Uncategorized
For Josh Shapiro, a run for governor borne of Jewish identity and political ambition
(JTA) — On the day before he was set to be sworn in as Pennsylvania’s governor, Josh Shapiro had somewhere important to be: the Jewish community center in the state capital of Harrisburg.
Shapiro and his family spent Monday volunteering at the Alexander Grass Campus for Jewish Life, which was hosting a Martin Luther King Day celebration for the region.
It was an erev-inauguration stop that made sense for Shapiro, elected in November over a Republican whose campaign was continually mired in antisemitism allegations. From his stint as Pennsylvania’s attorney general to his gubernatorial campaign ads to his victory speech, Shapiro has long woven his Jewish identity into his politics — making him an archetype for a new breed of Jewish politician.
“They seem above politics because they exude pride,” said Scott Lasensky, a professor of American Jewish studies at the University of Maryland, about Shapiro and other Jewish politicians who demonstrate comfort with their identity. “It offers a much-needed respite from the reactive, defense posture that has seized the community.”
As Shapiro is sworn in Tuesday on a stack of three Hebrew Bibles — including the one that was on the bimah when a gunman massacred 11 Jewish worshipers in a Pittsburgh synagogue in 2018 — the novelty becomes reality: A Jewish day school grad and dad is now one of the most influential elected officials in the United States.
“You’ve heard me quote my scripture before, that no one is required to complete the task, but neither are we free to refrain from it, meaning each of us has a responsibility to get off the sidelines, to get in the game and to do our part,” Shapiro said in his victory speech in November, referring to the famous passage in Pirkei Avot, the compilation of ethical teachings excerpted from early Jewish writings.
It’s a speech that Shapiro’s friends, teachers and associates could have envisioned decades ago. In interviews with the Jewish Telegraphic Agency, nearly a dozen of them said Shapiro, 49, has openly melded Jewishness and activism since his early teens, practicing a politics of bringing together disparate communities with his Jewish identity at the core.
“He gets done what he needs to get done, what he wants to get done,” said Robin Schatz, the director of government affairs at the Jewish Federations of Greater Philadelphia. “And it is always in that framework of Jewish values.”
Schatz contrasted Shapiro’s openness about his Jewish identity with one of his Jewish predecessors as governor, Ed Rendell, for whom Schatz worked when Rendell was mayor of Philadelphia.
“Josh shows up for us just by being so proudly Jewish and that is really something because Rendell, who I worked for and who I love, I mean, he never hid his Jewishness, but he didn’t wear it on his sleeve,” she said.
Perhaps Shapiro’s most direct antecedent is Joe Lieberman, the Orthodox former Connecticut senator who was Al Gore’s vice presidential running mate in 2000. Lieberman, the first Jew on a major-party presidential ticket, recalled being ridiculed and questioned by Jewish groups for expressing his faith at campaign events.
That hasn’t happened for Shapiro, who is part of a relatively younger generation including congresspersons Elaine Luria of Virginia and Becca Balint of Vermont who express unabashed Jewish identities when campaigning among the broader public. Luria and two others just left Congress: Andy Levin of Michigan, who was defeated in last year’s primary after redistricting, and Ted Deutch, a Florida Democrat who last year made the transition this year to leading the American Jewish Committee. None of them wears a kippah on the campaign trail or strictly observes Shabbat, as Lieberman did, but all infuse Jewishness in their public comments and personas.
What separates Shapiro is his outsized success in a competitive race in a swing state — a record that has insiders bandying about his name as a potential presidential candidate one day.
Shapiro’s political orientation was apparent early on. Fresh out of his bar mitzvah, a 13-year-old Shapiro looked forward to his chats with Mark Aronchick, who was a leader with Josh’s parents, Steven and Judi, in the movement for Soviet Jewry in the Philadelphia area.
Shapiro centered his bar mitzvah on a letter-writing campaign to free a refusenik, a Jew whose intended emigration was blocked by the USSR’s cruel bureaucracy, and he liked to ask Aronchick about the movement, about organizing activism. But then the conversations took a turn Aronchick didn’t expect. Josh wanted to know about running a big city.
“I had been the chief lawyer for the city of Philadelphia in the early 80s,” recalled Aronchick, who became a mentor to Shapiro. “He was fascinated when we talked about that.”
In an interview last year with the Forward, after a campaign event with union organizers, Shapiro said he understood organizing as an effective tool when he was 6 and he joined his parents in campaigning for the release of Jews in the Soviet Union. (The refusenik who was the focus of Shapiro’s bar mitzvah activism, made it out in time to attend Shapiro’s bar mitzvah, which earned Shapiro Philadelphia news coverage.) Shapiro’s parents “set a very good example for me to live a life of faith and service,” he said.
From left: Then-Democratic candidate for U.S. Senator John Fetterman, former President Barack Obama, Josh Shapiro and President Joe Biden at a rally at the Liacouras Center in Philadelphia, Nov. 5, 2022. (Mark Makela/Getty Images)
Sharon Levin taught Shapiro government at Akiba Hebrew Academy (now called Jack M. Barrack Hebrew Academy) and said he stood apart at an age when boys interested in politics tend to flex their intellectual muscles through outspoken opinions and grandstanding.
