Uncategorized
‘Let us go on this path, on the white path’
לאָמיר אין דעם הײַנטיקן טאָג פֿון באַפֿרײַונג און שׂימחה נישט פֿאַרגעסן די אַנדערע קרבנות פֿונעם 7טן אָקטאָבער 2023, און אויך נישט דאָס אַכזריות מיט וועלכן די מלחמה האָט זיך אָנגעהויבן. כּבֿוד זייער אָנדענק!
— מרים טרין, איבערזעצערין פֿונעם ווײַטערדיקן עסיי פֿון העברעיִש
1.
איך געדענק, ווען אַוואַד איז געווען קליין, אַ קליין קינד, האָבן איין מאָל ער און זײַנע ברידער געטאָן עפּעס אין דער היים, געמאַכט אַ באַלאַגאַן, ס׳איז געוואָרן אַ מהומה, און אַלע ברידער און שוועסטער האָבן געמאַכט דעם ויבֿרח, זיך צעלאָפֿן און נאָר ער איז דאָרט געבליבן, און איך קום צו, זע אים דאָרט זיצן אַזוי רויִק און קוקן אויף מיר. זאָג איך אים: ״פֿאַר וואָס שטייסטו נישט אויף? זעט אויס אַז דו האָסט דאָס געמאַכט דעם באַלאַגאַן!״ און ער שטייט פֿאַר מיר, ווי אַ שד! און זאָגט: ״פֿאַר וואָס ביסטו אויף מיר אין כּעס, טאַטע? אויב איך וואָלט דאָס געטאָן, וואָלט אויך איך אַנטלאָפֿן, אָבער איך האָב גאָרנישט נישט געטאָן, טאָ פֿאַר וואָס זשע זאָל איך אַנטלויפֿן?״ און איך האָב אים געגלייבט און אים געזאָגט: ״ווייסט וואָס? דו ביסט גערעכט, דאָס איז אמת, דו האָסט דאָס נישט געטאָן.״ ער האָט געהאַט אַ קאָפּ, דאָס אָ קינד. און ער האָט געהאַט קוראַזש, זיך מיר אַנטקעגנצושטעלן. און ער האָט געהאַט אַ גוט האַרץ.
ער האָט געהאַט אַ גרויס האַרץ. אין אונדזער דאָרף, אין איכסאַל, קומט מען נאָך אַלץ אונדז מנחם־אָבֿל זײַן, און עס איז געקומען זײַן לערערקע און אונדז געזאָגט, אַז ער האָט איר געברענגט אַ מתּנה צום געבורטסטאָג, ער האָט איר געברענגט אַ קליינע קייט, און אַן אַנדער לערערקע האָט אונדז דערציילט אַז ער האָט איר געברענגט אַ בלום. ער האָט געהאַט אַ האַרץ אַזאַ, נישט יעדעס קינד געדענקט אַזוי דעם געבורטסטאָג פֿון זײַן לערערקע, ער האָט געהאַט רשימות, פֿלעגט געדענקען דאַטעס, אַ געבורטסטאָג פֿון אַ מומע, אַ פֿעטער, פֿון זײַנע ברידער און אויך אין די ערטער וווּ ער האָט געאַרבעט, אין איחוד הצלה [אַן אָרגאַניזאַציע פֿאַר ערשטער גיכער הילף], אויך דאָרט האָט ער אַלעמען געדענקט און איז געווען דאָרט יעדן איינעמס חבֿר.
ער איז נישט געווען קיין בטלן. ער איז געווען אַ פֿלײַסיק קינד. נישט געווען קיין אַרבעט אין דעם אַמבולאַנס — פֿלעגט ער גיין אַרבעטן אין אַ חתונה־זאַל, זײַן אַ קעלנער. נישט געווען קיין אַרבעט דאָרט — פֿלעגט ער גיין זײַן אַ קוכער, העלפֿן דעם קוכער. ער האָט אויך געקענט קאָכן, פֿלעגט קאָכן אַלץ, פֿיש, פֿלייש, ראַקעלעך. און ער האָט געהאַט אַ גוטן קאָפּ, ער פֿלעגט גיין אין אַ חתונה־זאַל צו אַרבעטן דאָרט און דעם גאַנצן אָוונט פֿלעגט ער העלפֿן בײַ זײַן טיש, אויפֿנעמען מענטשן: ״הײַ, ווי קען מען אײַך העלפֿן, וואָס קען מען אײַך ברענגען?״ ער פֿלעגט זאָגן אַ גוט וואָרט און מען פֿלעגט אים געבן טרינקגעלט, פֿלעגט ער קומען אַהיים מיט טויזנט שקל. אַ קאָפּ האָט ער געהאַט, דאָס אָ קינד. ער איז געווען אַ גוט קינד. געווען אַ גוט קינד.
