Uncategorized
Will Israel Return to War in Gaza?
Kibbutz member Yael Raz Lachyani, 49, walks by the fence of Kibbutz Nahal Oz in southern Israel, Oct. 28, 2025. Hamas gunmen killed 15 people from Nahal Oz and took eight more hostage to Gaza on Oct. 7, 2023. Photo: REUTERS/Ronen Zvulun
Before beginning my “deep dive” into Gaza, here’s the long and short of it:
- Israel, the United States, and Arab powers in the region all want the war in Gaza to end; but
- every element of peace, including international stabilization forces and reconstruction is impossible until Hamas disarms and dismantles its power structure; and
- Hamas is ideologically incapable of doing so voluntarily.
All of this leads to an inescapable conclusion: the path to peace may very well lie on the other side of renewed combat.
Here’s the full story:
US President Donald Trump, speaking before the Israeli Knesset on October 13, announced the end of the war in Gaza and the “historic dawn of a new Middle East.”
All remaining live Israeli hostages held by Hamas returned home, and the Israeli people responded with an elation that continues to this day. Yet that euphoric moment marked only the beginning of a train of problems, obstacles, and deadly battles that seem to be growing only worse over time.
This doesn’t mean the end of Trump’s self-named “Great Peace,” but merely the beginning of a very Middle Eastern process.
During the two weeks since Trump’s declaration of peace, Hamas failed to return the bodies of many of the deceased hostages as it had agreed to, launched attacks against IDF positions resulting in several injuries and deaths, and brutally executed dozens of Palestinians, many of them publicly, while blindfolded and kneeling in the street.
For its part, Israel responded with limited but severe air strikes. Nonetheless Trump, Israel and Hamas all continue to insist that a ceasefire is still in effect, a sentiment that Trump summed up succinctly, “They [Hamas] killed an Israeli soldier. So the Israelis hit back. And they should hit back… Nothing is going to jeopardize the ceasefire.”
So it seems we have a ceasefire – but one that includes, well … firing.
Given how the Middle East works, returning to combat may actually be a necessary step toward achieving genuine, regional peace.
Trump’s “Great Peace,” aka “the Deal,” is meant to occur in two phases. Phase 1 involves:
- an immediate ceasefire,
- the return of all Israeli hostages (living and dead),
- a partial pullback of IDF forces, and finally, the release of nearly 2,000 Palestinian security prisoners from Israeli jails, including many convicted and high ranking terror operatives.
Phase 2, which has yet to be fully negotiated, is meant to include:
- Hamas completely disarming and giving up control over Gaza,
- further IDF withdrawals,
- and the implementation of some kind of international governing force that will oversee reconstruction.
Strictly speaking, we are still in Phase 1: Israel has fulfilled its obligations, but Hamas continues to hold the bodies of deceased Israeli hostages, which is of high emotional importance to Israelis. Hamas insists that the bodies are hard to find, yet Israeli intelligence claims that the terror organization has custody of most of the remains. The Israeli claim was evidenced the other day by drone footage which showed Hamas operatives removing an Israeli body from a building, burying it under rubble, and then calling the Red Cross to report their “discovery.”
Trump threatened on October 25 to take some kind of action against Hamas if it did not return the Israeli bodies within 48 hours, yet that deadline has passed, and bodies continue to return only in a trickle.
Phase 1 problems notwithstanding, the disarmament of Hamas presents a critical barrier to Phase 2.
In the wake of October 7, 2023, the largest massacre of Jews since the Holocaust, Israel will not tolerate a Hamas controlled enclave on its border. In a further obstacle, neither neighboring Arab countries nor local Palestinian clans will take responsibility for Gaza’s future if that means having to fight against an armed and active Hamas.
Yet the terror group is already refusing to disarm, saying (at best) that the agreement is ambiguous, and in some cases, expressing outright refusal.
Both Jerusalem and Washington seem quite aware of this sticking point: speaking from the White House last month, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu addressed disarmament with the warning, “This can be done the easy way or it can be done the hard way, but it will be done.”
President Trump later echoed the sentiment more bluntly, saying, “If Hamas continues to kill people in Gaza, which was not the Deal, we will have no choice but to go in and kill them.” Trump added further threats against the terror group in recent days, including, “If they don’t disarm, we will disarm them. And it will happen quickly and perhaps violently.”