“This was a pretty difficult group of kids, I don’t mean problematic, but kids who like to argue, to debate every point,” she said. “And Josh believes in cooperation, I think of him in those days as a team-builder.”
Todd Eisenberg, now a Montgomery County judge, recalled playing basketball with Shapiro for the high school team.
“He was the point guard so he was always the leader of everything,” Eisenberg said. “And he would always try to get everybody involved and make everybody feel like they’re a part of the process.”
Eisenberg was impressed by Shapiro’s leadership but not surprised — Shapiro had been pulling together kids from across the playground since first grade, when they first met.
“You know how kids are in cliques or they’re picking on other kids, he was never like that,” he said. “He was always nice to everybody involved in everything.”
In high school, Eisenberg said, Shapiro organized a chapter of Students Against Drunk Driving. “I remember him standing up for everybody and being a part of everything,” he said.
Shapiro ran for student president and lost, to classmate Ami Eden (who is now CEO of the Jewish Telegraphic Agency’s parent company, 70 Faces Media). Shapiro has for decades told people it was the only race he lost.
Levin, his government teacher at Akiba, said Shapiro had a realistic assessment of his skills and what he needed to do to succeed. He went to the University of Rochester, qualifying for the Division III basketball team, but soon realized that excellence on the Akiba court was mediocrity in an NCAA setting, she recalled.
“So he said, ‘my fallback from school was government,’ and he was the first sophomore ever to be student president at the University of Rochester,” she said. “I knocked on every door,” Shapiro recalled to Philadelphia Magazine in 2007.
From Rochester, he moved to a series of legislative aide positions in the 1990s on Capitol Hill, working for Pennsylvania Rep. Joe Hoeffel and New Jersey Sen. Robert Torricelli. His bosses remember a guy in his early 20s who was soon supervising staffers, and his colleagues recall not minding. Shapiro was pleasant, they say, but clearly on a track for greater things.
“No one ever worked for me who was as bright and focused, with such steely determination,” Torricelli told The Philadelphia Inquirer last year.
By the time he was 31, in 2004, Shapiro was running for his first elected position as a Pennsylvania state representative. He ran against Jon Fox, a Jewish Republican who had been a congressman. Shapiro impressed people in the district with his lowkey straightforwardness, said Betsy Sheerr, a Jewish lay leader and a Democrat who was friendly with both candidates, and that provided a contrast with Fox, who would shift his positions depending on the listener.
“We used to joke that John Fox was multiple choice, you know that one day he was pro-choice and the next day he wasn’t,” Sheerr recalled. “With Josh, there never has been any confusion about where he stands on things.”
Within two years, Shapiro rose to statewide prominence when he brokered a deal to break a deadlock in the state house, where Democrats had a one-seat majority. Under Shapiro’s plan, Democrats would back a moderate Republican, Denny O’Brien, to keep the scandal-plagued incumbent speaker, Republican John Perzel, from reelection. As soon as he got the job, O’Brien named Shapiro deputy speaker.
Shapiro’s backers cite the now-legendary episode as a sign of Shapiro’s leadership; his detractors say it is a signal of his self-promotion and gamesmanship. In 2008, Shapiro turned on a one-time mentor, Democratic state Rep. Bill DeWeese, saying he should step down from the party leadership because of corruption investigations. (DeWeese and Perzel both ended up serving time in prison.)
Schatz said Shapiro remained sensitive to the issues affecting the Jewish community, helping expand Medicare assistance for the elderly, instituting Holocaust education and targeting terrorist-backing countries like Iran for sanctions.
A moderate Democrat, he also stood out for breaking with the establishment. Aronchick recalled Shapiro in 2004 seeking the endorsement of Howard Dean, the former Vermont governor who was then a standard bearer for progressives.
“Josh is a consensus builder,” he said. “Others might think, ‘Do I look too progressive?’ It wasn’t a thought on Josh’s mind.”
In 2008, Shapiro was among just a handful of establishment Democrats who endorsed Barack Obama for president in a state that Hillary Clinton won in the primaries. Shapiro defended Obama when his former pastor Jeremiah Wright, came under fire for antisemitic comments.
Obama did well enough in the state, Shapiro told JTA at the time, that he believed he would do well nationally. “I think that demonstrates that the hype that Senator Obama had a problem with the Jewish community was just that — it was hype. It was not reality.” He would be proved right.
The Democratic machine killed off the “deputy speaker” title in 2009, leading the Philadelphia Jewish Exponent to muse, “The Once-Lofty Shapiro; Has He Been Brought Down a Few Pegs?”
But Matt Handel, a onetime Republican activist who left the party after Donald Trump was elected president, said that while Shapiro made enemies in the statehouse, he never let it get to him.
“He can be angry about things, you know, he can find them offensive. But if you watch him speak, he maintains control of what he says and how he responds,” said Handel, who interacted with Shapiro when Handel chaired the Pennsylvania Jewish Coalition, a statewide advocacy body.