ער האָט זיך אָנגעהויבן אויף דאָקטער, אין געאָרגיע. זיך דאָרט געלערנט איין יאָר און צוריק, ס׳איז דאָרט געווען אַ באַלאַגאַן אין דער קאָראָנע־צײַט. אָבער ער האָט געהאַט פּלענער זיך אומצוקערן אַהין, ענדיקן זיך לערנען, ווערן אַ דאָקטער. די גאַנצע צײַט האָט ער געטראַכט פֿאָרויס. דערווײַל האָט ער אָנגעהויבן זיך לערנען זײַן אַ פּאַראַמעדיקער און אַרבעטן בײַ ״יאָסיס אַמבולאַנס״. ס׳איז דאָ אַ פֿירמע ״יוסיס אַמבולאַנס״ און מען האָט אים דאָרט געוואַלדיק ליב געהאַט, אים אויסגעלערנט זײַן אַ פּאַראַמעדיקער און אים געגעבן נאָך אַן אַרבעט און ער פֿלעגט דאָרט אַרבעטן שעהען לאַנג, שעהען לאַנג. כ׳האָב אים געזאָגט: ״לאָז דאָס אָפּ, דו ביסט די גאַנצע צײַט אונטער וועגנס.״, און ער האָט געזאָגט: ״ס׳איז מיר גוט, טאַטע.״ ער איז געווען אַ מענטש פֿון אַרבעט.
ער איז געווען אונדזער מיזיניק, דער קלענסטער, און פֿונדעסטוועגן פֿלעגט ער אונדז צום מערסטן העלפֿן. די גאַנצע צײַט פֿלעגט ער העלפֿן, קומען צו מיר אויף דער אַרבעט און מיר זאָגן: ״דו רו זיך אָפּ, טאַטע, זאָג מיר נאָר וואָס צו טאָן, וועל איך טאָן, דערקלער מיר וואָס צו טאָן, וואָס צוצוגעבן, וואָס צו פֿאַרבינדן, ווי אָנצושטעלן, דו רו זיך אָפּ.״ איך בין אַ בוי־אונטערנעמער, און ער איז געווען צוגעקלעפּט צו מיר און ליב געהאַט מיר כּסדר צו העלפֿן. אַ מאָל פֿלעגט ער גיין, צוריקקומען פֿון שול און מיר דאַן גרייטן עסן און געקומען מיטן עסן צו מיר אויף דער אַרבעט און מיר זאָגן, קום, זעץ זיך אַוועק און עס, טאַטע, און זאָג מיר וואָס צו טאָן.
און דאָס גאַנצע לעבן פֿלעגן מיר חלומען אין איינעם, געוואָלט אים בויען אַ הויז, אים קויפֿן אַ הויז און אים דערנאָך חתונה מאַכן, געווען גרויסע פּלענער, ער איז געווען דער מלאך אין אונדזער הויז, אַ מלאך, כּסדר פֿלעגט ער אַרומנעמען זײַנע שוועסטער, אַ קוש געבן, ער איז געווען דאָס ליכט דאָ, און איצט זײַנען מיר אַליין, קוקן זיך איינער דעם אַנדערן אין די אויגן אַלע פּאָר רגעס, שוין, נישטאָ, אונדזער לעבן צעשטערט. און אַלע נאַכט בעטן זיך זײַן מאַמע און איך אײַן, טוען תּפֿילה, ער זאָל אונדז קומען צו חלום, אָבער ער — אויך אין חלום קומט ער נישט. אינשאַללאַ, מיט גאָטס הילף וועט ער נאָך קומען צו אונדז צו חלום.