Some headlines claimed that the United States is pressuring Israel against violating the ceasefire, including comical terms like “Bibi-sitting,” yet the rhetoric coming out of Washington is actually far more aggressive than that coming from Jerusalem. According to non-public sources inside the Israeli government, much of the pressure against resuming combat stems not from America, but from Israel’s desire to return the remains of as many deceased hostages as possible before engaging in an operation that might put them forever beyond reach.
Indeed, events on the ground seem to demonstrate a high degree of coordination between the two countries — a coordination based on the shared understanding that peace requires appropriate enforcement, and that it may prove impossible to remove Hamas’ influence by any means other than combat.
There is precedent for this approach.
Beginning with the famous “pager” operation last year, Israel conducted a series of strikes that devastated the Hezbollah terror organization in Lebanon, finally resulting in a November 2024 “ceasefire” agreement. Under the terms of this “ceasefire,” Israel retained the right to continue firing against Hezbollah as necessary, and has carried out several hundred strikes since that time. Both the government of Lebanon as well as the United States have generally accepted these strikes as being not only consistent with the ceasefire agreement, but also a necessary step toward building a peaceful Lebanese government, safe from Hezbollah’s violent control.
Another example began last April, when Trump gave Iran a 60 day deadline to negotiate the dismantling of its nuclear program. The deadline expired on June 11, and was followed immediately by a devastating Israeli air operation, which culminated in the famous American B-2 bombardment of Iran’s most deeply buried nuclear facilities. The result was a quick and decisive end to what Trump named “The Twelve Day War,” followed by a period of sustained quiet, though Iran is rumored to be rebuilding its capabilities.
The current phase in Gaza is reminiscent of the 60 day Iran negotiation: there is a slim possibility that Hamas might agree to disarm and depart peacefully, but if not, the parties have been clear that combat remains not only an option, but a functional tool for achieving eventual peace.
It is relatively rare that an aggressive dictatorship transforms into a safe and prosperous neighbor, but there are at least two historical examples: Germany and Japan after World War II. In both cases, the previous regime had to be completely defeated and entirely disarmed before reconstruction, much less any hope of a better future. Can one imagine that today’s prosperous, modern Germany would exist if the allies had given the Nazis a role in reconstruction? Can one imagine international partners physically entering Germany to help govern and rebuild, while under the threat of an armed and active Nazi regime?
Until October 13, Hamas held living Israeli hostages — they were enduring abuse, starvation, and rapidly running out of time. Under these circumstances, Israel entered a deal to return the live hostages immediately, while delaying the deconstruction of Hamas, and the reconstruction of Gaza, until later. Yet in many other respects, the situation in Gaza parallels post-war Germany: before the region can hope to imagine a better future, the existing regime must be disarmed, dismantled, and dismissed. The fate of the entire Middle East, and Trump’s “Great Peace,” depend on it.
Daniel Pomerantz is the CEO of RealityCheck, an organization dedicated to deepening public conversation through robust research studies and public speaking.
Uncategorized
Israel’s Arkia Forges Deal With JetBlue on Flight Connections in US
A JetBlue Airways jet comes in for a landing at Laguardia Airport in New York City, New York, US, Jan. 11, 2023. Photo: REUTERS/Mike Segar
Israel’s Arkia Airlines said on Thursday it signed a deal with low-cost US carrier JetBlue Airways that would allow its customers to connect on JetBlue flights in the United States and to Latin America and the Caribbean.
Privately held Arkia mainly flies domestically and to Europe, but it launched flights from Tel Aviv to New York a year ago in competition with its larger rival and flag carrier El Al Israel Airlines.
Under the so-called interline agreement, Arkia‘s flight schedule of up to seven weekly non-stop flights to JFK Airport will be linked with JetBlue‘s destination network.
“This agreement adds a significant layer to strengthening Arkia‘s long-haul operations and expanding the range of services for customers travelling to North America,” said Arkia CEO Oz Berlowitz.
