רפֿואה־שלימה.
עס איז זיכער דאָ אַן אויסגעדראָשענע פֿאָרמול אין דער נאַראַטיווער סטרוקטור פֿון דער חסידישער מעשׂה, אָבער כּדי הנאה צו האָבן בײַם לייענען (און הערן) די מעשׂה, איז מער וויכטיק די קונסט פֿון דערציילן, און אײַזענשלאָס האָט די דערציילערישע קונסט דערגרייכט אויף אַ מדרגה. וויפֿל נאָך אומבאַקאַנטע מײַסטער פֿון דער חסידישער פֿאָלקס־מעשׂה געפֿינען זיך אין אונדזער ליטעראַטור?
The post Old Hasidic stories with a new twist appeared first on The Forward.
Uncategorized
Yiddish has a long list of words for ‘cemetery‘
נישט אַלע ווייסן אַז אויף ייִדיש איז דאָ אַ גאַנצער וואָקאַבולאַר וועגן דעם, וווּ מע לייגט ייִדן נאָכן טויט.
וואָס טוט מען טאַקע מיט אַ מת? מע באַגראָבט אים אָדער מע באַהאַלט אים, אָדער מע איז אים מקבר, אָדער מע ברענגט אים צו קבֿר־ישׂראל. „באַגראָבן“ האָט דאָך אויך אַ פֿאַרשפּרייטן מעטאַפֿאָרישן טײַטש, „רויִנירן“. אָט איז דאָ אַ ווערטערשפּיל: „שטאַרבן איז נאָך ווי ס’איז, אָבער דאָס אַרײַנלייגן אין דר’ערד, דאָס באַגראָבט אַ מענטשן!“
וועגן דעם אָרט, וווּ ס’ליגן ייִדן נאָכן טויט, איז דאָ אַ לאַנגע רשימה ווערטער, כּמעט אַלע אייפֿעמיזמען. נאָך די הונדערט יאָר ליגן ייִדן און ייִדישע טעכטער, קודם־כּל, אויף אַ בית־עולם. אויף לשון־קודש איז „עולם“, פֿאַרשטייט זיך, טײַטש „וועלט“ און אויף ייִדיש — „אַ גרופּע מענטשן“; אָבער אויף לשון־קודש האָט „עולם“ נאָך אַ טײַטש, „אייביקייט“. איז אַ בית־עולם דאָס אָרט, וווּ מע בלײַבט אויף אייביק. דאָס אייגענע איז שייך צום אַרמיש־שטאַמיקע „בית־עלמין“.
אַ פֿאַל פֿון לשון סגי־נהור, דאָס הייסט וווּ מע זאָגט איין זאַך אָבער מע מיינט דאָס פֿאַרקערטע, איז „בית־חיים“, טײַטש „דאָס הויז פֿון לעבן“. אַן אַנדער וואָרט, נישט קיין אייפֿעמיזם, איז „בית־הקבֿרות“, דאָס הייסט, דאָרטן, וווּ ס’געפֿינען זיך קבֿרים.
אָבער נישט אַלע ווערטער נעמען זיך פֿון לשון־קודש. מע זאָגט דאָך אויך „דאָס פֿעלד“, „דאָס גוטע־אָרט“, „דאָס הייליקע אָרט“, „דאָס ריינע אָרט“. אַ טשיקאַווער משל דערפֿון: איך בין אַ מאָל געפֿאָרן אין דער שטאָט גער, נישט ווײַט פֿון וואַרשע, וואָס ביזן חורבן איז זי געווען דער זיץ פֿונעם באַקאַנטן גערער רבין. אין 2007 זענען אין דער שטאָט געבליבן גאַנצע דרײַ ייִדן, האָב איך געהאַט די זכיה זיך צו באַקענען, און צו כאַפּן אַ ייִדישן שמועס, מיט צוויי. (וויפֿל מאָל אין לעבן איז מיר אויסגעקומען צו שמועסן אויף ייִדיש מיט אַ ייִד, וואָס האָט איבערגעלעבט דעם חורבן און וווינט נאָך אין זײַן מיזרח־אייראָפּעיִשער היימשטאָט?)