Shapiro soon was looking elsewhere: He ran for and won a spot on the three-member Montgomery County Board of Commissioners, where he was elected chairman, effectively the mayor of the populous and prosperous suburban Philadelphia area.
Levin, his high school teacher, recalled a call Shapiro made when he was considering a run for the U.S. Senate.
“What he said was, if, if I end up going to Washington, I’m gonna do a Biden, you know, back and forth on the train, because it’s so important for my kids to remain at the school where I went to school.” A while later he called back.
He said, “You know, I’m not a legislator. I’m an executive.” (Levin remains close to Shapiro and his family; last fall, she ran into Shapiro and his daughter Sophia, who led student outreach during his campaign, at an airport in San Antonio. “Look who I saw!” she said in an email, photos of hugs attached.)
In 2016, Shapiro was elected Pennsylvania attorney general. He led battles against Trump’s efforts to limit entry to the United States of people from a number of Muslim-majority countries, and to keep Trump acolytes from overturning his 2020 loss in the state. He also led a widely publicized investigation of child abuse in the Roman Catholic church.
Shapiro’s gubernatorial campaign launch last April was an ad in which he declared, “I make it home Friday nights for Sabbath dinner,” while the camera closed on challahs. (It also stars his four kids and his wife, Lori, whom he refers to as his “high school sweetheart.”)
Josh Shapiro embraces his wife, Lori Shapiro, on stage after giving a victory speech to supporters at the Greater Philadelphia Expo Center in Oaks, Penn., Nov. 8 2022. (Mark Makela/Getty Images)
Shapiro’s ultimate victory was especially sweet to many Jews because he defeated a Republican, Doug Mastriano, who had centered Shapiro’s Jewishness, but not in a positive way. Mastriano had allied with an outspoken antisemite, Andrew Torba, the founder of the far-right social media site, Gab, paying for promotion on Gab and accepting a donation from Torba. (Mastriano renounced antisemitism, but pointedly, not Torba.) Mastriano also mocked the Jewish school Shapiro attended and where he sends his four children.
It is a source of delight to Shapiro and his backers that his open Jewish identity did not alienate Pennsylvanians; indeed, he fared well in the conservative center of the state, a fact that his campaign boasted about in an email sent to the media a week after the election, when most campaigns are wrapping up business.
“Josh Shapiro won Beaver, Berks, Cumberland, and Luzerne counties — significantly outperforming Joe Biden’s margins in 2020 and flipping those counties blue,” the campaign said, attaching a chart showing the flips. “From the very beginning of his campaign, Josh vowed to go everywhere. That meant campaigning heavily where other Democrats don’t often win and investing in communities across the state.”
Jill Zipin, a longtime Shapiro backer who leads Democratic Jewish Outreach Pennsylvania, said Mastriano’s Christian nationalism did not play well in a state that was founded on religious freedoms. “Pennsylvania was founded on religious pluralism, it was founded by Quakers,” she said. “Anyone of any religious stripe was welcome.”
Mastriano’s team, toward the end of the campaign, appeared to notice the resonance Shapiro’s beliefs had among Pennsylvanians. His surrogates pivoted to claiming Shapiro was not a genuine Jew, with one consultant saying Shapiro’s defense of abortion rights made him inauthentic, and Mastriano’s wife claiming she and her husband loved Israel more than Jews did.
The moves may have backfired, said Schatz. Shapiro’s Jewish expression, she said, “was a way of actually relating to religious conservatives. They say that ‘maybe he doesn’t follow our religion, but because he does have a belief, he’s a religious person.’”
In a sign of his polish with Pennsylvanians, Shapiro’s margin of victory was substantially wider than that of John Fetterman, the Democrat elected to the state’s open Senate spot.
“While we won this race — and by the way, we won it pretty convincingly — I want you to know, the job is not done, the task is not complete,” Shapiro said during his victory speech, prompting 15 seconds of cheers and applause.
Shapiro has stayed largely out of the public eye since his election, instead focusing on putting together a transition team and preparing for his inauguration on Tuesday. He did not respond to JTA’s requests for an interview.
That transition team bears signs of Shapiro’s long and deep Jewish ties. Marcel Groen, a retired attorney on the economic development advisory committee, first met the new governor because he attended synagogue with Shapiro’s father. He became a mentor to the inchoate politician, who several years ago recruited Groen’s mother, a Holocaust survivor, to speak to incarcerated teens.
During the encounter, which Groen and Shapiro did not make public at the time, the teens went from standoffish to hugging 93-year-old Sipora Groen after hearing her story. (Sipora died in 2017.) It was, Groen said, typical of Shapiro’s approach to changing hearts and minds: “Josh realized that’s how you reach kids who got in trouble and who needed to understand life in a different manner,” he recalled.
Shapiro’s plans for his inauguration are laced with Jewish significance. In addition to the Tanakh from the Tree of Life synagogue, his swearing-in will reportedly take place on a Bible used by a Jewish soldier from Pennsylvania in World War II.
But asked by CNN’s Dana Bash after the election if he wanted to make history as America’s first Jewish president, Shapiro demurred.