Dave Jehn, a vice president at JetBlue, the sixth-largest airline in the United States, said the new partnership with Arkia “allows us to expand our global reach and provides customers with a wider range of destinations and seamless connections between flights.”
El Al also has an interline agreement with JetBlue but a codeshare deal between the airlines ended in October.
Uncategorized
Jewish cuisine in Warsaw, 1938
ס׳איז לעצטנס אַרויס אַ העברעיִשע איבערזעצונג פֿון בני מערס בוך וועגן דעם פֿאַר־מלמהדיקן ייִדישן כאַראַקטער פֿון סמאָטשע־גאַס אין וואַרשע. דאָס נײַע בוך, „מורה דרך: ורשה היהודית 1938“, דינט ווי אַ מין וועגווײַזער פֿאַר ישׂראלדיקע לייענער פֿון יענעם באַרימטן ייִדישן קוואַרטאַל, באַטאָנענדיק זײַנע באַזונדערע מנהגים, מאכלים, לשון, ליטעראַטור, קולטור און רעליגיע. קיין שום פּרט אין בוך איז נישט אויסגעטראַכט – אַ חוץ דעם וואָס דער וועגווײַזער אַליין איז געשריבן געוואָרן הײַנט, און נישט אין 1938. אָט איז אַ טייל פֿון דעם קאַפּיטל וועגן דער ייִדישער קיך אין וואַרשע.
אינעם ייִדישן קוואַרטאַל פֿון וואַרשע געפֿינען זיך נישט קיין באַזונדערע מאכלים. די ייִדן וואָס זײַנען אַהין געקומען האָבן מיטגעבראַכט זייערע אייגענע שפּײַזן, און דערפֿאַר קאָן מען דאָ עסן אַלץ, הכּל-בכּל. נישט אומזיסט האָבן מיר אַ שם פֿון „וואַרשעווער פֿרעסערס“, און אויך איר, טײַערע געסט, וועט נישט אַרויס חלילה הונגעריקע.
טרינקען טרינקט מען דאָ קודם-כּל די בײַערישע ביר „האָבערבוש און שילע“ (וואָס ווערט פּראָדוצירט נישט ווײַט פֿון דער „גמינע“ — דאָס קהילה-הויז — אויף גזשיבאָווסקע גאַס), און דערצו טרינקט מען פֿאַרשיידענע וואָדקעס און ספּירט. לשם מצוות-אכילה עסט מען דערבײַ הערינג מיט ציבעלע, האַרטע אייער, אייער-קיכלעך (זיסע אָדער געזאַלצענע), וואַסער-פּלעצלעך, געפֿעפֿערטע אַרבעס (געלע) און אַ שטיקל פּינטאָשוו קעז. אין די קאָנדיטערײַען און קאַפֿעען גיט מען קרעם-, שאָקאָלאַדע- און עפּל-טשאַסטקעס (קוכנס), ווי אויך לעקעך.
אונדזער קיך האָט אַ שם געמאַכט מיט אירע שבתדיקע און יום-טובֿדיקע דעליקאַטעסן. אויפֿן וואַרשעווער שבתדיקן טיש וועט איר געפֿינען יויך, גענדז אָדער בעפֿשטיק, געפֿילטע פֿיש (כאָטש מיר האָבן ליב אויך ליטוואַקעס, דאָ זײַנען זיי צימעס זיס). שבת אין דער פֿרי עסט מען טשאָלנט (ד״ה טשונט, אויף אונדזער לשון), קישקע און פֿאַרשיידענע קוגלען און קאָמפּאָטן.
יעדן יום-טובֿ האָט זײַנע אייגענע מאכלים. פּורים, למשל, עסט מען יויך מיט קרעפּלעך, געפֿילטע פֿיש, אייער-חלה, קיכלעך פֿון האָניק און צימרינג, מאַנדלען-קיכלעך, המן־טאַשן, אונגערישן ווײַן און מעד. פּסח עסט מען זיסע מצה-מעל-קיכלעך געטונקען אין ווײַן.