איינער פֿון זיי, וועלוול קאַרפּמאַן, האָט מיט אַ פּאָר יאָר שפּעטער געגעבן אַן אינטערוויו דער ייִדישער ראַדיאָ־אוידיציע פֿונעם פּוילישן ראַדיאָ (צום באַדויערן, האָט מען די ראַדיאָ־אוידיציע דערנאָכדעם אָפּגעשאַפֿט). ווען די זשורנאַליסטקע האָט אים אַ פֿרעג געטאָן וועגן דעם גורל פֿונעם גערער בית־עולם, האָט ער זי איבערגעפֿרעגט: „איר מיינט ס’גוטע־אָרט?“ יעדעס מאָל, וואָס זי האָט ווײַטער געזאָגט „בית־עולם“, האָט ער געענטפֿערט „ס’גוטע־אָרט“.
אויך בײַ די אומות־העולם זענען די ווערטער דערפֿאַר אייפֿעמיזמען. דאָס פֿאַרשפּרייטסטע וואָרט אין אייראָפּע איז ס’ענגלישע cemetery, ס’פֿראַנצייזישע cimetière אד”גל, פֿון אַן אַלטגריכישן ווערב פֿאַר „ליגן/לייגן שלאָפֿן“. גאָר אַ מאָל, פֿאַר דער הײַנטיקער צײַט־רעכענונג, איז ס’גריכישע וואָרט געווען טײַטש „שלאָפֿשטוב“; בײַ די קריסטן בשעתּו האָט עס באַקומען דעם מאָדערנעם טײַטש. אַ ווײַטער קרובֿ פֿון דעם וואָרט איז ס’ייִדישע „היים“, אַ פּנים, ווײַל אין דער היים שלאָפֿט מען, אָבער נישט פּונקט אַזוי ווי אויפֿן בית־עולם…
דאָס דײַטשישע Friedhof איז דער „שלום־הויף“; און Kirchhof „קלויסטערהויף“ איז מגולגל געוואָרן אינעם פּוילישן Kirkut „ייִדישער בית־עולם“!
און אַזוי ווי מאַמע־לשון האָט פּאַראַלעלע וואָקאַבולאַרן פֿאַר ייִדן און פֿאַר קריסטן איז גאָר קיין חידוש נישט, וואָס אויפֿן אָרט, וווּ ס’ליגן קריסטן זאָגט מען „צווינטער“ אָדער „צמענטער“, מסתּמא, פֿון פּוילישן cmentarz פֿונעם זעלביקן גריכישן שורש וואָס cemetery.
The post Yiddish has a long list of words for ‘cemetery‘ appeared first on The Forward.
Uncategorized
IHOP denies inviting Florida GOP candidate who said ‘Americans shouldn’t die for Israel’
(JTA) — James Fishback, the fringe GOP candidate courting the online far right in his long-shot bid for governor of Florida, had a bit of food-service drama this week — and it wasn’t about the “goyslop” he previously claimed was being served in the state’s school cafeterias.
Waffle House, he alleged, had banned him from every restaurant in the state after he announced his intent to campaign at the chain’s Florida locations. The reason, he claimed, was because he said that “Americans shouldn’t die for Israel.”
But not to worry, Fishback quickly announced: Another breakfast chain, International House of Pancakes, had extended an invitation to him personally.
“Hey, wanna come over?” reads a direct message Fishback posted to social media, a photo of which appears to come from IHOP’s official corporate account. An elated Fishback soon posted photos from a campaign stop at an IHOP, which he deemed “International House of Patriots.”
Not so, an IHOP spokesperson told the Jewish Telegraphic Agency.
“Since our founding, IHOP and its franchisees have been committed to providing warm and welcoming dining experiences for all guests. We are not working with James Fishback or his campaign in any capacity,” the spokesperson told JTA in an email. “Additionally, we have confirmed that the image circulating on social media is not authentic.”
Fishback did not return a request for comment by JTA about IHOP’s claim. The former investment banker has used terms on the campaign trail considered dogwhistles to the online far right and boasts a large online profile that has included interviews with Tucker Carlson and antisemitic podcaster Myron Gaines. He has also praised the followers of antisemitic streamer Nick Fuentes.
Asked by JTA why he had made his earlier “goyslop” comments, Fishback replied, “Because it’s funny. Get a life.”
He then posted the exchange to his X account under the caption, “Journalists are insufferable.”
Earlier in the same conversation, asked about recently revealed racist and antisemitic messages from a Florida Young Republicans regional group chat, Fishback replied, “I condemn all forms of hatred.”
The post IHOP denies inviting Florida GOP candidate who said ‘Americans shouldn’t die for Israel’ appeared first on The Forward.