“I have an ambition to get a little bit of sleep, to reintroduce myself to my kids, and then to serve the good people of Pennsylvania as their governor,” he said.
—
The post For Josh Shapiro, a run for governor borne of Jewish identity and political ambition appeared first on Jewish Telegraphic Agency.
Uncategorized
VIDEO: Literature scholar Nathan Cohen speaks about ‘shund’ literature
נתן כּהן, דער אָנגעזעענער פֿאָרשער פֿון דער ייִדישער ליטעראַטור בײַם בר־אילן אוניווערסיטעט, האָט לעצטנס געהאַלטן אַ רעפֿעראַט אויף ייִדיש אין מינכן, דײַטשלאַנד, וועגן דער ייִדישער מאַסן־ליטעראַטור (דער עיקר, שונד־ליטעראַטור) צווישן 1860 און 1914.
דער נאָמען פֿונעם רעפֿעראַט, „ביכער פֿאַר אַלע“, איז געווען אַ רמז אויפֿן פֿאַרלאַג פֿונעם זעלבן נאָמען, וואָס זײַן שליחות איז געווען צו מאַכן די וועלטלעכע ייִדישע ליטעראַטור מער צוטריטלעך און וואָלוועלער פֿאַר די אָרעמע ייִדישע מאַסן.
די לעקציע, וואָס כּהן האָט געהאַלטן דעם 17טן יוני אינעם לודוויג־מאַקסימיליאַנס־אוניווערסיטעט, איז געווען טייל פֿון אַ יערלעכער טראַדיציע אין מינכן, אײַנגעפֿירט אין 2011 — דעם שלום־עליכם־רעפֿעראַט אין אָנדענק פֿון עוויטאַ וויעצקי, ז״ל. אַרום זיבעציק מענטשן זענען געקומען הערן דעם רעפֿעראַט, און נאָך אַ פֿופֿציק האָבן זיך צוגעהערט דורך דער אינטערנעץ. די אונטערנעמונג איז געשטיצט געוואָרן דורכן קולטור־צענטער פֿון דער מינכנער קהילה און דורך דער קושנער־פֿונדאַציע.
מיט אַ טאָג פֿריִער האָט כּהן געגעבן אַן אַרײַנפֿיר צו דער טעמע פֿאַר אַ גרופּע אָרטיקע ייִדיש־סטודענטן. ווי מע האָט געהערט פֿון די אָפּרופֿן נאָכן קלאַס, האָט נישט נאָר דער תּוכן, נאָר אויך כּהנס אופֿן רעדן גופֿא פֿאַרכאַפּט די תּלמידים. בײַ עטלעכע סטודענטן איז דאָס געווען צום ערשטן מאָל וואָס זיי הערן אַ גאַנצענע לעקציע אויף ייִדיש, און דערצו נאָך – פֿון אַן אומבאַקאַנטן לערער.
אינעם רעפֿעראַט גופֿא דעם צווייטן טאָג האָט כּהן אָנגעהויבן מיט אַ היסטאָרישן אַרײַנפֿיר, דערקלערנדיק ווי אַזוי און ווען עס האָט זיך אָנגעהויבן פֿאַרשפּרייטן די ייִדיש־וועלטלעכע ליטעראַטור און וואָסער ראָלע האָט אין דעם געשפּילט די ייִדישע פּרעסע, אָנהייבנדיק מיטן אַמאָליקן ייִדישן וואָכנבלאַט „קול מבֿשׂר“.
אין צוואַנציקסטן יאָרהונדערט האָבן זיך די ייִדישע צײַטונגען גענומען פֿאַרשפּרייטן אַלץ מער און מער. אין וואַרשע אין 1906 האָט מען אַרויסגעגעבן אַ סך מער ייִדיש־שפּראַכיקע צײַטשריפֿטן ווי העברעיִשע אָדער פּויליש־ייִדישע. האָבן די ייִדישע צײַטונגען געמוזט אויסהאַלטן אַ שטאַרקע קאָנקורענץ, און איין מיטל אין קאַמף איז געווען צו דרוקן די ראָמאַנען אין המשכים (אָדער, ווי מע פֿלעגט עס רופֿן אויפֿן דײַטשמערישן שטייגער – „אין פֿאָרזעצונגען“). אַ בולטער בײַשפּיל פֿון אַזאַ „ראָמאַנען“־קאָנקורענץ געפֿינט מען אין די צוויי וואַרשעווער טאָגצײַטונגען, „הײַנט“ און „מאָמענט“.
די לעקציע האָט כּהן אילוסטרירט מיט אָן אַ שיעור בילדער, ניט נאָר פֿון די צײַטונגען, נאָר דער עיקר אויך פֿון די שיינע שער־בלעטלעך פֿון די אַרומגערעדטע ראָמאַנען; צווישן זיי — ניט ווייניק ווערק פֿון די ייִדישע „שונד“־מחברים אײַזיק־מאיר דיק און שמר. אָט נעמט למשל אַזאַ טיטל: „די בלינדע יתומה, אָדער צווישן טיגערן“ פֿון שמרן, געדרוקט אין 1892.