פֿײַנשמעקערס וועלן דאָ אויך געפֿינען די פֿראַנצויזישע קיך מיט אַ ייִדישן טעם. אין אונדזער רעפּרעזענטאַטיווסטן קרוין־רעסטאָראַן, „פּיקאַדילי“, וואָס געפֿינט זיך אויף ביעלאַנסקע 5 (טעל׳ 23-116), לעבן טעאַטער נאָוואָשטשי, דערלאַנגט מען אַ גענדזענעם לעבער, געפֿילטע פּאָמידאָרן, געגליווערטן קאַרפּ, שוואַרצן און רויטן קאַוויאַר (פֿון דרײַ זלאָטעס אַ מיטאָג). אין די מער פּאָפּולערע רעסטאָראַנען (ווי די פֿון י’ עלקענבוים אויף סמאָטשע 27, טעל׳ 77-162) באַקומט איר פֿיש מיט קליסקעלעך, וועמפּלעך מיט קישקע, קרופּניק מיט פֿלייש, קאָטלעטן, זופּן, קלאָפּסקאַלעך מיט פֿערפֿל — און אַלץ פֿאַר איין זלאָטע, מער אָדער ווייניקער. אויך די רעסטאָראַנען „יאַגאָדע“ (טווואַרדע 26, טעל׳ 34-205), „A la minute“, אויף דער שוויינטאָקזשיסקע־גאַס 43 43-341), יעקבֿ אַרבעס, נאַלעווקעס 9 – וועט אײַך גאָרנישט שאַטן.
שפּאָרעוודיקע טוריסטן וועלן הנאה האָבן פֿון פֿאַרשיידענע מיטאָגן וואָס ווערן פֿאַרקויפֿט אין פּריוואַטע דירות. געוויינטלעך וועט איר נישט זען קיין שום שילד; די אינפֿאָרמאַציע געפֿינט זיך אין דער צײַטונג „אונזער עקספּרעס“ אָדער אין די מעלדונגען וואָס ווערן געטיילט צו די פֿאַרבײַגייערס. למשל: אַ מיטאָג פֿון פֿיר שפּײַזן מיט קאָמפּאָט קאָסט דאָ נאָר זיבעציק גראָשן (זאַמענהאָף 26, וו. 11).
די וואַרשעווער אָרעמעלייט עסן נעבעך הערינג, אָדער אַפֿילו שילאַווקעס — פּיצלדיקע גערויכערטע פֿיש. שילאַווקעס קאָסטן אַ פּאָר גראָשן, און מע פֿאַרקויפט זיי אין די הויפֿן (זומערצײַט פֿאַרקויפֿט מען אין די הויפֿן אויך פֿרוכטן און גרינס — בפֿרט אַרבוז און אוגערקעס). אויב איר בלײַבט נאָך הונגעריק מחמת חסרון-כּיס, קאָנט איר עסן „שיריים“ אין איינער פֿון די 400 וואַרשעווער שולן און בתּי-מדרשים.
אויך וועגעטאַריער האָבן דאָ וואָס צו עסן. אין „יענע גאַסן“, די גויִשע וואַרשע, זײַנען פֿאַראַן צוויי וועגעטאַרישע רעסטאָראַנען, אָבער אין דער אמתן זײַנען מיר גיכער מקנא די ייִדישע וועגעטאַרישע רעסטאָראַנען אין לאָדזש און ווילנע („וועגאַ“ און פֿאַני לעוואַנדאָס רעסטאָראַן).
ווי עס איז, וועט איר זען און הערן די בייגעלעך־הענדלערס: ייִנגלעך און מיידלעך, און אַמאָל אויך זייערע מאַמעס און טאַטעס וואָס האָבן נישט קיין אַנדערע ברירה ווי אַרויסצוגיין טאָג און נאַכט אין די גאַסן און פֿאַרקויפֿן צוויי ביז פֿינף בייגעלעך פֿאַר צען גראָשן. זײַט אַזוי גוט און קויפֿט-זשע בייגעלעך, איידער די פּאָליציי וועט קאָנפֿיסקירן זייערע סחורה. אין די קריזיס-יאָרן האָבן אַ סך סוחרים באַנקראָטירט, און זייערע קראָמען זײַנען פֿאַרוואַנדלט געוואָרן אין געשעפֿטן פֿון סאָדע-וואַסער אָדער לאָדעס — קויפֿט זשע אויך פֿון זיי.