אַוואַד איז אַראָפּ אין דרום שוין דאָנערשטיק, ער האָט מיטגענומען מיט זיך דעם וואָגן מיטן מיניטראַקטאָר, ס׳איז געווען מיט אים דאָרט אַ מיניטראַקטאָר. ווען ער איז אַרויס פֿון דער היים, האָט ער נאָך אַלץ נישט גענוי געוווּסט, וווּהין ער פֿאָרט. פֿאַר וואָס? ווײַל מיט אַ וואָך פֿריִער איז געווען אַן אַנדער ענלעכע געשעעניש, אין דער געגנט פֿון דער ערבֿה [אַראָווע — געגנט אין דרום־ישׂראל] און אויך דאָרט האָט אַוואַד געאַרבעט ווי אַ פּאַראַמעדיקער, האָט ער געמיינט, ער גייט ווידער אַהין.
איידער ער איז אַרויס, האָט די מאַמע אים מיטגעגעבן עסן. אַוואַד האָט ליב געהאַט ברענגען עסן דער גאַנצער מאַנשאַפֿט, פֿלעגט ער זיי ברענגען לאַבאַנע [ווײַסן יאָגורט] וואָס מיר גרייטן אַליין, און בוימל, און זאַטאַר [געווירץ] און פּיטעס, אַלץ האָט ער געברענגט און מען פֿלעגט אַלץ ליב האָבן. ער פֿלעגט דאָס טאָן אַ סך. און שוין, איז אַוועקגעפֿאָרן, האָט אונדז געזאָגט: ״חבֿרה, איך פֿאָר אויף דרײַ טעג, בײַ־בײַ, זײַט געזונט.״ און איז אַוועק.
דאָנערשטיק האָט מען געהאַט אַ געשעעניש און פֿרײַטיק נאָך איינס, ער האָט דאָרט באַהאַנדלט עטלעכע מענטשן, געווען הייס, האָבן זיי זיך אויסגעטריקנט, האָט ער דאָרט געהאָלפֿן מענטשן. און בײַ נאַכט, בײַ נאַכט איז פֿאָרגעקומען אַ מסיבה. בסדר, ער איז געווען צוגעוווינט, ער איז געווען אויף אַ סך אַזעלכע געשעענישן, מענטשן קומען אַ מאָל, פֿילן זיך נישט גוט, חלשן אַוועק, נישט עפּעס ערנצטס. מסיבות, אַזוי איז דאָס.
אויף צו מאָרגנס, שבת, האָט ער אַפֿילו מיט קיינעם נישט גערעדט. מיר האָבן גאָרנישט נישט געוווּסט. איך בין בכלל געווען אין שפּיטאָל. פֿאַר וואָס? ווײַל איך, איך האָב געהאַט אַ ווייטיק אין די לונגען און פֿרײַנד האָבן מיר געהייסן גיין אין שפּיטאָל אויף אַן אונטערזוכונג. בלויז דערנאָך, מיטיקצײַט, האָבן מיר אָנגעהויבן פֿאַרשטיין וואָס געשעט, מיר האָבן אים אָנגעקלונגען און ער האָט נישט געענטפֿערט און ער האָט נישט גערעדט גאָרנישט. און איך בין אין שפּיטאָל, מיט אַ לונגען־ווייטיק, איך האָב נישט באַוויזן צו אָטעמען. און איך האָב נישט פֿאַרשטאַנען, פֿאַר וואָס איך באַווײַז נישט צו אָטעמען.
וואַלאַ, איצט פֿאַרשטיי איך.
4.