גרויס הנאה האָט דער עולם געהאַט קוקנדיק אויף ייִדישע באַאַרבעטונגען פֿון אַזעלכע באַקאַנטע ווערק ווי „שערלאָק האָלמס“, „ראָבינזאָן קרוזאָ“ און „מאַקס און מאָריץ“ — אַן אילוסטרירטע דײַטש־שפּראַכיקע דערציילונג פֿון 1865. כּהן האָט זיך באַזונדער אָפּגעשטעלט אויף די דעמאָלטיקע נאָרמעס פֿון איבערזעצן, אויף דער נטיה צו פֿאַרייִדישן פֿרעמדשפּראַכיקע ווערק: אָט הייסט למשל ראָבינזאַן קרוזאָס געפֿונענער חבֿר ניט „פֿרײַטיק“ ווי אין אַנדערע לשונות, נאָר דווקא „שבת“.
מיט פֿילצאָליקע קאָמישע בײַשפּילן האָט כּהן געפֿירט דעם עולם דורך דער געשיכטע פֿון ייִדישער ליטעראַטור, און בולט אָנגעוויזן ווי אַזוי זי האָט אַלע מאָל געזוכט אַ מיטל־ליניע צווישן די אַמביציעס און פֿאָדערונגען פֿון דער הויכער ליטעראַטור מיטן געוואַלדיקן נאָכפֿרעג בײַ די מאַסן נאָך אַ מער „צוטריטלעכער“ ליטעראַטור.
כּהן האָט אַזוי שיין און דראַמאַטיש באַשריבן די שונדראָמאַנען מיט זייערע סענסאַציאָנעלע קעפּלעך, אַז דער עולם איז שוין, דאַכט זיך, גרייט געווען צו קויפֿן און צו לייענען די ביכער. אַ שאָד וואָס קיין מוכר־ספֿרים איז דאָרטן ניט געווען!
דערצו האָבן אַ סך צוהערערס זיך געפֿרייט אַז זיי קענען הערן אַ לאַנגע לעקציע אויף ייִדיש. עטלעכע האָבן זיך אַפֿילו נאָכגעפֿרעגט וועגן ייִדיש־קורסן – וואָס דאָס איז אפֿשר די שענסטע פּעולה פֿון כּהנס רעפֿעראַט.
כאָטש מע האָט אין אָנהייב 20סטן יאָרהונדערט אָפֿט געהאַלטן ייִדיש פֿאַר אַ „זשאַרגאָן“ קען מען זאָגן אַז טיילווײַז „זשאַרגאָניזירט“ מען ייִדיש ביז הײַנט צו טאָג, ווײַל ס’רובֿ פֿונעם עולם אַסאָציִיִרט ייִדיש ראשית־כּל מיט מוזיק (און געוויינטלעך בלויז מיט איין געוויסן טיפּ מוזיק – קלעזמער) אָדער וויצן. מיט זײַן רעפֿעראַט האָט כּהן דערוויזן דעם היפּוך — אַז ייִדיש טויג יאָ פֿאַר אַן אַקאַדעמישער בינע, און אַז אַפֿילו וועגן אַזאַ „נידעריקער“ טעמע ווי שונד, קען אַ פּראָפֿעסאָר האַלטן אַן ערשטקלאַסיקע לעקציע.
כּדי צו הערן דעם גאַנצן רעפֿעראַט, גיט אַ קוועטש דאָ.
The post VIDEO: Literature scholar Nathan Cohen speaks about ‘shund’ literature appeared first on The Forward.
Uncategorized
For the first time in decades, Israelis have something to vote for — not just against
As an Israeli-American, I’ve had a front-row seat to the successes, failures, blind spots and breakthroughs of political movements in both places.
One difference has always stood out to me. Americans occasionally get to experience something many Israelis have not felt in a very long time: the opportunity to vote not only against something, but for something.
And that may be the greatest political challenge facing Israel today.
Because before politics is about power, it is about imagination. Before a movement becomes viable, people have to believe that something different is possible.
Last week, leaders of the Israel-Palestinian peace activism group Standing Together launched a new political party in Israel: Makom Lekulanu, which translates to “a place for us all”.
Predictably, the conversation immediately turned to electoral math. Will the party cross the threshold required to enter parliament? Will it weaken other opposition parties? Will it matter in a political system dominated by larger forces?
These questions are understandable. But they overlook what may be the most important thing the new party does: challenging the conviction, which Prime Minister Benjamin Netanyahu and his allies have worked to instill in Israelis, that no genuine political alternative to our grim status quo exists.
The damage predates the crises that have defined Netanyahu’s current term as prime minister: the corruption scandals, the attacks on democratic institutions, the devastation of Oct. 7, and the ensuing catastrophes in Gaza and now the wider region. Since the Second Intifada, Israelis have been taught to think of politics primarily as crisis management. Fear has become synonymous with realism, and hope has become synonymous with naïveté.
Election after election, the horizon has narrowed, and so has the Israeli political imagination. The possibility of fundamental change has seemed to disappear from view.
Students of political change have long observed that transformative moments rarely begin with majorities. More often, they begin with a shift in what people believe is possible.