די וואַרשעווער ייִדן האָבן ליב צו טרינקן טיי – בפֿרט מיט קאַנדל-צוקער און ציטרין, און אַ טיי פֿון אַ גרויסן סאַמאָוואַר איז ממש אַן עונג-שבת. נישט ווייניקער האָבן מיר ליב צו טרינקען קאַווע און זיצן אין קאַפֿעען. „לעצטנס האָט זיך דער מנהג צו גיין אין קאַוויאַרניעס איבערהויפּט פֿאַרשפּרייט אויך בײַ פּוילישע ייִדן,“ שרײַבט ד״ר א. גליקסמאַן, „און פֿיל אַזעלכע ייִדן, וואָס פֿלעגן אין אַמאָליקע צײַטן גיין בטלען אין בית-מדרש — בטלען איצט אין קאַוויאַרניע אויף אַ ציוויליזירטן אופֿן.“(„היינטיגע נייעס“, 13.1.1936).
די קאַוויאַרניעס פֿון דער גוייִשער וואַרשע זײַנען שיין און עלעגאַנט ווי אין אַנדערע גרויסע שטעט אין אייראָפּע. זיי זײַנען קלאַסישע אָדער מאָדערנע, און אויך די קליענטן זײַנען שיינע און עלעגאַנטע. איין חסרון נאָר: זיי האָבן נישט אַזוי ליב אַז מע רעדט ייִדיש, און בפֿרט אויף אַ קול. איז וואָס? איר האָט דאָך צענדליקער ייִדישע קאַפֿעען, ווי למשל די דרײַ קאַפֿע-קאָנדיטאָרײַען פֿון די ברידער סטודניאַ; די קאָנדיטערײַ בומאָוויטש (רינקאָווע 11, טעל׳ 66-405), אָדער פֿלידערבוים (טוואַרדע 26). זיי זײַנען אפֿשר נישט אַזוי פּרעכטיק ווי „אַדריִאַ“ אָדער „בריסטאָל“, אָבער איר וועט זיך דאָרטן פֿילן אין דער היים. ווי זאָגט מען: „וואָס דאַרפֿסטו ריידן גויִיש, מע זאָל זען אַז דו ביסט אַ ייִד?“ אין אונדזערע קאַפֿעען דערלאַנגט מען נישט נאָר פֿריש געבעקס, נאָר אויך לײַכטע מאכלים, ווי למשל הערינג אין אַ זעמעלע פּוטער.
דאָס ייִדישע וואַרשע בענקט אַ ביסל נאָך די אַמאָליקע ליטעראַרישע קאַפֿעען, ווי למשל יחזקאל קאָטיקס קאַוויאַרניע אויף די נאַלעווקעס, וואָס שלום עליכם האָט פֿאַראייביקט אין זײַן „מנחם-מענדל“. אָבער אויך הײַנט צו טאָג האָבן מיר אַ ליטעראַרישן אָלימפּוס: דאָס איז דער בופֿעט בײַ דעם ליטעראַרישן פֿאַראיין, אויף טלאָמאַצקע 13. און וואָס איז שלעכט מיט טרינקען סתּם אַ קאַווע אין רובענטשיק-קאַפֿע, וואָס געפֿינט זיך אין מיטן דער ייִדישער גאָרטן, ד״ה קראַשינסקיס פּאַרק?
****
לאָמיר פֿאַרענדיקן מיט אַ תּפֿילה פֿון אַ וואַרשעווער ייִדענע, אַז דאָס קוגל זאָל איר געראָטן (אויף איר אייגן לשון):
קיגל קיגל יאַך מאַך דיך געטרײַ,
געטרײַ וועל יאַך דיך מאַכן,
מע זאָל אויס מיר נישט לאַכן.
אין אויוון זאָלסטע שטײַן,
אין מויל זאָלסטע צעגײַן,
גיט זאָלסט זײַן ווי יעקבֿ
און רויט ווי עשׂו.
The post Jewish cuisine in Warsaw, 1938 appeared first on The Forward.
Uncategorized
JD Vance continues to minimize right-wing antisemitism as fringe influencers gain ground
(JTA) — Vice President JD Vance again downplayed the idea that conservatives should safeguard their ranks against antisemitism, a week after his ally Tucker Carlson hosted yet another antisemitic conspiracy theorist on his web show.