מיר ווייסן נישט קיין סך. מיר האָבן נאָך נישט אויסגעפֿאָרשט, נישט גערעדט מיט קיינעם. וואָס מיר ווייסן: אַז עס האָבן זיך אָנגעהויבן די ראַקעטן און דאַן איז אָנגעקומען די ערשטע כוואַליע טעראָריסטן און זיי האָבן דאָרט געשאָסן און געוואָרפֿן גראַנאַטן, איך ווייס נישט וואָס זיי האָבן געוואָרפֿן, און די מענטשן דאָרט זײַנען פֿאַוווּנדיקט געוואָרן אין האַנט, אין פֿוס, אין דעם און יענעם, האָט מען זיי גענומען באַהאַנדלען, ער איז אַ פּאַראַמעדיקער, ער און די שוועסטער וואָס איז געווען צוזאַמען מיט אים האָבן זיי אָנגעהויבן באַהאַנדלען, פֿאַרבינדן זייערע וווּנדן, זיי צו העלפֿן, זיי האָבן דאָרט באַהאַנדלט אַ סך פֿאַרוווּנדיקטע גלײַך בײַם אָנהייב. און ער, ער האָט געהאַט אַ מיניטראַקטאָר, ער איז אַהין און צוריק, און געברענגט פֿאַרוווּנדיקטע צום געצעלט, איז ווידער און ווידער אַוועק צום שטח פֿון דער מסיבה, געפֿירט פֿאַרוווּנדיקטע, אַזוי איז דאָס געווען. און דאַן האָבן אָנגעהויבן זיך באַווײַזן טעראָריסטן, אַרומשיסן דאָרט, אויפֿרײַסן, און אַלע זײַנען אַנטלאָפֿן, אַלע פּאַראַמעדיקערס דאָרט זײַנען אַנטלאָפֿן, און ס׳איז געווען דאָרט מיט אים אַ מיידל, אַ שוועסטער, אַ מיידל, און זי האָט גענומען וויינען און ער האָט זי אַרומגענומען און איר געזאָגט: „איצט האָבן מיר נישט קיין צײַט פֿאַר דעם. שטעל זיך אויף און לאָמיר זײַן שטאַרק! זאָלסט זײַן געבענטשט! שטעל זיך אויף!“ און דאָס זעלביקע האָט ער געזאָגט אַ בעדויִנער יונגן־מאַן וואָס איז דאָרט געווען. ער האָט זיי געהאָלפֿן אַנטלויפֿן פֿון דעם אָרט. און אַלע זײַנען טאַקע, טאַקע אַנטלאָפֿן און דער צווייטער פּאַראַמעדיקער האָט אים געזאָגט: ״אַוואַד, שוין, אַנטלויף! זײַ נישט קיין נאַר, לויף!״ דאַן האָט אַוואַד אים געזאָגט: ״דו אַנטלויף, איך וועל זיך אַן עצה געבן מיט זיי.״ דאָס זײַנען די לעצטע ווערטער וואָס אַוואַד האָט אים געזאָגט: ״איך וועל זיך אַן עצה געבן מיט זיי.״ ער האָט געמיינט, אַז ער וועט רעדן מיט זיי אויף אַראַביש, רעדן, מישטיינס געזאָגט, מיט זיי וועגן דעם קאָראַן אָדער עפּעס אַזוינס. ער האָט געמיינט, ער קען זײַן דער מלאך פֿון דער דאָזיקער מלחמה. ער האָט נישט געוווּסט אַז זיי, סע אַרט זיי נישט, נישט דאָס און נישט גאָרנישט. איז ער דאָרט געבליבן. ער איז געבליבן דאָרט, וווּ די פֿאַרוווּנדיקטע. ער האָט זיי נישט פֿאַרלאָזן. כאָטש ער איז געווען דער ייִנגסטער אין זייער מאַנשאַפֿט, איז ער דער וואָס איז געבליבן אויפֿפּאַסן איינער אַליין אויף זיי. און פֿון דאָרט האָט ער געשריבן יוסין, דעם באַלעבאָס פֿון דעם אַמבולאַנס, ער האָט אים געשריבן: ״מיר זײַנען אין אַ באַלאַגאַן דאָ, מיר געפֿינען זיך אין אַ מלחמה, מיר דאַרפֿן הילף, וווּ איז די מדינה, אַ סך מענטשן קומען אַהער, אין אויטאָס, צו פֿוס.