Standing Together spent years working toward such a shift, long before launching a political party.
Jewish and Palestinian activists joined together to model a different vision of citizenship. They delivered temporary bomb shelters to Bedouin communities neglected by the state. They organized protection for Arab bus drivers threatened by Jewish extremists. They led humanitarian aid convoys toward Gaza despite enormous political pressure and public hostility.
None of these actions changed the balance of power in Israel. But they allowed people to begin experiencing a different version of what Israel could be — a place where Jewish-Palestinian partnership can be practical rather than theoretical, where solidarity can thrive even amid war and trauma, and where citizenship can mean taking responsibility for one another, rather than merely defending one’s own group.
Creating a clear sense that a better kind of civic life is possible, and showing what it could look like, is a tactic that powered Barack Obama to the presidency in the United States. It helped Sen. Bernie Sanders reshape American politics despite never winning a major party nomination for the presidency. It’s won a wave of recent progressive victories in New York City, where I live, which have been fueled by a politics of solidarity and shared purpose rather than grievance alone.
It’s no accident that former Comptroller Brad Lander, one of those New York progressives, has deep relationships with the leaders of Standing Together. A shared ethic — the conviction that the futures of all people in a land are intertwined, whether we acknowledge it or not — lies at the core of both American and Israeli progressivism.
There’s reason to hope that Makom Lekulanu could create momentum in Israel similar to that which politicians like Lander have created in the U.S. The party’s name echoes a 2008 political campaign in Tel Aviv led by Dov Khenin called Ir Lekulanu, or “a city for all.” Khenin, who advocated for affordability, environmental sustainability and democratic participation, began that race polling very low and finished with more than a third of the vote. He lost the election, but he changed the political conversation and inspired a generation of activists who understood that campaigns can succeed even when they do not win.
The party’s name also evokes Eretz Lekulam, “a land for all,” a joint Israeli-Palestinian movement advancing innovative political frameworks — including confederation — for resolving the conflict. Last year, Standing Together adopted Eretz Lekulam’s political platform, becoming one of the few major political actors willing to articulate a comprehensive proposal for equality, freedom and shared belonging for Israelis and Palestinians.
Whether one agrees with every element of that plan is ultimately less important than the fact that it exists. In today’s Israel, fully articulated visions of the future have become surprisingly rare.
Will Makom Lekulanu succeed electorally? I have no idea. But the most important question facing Makom Lekulanu is not whether it can immediately cross an electoral threshold. It is whether it can help Israelis feel hopeful again. Can they picture a politics not organized entirely around fear? A Jewish-Palestinian partnership that’s a source of strength rather than a threat? A future that is more than just a better-managed version of the present?
Because before people build a different future, they must first be able to imagine one.
The post For the first time in decades, Israelis have something to vote for — not just against appeared first on The Forward.
Uncategorized
Pinchas, this week’s Torah portion, is hard to stomach today
אין דער פֿריִערדיקער פּרשה האָבן מיר געלייענט, ווי אַזוי דער מואָבֿישער מלך בלק, בשותּפֿות מיטן בייזן כּישוף־מאַכער בלעם, האָט אַרײַנגעשיקט פֿרעמדע פֿרויען צו די ייִדן, כּדי זיי צו פֿאַרפֿירן צו דינען עבֿודה־זרה.
אַהרנס אייניקל פּינחס האָט דערזען, אַז זמרי, דער נשׂיא פֿונעם שבֿט־שמעון האָט אָנגעהויבן אָפֿענערהייט אַן אינטימע באַציִונג מיט אַ געוויסער נישט־ייִדישער פֿרוי, כּזבי. די חז״ל דערקלערן, אַז דאָס איז געווען בלקס טאָכטער. פּנחס האָט אַרויסגעכאַפּט אַ שווערד און דערהרגעט דאָס פּאָרל; אַ מגפֿה, וואָס האָט דעמאָלט געבושעוועט צווישן די ייִדן, האָט זיך אָפּגעשטעלט. הגם פּנחס איז לכתּחילה נישט געווען אַ כּהן, האָט אים דער אייבערשטער פֿאַר זײַן קנאָות געגעבן די כּהונה.
אַן אַנדער וויכטיקער פּערסאָנאַזש, וואָס ווערט שפּעטער באַטראַכט אין דער הײַנטיקער סדרה, איז יהושע בן נון. בײַם סוף פֿון די פֿערציק־יאָריקע וואַנדערונגען אין מידבר, האָט דער אייבערשטער געהייסן משה רבינו פֿאַר זײַן טויט אָנצושטעלן יהושע בן נון ווי דעם קומענדיקן מנהיג פֿונעם גאַנצן כּלל־ישׂראל.