Vance’s latest brief comments, made Tuesday during an interview with conservative radio host and CNN pundit Scott Jennings, came in response to Jennings asking, “Does the conservative movement need to warehouse anybody out there espousing antisemitism in any way?”
“No it doesn’t, Scott,” the vice president replied, toward the end of their interview.
Vance continued by asserting that conservatives, drawing on Christian influences, were welcoming of all backgrounds.
“I think we need to reject all forms of ethnic hatred, whether it’s antisemitism, anti-Black hatred, anti-white hatred,” he said. “And I think that’s one of the great things about the conservative coalition, is that we are, I think, fundamentally rooted in the Christian principles that founded the United States of America.”
He added, “And one of those very important principles is that we judge people as individuals. Every person is made in the image of God. You judge them by what they do, not by what ethnic group they belong to.”
Vance’s comments follow a series of similar remarks by the vice president over the past month as major right-wing groups such as Turning Point USA and the Heritage Foundation grapple with the growing influence of Nick Fuentes and other openly antisemitic forces. Vance has also indicated his own skepticism in the U.S.-Israel relationship and stated that stopping immigration is the best approach to fighting antisemitism.
One Jewish conservative analyst still employed with Heritage — after a slew of employees left for a competing group — criticized Vance’s latest comments.
“Need a better answer from @JDVance on why the conservative movement should not tolerate antisemitism than what is effectively the equivalent of @TheDemocrats’ ‘…and Islamophobia’ response,” Daniel Flesch, a Heritage policy analyst for the Middle East and North Africa, posted on the social network X.
Flesch referenced his contention that Democratic leaders’ stock answer to addressing antisemitism is that it must be paired with addressing Islamophobia, rather than treated as its own unique problem.
Among Jewish conservatives’ biggest areas of consternation within the party right now: Carlson, the media figure who has platformed Fuentes and other conspiracy theorists while also maintaining close ties with Turning Point, Heritage and Vance himself. This week in Israel’s Knesset, a lawmaker in Prime Minister Benjamin Netanyahu’s Likud party denounced Carlson and fellow podcaster Candace Owens by name in an English-language speech.
Last week Carlson continued to fan the flames by hosting Ian Carroll, a conspiracy theorist who has proclaimed “Israel did 9/11”; that “Israel did their best to embellish and enflame the history books” on the Holocaust; and that sex trafficker Jeffrey Epstein was “working on behalf of Israel.”
Carroll has made inroads in the conservative media sphere for a while. He appeared on Joe Rogan’s mega-popular podcast last year and, in 2024, moderated a campaign event for then-presidential candidate Robert F. Kennedy Jr., today President Donald Trump’s secretary of health and human services. Carroll’s appearance on Carlson’s show came after both Trump and Vance refused to denounce Carlson for his friendly interview with Fuentes last year.
In their Jan. 2 interview, Carroll and Carlson primarily discussed the 2017 mass shooting at a music festival in Las Vegas. Carroll shared numerous conspiracy theories about the events of that evening, during which the shooter also fired rounds at a jet fuel tank stored at a nearby airport.
“And then there’s things happening at the airport that are strange, that there’s some shooting happening at the airport. So it’s like, is this a gang war between the Italian mob and the Jewish mob? Is this a CIA operation that went wrong?” Carroll muses at one point. “Is this, like, a Mossad operation? Any of those things would need to fit the facts.”
Carroll continued, “In lieu of enough facts, you can try to fit a perpetrator to the facts and invent explanations that will work.”
Later in the interview, Carlson muses about Carroll directly to him, “I’ve never seen anybody come to prominence faster, ever, in our world. And that’s led to a lot of speculation that you’re, like, a CIA officer in disguise.”
Carroll then offers, “Or I’m like, Mossad.”
To which Carlson concludes, “My personal explanation is you’re just an amazing explainer and a diligent researcher, and you’re really interested in what’s true. And those are the three qualities that make a successful person in our world.”
The post JD Vance continues to minimize right-wing antisemitism as fringe influencers gain ground appeared first on The Forward.