״ 10 אַ זייגער אין דער פֿרי האָט ער אים געשריבן. און דאַן זײַנען אויך אַהין צו אים געקומען נאָך פֿאַרוווּנדיקטע און ער האָט אויך זיי באַהאַנדלט, איז געווען דאָרט אַליין און האָט זיי באַהאַנדלט און אַ טייל פֿון זיי, טייל פֿאַרוווּנדיקטע זײַנען שפּעטער געראַטעוועט געוואָרן. דאָס איז פֿאַר וואָס דער פּרעזידענט וואָס איז דאָ געווען, האָט מיר געזאָגט אַז אַוואַד איז אַ קריגסהעלד. ער איז דערהרגעט געוואָרן דאָרט, אין דעם געצעלט, זיי האָבן אים אַרײַנגעשאָסן צוויי קוילן אין האַרץ, צוויי קוילן, פּונקט אין דער לינקער זײַט. און ווען מיר האָבן געפֿונען זײַן טויטן גוף, האָט מען אים געפֿונען מיט באַנדאַזשן אין די הענט. ער האָט נאָך געהאַלטן אין אַרומלויפֿן מיט באַנדאַזשן. דאָס איז וואָס איז אים וויכטיק געווען צו טאָן, פֿאַרמאַכן די וווּנדן פֿון די פֿאַרוווּנדיקטע. נאָר זײַנע וווּנדן איז נישט געווען קיינער ווער סע זאָל זיי פֿאַרמאַכן. און ווען איך בין געקומען אים זען, ווען מען האָט מיר געברענגט דעם טויטן גוף, ווען איך האָב אים געזען, איז ער געווען אין דעם אָרון מיט אַ שמייכל! און די מענטשן האָבן אים אונטערגעזוכט און מיר געזאָגט, ער איז אין גאַנצן ריין, ווי נײַ, עס פֿעלט אים נישט גאָרנישט, אַחוץ צוויי לעכער אויף דער לינקער זײַט, דאָרט וווּ דאָס האַרץ. און זײַן פּנים איז געווען שיין, שיין. ער איז געווען אַ מלאך אין אָרון. אַ מלאך. אַ חתן! סאַראַ פּנים ער האָט געהאַט. ווער עס האָט אים געזען, וואַלאַ, אַוואַד איז אַ גרעסערער קראַסאַוועץ ווי ער איז געווען בײַם לעבן.
- ווער איז אַלץ נישט געווען אויף זײַן לוויה! עס זײַנען געווען מוסולמענער, דרוזן, קריסטן, ייִדן, טשערקעסן, ווער איז אַלץ נישט געווען אויף אַוואַדס לוויה. בײַ אונדז — פֿרויען טאָרן נישט אַרויס אויף קיין לוויות, אָבער אַלע פֿרויען זײַנען געשטאַנען אַזוי אויף די גאַסן! אַלע זײַנען געשטאַנען אויף די גאַסן און געקוקט אויפֿן אָרון. ווער איז אַלץ נישט געווען אויף דער לוויה, ווער האָט אַלץ נישט תּפֿילה געטאָן. איך האָב אַ חבֿר אַ רבֿ וואָס האָט תּפֿילה געטאָן פֿאַר אַוואַדן, איך האָב אַ חבֿר אַ בישאָף פֿון נצרת [נאַצערעס] וואָס האָט תּפֿילה געטאָן פֿאַר אַוואַדן. און דערנאָך זײַנען געקומען מענטשן אונדז צו טרייסטן, מענטשן וואָס איך קען זיי נישט! אַראַבער, ייִדן, געקומען פֿון מודיעין [מאָדיִיִן — אַ שטאָט], געקומען פֿון צפֿון, מיר געזאָגט „איך האָב געהערט וועגן דײַן זון“, מיך אַרומגענומען און איך האָב זיי אויפֿגענומען, איך נעם אויף יעדן גאַסט, יעדן מענטשן.
אַוואַד איז געווען דאָס קינד פֿון גאַנצן דאָרף. נישט מײַן זון. די מענטשן אין דאָרף האָבן מיר נישט געזאָגט ״מיר פֿילן מיט מיט דיר״, ניין! זיי האָבן געזאָגט: ״אַוואַד איז אונדזער זון! דאָס איז דער זון וואָס איז אַרויס פֿון אונדזער היים!״ אַזוי האָבן אַלע מיר געזאָגט. און איך שווער, איך האָב צוגעקראָגן כּוח פֿון די דאָזיקע מענטשן. איך בין אַ וויינער, איך בין אַ שפּירעוודיקער מענטש, אָבער איך בין געשטאַנען און אויפֿגענומען די מענטשן. טויזנטער, טויזנטער מענטשן זײַנען געווען. און זיי האָבן מיר געגעבן דעם כּוח. זיי האָבן מיך געבענטשט מיט כּוח.