פֿון דער הײַנטצײַטיקער פּערספּעקטיוו, זענען פּנחס און יהושע זייער צווייפֿלהאַפֿטיקע פּערסאָנאַזשן. אין הלכה איז פֿאַראַן אַ באַקאַנטע דעה, לויט וועלכער דער תּורה־איסור חתונה צו האָבן מיט אַ נישט־ייִדישער פֿרוי איז חל בלויז אויף די „שבֿע עממין‟, די זיבן אוראַלטע פֿעלקער פֿון ארץ־כּנען. כּזבי איז געווען פֿון בנות־מדין, אַן אַנדער פֿאָלק. אויב זמרי וואָלט מיט איר חתונה געהאַט, וואָלט עס לויט אַ גאַנצער ריי ראשונים און אַחרונים געווען בלויז אַן איסור מדרבנן. דווקא פֿון דער מעשׂה מיט פּנחסן לערנען מיר אָפּ, אַז אין אַ זעלטענער סיטואַציע קומט פֿאַר אַזאַ אינטימער באַציִונג אַ חיובֿ־מיתה. זמרי האָט פֿאַרבראַכט מיט דער מדינישער פּרינצעסין אָפֿענערהייט, פֿאַר די אויגן פֿון אַ גאַנצן מנין ייִדן, דערפֿאַר האָט פּנחס געהאַט דאָס רעכט זיי צו דערהרגענען בשעת־מעשׂה. ווען כּזבי וואָלט נישט געדינט עבֿודה־זרה, וואָלט פּנחס אויך נישט געטאָרט עס טאָן אַפֿילו אין אַזאַ אויסטערלישער סיטואַציע.
מע קאָן זאָגן, אַז פּנחס איז אַ גאַנצער „אַנטיפּאָד‟ פֿון קורח. קורח האָט געגלייבט, אַז ער מעג אויך דינען ווי אַ כּהן און האָט אָרגאַניזירט אַן אויפֿשטאַנד קעגן משה רבינו. אין אַ געוויסער מאָס, האָט ער געהאַט ריכטיקע משיחישע כּוונות, אָבער אויסגעמישט מיט גאווה. פּנחס האָט דווקא נישט געהאַט קיין ספּעציעלן פּלאַן. כּדי צו פֿאַרטיידיקן די תּורה האָט ער זיך באַנוצט מיט אַ שווערד, און צוליב דעם געוואָרן אַ כּהן. על־פּי קבלה ווערן די כּהנים אַסאָציִיִרט מיט דער מידת־חסד; הגם פּנחס האָט אָנגעווענדט אַ בלוטיקן מעטאָד פֿון זײַן מעשׂה־קנאָות, האָט ער דערמיט אַ פּנים געטאָן אַ גרויסן חסד דעם גאַנצן ייִדישן פֿאָלק.
פֿונדעסטוועגן, קלינגט די מעשׂה שרעקלעך פֿאַר אַ הײַנטצײַטיקן לייענער. מע מעג דרשענען וועגן דער סאָציאַלער סכּנה פֿון געמישטע חתונות, אָבער קיין רבֿ וועט נישט פּראָפּאַגאַנדירן די מעשׂה־קנאָות ווי אַ פּראַקטישן מעטאָד. הײַנט וועט אַ נאָרמאַלער מענטש נישט פֿאָרלייגן צו לייזן סאָציאַל־דעמאָגראַפֿישע פּראָבלעמען מיט אַ שווערד.
די מקובלים און חסידישע צדיקים דערקלערן די אינערלעכע דינאַמיק פֿון דער הײַנטיקער פּרשה. זמרי איז געווען אַן עכטער תּלמיד־חכם. ער האָט געוווּסט, אַז כּזבי האָט אַ ייִדישע נשמה און געוואָלט אויף אַן אויסטערלישן ווילדן אופֿן ווײַזן די אַנדערע ייִדן, אַז צוליב זײַנע פּערזענלעכע השׂגות מעג ער זיך מיט איר מזווג זײַן בפֿרהסיא. פּנחס וואָלט עס געקאָנט פֿאַרשטיין און דן צו זײַן זמרי לכף־ּזכות. דווקא צוליב דעם, וואָס ער האָט אויסגענוצט אַן אומגעוויינטלעכן קנאָות־מעטאָד, האָט דער באַשעפֿער אויף אַ חידושדיקן אופֿן געביטן זײַן כּהונה־סטאַטוס.
אין דער הײַנטיקער סדרה ווערט ווײַטער אַנטוויקלט די טעמע פֿון אומגעריכטע חשבונות. עס טרעפֿן זיך צומאָל זעלטענע סיטואַציעס, ווען אַן אַגרעסיווער אַקט לשם־שמים ווערט אין די אויגן פֿונעם באַשעפֿע פֿאַררעכנט פֿאַר אַ גרויסן חסד.