איך, שוין — איך האָב שוין געקראָגן מײַן פּאָרציע אומגליק. אָבער איך טו תּפֿילה, איך טו תּפֿילה אַז איצט נאָך דעם וואָס עס איז אונדז געשען, זאָלן מיר קענען לעבן רויִק, לעבן בשלום, מיר מוזן בײַטן אונדזער לעבן, מיר מוזן צוזאַמען אָננעמען איינער דעם צווייטן, גוט לעבן צוזאַמען, מיר קענען זײַן אַ מדינה אַ מחיה, אַ וועלט אַ מחיה, איך ווייס נישט, פֿאַר וואָס מיר זײַנען אַזוי. פֿאַר וואָס איז דאָס לעבן אַזוי. פֿאַר וואָס דאַרף מען לעבן אַזוי, איך ווייס נישט.
פֿאַר וואָס זאָל נישט זײַן רויִק, פֿאַר וואָס זאָל נישט זײַן שלום? פֿאַר וואָס קענען נישט אַלע לעבן צוזאַמען. איך, ווי לאַנג דאַרף איך לעבן. זיבעציק, אַכציק, נײַנציק, לסוף גיי איך אַוועק פֿון דער אָ ערד. די אָ ערד איז נישט מײַנע און נישט קיינעמס נישט. טאָ לאָמיר לעבן רויִק, לאָמיר לעבן אַזוי, איינער זאָל ליב האָבן דעם צווייטן, איינער זאָל האָבן דרך־ארץ פֿאַר דעם צווייטן. ווי איז געשען, אַז מיר דאָ, זײַנען געוואָרן חיות. ווי האָט גאָט אונדז געשאַפֿן, ווי לאָזט גאָט אונדז לעבן. אַפֿילו בײַ חיות איז דאָס האַרץ בעסער ווי אונדז.
און באמת, איך בין גרייט דאָס אָנצונעמען, מוותּר צו זײַן אויף אַוואַדן און זאָגן, יאַללאַ, דאָס איז בײַ מיר געווען דער לעצטער אומגליק, אָבער פֿון איצט אָן וועט ווערן בעסער, רויִקער, ליכטיקער. אינשאַללאַ. אינשאַללאַ! זאָלן מיר גיין אויף דעם דאָזיקן וועג, אויף דעם ווײַסן וועג. לאָמיר מאַכן פֿון ס׳נײַ ליכט!
איבערגעזעצט פֿון העברעיִש: מרים טרין
The post ‘Let us go on this path, on the white path’ appeared first on The Forward.
Uncategorized
How a law used to protect synagogues is now being deployed against ICE protesters and journalists
After a pro-Palestinian protest at a New Jersey synagogue turned violent in October, the Trump administration took an unusual step — using a federal law typically aimed at protecting abortion clinics to sue the demonstrators.
Now, federal authorities are attempting to deploy the same law against journalists as well as protesters against Immigration and Customs Enforcement amid the agency’s at times violent crackdown in Minneapolis.
Former CNN anchor Don Lemon, a local journalist, and two protesters were arrested after attending a Jan. 18 anti-ICE protest at a church in St. Paul, Minnesota, Justice Department officials said Friday. Protesters alleged the pastor at Cities Church worked for ICE.
The federal law they are accused of violating, the Freedom of Access to Clinic Entrances Act, or FACE, prohibits the use of force or intimidation to interfere with reproductive health care clinics and houses of worship.
But in the three decades since its passage in 1994, the law had almost entirely been deployed against anti-abortion protesters causing disruptions at clinics.
That changed in September of last year, when the Trump administration cited the FACE Act to sue pro-Palestinian demonstrators at Congregation Ohr Torah in West Orange, New Jersey.
It was the first time the Department of Justice had used the law against demonstrators outside a house of worship, Harmeet Dhillon, an assistant attorney general for the department’s civil rights division, said at the time.
The novel legal strategy — initially advanced by Jewish advocacy groups to fight antisemitism — is now front and center in what First Amendment advocates are describing as an attack on freedom of the press.
“I intend to identify and find every single person in that mob that interrupted that church service in that house of God and bring them to justice,” Dhillon told Newsmax last week. “And that includes so-called ‘journalists.’”