יהושע בן נון איז אַן אַנדער פֿיגור, וואָס קאָן בײַ אַ מאָדערנעם לייענער אַרויסרופֿן אַ סך קשיות. אויב מע נעמט אָן דעם תּנ״כישן ספֿר־יהושע כּפּשוטו, שאַפֿט זיך אַ פֿינצטערער אײַנדרוק, אַז אונטער זײַן פֿירערשאַפֿט האָבן די ייִדן אויסגעהרגעט גאַנצע פֿעלקער אין ארץ־כּנען. געוויסע מאָדערן־אָרטאָדאָקסישע מפֿרשים טײַטשן אָפּ דעם ספֿר־יהושע שלא־כּשפּוטו. למשל, דער פֿרומער פּראָפֿעסאָר־היסטאָריקער לאָרענס שיפֿמאַן האָט באַמערקט, אַז אין די שפּעטערדיקע תּנ״כישע ספֿרים פֿיגורירן גאַנץ אָפֿט די זעלבע פֿעלקער, וועלכע יהושע האָט, כּלומרשט, אומגעבראַכט. אַ צאָל אַנדערע היסטאָריקער באַטראַכטן יהושע ווי אַ מין רעוואָלוציאָנער, וואָס האָט געקעמפֿט בלויז קעגן געוויסע רישעותדיקע שיכטן, וועלכע האָבן באַזעצט די פֿעסטונג־שטעט אין ארץ־כּנען און האָבן עקספּלואַטירט די פּשוטע באַפֿעלקערונג.
די חז״ל לייזן די דאָזיקע עטישע פּראָבלעם אויף אַן אַנדער אופֿן. פֿאַר יעדער מיליטערישער אַקציע, האָט יהושע פֿאָרגעלייגט די כּנענים זיך אָפּצוזאָגן פֿון עבֿודה־זרה, שלום צו מאַכן מיט די ייִדן אָדער צו אַנטלויפֿן. בלויז די, וואָס האָבן זיך פּרינציפּיעל אָפּגעזאָגט פֿון אַלע אַנדערע אָפּציעס, האָט מען אויסגעהרגעט. דערצו, איז עס געווען דער איינציקער יוצא־מן־הכּלל, וואָס איז חל נאָר אויף די אוראַלטע כּנענישע פֿעלקער, וועלכע זענען שוין לאַנג נישט בנימצא אין דער וועלט.
לויט דער ייִדישער מסורה, האָט יהושע אַליין חתונה געהאַט מיט רחבֿ, אַ געוועזענע כּנענישע זונה, וועלכע האָט זיך מגייר געווען. לויט אַן אַנדער דעה, איז זי געווען בלויז אַ באַרימטע וווּנדער־שיינע בעל־הביתטע פֿון אַ האָטעל, צו וועלכער יעדער מאַן האָט געחלומט זיך אָנצורירן, אָבער למעשׂה האָט זי קיינעם נישט געלאָזט. עס באַקומט זיך אַן אינטערעסאַנטע אינווערסיע פֿון דער מעשׂה מיט זמרי און פּנחס, וואָס ווײַזט קלאָר, אַז נישט אַלע כּנענים האָט יהושע בן נון אויסגעהרגעט מיט אַ שווערד.
אַזוי צי אַזוי, טרעפֿן מיר זיך ווידער אין אונדזער פּרשה מיט אַ פּערסאָנאַזש, וועלכער איז באַקאַנט אין דער ייִדישער טראַדיציע ווי אַ גרויסער נבֿיא און צדיק, אָבער זײַנע מיליטערישע מעשׂים ווערן באַטראַכט ווי אַן אוניקאַלער אויסנאַם, וואָס מע טאָר נישט נאָכמאַכן. וואָס שייך פּנחסן, שטייט אין די פּראַקטישע הלכה־ספֿרים געשריבן, אַז „אין מורין כּן‟. זײַן קנאָות־מעשׂה געהערט צו דער קאַטעגאָריע פֿון ריין־טעאָרעטישע הלכות.
מע קאָן זאָגן, אַז מיט די דערמאָנטע צוויי פּערסאָנאַזשן שליסט זיך אַ גאַנצער ציקל פֿון אומגעוויינטלעכע פּערזענלעכע חשבונות אינעם חומש „במדבר‟. פֿריִער האָבן מיר געלייענט וועגן קרח, דעם משיחישן אויפֿשטענדלער; די מיצווה פֿון „פּרה אדומה‟, וואָס אַפֿילו שלמה המלך האָט זי נישט געקאָנט פֿאַרשטיין על־פּי שׂכל. מיט אַ וואָך צוריק האָט די פּרשה געטראָגן דעם נאָמען פֿון בלק, אַ רשע און שׂונא־ישׂראל, וועלכער האָט פֿאָרט געוויזן אַ מוסטער פֿון מסירת־נפֿש. פּנחס און יהושע בן נון רעפּרעזענטירן אַן אַנדער מין פּאַראַדאָקסאַלע מענטשן: צדיקים, וועלכע האָבן געדינט דעם אייבערשטן מיט אַ שווערד.
די תּורה ווײַזט אונדז אין דער הײַנטיקער פּרשה אַן אינטערעסאַנטן לעבנס־פּאַראַדאָקס. זמריס „פֿרײַע ליבע‟ האָט דערוועקט אין הימל די מידת־הדין, אָבער פּנחסן האָט זיך מיט גוואַלד־מיטלען אײַנגעגעבן צו דערוועקן די געטלעכע מידת־הרחמים. ביידע פּערסאָנאַזשן האָבן דעמאָנסטרירט דעם דאָזיקן פּאַראַדאָקס אויף היפּוכדיקע עקסטרעמע אופֿנים.
The post Pinchas, this week’s Torah portion, is hard to stomach today appeared first on The Forward.