How the law has been used
The FACE Act has traditionally been used to prosecute protesters who interfere with patients entering abortion clinics. Conservative activists have long criticized the law as violating demonstrators’ First Amendment rights, and the Trump administration even issued a memo earlier this month saying the Justice Department should limit enforcement of the law.
But in September, the Trump administration applied the FACE Act in a new way: suing the New Jersey protesters at Congregation Ohr Torah.
They had disrupted an event at the Orthodox shul that promoted real estate sales in Israel and the West Bank, blowing plastic horns in people’s ears and chanting “globalize the intifada,” a complaint alleges.
Two pro-Israel demonstrators were charged by local law enforcement with aggravated assault, including a local dentist, Moshe Glick, who police said bashed a protester in the head with a metal flashlight, sending him to the hospital. Glick said he had acted in self defense, protecting a fellow congregant who had been tackled by a protester.
The event soon became a national flashpoint, with Glick’s lawyer alleging the prosecution had been “an attempt to criminalize Jewish self-defense.” Former New Jersey Gov. Phil Murphy pardoned Glick earlier this month.
The Trump administration sued the pro-Palestinian protesters under the FACE Act, seeking to ban them from protesting outside houses of worship and asking that they each pay thousands of dollars in fines.
At the time, Nathan Diament, executive director of the Orthodox Union Advocacy Center, told JNS he applauded the Trump administration “for bringing this suit to protect the Jewish community and all people of faith, who have the constitutional right to worship without fear of harassment.”
Diament did not respond to the Forward’s email asking whether he supported the use of the FACE Act against the Minneapolis journalists and protesters.
Mark Goldfeder, CEO of the National Jewish Advocacy Center, a pro-Israel group that says it uses legal tools to counter antisemitism, did not express concern over the use of the FACE Act in the Minnesota arrests — and emphasized the necessity of protecting religious spaces from interference.
“The idea that ‘you can worship’ means nothing if a mob can make it unsafe or impossible,” Goldfeder wrote in a statement to the Forward. “So if you apply it consistently: to protect a church in Minnesota, a synagogue in New Jersey, a mosque in Detroit, what you are actually protecting is pluralism itself.”
Goldfeder has also attempted to use the FACE Act against protesters at a synagogue, citing the law in a July 2024 complaint against demonstrators who had converged on an event promoting Israel real estate at Adas Torah synagogue in Los Angeles. That clash descended into violence.
The Trump administration Justice Department subsequently filed a statement of interest supporting that case, arguing that what constituted “physical obstruction” at a house of worship under the FACE Act could be interpreted broadly.
Now, similar legal reasoning may apply to journalists covering the Sunday church protest in Minneapolis. Press freedom groups have expressed deep alarm over the arrests, arguing that the journalists were there to document, not disrupt.
The arrests are “the latest example of the administration coming up with far-fetched ‘gotcha’ legal theories to send a message to journalists to tread cautiously,” said Seth Stern, chief of advocacy for Freedom of the Press Foundation. “Because the government is looking for any way to target them.”
The post How a law used to protect synagogues is now being deployed against ICE protesters and journalists appeared first on The Forward.
Uncategorized
Nearly 90% of Turkish Opinion Columns Favor Hamas, Study Shows
Pro-Hamas demonstrators in Istanbul, Turkey, carry a banner calling for Israel’s elimination. Photo: Reuters/Dilara Senkaya
About 90 percent of opinion articles published in two of Turkey’s leading media outlets portray the Palestinian terrorist group Hamas in a positive or neutral light, according to a new study, reflecting Ankara’s increasingly hostile stance toward Israel.
Earlier this week, the Israel-based Jewish People Policy Institute released a report examining roughly 15,000 opinion columns in the widely read Turkish newspapers Sabah and Hürriyet, revealing that Hamas is often depicted positively through a “resistance movement” narrative portraying its members as “martyrs.”
For example, Turkish journalist Abdulkadir Selvi, writing in Hürriyet, described the assassinated Hamas leader Ismail Haniyeh as “a holy martyr not only of Palestine but of Islam as a whole” who “fought for peace,” while portraying Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu as “the new Hitler.”
JPPI also found that most articles in these two newspapers took a neutral stance on the Hamas-led invasion of and massacre across southern Israel on Oct. 7, 2023, offering almost no clear condemnation of the attacks and failing to acknowledge the group’s targeting of civilians.
Some journalists even went so far as to praise the violence as serving the Palestinian cause, the study noted.
In one striking example, Hürriyet published an article just one day after the attack, lauding the “resistance fighters” who carried out a “mythic” assault on the “Zionist occupying regime” and celebrating the killings.
In other cases, some journalists went as far as to portray Hamas as treating the Israeli hostages it kidnapped “kindly,” denying that the terrorist group had tortured and sexually abused former captives despite clear evidence.
“There was not the slightest indication that the Israelis released by the Palestinian resistance had been tortured,” Turkish journalist Hilal Kaplan wrote in Sabah, denying claims that the hostages had suffered brutal abuse.
“They all looked exactly the same physically as they did on Oct. 6, 2023, more than a year later,” he continued.
Prof. Yedidia Stern, president of JPPI, described the study’s findings as “deeply troubling,” urging Israeli officials not to overlook the Turkish media’s positive portrayal of Hamas and denial of its abuses.
“We must not normalize incitement and antisemitism anywhere in the world – certainly not when it comes from countries with which Israel maintains diplomatic relations,” Stern said in a statement.
According to the study, nearly half of the columns expressed a positive view of Hamas, while approximately 40 percent took a neutral position.
The analysis also found that around 40 percent of opinion columns mentioning Jews or Judaism contained antisemitic elements, with some invoking “Jewish capital” to suggest global power, while others compared Zionism to Nazism or depicted Jews as immune from international criticism.
For instance, two weeks after the Oct. 7 atrocities, Turkish journalist Nedim Şener wrote in Hürriyet that global Jewish capital and control over media and international institutions had brought the United States and Europe “to their knees,” allowing Israel to carry out a “genocide against Palestinians in Gaza.”
Uncategorized
ADL appoints former head of embattled Gaza aid foundation to its board
The Anti-Defamation League named Rev. Johnnie Moore, who led the controversial Gaza Humanitarian Foundation, to its board of directors last week.
Moore became the public face of the foundation over the summer as it faced blame for hundreds of Palestinian civilians being killed while attempting to access aid at distribution centers that critics said were risky and inefficient.
But the ADL described the foundation, which was created with support from the U.S. and Israeli governments, as a “historic effort to provide nearly 200 million meals for free to the people of Gaza,” in a press release.
The ADL’s leadership has become more protective of Israel in recent years as it has shifted away from its historic work on civil rights issues unrelated to antisemitism. That change included a 2017 reworking of its governance structure, which had been run by a committee of several hundred lay leaders, to a more traditional nonprofit board.
The United Nations reported in August that 859 Palestinians had been killed near the Gaza Humanitarian Foundation sites, mostly by the Israeli military. Doctors Without Borders said that the centers had “morphed into a laboratory of cruelty” with children being shot and civilians crushed in stampedes.
Moore’s role involved defending the organization. He blamed Hamas and the United Nations for causing mass starvation in Gaza and presented the Gaza Humanitarian Foundation as the best means of distributing food to civilians without allowing it to be diverted to militants.
“Hamas has been trying to use the aid situation to advance their ceasefire position,” Moore said during a July presentation to the American Jewish Congress.
The foundation shut down in December.
An evangelical leader and former campaign adviser to President Donald Trump’s with no background in international aid prior to his work with the foundation in Gaza, Moore brings a Christian perspective to the ADL’s board at a time when evangelicals are increasingly divided over Israel and antisemitism. “As a Christian, I consider it a responsibility to stand alongside ADL in this critical moment for the Jewish community and for our nation,” he said in the statement announcing his appointment.
He was appointed alongside Stacie Hartman, an attorney and lay leader based in Chicago, and Matthew Segal, a media entrepreneur who former President Joe Biden named to the U.S. Holocaust Memorial Council. They join a mix of philanthropists and business leaders, including Jonathan Neman, the CEO of salad chain Sweetgreen, and Max Neuberger, the publisher of Jewish Insider.
The post ADL appoints former head of embattled Gaza aid foundation to its board appeared first on The Forward.